فاکینگ ۲۰۲۲

امت لوئیس تیل (۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱ - ۲۸ اوت ۱۹۵۵) پسری آفریقایی-آمریکایی بود که در ۱۴ سالگی در سال ۱۹۵۵ در می‌سی‌سی‌پی ربوده و بدون محاکمه اعدام شد. وحشیگری قتل او و تبرئه قاتلانش، توجه را به تاریخ طولانی آزار و اذیت خشونت‌آمیز آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالات متحده جلب کرد. تیل پس از مرگ به نمادی از جنبش حقوق مدنی تبدیل شد.

جسد تیل به شیکاگو بازگردانده شد، جایی که مادرش اصرار داشت مراسم تشییع جنازه عمومی با تابوت باز در کلیسای رابرتز تمپل خدا در مسیح برگزار شود. بعدها گفته شد که «مراسم تشییع جنازه‌ی روباز مامی تیل بردلی، جهان را بیش از بدن متورم و مثله شده‌ی پسرش امت تیل، با واقعیت‌های دیگری نیز آشنا کرد. تصمیم او نه تنها توجه را به نژادپرستی آمریکایی و وحشیگری اعدام بدون محاکمه، بلکه به محدودیت‌ها و آسیب‌پذیری‌های دموکراسی آمریکایی نیز معطوف کرد.»ده‌ها هزار نفر در مراسم تشییع جنازه‌ی او شرکت کردند یا تابوت روباز او را تماشا کردند و تصاویر بدن مثله شده‌ی تیل در مجلات و روزنامه‌های سیاه‌پوستان منتشر شد و حمایت سیاه‌پوستان و همدردی سفیدپوستان را در سراسر ایالات متحده برانگیخت. بررسی‌های دقیقی در مورد فقدان حقوق مدنی سیاه‌پوستان در می‌سی‌سی‌پی انجام شد و روزنامه‌های سراسر ایالات متحده از این ایالت انتقاد کردند. اگرچه روزنامه‌های محلی و مقامات اجرای قانون در ابتدا خشونت علیه تیل را محکوم کردند و خواستار عدالت شدند، اما با دفاع از اهالی می‌سی‌سی‌پی به انتقادات ملی پاسخ دادند و در نهایت از قاتلان حمایت کردند.

در سپتامبر 1955، یک هیئت منصفه کاملاً سفیدپوست، برایانت و میلام را از قتل تیل تبرئه کرد. این دو مرد که از خطر مضاعف در امان بودند، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۵۶ با مجله لوک علناً اعتراف کردند که تیل را شکنجه داده و به قتل رسانده‌اند و داستان را به قیمت ۴۰۰۰ دلار (معادل ۴۷۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵) فروختند. قتل تیل به عنوان کاتالیزوری برای مرحله بعدی جنبش حقوق مدنی تلقی می‌شد. در دسامبر ۱۹۵۵، تحریم اتوبوس‌های مونتگومری در آلاباما آغاز شد و بیش از یک سال طول کشید و در نهایت منجر به حکم دیوان عالی ایالات متحده مبنی بر غیرقانونی بودن اتوبوس‌های تفکیک‌شده شد.

تنش‌های نژادی پس از تصمیم دیوان عالی در سال 1954 در پرونده براون علیه هیئت آموزش و پرورش برای پایان دادن به جداسازی نژادی در آموزش عمومی، که آن را خلاف قانون اساسی دانست، افزایش یافت. بسیاری از طرفداران جداسازی نژادی معتقد بودند که این حکم منجر به آشنایی و ازدواج بین نژادی خواهد شد. سفیدپوستان به شدت در برابر حکم دادگاه مقاومت کردند. یکی از شهرستان‌های ویرجینیا تمام مدارس دولتی خود را برای جلوگیری از ادغام تعطیل کرد، در حالی که سایر حوزه‌های قضایی به سادگی این حکم را نادیده گرفتند. به طرق دیگر، سفیدپوستان از اقدامات شدیدتری برای محروم نگه داشتن سیاه‌پوستان از حقوق سیاسی استفاده کردند، که از آغاز قرن بیستم وجود داشت. جداسازی نژادی در جنوب برای محدود کردن اجباری سیاه‌پوستان از هرگونه برابری اجتماعی استفاده شد.

