فیلم هنوز تموم نشده ولی دیدنش یکم اذیتم می‌کنه.

شاید چون رابطه استریته و من کلا با ازدواج و بچه‌دار شدنشون مشکل دارم.
دیدم که خود کوییر‌ها هم با کانسپت ازدواج خودشون مشکل دارن چون مسخره‌ و استریت‌طوره ولی توی سناریوهای ساختی ذهن من همیشه یکی از طرفین از ازدواج میره بیرون بچه‌هاش رو پشت سر می‌ذاره و میره دنبال رویای خودش و حتی اگه دوباره ازدواج کنه و بچه‌دار بشه شکلش به کل متفاوته.

و درسته پایان فیلم قابل درکه ولی میتونه شکل پروپاگاندا رو هم به‌ خودش بگیره چون از طرفی قابل قبوله آدمی رو انتخاب کنی که بیشتر از ۶۰ سال باهاش بودی و نوه‌ دار شدین و با آدمی باشی که فقط خوشحالی تو رو می‌خواد ولی در عین حال خیلی روی این موضوع که عشق و ازدواج و بچه‌دار شدن یه زندگی رویایی هستش تاکید داره.

ولی برام ترسناکه که ۶۰ سال با یه آدم باشه و این موضوع تا ابدیت ادامه داشته باشه و یکم که فکر کردم دیدم این موضوع فقط توی کاپلای استریت اذیتم می‌کنه و شیپ‌هایی که خودم دوست دارم٫ ازدواج و بچه‌دار شدنشون اذیتم نمی‌کنه.

قسمت‌های سیلی گوفیش رو دوست دارم وایب چلنجرز میده.