این چند وقت خیلی دلم زندگی نرمال می‌خواد؛ از لحاظ اکادمیک، روابط اجتماعی، علایقم و خیلی چیزای دیگه. اگه قرار باشه اینا با جنگ هم نرن امیدوارم توی بمباران بمیرم چون نمیتونم همچین زندگیی رو ادامه بدم.

«جاویدنام» صدا کردن قربانیان جنایات در اصل نوعی تسلی به خودمان است. می‌گوییم درست است نتوانستیم جلوی کشته‌شدن‌شان را بگیریم اما حداقل یاد و نام‌شان را در خاطر داریم. اما وجه منفی این تسلی، گاهی دور شدن از حقیقتِ هولناک بودن قتل است. دردناک و توأمان «بازنگشتنی» بودن. یاد کسی را نگه داشتن به هیچ وجه نوعی جبران نیست، چون مرگ جبران‌پذیر نیست؛ و همین آن را به یکی از معدود شرهایی تبدیل می‌کند که نهی‌اش بین تمام جوامع بشری مشترک است.

نه زمانی، نه توان انجام کنشی و نه فرصتی برای مقتول نیست. ناگهان کتاب زندگی‌ بسته می‌شود. به همین دلیل هیچ‌ نظم سیاسی نمی‌تواند فرومایه‌تر و فروافتادنی‌تر از رژیمی آدم‌کش-استبدادی باشد.

هنوز جنگ نشده برقای ما رفته

همزمان با میگرنم به مقدار اندک یه چیزی شبیه جندر انوی منو گرفته

خدایان رو شکر که همون یک سلول خاکستریم هم از کار افتاد

از دهاتمون متنفرم

چه فضای لجن و خفقانیه

حالم به هم می‌خوره اه

جدی اینا نرن همه رو قتل عام میکنن

تروخدا بمباران

فکر نکنم مشکلات با بمباران هم درست بشه

اخ تی‌جی من مرگ تو رو ببینم

کلا کاراکترایی که توی بدبختی غرقن و انقدر وجودشون پر از نفرت و خودخواهیه که می‌خوان کسی که دوستش دارن هم توی این منجلاب باشه. حتی اگه به زبون نیارن خودشون هم میدونن دارن گند میزنن٫ میدونن که چقدر به اطرافیانشون آسیب وارد میکنن٫ میدونن چقدر خودخواهن ولی باز به این کارهاشون ادامه میدن چون با کسی وارد رابطه شدن که زیادی فداکار و از خود گذشته است و حتی بدون معذرت خواهی هم می‌بخشدشون.