یک هفته قبل از ورود تیل به می‌سی‌سی‌پی، یک فعال سیاه‌پوست به نام لامار اسمیت به دلیل سازماندهی سیاسی در مقابل دادگاه شهرستان در بروکهاون مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. سه مظنون سفیدپوست دستگیر شدند، اما خیلی زود آزاد شدند.

Well, what else could we do? He was hopeless. I'm no bully; I never hurt a nigger in my life. I like niggers—in their place—I know how to work 'em. But I just decided it was time a few people got put on notice. As long as I live and can do anything about it, niggers are gonna stay in their place. Niggers ain't gonna vote where I live. If they did, they'd control the government. They ain't gonna go to school with my kids. And when a nigger gets close to mentioning sex with a white woman, he's tired o' livin'. I'm likely to kill him. Me and my folks fought for this country, and we got some rights. I stood there in that shed and listened to that nigger throw that poison at me, and I just made up my mind. 'Chicago boy,' I said, 'I'm tired of 'em sending your kind down here to stir up trouble. Goddam you, I'm going to make an example of you—just so everybody can know how me and my folks stand.'

— J. W. Milam, Look magazine, 1956

تنها سه نتیجه در می‌سی‌سی‌پی برای قتل عمد ممکن بود: حبس ابد، مجازات اعدام یا تبرئه. در 23 سپتامبر، هیئت منصفه کاملاً سفیدپوست و کاملاً مرد (اعضای زن و سیاه‌پوست ممنوع شده بودند) پس از یک جلسه 67 دقیقه‌ای، میلام و برایانت را تبرئه کرد. یکی از اعضای هیئت منصفه گفت: "اگر برای نوشیدن پاپ توقف نکرده بودیم، اینقدر طول نمی‌کشید."

Mamie Till-Bradley was criticized for not crying enough on the stand.

Shocking

In later interviews, the jurors acknowledged that they knew Bryant and Milam were guilty, but simply did not believe that life imprisonment or the death penalty were fit punishment for whites who had killed a black man.

he wasnt a man he was a 14 years old boy

اره خلاصه

امگاورس هم برای من همینه

چند روز پیش هم به شیما گفتم فقط بحث زن‌ستیزی نیست بحث هویت جنسی و کاراکترهای ترنس هم هست

برای همین از کاراکترهایی که میشناسم اسمات نمی‌خونم چون جدای خجالت میدونم اگه ادامه پیدا کنه فقط خودم رو دارم روی اون کاراکتر پروجکت می‌کنم نه اینکه ازش برای شناختن خودم کمک بگیرم

بهترین فیک هایی هم که خوندم، از این لحاظ که یه چیزی به دانسته هام اضافه کرد که قبلا نمیدونستم، فن فیکایی بودن که مثلا کرکتر درحال ترنزیشن توش داشت چون نویسنده خودش ترنس بود. یه نفر پرایوت ترین افکارشو اینجوری و از طریق کرکتر موردعلاقه جفتمون ریخته بیرون و از این طرف من با خوندنش شناخت بهتری پیدا میکنم نسبت به تجربه زیسته کسیکه در واقعیت بهش دسترسی ندارم و به یه understanding میرسم که صدتا ثرد در توییتر نمیتونست بهم بده. مثلا سمی‌ورس خوب نیست چون نویسنده‌اش داشت میرفت yale خوبه چون نویسنده خودش آسم داشت و سالها با بیماریش مثل یه هایپرفیکسیشن برخورد کرده بود انواع مختلفشو بهتر از یه دکتر میشناخت و ریزترین جزییات خس خس سینه عادی vs نگران کننده رو مینوشت.

یک چیزی شبیه پرونده‌ی جونکو فوروتا اتفاق افتاده یکی دختر خودشو نصف شب تو اتاق خودش کشته یکی خودشو سوزونده یکی خودشو پرت کرده جلو مترو خانواده های دی دارن خودشونو میکشن بعد سوشال مدیا رو باز میکنی یه مرد بیکار علاف که به هیچ جا نرسیده داره غر میزنه مردستیزی خیلی زیاد شده دویست هزارنفر کیری تر از خودشم باهاش موافقت کردن

کامران کسیه ک لستات دلش میخواست باشه رو استیج