پارت ده‌هزارم

i really don't deserve the privileges i have

کاش حداقل تغییر می‌کردم؛ مگه این احساسات چیه که من فقط درحالت فیکشنال درکشون می‌کنم

این پرو پلستاین‌های وایت نسل‌کشی به تخمشون نیست و اگه یه بچه فلسطینی بهشون سنگ پرت کنه چون شبیه تصورشون از یک قربانی نیست و 'رومخ' شده دیگه ازش حمایت نمی‌کنن. شاشیدم تو activismتون.

واقعا خوش به حالشون که دنیا رو انقدر سیاه و سفید می‌‌بینن و فکر میکنن همه چی به این راحتیه

ما که تروریستیم

freest country btw

و این یکی از کوچک‌ترین مشکلاتشه

یه بخش‌هایی‌اش خنده‌داره مثلا به خانومی شربت میدن بعد وقتی میگه به سلامتی می‌خندن میگن ویسکی نیست اینجا ملا رفت و آمد داره

از یه طرف دیگه خیلی ناراحت‌کنندست چون وقتی نتونی با خانواده خونی خودت ارتباط بگیری همیشه یه بخشی از وجودت خالی میمونه و همش دنبال اون رابطه ایده‌آل با مامانت می‌گردی

بعدش مشکلات زنان توی ایران و اون آسیب فجیعی که انقلاب به مردم وارد کرد و نگاه کنجکاو و پر حسرت دخترای نوجوان که آرزوشونه توی خارج زندگی کنن

مادر ایرانی که کانسپت بچه‌شو درک نمی‌کنه

وای میگه خیلی مهربونن و برای کلی غذای خوب درست میکنن ولی دیگه فایده‌ای نداره

توی اعماق تاریک اینترنت می‌گردم٫ هزینه می‌کنم٫ ده‌تا وی‌پی‌ان عوض می‌کنم که بتونم توی چند ساعت یه مستند زیر یک ساعت ببینم.

My neurodivergent mind vs Islamic republic of Iran