My take on Zal and Simourgh (⁠≧⁠▽⁠≦⁠)

"تنش چون نقره سیم و رخ چون بهشت
بر او نبینی یک اندام زشت
از آهو همان کش سپید است موی
چنین بود بخت تو ای نام جوی"

وقت نداشتم چیزی بکشم
از طرف پرسوفنی و هیدیس یلداتون مبارک
(اگه انار تعارف کردن نخورید)

این آهنگ رو یه مدتی باهاش ادیت میزدن، منم دانلودش کرده بودم کاملش رو گوش بدم و پشمام ریخت

Farewell 2025 ...

#Vid
@Load_Screen

#Note
@D_Notes_And_Journal

چند تا طرح کشیدم ولی به نظر خودم روشون اونقدر که باید وقت نزاشتم، حقیقتا حالشو نداشتم
بعدا ورژن های بهترشونو میکشم

درود دوستان
لطفا کامل بخونید
من نمیدونم کی فعالیتمو شروع کنم، واقعا بهش فکر نکردم ولی اومدم صرفا یه چیزی بنویسم که به نطرم شاید کمک کنه، البته خب شاید خیلیاتون یا همتون بدونید ولی خب بازم مینویسمش.
فرقی نداره تو چه وضعیتی هستیم و آیندمون چی قراره بشه، توی هر شرایطی به نظرم هنر باعث میشه ما ها انسانیتمون رو توی این دوره که زنده موندن هم سخته از دست ندیم، از تجربه هنر عذاب وجدان نداشته باشید که چرا من توی این موقعیت باید آهنگ گوش بدم؟ فیلم ببینم؟ سریال ببینم؟ و خودمو از انسان موندن محروم کنم، در نهایت هر اتفاقی بیوفته در آینده ما نیاز داریم انسان بمونیم، شاید مردم عادی نباشیم، شرایط وحشتناکه ولی نمیتونیم هیچ کاری برای خودمون نکنیم
و چند تا خواهش دیگه:
هر کی فعالیت میکنه رو سریع برچسب نزنید بهش، شاید اون فرد تنها امیدش حرف زدن با مخاطباش و اشتراک هنرشه
سکوت یه نفر دیگه رو دلیل بر بد بودن نزارید، شما نمیدونید اون فرد پشت اون اکانت چیا داره میکشه
هممون میدونیم وضعیت اقتصادیمون چقدر بده، هر آنلاین شاپی که داره الان فعالیت میکنه رو نگیرین بهش

ممنون از کسایی که کامل خوندن، اگه با حرفای من مخالفین یا به نطرتون حرف اشتباهی زدم میتونیم منطقی حرف بزنیم راجبش اگه حوصلشو دارید
به قول بازیخوار:
فیلم خوب ببینید
آهنگ خوب گوش بدید
گیم خوب بزنید

هیچی نمیتونم بکشم

شاید نباید اینو بگم شاید هم باید بگم. نمیدونم. من از این کلمه‌ی «عادی سازی» که برای سرکوب بقیه استفاده میکنن خیلی بدم میاد. زندگی من و تمام مردم خیلی وقته که عادی نیست. اینکه من نمی‌تونم به اینترنت آزاد با سرعت زیاد دسترسی داشته باشم عادی نیست. اینکه نمیتونم هر چی میخوام بپوشم هم عادی نیست‌. اینکه نمیتونم آزادانه هر چیزی میکشم پست کنم هم عادی نیست. اینکه برای چاپ کتاب یکی باید بشینه ببینه چی خوبه و چی بد هم عادی نیست.
اینکه من بترسم برم تو خیابون عادی نیست. اینکه هر چند وقت یه بار مجبور بشم زجر و درد رو ببینم و ادامه بدم هم عادی نیست. اینکه ۲۴ ساعت هر روز سال مغزم در حال افتاب بالانس زدن برای کنار اومدن با شرایط و پیشرفت کردن توی این وضعه هم، عادی نیست.
دوستان شرایط ما کلا خیلی وقته با استاندارد دنیا عادی نیست. با این حال مغزامون دوست داره به روتینی که داشته برگرده تا از هم نپاشه و حس در کنترل اوضاع بودن داشته باشه. اینقدر به هم دیگه گیر بیخود ندید.

من دارم یه چارت آماده میکنم با کتگوری های مختلف تا یه شخصیت رو توصیف کنم، چه چیزایی میشه بهش اضافه کرد برای توصیف یه شخص؟