الان داشتم شکایت‌های قربانیان عامل نارنجی رو می‌خوندم بعد هم در جواب ژنو و هم در جواب دادگاه‌ها برگشتن گفتن سلاح بیولوژیکی نیست که, سمه؛ حالا اینکه تاثیر منفی روی انسان داره تقصیر ما نیست

اصلا این قوانین جنگ و سازمان ملل و ژنو خیلی عالین

وای خیلی بامزست٫ مطالب بمباران درسدن رو می‌خونم بعد این آقایان توی سازمان ملل داشتن بحث می‌کردن که این عملیات آیا جنایت جنگی بوده یا نه

لیترالی مناطق مسکونی بیشترین آسیب رو دیده بوده و مردم خاکستر شده بودن بعد اینا اینطورین که نه با ما جوری رفتار نکنید که انگار گناهکاریم٫ به افراد تروریست٫ کودک آزار و غیره مجرم و جنایت‌کار میگن.

جورج جکسون، نویسنده و فعال اجتماعی، پیش‌تر نوشته بود:

اگر آمریکایی‌ها به خاطر استفاده از «عامل نارنجی» (Agent Orange) در ویتنام مرتکب جنایات جنگی شده‌اند، پس بریتانیایی‌ها نیز باید به ارتکاب جنایات جنگی متهم شوند؛ زیرا آن‌ها نخستین ملتی بودند که از علف‌کش‌ها و مواد برگ‌زدا در جنگ استفاده کردند و در سراسر دوران وضعیت اضطراری مالایا، این مواد را در مقیاسی وسیع به کار گرفتند. نه تنها هیچ‌گونه اعتراضی از سوی سایر دولت‌ها نسبت به اقدام بریتانیا صورت نگرفت، بلکه ایالات متحده آن را به مثابه ایجاد رویه‌ای برای استفاده از علف‌کش‌ها و مواد برگ‌زدا در جنگ‌های چریکیِ جنگلی تلقی کرد.

میفهمم که توی جنگ‌هاشون اغلب طرف مقابل اونطوری به جنایت جنگی متهم نشده ولی اینکه تو هم جنایت جنگی انجام دادی رو تغییر نمیده

از این خانومی ویدیو ماه خودمو دیدم عالی بود

نشستم نوت نوشتم😭

بعد ویدیو آجی رن رو دیدم که بالانس ایجاد بشه

She looks so pretty

عکس توی سال ۱۹۷۳ گرفته شده و یه دختر ۹ ساله(Phan Thi Kim Phuc) رو نشون میده که برهنه در حال دویدنه بعد از حمله ناپالم( نوعی سلاح آتش‌زا) به سمت روستاشونه

تصویر خیلی موثر و مهمیه چون بدن دختر به شدت سوخته و چهره‌اش کاملا ترسیده‌ست و این حالت بازوهای وی شکل از اینجا الهام گرفته شده چون آسیب‌پذیری و بی‌پناهی بچه‌ها رو نشون بده

کیم با اینکه دوره‌های درمان لیزری رو گذرونده ولی هنوزم درد رو تجربه می‌کنه ولی دوست نداره خودش رو قربانی جنگ بدونه بلکه یه بازمانده‌ست و مادری هستش که پیام امید و صلح رو منتقل می‌کنه.

Weapons script

اینو قبلا توی فیلمنامه Weapons دیده بودم الانم راجب جنگ ویتنام می‌خوندم دوباره به چشمم خورد

وحشت جنگ(The Terror of War) که به طور عامیانه با نام دختر ناپالم شناخته می‌شود، عکسی است که در 8 ژوئن 1972 گرفته شده است. این عکس، دختر 9 ساله‌ی برهنه‌ای به نام فان تی کیم فوک را نشان می‌دهد که از یک حمله‌ی ناپالم ویتنام جنوبی که به اشتباه به جای نیروهای ویتنام شمالی، به روستای ترانگ بانگ برخورد کرد، به سمت دوربین می‌دود. این عکس به عنوان یکی از مشهورترین تصاویر جنگ ویتنام و کیفرخواستی علیه تأثیرات جنگ بر قربانیان بی‌گناه شناخته می‌شود.

