من یک بار با استادم بحثم شد سر این خخ بهش گفتم که من موافق برتری کمیت نسبت به کیفیت نیستم چطور میشه انقدر به آدم‌ها بی‌توجه باشیم که برای همشون یک چیز یکسان طراحی کنیم و افتخار کنیم به خودمون به خاطرش
dude looked me straight in the eyes and said فکر کردی صنعت‌گرایی به فکر آدم‌ها نیست؟
بعد کلا استدلاش این بود که وقتی یک دسته از آدم‌ها بی‌خانمان میشن کسی قرار نیست صبر کنه تو برای هرکدوم هنرنمایی کنی و خونه‌های خاص طراحی کنی طرف می‌خواد یه سقفی بالای سرش باشه
which sounded stupid to me
اینکه شرایطی مثل جنگ یا زلزله و بلایای طبیعی رو برای ثابت کردن پوینتت بکشی وسط درست نیست و فقط چون توی این شرایط موجه هستن دلیل نمیشه به صورت دائمی درست باشن

جدی گفت "خانم فلانی کسی صبر نمی‌کنه شما ماژیک‌های رنگی رنگیت رو بکشی بیرون و بشینی پشت پنجره به بیرون زل بزنی ایده‌پردازی کنی مردم سقف بالای سرشون می‌خوان"

کجای این بحث درمورد شرایط اضطراری حرف زدیم که اینو پیش کشیدی اصلا

حرفش مثل این بود که یه بیمارستان چون تعداد بیمارهاش زیاده برای همه یه نسخه بپیچه برن پی کارشون

معماری برای انسانه و درمورد انسانه و چون تو قلم دستت گرفتی دلیل نمیشه فکر کنی خدایی و می‌تونی بدون شناختن این آدم‌ها برای جایی که قراره روزهای عمرشون رو بگذرونن توش تصمیم بگیری
معماری که برای همه باشه در نهایت برای هیچکس نیست و اگر شنونده خوبی نیستی و نمی‌تونی نیازهای آدم‌ها رو بشنوی و درک کنی متوجه نمیشم اینجا چیکار می‌کنی اصلا چون بالا بردن چهارتا دیوار از همه برمیاد

She’s so beautiful as a human being

just know their parents high five everytime they see these two faces

سال پر برکت ۲۰۰۵

این جواهر از قلم افتاد