البته این یکی نسبت به اغلبشون خیلی بهتره

Buuuut
میگیرم می‌خورمش

اشغاال وای

فرض کن بقیه برام میمیرن و غش و ضعف می‌کنن بعد این ماهی پرو اینطوریه که ای بابا مجبورم دیگه چه میشه کرد

نه که بدم بیاد ولی خب

کی فکرشو می‌کرد رابطه‌ام با Entpها اینطوری بشه

چرا رافایل واقعی نیست
It’s not fair

-

اخ شیما از دست تو شیما

اصلا چون من امگای ساده و مظلومم باعث میشه خیلی ازشون بهتر باشم

فوجوشی‌‌های کره‌ای هرجا که هستن صد قدم از اسمات نوشتن/کشیدن فاصله بگیرن

همش یا خودم میگم منه کصکش پدر نه درس خوندم نه ایران درست میشه نه کار پیدا کردم نه کیر نه هیچی

درس اصلی ۵۷ این نبود که استبداد را نباید با استبداد جایگزین کرد، این بود که «حتی بدترین استبداد سکولار از [به‌ظاهر] معتدل‌ترین نیروی اسلام‌گرا مترقی‌تر است.»

با همین مقدمه، می‌توان گفت در مختصات سیاسی امروز هر نیرویی که تأکید خود را بر سکولاریسم و سپس عادی‌سازی روابط خارجه (گذار از شبه‌امپریالیسم‌ستیزی ارتجاعی) می‌گذارد، یعنی دو مؤلفه‌ای که اساس حاکمیت فعلی را تعریف می‌کنند، از طرف آنان که از ۵۷ درس گرفتند «رضایت‌آور» محسوب می‌شود. می‌دانیم فاصله‌ای بسیار بین رضایت‌آوری و مطلوبیت وجود دارد و هرکس حق دارد و اصلاً لازم است در هر زمان از علایق و ترجیحات خود راجع به آن سخن بگوید و این تفاوت ما را با «استبدادطلبان» ایجاد می‌کند. اما به‌هرصورت مهم است روی بحث رضایت‌آوری نیز تأکید شود. زیرا حتی به غلط، بسیاری رقابت‌های سیاسی را نهایتاً «دوجبهه‌ای» می‌فهمند و مفهوم رضایت‌آوری سنگر مستحکمی‌ست در برابر هرگونه برداشت هم‌سویی با رژیم.

پشیمون شدم ۱۵۰ قدم بیا جلو

۲۰۰ قدم برگرد عقب