I love every zukka dynamic

Femdom, Mommy Kink, Older Woman/Younger Man, Woman on Top, Pegging, Face-Sitting ,Leather Kink ,Cock Cages ,Cock Rings ,Size Kink ,Size Difference ,Praise Kink ,Spanking ,Prostate Massage ,Prostate Milking ,Pet Play ,Belly Bulge ,Muzzles ,Restraints ,Bondage ,Face-Fucking ,Face Slapping ,Chastity Device ,Lingerie ,Crying ,Bratting ,Brat training ,Degradation ,Breeding ,studding ,Overstimulation ,Cock Warming ,Wax Play ,Puppy Play

من عاشق این فنفیکایی هستم که کرکترم یه امگا باشه مخصوصا از نوع خیلی نادرش که همه اینجورن که تو به امگاها نمیخوری انگار بتایی بعدددد از سمت جفتش طرد بشه. غم توی اینجور فیکا خیلی بیشتره و عاشقشم🙏

ناراحت شدم

Sioux Ghost Dance
یکی از فیلم هایی که توی خانه بلک ماریا ادیسون ساخته شده بود؛ دیوارهای بلک ماریا با قیر سیاه پوشونده شده بود و برای اینکه فیلم ها اون موقع نیاز به نور طبیعی زیاد داشتن کل ساختمان روی یک سازوکار چرخان قرار داشت تا بتونع در طول روز به سمت خورشید بچرخه.
همچنین اسمش رو از روی ون‌های پلیس برداشتن که زندانی‌ها رو باهاش جا به جا میکردن و کارکنا میگفتن فضای خفه‌ای برای کار کردن بوده

بلک ماریا

The Ghost Dance (Caddo: Nanissáanah,[1] also called the Ghost Dance of 1890) is a ceremony incorporated into numerous Native American belief systems. According to the millenarian teachings of the Northern Paiute spiritual leader Wovoka, renamed Jack Wilson, proper practice of the dance would reunite the living with spirits of the dead, bring the spirits to fight on their behalf, end American Westward expansion, and bring peace, prosperity, and unity to Native American peoples throughout the region.

رقص ارواح با پیشگویی وووکا مبنی بر پایان دادن به گسترش استعمار و در عین حال موعظه اهداف زندگی پاک، زندگی صادقانه و همکاری بین فرهنگی توسط بومیان آمریکا مرتبط دانسته شده است. اعتقاد بر این بود که تمرین جنبش رقص ارواح در مقاومت لاکوتا در برابر جذب شدن تحت قانون داوز نقش داشته است. گونه لاکوتا در رقص ارواح به سمت هزاره‌گرایی گرایش داشت، نوآوری‌ای که تفسیر لاکوتا را از آموزه‌های اصلی جک ویلسون متمایز می‌کرد.

اینکه به مرور این رقص تبدیل به روشی برای از بین بردن استعمار شد و درنهایت باعث چندین قتل عام شد خیلی ناراحتم کرد.

قانون داوز سال ۱۸۸۷ (که با نام قانون عمومی تخصیص زمین یا قانون چندگانگی داوز سال ۱۸۸۷ نیز شناخته می‌شود) حقوق زمین در سرزمین‌های قبیله‌ای در ایالات متحده را تنظیم می‌کرد. این قانون که به نام سناتور هنری ال. داوز از ماساچوست نامگذاری شده بود، به رئیس جمهور ایالات متحده اجازه می‌داد تا زمین‌های مشترک قبیله‌ای بومیان آمریکا (سرخپوستان) را به زمین‌های سهمی برای سرپرستان خانواده‌ها و افراد بومی آمریکا تقسیم کند. این امر سیستم‌های سنتی تصرف زمین را به یک سیستم مالکیت خصوصی تحمیلی توسط دولت تبدیل می‌کرد و بومیان آمریکا را مجبور می‌کرد تا «یک رابطه سرمایه‌دارانه و مالکانه با دارایی» را که قبلاً در فرهنگ آنها وجود نداشت، در نظر بگیرند. قبل از اینکه مالکیت خصوصی بتواند توزیع شود، دولت باید مشخص می‌کرد که کدام سرخپوستان واجد شرایط دریافت زمین هستند، که این امر جستجوی رسمی برای تعریف فدرال از «هندی بودن» را آغاز کرد.

اگرچه این قانون در سال ۱۸۸۷ تصویب شد، اما دولت فدرال پس از آن قانون داوز را بر اساس قبیله به قبیله اجرا کرد. برای مثال، در سال ۱۸۹۵، کنگره قانون شکارچی را تصویب کرد که قانون داوز را در میان ایالت جنوبی اجرا می‌کرد. هدف اسمی این قانون محافظت از دارایی بومیان و همچنین وادار کردن آنها به "جذب شدن در جریان اصلی آمریکا" بود.

به بومیانی که خون مختلط تلقی می‌شدند، شهروندی ایالات متحده اعطا شد، در حالی که دیگران "از قبیله خود رانده شدند". بین سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۹۳۴، بومیان آمریکا در نتیجه این قانون کنترل حدود ۱۰۰ میلیون هکتار زمین (تا سال ۲۰۱۹، ایالات متحده در مجموع ۱.۹ میلیارد هکتار زمین دارد) یا حدود "دو سوم از زمین‌های تحت مالکیت خود در سال ۱۸۸۷" را واگذار کردند. از دست دادن مالکیت زمین و تجزیه رهبری سنتی قبایل، اثرات فرهنگی و اجتماعی بالقوه منفی ایجاد کرد که از آن زمان برخی از محققان را بر آن داشته است که این قانون را به عنوان یکی از مخرب‌ترین سیاست‌های ایالات متحده برای بومیان آمریکا در تاریخ در نظر بگیرند.

کمیسیون داوز در سال ۱۸۹۳ به عنوان هیئتی برای ثبت نام اعضای قبایل برای تخصیص زمین تأسیس شد. آنها تعلق قبیله‌ای را بر اساس کمیت خون تعریف کردند. با این حال، از آنجا که هیچ روشی برای تعیین دقیق تبار خونی وجود نداشت، اعضای کمیسیون اغلب «وضعیت خون کامل» را به بومیان آمریکایی که «به خوبی جذب نشده» یا «از نظر قانونی بی‌کفایت» تلقی می‌شدند، و «وضعیت خون مختلط» را به بومیان آمریکایی که «بیشترین شباهت را به سفیدپوستان داشتند»، صرف نظر از نحوه شناسایی فرهنگی آنها، اختصاص می‌دادند.