نمی‌دونم چه چیزی در کشتار دی هست، هر بار ویدویی مربوط بهش می‌بینم گریه‌ام می‌گیره. حرف زدن راجع بهش هم سخته برام. هیچ وقت در زندگیم راجع به موضوعی این‌طور نبودم. حتی «ترومای شخصی» به اون معنا نداشتم که بگم شبیهشه. جای خاصی از ذهنم رو گرفته.

واقعا حس می‌کنم بچمو ازم گرفتن

Me after I take fat doses of medication for depression: ☹️🥱🫤
Me thinking about toxic Yuri: 🥰😙🤩

افسردگی منو مدیاهای مورد علاقم درمان میکنن نه پیاده‌روی مامان

مثلا اومدم رندوم فیلم ترسناک انتخاب کنم

بمیرم الهی

وای همین ظهر مامان می‌گفت خوش به حالتون که بچگی کردین من فقط جنگ دیدم

عصبانیتم فقط یک ذره دووم میاره درنهایت میشینم براش زار زار گریه می‌کنم

Like she deserves so much better

حالا این وسط بمب خوردی هم مهم نیست

بعد الان اینطورین که نه آقا همه مدل پوشش رو قبول داشت