خاطره قتل عام و اینکه قلعه نیوبرارا و قلعه رابینسون نزدیک به منطقه حفاظت‌شده بودند، انگیزه مقاومت مسلحانه بیشتر در برابر استعمار را از بین برد، اگرچه اشکال ظریف‌تری از مخالفت ادامه یافت. تهدید ترور جمعی همچنان در منطقه حفاظت‌شده وجود داشت، زیرا سربازان بومی از قلعه نیوبرارا برای آرام کردن مردم محلی در منطقه گشت‌زنی می‌کردند. نیروهای رزمی منظم تا سال ۱۹۰۶ یا تا سال ۱۹۱۹ برای قلعه رابینسون از منطقه حفاظت‌شده خارج نشدند.

مدال‌های افتخار

برای این نبرد ۱۸۹۰، ارتش ایالات متحده ۳۱ مدال افتخار اعطا کرد، ۱۹ مدال به طور خاص برای خدمت در ووندد نی.
۱۵ مدال در ماه‌های پس از قتل عام و چهار مدال دیگر بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۵ اعطا شد.

جری گرین در فصلنامه انجمن تاریخی ایالت نبراسکا در تابستان ۱۹۹۴، تفسیر می‌کند که مدال‌های افتخار قبل از ۱۹۱۶ با آزادی بیشتری اعطا می‌شدند. با این حال، "تعداد مدال‌ها در مقایسه با مدال‌های اعطا شده برای سایر نبردها نامتناسب به نظر می‌رسد." او با کمی‌سازی، سه مدال اعطا شده برای محاصره پنج روزه کوه بیر پا را با بیست مدال اعطا شده برای این اقدام کوتاه و یک‌جانبه مقایسه می‌کند. مورخ ویل جی. رابینسون خاطرنشان می‌کند که تنها سه مدال افتخار در بین ۶۴۰۰۰ نفر از اهالی داکوتای جنوبی که به مدت چهار سال در جنگ جهانی دوم جنگیدند، اعطا شد. دوایت میرز، مورخ، خاطرنشان می‌کند که جوایز قبل از سال ۱۹۱۸ فقط «مدال افتخار» بودند و چنین مقایسه‌ای با مدال‌های مدرن نامناسب است، زیرا «مدالی که در سال ۱۸۹۰ وجود داشت، از نظر مادی جایزه‌ای متفاوت است.»
میرز خاطرنشان می‌کند که مقررات ارتش در سال ۱۸۹۰ بیان می‌کرد که «مدال‌های افتخار توسط رئیس جمهور به افسران یا سربازان وظیفه‌ای که در عمل خود را متمایز کرده‌اند، اعطا خواهد شد»، به این معنی که آنها می‌توانند برای اعمالی که صرفاً متمایز بودند، نه شجاعانه یا قهرمانانه، اعطا شوند.

فعالان بومی آمریکا خواستار لغو این مدال‌ها شده‌اند و آنها را «مدال‌های بی‌آبروسازی» نامیده‌اند. به گفته ویلیام تاندر هاوک، یکی از قبایل لاکوتا، «مدال افتخار برای پاداش دادن به سربازانی است که قهرمانانه عمل می‌کنند. اما در ووندد نی، آنها قهرمانی نشان ندادند؛ آنها ظلم نشان دادند.» در سال ۲۰۰۱، کنگره ملی سرخپوستان آمریکایی دو قطعنامه را تصویب کرد که اعطای مدال‌های افتخار را محکوم می‌کرد و از دولت ایالات متحده خواست تا آنها را لغو کند.

همه اینا بعد از چند قتل دیگه و حضور مسلحانه بوده

از نظر تاریخی، ووندد نی عموماً به عنوان پایان سلسله درگیری‌های چند قرنی بین نیروهای استعماری و آمریکایی و سرخپوستان آمریکایی، که در مجموع به عنوان جنگ‌های سرخپوستان شناخته می‌شوند، در نظر گرفته می‌شود. با این حال، این آخرین درگیری مسلحانه بین بومیان آمریکا و ایالات متحده نبود.

در تعدادی از تقدیرنامه‌های مدال‌های اعطا شده به سربازان در ووندد نی آمده است که آنها در تعقیب لاکوتاهایی بودند که سعی در فرار یا پنهان شدن داشتند.
تقدیرنامه دیگر به خاطر «شجاعت آشکار در جمع‌آوری و آوردن یک قاطر بارکش رمیده به خط درگیری» بود.
مدال دیگری تا حدی به خاطر تمدید ثبت نام اعطا شد. یک تقدیرنامه فقط «شجاعت» بود.

