ولی هیچی رافایل نمیشه ق دارید

من در حال خوردن مخ دوستام درحالیکه هیچی از حرفام نمی‌فهمن:

کاش هر دو دقیقه یکبار از حرفام پشیمون نمی‌شدم اون وقت هنوز دیلی قبلیم رو داشتم

Save my suicidal ass Rafayel, save me

حتی حضور فرازمینی ها هم تایید شد اما کارت ملی من نیومد

خیلی خوشحال بود از یادگرفتن زندگی جدیدش

منم همینطور توماس منم همینطور

حتماً این رباعی منسوب به خیام را شنیدید:
«آن قصر که بهرام در او جام گرفت
آهو بچه کرد و روبَه آرام گرفت
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر
دیدی که چه‌گونه گور بهرام گرفت؟»

که تنها در یک منبع کهن (سفينهٔ كهن رباعیات) به نام خیام و در اصل چنین آمده:
«آن قصر که بهرام در او جام گرفت
آهو بچه کرد و گور آرام گرفت
تا جای گرفته است بهرام به گور
دیر است که گور جای بهرام گرفت»

تغییرات بیت دوم در هر سده، تصرف ادیبان برای زیباتر شدن شعر را نشان می‌دهد:
سدۀ ششم: تا جای گرفته است بهرام به گور/ دیرست که گور جای بهرام گرفت (جوامع الحكايات)
سدۀ هفتم: بهرام همی گور گرفتی یک چند/اکنون بنگر که گور بهرام گرفت (مقالات سديدالدين اعور)
سدۀ هشتم: بهرام که او گور گرفتی همه سال/این نادره بین که گور بهرام گرفت (المعجم فی آثار ملوک العجم)
سدۀ نهم: بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر/ دیدی که چه‌گونه گور بهرام گرفت (طرب‌خانه)

مثال فوق نمونه‌ای بارز از دشواری رسیدن به نسخهٔ نزدیک به نسخهٔ اصلی در بررسی و تصحیح یک شعر است که گاه از در مخالف با ذوق عوام درمی‌آید.

«پاسخ ملک‌الشعرای بهار [سال ۱۳۰۲]: ملت ایران و هند و عرب... حس وطن‌پرستی را تبدیل به حس شاه‌پرستی و مذهب‌پرستی و پیغمبرپرستی نموده و مذهب توحید قوی و ظهور انبیاء عظام که هم‌واره در این مرز و بوم پرچم اقتدار خود را برافراشته بوده است، به ضمیمهٔ موفقیت‌های درخشان نظامی و تکثیر متوالی نژاد و اعادهٔ کیان و عظمت ملّی یکی بعد از دیگری که غالباً به توسط رجال شجاع و پادشاهان و سرداران نامدار به عمل می‌آمده، حس وطن‌پرستی را به حس مذهب‌پرستی و دولت‌خواهی تبدیل نموده و از بعضی آثار تاریخی و اخلاقی ایرانیان معلوم می‌شود که اطاعت و پرستش پادشاه «اولوالامر» هم‌واره جای تمام آداب و نوامیس اجتماعی و شخصیت‌های ملّی را گرفته بوده است. اتفاقاً اسلام نیز این عادت ادبی و شخصیت ملّی را تقویت نموده و همه چیز را با خود به ایران آورد غیر از وطن‌پرستی.»

- "کمال مطلوب - ایده‌آل‌های ایرانی"، به کوشش رضا آذری شهرضایی، صفحهٔ ۱۳۱-۱۳۰.
@erjahat

این چی بوده که خ ورد هم گردنش نمی‌گرفت