در دنیای موازی من اندازه یی‌کیونگ دوست‌داشتنی هستم

سری کتابای حسنی‌ام نمی‌تونم هضم کنم چه برسه به کتاب درسی

من و رشته سینما پس کی

خیلی دوست داشتم از این ادمای مسنی بودم که هی میگن از ما که گذشت

رافایل که واقعی نمیشه حداقل من برم توی لدز

هی یه خط فیک میخونم گوشیمو خاموش میکنم ای بر پدر و مادرتون خوشیای کوچیکم دیگه خوشی نداره