در فوریه ۲۰۲۱، سنای داکوتای جنوبی به اتفاق آرا از کنگره ایالات متحده خواست تا در مورد ۲۰ مدال افتخار (در واقع ۱۹ مدال) اعطا شده به اعضای سواره نظام هفتم به دلیل مشارکت در قتل عام، تحقیق کند. قانونگذاران استدلال کردند که مدال‌های اعطا شده به سربازان هنگ هفتم سواره نظام، مدال‌های افتخاری را که به خاطر اعمال شجاعانه واقعی به سربازان داده می‌شود، لکه‌دار می‌کند.

قانون «حذف لکه ننگ» همچنین نتوانست فرآیند مؤثری برای لغو آن مشخص کند و تنها تصریح کرد که دریافت‌کنندگان مدال از فهرست مدال افتخار حذف خواهند شد.

در 25 سپتامبر 2025، پیت هگست، وزیر دفاع، اعلام کرد که به دنبال توصیه‌های گزارش 2024، مدال‌های افتخار اعطا شده لغو نخواهند شد و دریافت‌کنندگان را "سربازان شجاع" خواند و گفت: "ما بدون هیچ تردیدی روشن می‌کنیم که سربازانی که در نبرد ووندد نی در سال 1890 جنگیدند، مدال‌های خود را حفظ خواهند کرد و ما روشن می‌کنیم که آنها شایسته این مدال‌ها هستند."هگست همچنین ادعا کرد که "این تصمیم اکنون قطعی است" و "جایگاه آنها در تاریخ ملت ما دیگر جای بحث ندارد."یک مقام وزارت دفاع از اعلام عمومی شدن این گزارش خودداری کرد.

چند روز پیشش جوابشون به موشک‌ خوردن مراسم عروسی رو خونده بودم

به طور خاص، یک مقاله مروری حقوقی گزارش داد که دو نفر از دریافت‌کنندگان مدال افتخار در نبرد ووندد نی، پس از به صدا درآمدن آتش‌بس، به شلیک توپ به سمت بومیان ادامه دادند - یکی از آنها «انتظار داشت به دلیل نافرمانی به دادگاه نظامی برود» و دیگری ادعا کرد که می‌تواند پس از به صدا درآمدن آتش‌بس به شلیک ادامه دهد زیرا «مقاومت متوقف نشده بود.»
این گزارش همچنین مستند کرد که برخی از اعضای هیئت منصفه وزارت دفاع در واقع شواهد جمع‌آوری‌شده برای هیئت را نخوانده‌اند و در عوض ترجیح داده‌اند از یک ابزار هوش مصنوعی برای جستجوی سوابق استفاده کنند.
برخلاف اعضای هیئت منصفه وزارت دفاع، دو عضو هیئت منصفه از وزارت کشور به این نتیجه رسیدند که «هیچ‌کدام از 19 سرباز خود را متمایز نکردند و اطلاعات کافی برای تعیین اینکه آیا 18 نفر از 19 نفر مرتکب نقض قوانین جنگ شده‌اند یا خیر، وجود نداشت.»

Frozen corpse on field

The scene three weeks afterwards, with several bodies partially wrapped in blankets in the foreground.

Gen. L. W. Colby holding Zintkála Nuni (Little Lost Bird), found alive on the snow-covered Wounded Knee field four days after the massacre, still tied to her dead mother's back

راجب زندگیش خوندم و دلم می‌خواد تناسخ وجود داشته باشه تا شاید بتونم درد و رنجشون رو لمس کنم تا لایق‌تر باشم و شاید اون ها هم بتونن یکبار زندگی خوب تجربه بکنن

"After more than 200 failed attempts to outlaw lynching, Congress is finally succeeding in taking the long overdue action by passing the Emmett Till Antilynching Act. Hallelujah. It's long overdue." The bill was signed into law by President Joe Biden on March 29, 2022

فاکینگ ۲۰۲۲

امت لوئیس تیل (۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱ - ۲۸ اوت ۱۹۵۵) پسری آفریقایی-آمریکایی بود که در ۱۴ سالگی در سال ۱۹۵۵ در می‌سی‌سی‌پی ربوده و بدون محاکمه اعدام شد. وحشیگری قتل او و تبرئه قاتلانش، توجه را به تاریخ طولانی آزار و اذیت خشونت‌آمیز آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالات متحده جلب کرد. تیل پس از مرگ به نمادی از جنبش حقوق مدنی تبدیل شد.

