واقعاً جالبه که توئیتر این روزها -برعکس تصور شخصیم- اصلاً جو سیاسی خاصی نسبت به دو/سه ماه پیش نداره و هنوز بحث سر پسر آکادمیک-بازاری بیش‌ترین پسند رو می‌خوره.

دوستی همون‌جا نوشته بود بخش مهمی از ادبیات جنگ، خصوصاً در قرن بیست و بیست و یکم همیشه پرداختن به روزمرگی‌ها، آب و هوا، آشپزی، طبیعت، خانواده و سرگشتگی ناشی از «ملال» رو در اولویت قرار داده تا اظهار نظر سیاسی و نظامی.
انتخابی که تجربیات امروز ما پذیرفتنی‌ترش می‌کنه.

-

بچه ها کانسپت گون کردن با مردای کارتونی انقدر برای بقیه غریبه ست که وقتی برگشتم گفتم مرد دوبعدی دوست دارم فقط دوستم گفت فکردم منظورت اینه که مرد تک بعدی دوست نداری، دوست داری چندتا چیزو بتونه هندل کنه

آیا اکچلی فر بمیرم یا تلاش کنم درس بخونم

وقتی راجب احزاب مختلف ایران و کشورای دیگه می‌خونم احساس می‌کنم این گسستگی هیچ‌وقت قرار نیست درست بشه چون هیچ رهبری و هیچ گروه سیاسی قسمت خوب ماجرا نیست و برای اینکه طرف مقابل رو سرکوب کنن دست به قتل عام غیر‌نظامی‌ها زدن و مردم حتی اگه رئیس خودشون رو قبول نداشته باشن بازم سمت طرف مقابل نمیرن و این کینه فقط بین خود مردم مونده و سمت رهبر گروه نیستش

واقعا از صحبت با آجی مریم لذت می‌برم

چیزی که خیلی دلم براش تنگ شده همون فندوم اسپیس کوچیکی بود که توی تلگرام داشتم و میتونست حواسمو از زندگی پرت کنه

ولی همونم دیگه نمیتونم انجام بدم

من unironically

انگار همین کافی نیست یه دورم با گفتن فیکشن ۵هزار صفحه‌ای می‌خونم تریگرشون می‌کنم

+++++

I really want to live.

-

توی واقعیت همش درحال تلاش برای مردنم حتی این بار اومدم توی چنل بنویسم امیدوارم توی زندگی بعدیم با آدمایی که دوستشون دارم دوباره آشنا بشم ولی هربار میام اینترنت دوباره ترسو و ضعیف بودنم توی صورتم می‌خوره

کاش شجاع بودن یه ویژگی ذاتی بود اون وقت دلیلی نداشت که سرزنش بشم

این راجب شرایط به‌ خطر انداختن امنیت اون آدما نبودش