ادما حتی حاضرن بخاطرش دروغ کنن تو ماتحت علم و بکوبن تو شکمش تا مثل اردک صدا بده و بگن وای بارداری باعث جوان ماندن و فلان چه برسه به اینکه بخوان واقعیات به زبون بیارن

عاشق رعد و برقم

بارون خیلی خوبه اصلا تحمل گرما ندارم

وضعیت اینترنت در اریتره هم جالبه:

فقط ۲۰٪ جمعیت به هر نوعی از اینترنت دسترسی دارن، ۸۰٪ کاملاً آفلاین‌اند.

فقط ۲۴٪ جمعیت اساساً چیزی به نام «خط موبایل» دارند که اونم به‌طور عمومی برای پیامک و تماس تلفنیه.

فقط ۰.۰۶٪ جمعیت حساب کاربری فعال در شبکه‌های اجتماعی دارن.

فقط ۴٪ از خانواده‌ها در خانه نوعی از رایانهٔ شخصی (لپ‌تاپ یا پی‌سی) دارند.

تنها یک اپراتور (eritel) وجود داره که وابسته به دولته و تمام برنامه‌های محبوب اجتماعی مثل فیسبوک و توئیتر و غیره درش فیلتره.

همون اینترنتی که هست، فقط تری‌جیه، برخلاف اکثر کشورهای منطقه کشور به کابل اینترنت دریایی متصل نیست و با اتصال ماهواره‌ای گران کار پیش می‌ره.

و در آخر: تمام آمارهای بالا مخصوص مردانه و هیچ زنی در اریتره خط یا اینترنتی به نام خودش نداره.

دیروز به شیما می‌گفتم که خوندن و دیدن آثار تاریخی سیاسی باعث میشه فکر کنم از سبک زندگی قبیله‌ای٫ نژادپرستی٫ کشتار و محرومیت زنان عبور کردیم و رسیدیم به جایی که الان مذاکره هست٫ تنبیه بدنی جرمه٫ نیاز نیست براساس کلیشه‌های جنسیتی رفتار کنیم ولی الان که بهتر فکر می‌کنم انگار فقط یه تکه از جهان پیشرفت کرده و بقیه دارم سینه‌خیز می‌رن تا همون حقوق اندک هم ازشون دریغ نشه٫ شاید نسبت به صد سال پیش تغییر کرده باشن ولی اصلا شبیه جهان اول نیستیم و نمی‌دونم روزی قراره شبیه‌شون بشیم یا نه.
(خود جهان اول هم معلوم نیست چه بلایی سرش بیاد٫ از لحاظ سیاسی بیشتر ولی در عین حال علم و صنعت داره پیشرفت زیاد می‌کنه؟ که اونم تضمینی برای حقوق انسانی نیست٫ نمی‌دونم دیگه چی میشه)

تصور سنگ زدن به یک گنجشک روی درخت و با پوتین پا گذاشتن روی جسم نیمه‌جانش، چنین خیالی شاید در ذهنم نزدیک‌ترین چیزیه که به کشتار دی دارم. تداعی کامل پرپر شدنه. از امیدهایی رنج‌کشیده.

نظر جالب و اخیرِ یاشار جیرانی:

«جمهوری اسلامی یک رژیم (آن هم از نوع سلطانیستی) نیست بل‌که یک "جامعهٔ سیاسی" کامل است. یعنی یک بدنهٔ مردمی است که بر مبنای باورهای الهیاتی ایدئولوژیک از یک ارادهٔ واحد برخوردار است. مهم نیست که بدنهٔ مردمی آن چند درصد از جمعیت حاضر در مرزهای ایران است؛ مهم این است که ارادهٔ واحد دارد و آنقدر پُرتعداد هست که بتواند از هستی خود دفاع کند (=تلقی اشمیتی). در این جامعهٔ سیاسی نسبت اساسی محافظت و پاسخ‌گویی نیز وجود دارد. یعنی حکومت از بدنهٔ مردمی‌اش حفاظت می‌کند و در برابر خواسته‌های آن (که مبنایی الهیاتی-ایدئولوژیک دارد) پاسخ‌گوست و آن بدنهٔ مردمی هم در مواقع تهدید وجودیِ جامعهٔ سیاسی به میدان می‌آید. تصویر پروپاگاندایی از وضعیت ایران، این‌که یک حکومت فاسد و ۱۰ درصد جیره‌خوار در برابر ۹۰ درصد مردم قرار گرفته‌اند، هر چقدر از حیث عاطفی برانگیزاننده باشد، سرتاسر نادرست است و مولد توهم. مسألهٔ کنونی جامعهٔ ایران این است که به قول هابز یک جماعت پریشان (multitudo dissoluta) در برابر جامعهٔ سیاسی کنونی شکل گرفته است. این‌که تعداد قابل توجهی از جمعیت ایران (آن‌قدر پُرتعداد هستند که "بحران سیاسی" ایجاد کنند)، علی‌رغم این‌که ارادهٔ واحدی ندارند (="پریشان")، خود را بخشی از جامعهٔ سیاسی نمی‌داند. یا به این خاطر که خودش نمی‌خواهد بخشی از آن جامعه باشد، یا چون مطرودِ آن جامعه است. این از نگاه هابز بغرنج‌ترین وضعیت سیاسی برای یک کشور است که راه‌حل سریعِ واقع‌گرایانه‌ای هم برای آن وجود ندارد. چه با مصالحه، چه با تقابل، مگر این‌که کسی بخواهد به اوهام معجزات، یا انتزاعات یونیورسال و فراسیاسی پناه بَرَد. جنگ هم (چه خارجی و چه داخلی) شاید پیامد این وضعیت بغرنج باشد، ولی «راه‌حل» آن نیست؛ شايد حتى وضعیت را بغرنج‌تر کند.»

My stolen revolution خیلی عبارت خوبیه