چپ ایرانی بیش از آن‌که دچار فقر نظری باشد، با مسئلهٔ ناتوانی در صورت‌بندی افق و تصویرِ قابل‌تصور برای آینده مواجه است. پذیرش این واقعیت نه خودزنی است و نه انکار دستاوردها؛ بل‌که قدمی ضروری‌ست برای آن‌که تحلیل از سطح گفت‌وگوهای محدود فراتر برود و به مطالبه و کنش جمعی تبدیل شود.