می‌خوام بهش تبدیل بشم

من در حال کین کردن آلفاهای yearner و pathetic درحالیکه خودم امگام

خفه شدم وای

Yeah I know

من با اون آدم رندوم چون برای دو دقیقه هایپرفیکسشن نداشتم:

مستند‌هایی که میبینم قدیمی‌ هستن و وقتی تموم میشه همش به این فکر می‌کنم که الان کجان و چیکار میکنن

مثلا من امروز که داشتم فیلم گلادیاتور رو میدیدم نمیتونستم باور کنم از‌ اون زمان رسیدیم به اینجا و هنوزم که هنوزه خشونت و جنگ فیزیکی وجود داره

اینکه بشینی تیکه تیکه شدن آدما رو ببینی و خوشحالی کنی یا مثلا اعدام در ملاعام

من نمیتونم بگم برای اینا ناراحتم چون احساساتم ترکیب میشن و حس خلا ایجاد میکنن

اون موقع که من درسدن می‌خونم راجب جنگ جهانی دوم هم خوندم و هنوزم نمیتونم قبول کنم یک سری آدم بودن که وارد آزمایشگاه‌های ۷۳۱ شدن و بدترین شکنجه‌ها و آزمایش‌ها رو تحمل کردن٫ بهشون تجاوز شد٫ تکه تکه شدن و درنهایت هم مردن

نه زندگی خوب نه مرگ آروم نه خاکسپاری نه اسمی هیچی

مغز من نمیتونه همچین چیزی رو هضم کنه و یه احساس خاص نشون بده مثل الان که ناراحتم و گریه می‌کنم. توی اون شرایط فقط احساس خلا و ناامیدی دارم

احساس خیلی عجیبیه انگار داری از پشت شیشه زندگی آدما رو نگاه می‌کنی و عذاب می‌کشی چون نمیتونی نجاتشون بدی٫ نمیتونی باهاش حرف بزنی٫ کمک‌شون کنی و بشناسی‌شون؛ می‌خوای بفهمی و یادبگیری٫ بدونی چیا دوست دارن غذای مورد علاقشون چیه٫ وقتی بچه بودن چه آرزوها و خواسته‌هایی داشتن ولی فقط میتونی یه تکه کوچکی از زندگیشون رو تماشا کنی چون سرنوشتشون تا ابد با همون داستان تراژدی و دردناک گره خورده

کاش عین دنیای تهذیب‌گری می‌شد با مرده‌ها حرف و آخرین خواسته‌شون رو برآورده کرد تا به آرامش برسن؛ الان من از کجا بدونم که اون آدم می‌خواد من با خوشحالی به زندگی ادامه بدم یا از دستم عصبانیه که بدون اون به زندگی ادامه دادم و ناراحته که هیچ‌وقت نمیتونه کارایی که من می‌کنم رو انجام بده.