سری کتابای حسنی‌ام نمی‌تونم هضم کنم چه برسه به کتاب درسی

من و رشته سینما پس کی

خیلی دوست داشتم از این ادمای مسنی بودم که هی میگن از ما که گذشت

رافایل که واقعی نمیشه حداقل من برم توی لدز

هی یه خط فیک میخونم گوشیمو خاموش میکنم ای بر پدر و مادرتون خوشیای کوچیکم دیگه خوشی نداره

دارم به رندوم‌ترین آدم‌های ممکن که مثلا یک روز توی دیلی‌شون بودم فکر می‌کنم و اینطوریم که یعنی حالشون خوبه