I had a dream
Without knowing anything

I don't have that kind of talent
Deep story
I admit it, I'm not a "born to be"
Even when I see myself, I know I am nothing special

My twinkling dream
It's been long since it faded away
Waiting for every second
I want to become a rock

Wanna live a new life
But I'm a bit lazy
What is my existence?
Give me an answer
I think being a rock
I think it would good
Just rolling around
My own rock 'n' roll

Want it, want it, want it
Want it, want it, yeah
I just rollin', rollin', rollin', rollin', yeah
Just a rock

Apparently living in a dictatorship country wasn’t enough so I get to share a roof with two more dictators

این چند وقت خیلی دلم زندگی نرمال می‌خواد؛ از لحاظ اکادمیک، روابط اجتماعی، علایقم و خیلی چیزای دیگه. اگه قرار باشه اینا با جنگ هم نرن امیدوارم توی بمباران بمیرم چون نمیتونم همچین زندگیی رو ادامه بدم.

«جاویدنام» صدا کردن قربانیان جنایات در اصل نوعی تسلی به خودمان است. می‌گوییم درست است نتوانستیم جلوی کشته‌شدن‌شان را بگیریم اما حداقل یاد و نام‌شان را در خاطر داریم. اما وجه منفی این تسلی، گاهی دور شدن از حقیقتِ هولناک بودن قتل است. دردناک و توأمان «بازنگشتنی» بودن. یاد کسی را نگه داشتن به هیچ وجه نوعی جبران نیست، چون مرگ جبران‌پذیر نیست؛ و همین آن را به یکی از معدود شرهایی تبدیل می‌کند که نهی‌اش بین تمام جوامع بشری مشترک است.

نه زمانی، نه توان انجام کنشی و نه فرصتی برای مقتول نیست. ناگهان کتاب زندگی‌ بسته می‌شود. به همین دلیل هیچ‌ نظم سیاسی نمی‌تواند فرومایه‌تر و فروافتادنی‌تر از رژیمی آدم‌کش-استبدادی باشد.

هنوز جنگ نشده برقای ما رفته

همزمان با میگرنم به مقدار اندک یه چیزی شبیه جندر انوی منو گرفته

خدایان رو شکر که همون یک سلول خاکستریم هم از کار افتاد

از دهاتمون متنفرم

چه فضای لجن و خفقانیه

حالم به هم می‌خوره اه

جدی اینا نرن همه رو قتل عام میکنن

تروخدا بمباران

فکر نکنم مشکلات با بمباران هم درست بشه