ارجاعات
«پاسخ ملک‌الشعرای بهار [سال ۱۳۰۲]: ملت ایران و هند و عرب... حس وطن‌پرستی را تبدیل به حس شاه‌پرستی و مذهب‌پرستی و پیغمبرپرستی نموده و مذهب توحید قوی و ظهور انبیاء عظام که هم‌واره در این مرز و بوم پرچم اقتدار خود را برافراشته بوده است، به ضمیمهٔ موفقیت‌های درخشان…
پوپولیسم و پارانویا کلا هیچ وقت نتیجه خوب نداشته چه توی جنگ سرد بعد جنگ جهانی دوم چه زمان شاهنشاهی؛ وقتی از ترس یه گروه کوچک دست به خشونتی زدن که درنهایت کارنامه خودشون رو خراب کرده و هم از کسایی کمک گرفتن که بعدا دست به نابودی‌شون زدن
و همین الانش هم مردم طاقت بی‌طرف بودن و جزو حزب خاصی نبودن رو قبول ندارن جدای اینکه دراما داره و جا افتاده که موقع ریاست جمهوری یه حزب وقتی به قدرت برسه می‌تونه ایده‌های گروه‌های کوچیک و زیادی سفید رو اجرا کنه توی موضوعات بزرگ‌تر و جریانات سیاسی خیلی بزرگ هم این کارو تکرار می‌کنند که تهش به ضرر خودشون تموم میشه و اون مشکل انقدر بزرگ میشه که هیچ راه‌حلی کاملا اخلاقی و درست براش پیدا نمیشه ولی کسی عقب نمی‌کشه چون به این معنیه که بیشتر ماجرا پروپاگاندا بوده و توی دنیایی زندگی می‌کنیم که سفید و سیاهی وجود نداره؛ نتیجش هم دقیقا میشه مثل پارانویا و پوپولیسم سیاست‌مدارا٫ لقب دادن و آسیب زدن به یه گروه کوچک بی‌طرف که حقیقت رو میگن و حتی اگه طرف گروه خاصی باشن در جای خودش نقدش هم میکنن.
و چون افتاده دوران تغییرات بزرگ تا وقتی قدرت‌های اصلی مشخص نشن کاری نمیشه انجام داد