جسد تیل به شیکاگو بازگردانده شد، جایی که مادرش اصرار داشت مراسم تشییع جنازه عمومی با تابوت باز در کلیسای رابرتز تمپل خدا در مسیح برگزار شود. بعدها گفته شد که «مراسم تشییع جنازه‌ی روباز مامی تیل بردلی، جهان را بیش از بدن متورم و مثله شده‌ی پسرش امت تیل، با واقعیت‌های دیگری نیز آشنا کرد. تصمیم او نه تنها توجه را به نژادپرستی آمریکایی و وحشیگری اعدام بدون محاکمه، بلکه به محدودیت‌ها و آسیب‌پذیری‌های دموکراسی آمریکایی نیز معطوف کرد.»ده‌ها هزار نفر در مراسم تشییع جنازه‌ی او شرکت کردند یا تابوت روباز او را تماشا کردند و تصاویر بدن مثله شده‌ی تیل در مجلات و روزنامه‌های سیاه‌پوستان منتشر شد و حمایت سیاه‌پوستان و همدردی سفیدپوستان را در سراسر ایالات متحده برانگیخت. بررسی‌های دقیقی در مورد فقدان حقوق مدنی سیاه‌پوستان در می‌سی‌سی‌پی انجام شد و روزنامه‌های سراسر ایالات متحده از این ایالت انتقاد کردند. اگرچه روزنامه‌های محلی و مقامات اجرای قانون در ابتدا خشونت علیه تیل را محکوم کردند و خواستار عدالت شدند، اما با دفاع از اهالی می‌سی‌سی‌پی به انتقادات ملی پاسخ دادند و در نهایت از قاتلان حمایت کردند.

در سپتامبر 1955، یک هیئت منصفه کاملاً سفیدپوست، برایانت و میلام را از قتل تیل تبرئه کرد. این دو مرد که از خطر مضاعف در امان بودند، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۵۶ با مجله لوک علناً اعتراف کردند که تیل را شکنجه داده و به قتل رسانده‌اند و داستان را به قیمت ۴۰۰۰ دلار (معادل ۴۷۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵) فروختند. قتل تیل به عنوان کاتالیزوری برای مرحله بعدی جنبش حقوق مدنی تلقی می‌شد. در دسامبر ۱۹۵۵، تحریم اتوبوس‌های مونتگومری در آلاباما آغاز شد و بیش از یک سال طول کشید و در نهایت منجر به حکم دیوان عالی ایالات متحده مبنی بر غیرقانونی بودن اتوبوس‌های تفکیک‌شده شد.

تنش‌های نژادی پس از تصمیم دیوان عالی در سال 1954 در پرونده براون علیه هیئت آموزش و پرورش برای پایان دادن به جداسازی نژادی در آموزش عمومی، که آن را خلاف قانون اساسی دانست، افزایش یافت. بسیاری از طرفداران جداسازی نژادی معتقد بودند که این حکم منجر به آشنایی و ازدواج بین نژادی خواهد شد. سفیدپوستان به شدت در برابر حکم دادگاه مقاومت کردند. یکی از شهرستان‌های ویرجینیا تمام مدارس دولتی خود را برای جلوگیری از ادغام تعطیل کرد، در حالی که سایر حوزه‌های قضایی به سادگی این حکم را نادیده گرفتند. به طرق دیگر، سفیدپوستان از اقدامات شدیدتری برای محروم نگه داشتن سیاه‌پوستان از حقوق سیاسی استفاده کردند، که از آغاز قرن بیستم وجود داشت. جداسازی نژادی در جنوب برای محدود کردن اجباری سیاه‌پوستان از هرگونه برابری اجتماعی استفاده شد.

یک هفته قبل از ورود تیل به می‌سی‌سی‌پی، یک فعال سیاه‌پوست به نام لامار اسمیت به دلیل سازماندهی سیاسی در مقابل دادگاه شهرستان در بروکهاون مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. سه مظنون سفیدپوست دستگیر شدند، اما خیلی زود آزاد شدند.

Well, what else could we do? He was hopeless. I'm no bully; I never hurt a nigger in my life. I like niggers—in their place—I know how to work 'em. But I just decided it was time a few people got put on notice. As long as I live and can do anything about it, niggers are gonna stay in their place. Niggers ain't gonna vote where I live. If they did, they'd control the government. They ain't gonna go to school with my kids. And when a nigger gets close to mentioning sex with a white woman, he's tired o' livin'. I'm likely to kill him. Me and my folks fought for this country, and we got some rights. I stood there in that shed and listened to that nigger throw that poison at me, and I just made up my mind. 'Chicago boy,' I said, 'I'm tired of 'em sending your kind down here to stir up trouble. Goddam you, I'm going to make an example of you—just so everybody can know how me and my folks stand.'

— J. W. Milam, Look magazine, 1956

تنها سه نتیجه در می‌سی‌سی‌پی برای قتل عمد ممکن بود: حبس ابد، مجازات اعدام یا تبرئه. در 23 سپتامبر، هیئت منصفه کاملاً سفیدپوست و کاملاً مرد (اعضای زن و سیاه‌پوست ممنوع شده بودند) پس از یک جلسه 67 دقیقه‌ای، میلام و برایانت را تبرئه کرد. یکی از اعضای هیئت منصفه گفت: "اگر برای نوشیدن پاپ توقف نکرده بودیم، اینقدر طول نمی‌کشید."