نابودی محصولات کشاورزی در جنگ ویتنام
یکی از سیاست‌های ایالات متحده در طول جنگ ویتنام، نابودی عمدی محصولات کشاورزی در مناطقی بود که احتمال می‌رفت ویت‌کنگ از آن‌ها برای تأمین غذا استفاده کند. در تصمیم‌گیری‌های مربوط به این سیاست، پیامدهای اجتماعی و سیاسی آن نیز مورد توجه قرار گرفته بود.
در یکی از یادداشت‌های شرکت رَند (RAND) درباره برنامه نابودی محصولات، این استدلال مطرح شده بود که ویت‌کنگ بخش قابل توجهی از غذای مورد نیاز خود را از جمعیت روستایی و غیرنظامی تأمین می‌کند. بنابراین، اگر قرار بود نابودی محصولات واقعاً توانایی ویت‌کنگ برای تأمین غذا را مختل کند، لازم بود بخش بزرگی از اقتصاد روستایی، احتمالاً ۵۰ درصد یا بیشتر، از بین برود.
در چارچوب این سیاست، برخی محصولات کشاورزی به‌طور عمدی با عامل نارنجی و دیگر علف‌کش‌ها سم‌پاشی می‌شدند تا امکان استفاده از آن‌ها برای تأمین غذا کاهش یابد. علاوه بر این، در برخی مناطق پوشش گیاهی و زمین‌های کشاورزی با استفاده از بولدوزرها و تجهیزات سنگین تخریب و پاک‌سازی می‌شد.
این اقدامات پیامدهای مستقیمی برای جمعیت روستایی داشت. نابودی مزارع و پوشش گیاهی، دسترسی مردم به منابع غذایی و امکان ادامه کشاورزی را محدود می‌کرد و بسیاری از روستاییان را مجبور می‌ساخت خانه‌ها و زمین‌های خود را ترک کنند و به سمت مناطق شهری یا تحت کنترل دولت ویتنام جنوبی مهاجرت کنند.
در نتیجه، برنامه نابودی محصولات تنها یک اقدام نظامی برای کاهش منابع ویت‌کنگ نبود؛ بلکه به تغییر گسترده در زندگی و ساختار اجتماعی مناطق روستایی نیز انجامید. از این نظر، استفاده از علف‌کش‌ها و تخریب کشاورزی بخشی از راهبرد گسترده‌تر ایالات متحده برای جدا کردن نیروهای ویت‌کنگ از جمعیت روستایی و قطع منابع غذایی و پشتیبانی آن‌ها محسوب می‌شد.

عالین

عاشق اینم که هر بار اپدیت میاد و فنای الهیثم تئوری جدید میدن٫ میفهمی هر جا که باشن خود الهیثم صد قدم جلو تره

“Finally addressing the elephant in the room.” Girl the only thing in the room is say gex😭

مطمعنم الهیثم فندومشو گردن نمی‌گیره

مهرسا دو تا کار خیلی بزرگ در حق من کرد یکی پیشنهاد دادن مدیاهای مورد علاقش بود یکی هم نتیجه تست امگاورس شیما

هنوزم خوندن پیاماش حس عجیبی میده