در 8 ژوئن 1972، نیروهای ویتنام جنوبی به سمت ترانگ بانگ، که توسط نیروهای ویتنام شمالی در دست بود، پیشروی کردند. در حالی که گروهی از غیرنظامیان و سربازان ویتنام جنوبی از معبد کائودای به سمت مواضع امن ویتنام جنوبی فرار می‌کردند، یک خلبان نیروی هوایی ویتنام جنوبی که یک هواپیمای A-1E Skyraider را هدایت می‌کرد، این گروه را با سربازان دشمن اشتباه گرفت و برای پرتاب ناپالم تغییر مسیر داد. طبق گزارش همزمان فاکس باترفیلد، این بمباران پنج غیرنظامی و شش سرباز را سوزاند، از جمله فان تی کیم فوک نه ساله که لباس‌های سوزان خود را پاره کرد. عکاسی که در ابتدا نیک اوت معرفی شد، تصویری از فوک و دیگر روستاییان را که از حمله فرار می‌کردند، ثبت کرد.

فوک دچار سوختگی درجه سه یا شدیدتر در ۳۰ تا ۳۵ درصد از سطح بدنش شده بود؛ این سوختگی تمام دست چپ و تقریباً تمام پشت او را در بر می‌گرفت. در این بمباران دو غیرنظامی کشته شدند که هر دو فرزندانِ «آنه» (خاله یا عمه فوک) بودند؛ یکی از آن‌ها «دان» بود، کازن سه‌ساله‌ای که فوک علاقه زیادی به او داشت. برادر فوک، «تام»، دچار سوختگی سطحی شد و پس از یک ماه بهبود یافت.

هوین کونگ اوت (Huỳnh Công Út) که با نام حرفه‌ای «نیک اوت» (Nick Ut) شناخته می‌شود (متولد ۲۹ مارس ۱۹۵۱)، عکاس ویتنامی-آمریکایی است که برای خبرگزاری آسوشیتد پرس در لس‌آنجلس کار می‌کرد. او در سال ۱۹۷۳، هم جایزه پولیتزر برای عکاسی خبری (در بخش رویدادهای فوری) و هم جایزه «عکس سال مطبوعات جهان» (World Press Photo) را برای عکس «وحشت جنگ» (The Terror of War) دریافت کرد؛ عکسی که کودکانی را در حال فرار از حمله بمباران ناپالم در جریان جنگ ویتنام نشان می‌داد. از زمان انتشار مستند (The Stringer) در سال ۲۰۲۵، در مورد عکاس واقعی این اثر اختلاف‌نظر ایجاد شده است؛ این مستند «نگوین تان نگی» (Nguyễn Thành Nghệ) را به عنوان عکاس معرفی کرد، اما آسوشیتد پرس همچنان بر انتساب عکس به «اوت» تأکید داشت و سازمان «عکس مطبوعات جهان» نیز انتساب اثر را تا زمان دسترسی به شواهد بیشتر به حالت تعلیق درآورد. اوت در سال ۲۰۱۷ بازنشسته شد. نمونه‌هایی از آثار او در مجموعه «گالری ملی هنر» در واشنگتن دی‌سی نگهداری می‌شود.

نیک اوت در ۲۹ مارس ۱۹۵۱ در «لانگ آن» ویتنام که در آن زمان بخشی از هندوچین فرانسه بود متولد شد.

اوت عکاسی برای آسوشیتد پرس را در ۱۵ سالگی آغاز کرد؛ درست پس از آنکه برادر بزرگترش، «هوین تان می» (Huynh Thanh My) که او نیز عکاس آسوشیتد پرس بود در ویتنام کشته شد. نزدیک‌ترین دوست او در دفتر سایگون، «آنری اوئه» (Henri Huet)، نیز در سال ۱۹۷۱ پس از آنکه داوطلب شد تا جایگزین اوتِ خسته در یک مأموریت شود، جان خود را از دست داد.

پس از سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵، خودِ اوت نیز در جریان جنگ سه بار مجروح شد (در ناحیه زانو، بازو و شکم). او به توکیو نقل مکان کرد و دو سال بعد به لس‌آنجلس رسید.