قشر خاکستری بودن توی ایران راحته دیگه چه برسه به جاهای دیگه که آدم راحت‌تر میتونه از زندگی لذت ببره چون درنهایت اتفاقات وحشتناک توی دنیا میوفته و تو اهمیتی نمیدی چون تقصیر تو نیست
ولی بازم حس می‌کنم از privilege هایی که دارم متنفرم چون نه میشه به بقیه کمک کرد نه خودم ازشون استفاده می‌کنم
و حتی اگه راه‌حلی باشه برای حل مشکلات بزرگ دنیا بازم پول و قدرت زیاد می‌خواد و بعد اونم همکاری بقیه چون چیزی نیست که به تنهایی بتونی به دستش بیاری برای همین سخنرانی توی سازمان ملل هرچقدر هم صادقانه باشه به درد نخوره
و به‌عنوان کسی که سینما دوست دارم میدونم نمیشه گفت هنر، فرهنگ؛ خشونت نه چون کتاب خوندن هم تا یه جایی جوابه
یک جور دنبال راه‌حل برای مشکلات دنیام انگار نه انگار از تخت هم نمیتونم بلند بشم
United States Of Memerica 🇺🇦🏳️🌈
من بخوام اینطوری فکر کنم قطعا دیوانه میشم
بگو چرا دارم میمیرم
Forwarded from دوزخ امّا سرد
نمی‌دونم چه چیزی در کشتار دی هست، هر بار ویدویی مربوط بهش می‌بینم گریه‌ام می‌گیره. حرف زدن راجع بهش هم سخته برام. هیچ وقت در زندگیم راجع به موضوعی این‌طور نبودم. حتی «ترومای شخصی» به اون معنا نداشتم که بگم شبیهشه. جای خاصی از ذهنم رو گرفته.