خیلی بده که بسیاری صرفاً متوسل شدن به استدلال راجع به ضرر مالی قطعی اینترنت برای اثبات بد بودنش، یا توصیف شدت بد بودنش.
دسترسی به اینترنت یه حق و آزادیه مثل حق دسترسی به آب و برق. اینترنت مخصوص تاجران و استادان دانشگاه نیست که بخوان برای اونارو وصل کنند و برای افراد دیگر رو نه. اینترنت طبقاتی و ترجیحی با چنین صورت‌بندی‌هایی عادی‌سازی می‌شه. دو هفته‌ست ملّتی رو از حق طبیعی خودش محروم کردند و به گروگان‌اش گرفتند.

دقت کنید مسئله این نیست «حکومت به ما اینترنت بِده»، حکومت جلوی اینترنت مارو گرفته! یعنی انگار فروش آب‌معدنی ممنوع باشه و لوله‌های آب هم بترکونن اگر کسی چاه زد هم زندانی‌اش کنن. حکومت چیزی از اموال خودش رو در انحصار نگرفته، حق و مالی که پولش رو دادیم گرفته. چون حدی برای دخالت خودش در هرچیز قائل نیست.

خیلی عصبانی میشم وقتی میگن برای تو خوب شد چون اعتیادت کمتر میشه. جدای اینکه فکر کنی کانسپت اعتیاد به اینترنت وجود داره و بخوای بقیه رو باهاش سرزنش کنی خیلی احمقانه‌ست اینکه فکر می‌کنی برای درمان اعتیادم باید آزادی رو ازم بگیری خیلی مسخره‌تره.

با اینکه میدونم مطالبی که نگاه می‌کنم خیلی از مال تو بهتره ولی اگه همش گی سکس هم نگاه کنم بازم حق منه که اینترنت آزاد داشته باشم.

_

ساقی خودش قطع شد.

تهران می‌خوام.

کانسپت اینکه یه نفر رو بابت انگیزه نداشتن برای ادامه زندگی سرزنش کنی

Girl whatever

And then you be like yeah that’s my daughter

But you don’t know who I am and you don’t even like who I am

-

-

نمیتونم بگم چقدر از زنده بودن٫ شرایط الان زندگیم٫ ضعیف و ترسو بودن و همه وجودم خجالت می‌کشم.

عاشق سینمام چون عاشق انسان‌‌هام. چون عاشق نگاه‌کردن و تماشای زیستن و وجود‌داشتن انسان‌هام. چون عاشق کالبد و جسمی‌ام که به شکلی شگفت‌انگیز هزاران هزاران هزاران هزار احساس و افکار و عواطف و هورمون و سلول و هر چیز دیگر زیستی رو در خود جا داده و دارای هزاران لایه‌س و عمقی دیوانه‌کننده‌ داره. عاشق تنی‌‌ هستم که ترَک بر می‌داره، می‌شکنه، زخمی می‌شه، ردهای بی‌انتهایی رو بر روی خود به جا می‌ذاره، خم می‌شه، مچاله می‌شه، هزاران حالت متفاوت رو به خودش می‌گیره و نمی‌تونه بدون تاثیر‌پذیرفتن و واکنش‌‌نشون‌دادن از مسیر و عواملی گذر کنه. عاشق اون هر کالبدی‌ام که کاملا منحصربه‌فرد از دیگری راه می‌ره، می‌نشینه، می‌رقصه، دستش رو به درون موهاش فرو می‌بره، با گردن‌‌ کج‌‌شده خیره می‌شه، قوز می‌کنه و در خود فرو می‌ره، می‌لرزه و می‌دوه و به آغوش می‌کِشه، دست‌ها رو مشت می‌کنه و با چشم‌های بسته فریاد می‌کشه و از تمام دنیا شاکیه. عاشق اون بدنی‌ام که نیازمنده؛ نیازمندِ یک آغوش، یک لمس، یک پیوستن، یک هم‌نشینی، یک نوازش، یک قطره. عاشق اون جسمی‌ام که پُر از قصه و داستانه؛ تک‌تک روزهای زیستنِ بر روی زمین رو به روی خودش جا داده و پُر از رد و اثره. پُر از سوختگی و زخم و ترَک و کبودی و انعکاس و جوش و خال و مو و نشانی و طبیعته. عاشق سینمام چون عاشق انسان‌‌هام؛ چون عاشق‌‌‌ تماشای زیستنِ کالبد و جسم و تن و بدن انسان‌هام.

بیشتر از همیشه دلم برای هنر تنگ شده.

سینما سرشار از شورم می‌کنه و بعد نیازمندم می‌کنه که تمام اون شور رو در خودم به جریان بندازم واضحا و دوباره به سراغش برم. برای دیدن یک فیلم، نیاز دارم با تمام توانم حس دریافتی در برابرش بشم.
وای عاشقِ فیلم‌دیدن هستم. عاشق وقف‌کردن تمامم برای تماشای یک فیلم هستم. عاشقشم. عاشقشم.

نمی‌دونم اگر آدم ادبیات و رمان‌ها و قصه‌ها و خالق‌هاشون نبودم، چطور کنار می‌اومدم با همه‌چیز.

و حتا قشنگ‌تر نیست که با یادداشت‌نوشتن و رنگ‌کردن و نقاشی‌‌کشیدن و به‌طور کل ردگذاشتن در صفحات کتاب، یک داستان و ماجرای دیگه بهش اضافه می‌کنی؟ که حتا اون کتاب حجم بیشتری از زمانِ قبل از خونده‌شدن به خودش می‌گیره.

جدا از نوشتن و رد دیدنی گذاشتن در صفحات، واقعا فکر می‌کنم به تعداد دفعاتی که یک کتاب خونده می‌شه به حجمش اضافه می‌شه. همه‌ی احساسات و حالات شخص در زمان خوندنش در صفحات جمع می‌شه. من یک کتاب داشتم که جدا از این‌که خودم سه‌بار خونده بودمش، بیشتر از سی‌نفر دیگه از دوست‌ها و حتا غریبه‌هایی که آشنای دوست‌هام بودن، خونده بودنش و واقعا حجم خیلی زیادی نسبت به روز اول به خودش گرفته بود. در آخر هم هدیه دادمش.