لیترلی همه می‌خوایم یه شب بخوابیم بیدار نشیم نمی‌دونم چرا منیفستمون جواب نمیده

کانسپت اینکه مصادره اموال بدتر از شکنجه جسمی و زندانه

میترسم بگیرنم کلا منو گردن نگیره

کاش یکی بهش بگه تنها کسی که بهش امید داره و به‌خاطر اون سرپاست خودش آرزوی مرگ می‌کنه

سیاست‌مدارهای attention seeker رو از ایکس بن کنید
(یادم نبود ماسک خودش attention seeker عه)

🔻به شما اخطار داده بودیم

اگر بخواهید پا از خطوط قرمز فراتر بزارین با نیروهای نخسا طرف خواهید شد

و مطمئن باشین هیچ گونه اغماضی در برابر تروریستها و وطن فروشها نخواهیم کرد و باشدیدترین حالت که تصور کنن با آنان برخورد خواهیم کرد

این نمونه کوچکی از نتیجه عملیات رزمندگان نخسا با نیروهای مسلح تروریستی در اغتشاشات دی ۱۴۰۴ بود

عملیاتهایی در سطح کشور

در شهرهای تهران، مشهد ، البرز ، ملارد ، ایلام ، کردستان و....

@nakhsa
@nabjahadiii

همون چرا حالمون به هم نمیخوره وقتی اکسیژن تنفس می‌کنیمی که آجی مریم گفت

پری‌دریاییم رو می‌خوام

خوبه کسی نیست بگه دغدغه‌ات مرد دو بعدیه🤨

چون اگر بگی جنین انگله دیگه نمیتونی بگی بهشت زیر پای مادران است یا مثلا بارداری نقطه تکامل زنان یا بله به فرزندآوری یا زنی که زایمان میکنه گناهانش بخشیده میشه

ادما حتی حاضرن بخاطرش دروغ کنن تو ماتحت علم و بکوبن تو شکمش تا مثل اردک صدا بده و بگن وای بارداری باعث جوان ماندن و فلان چه برسه به اینکه بخوان واقعیات به زبون بیارن

عاشق رعد و برقم

بارون خیلی خوبه اصلا تحمل گرما ندارم

وضعیت اینترنت در اریتره هم جالبه:

فقط ۲۰٪ جمعیت به هر نوعی از اینترنت دسترسی دارن، ۸۰٪ کاملاً آفلاین‌اند.

فقط ۲۴٪ جمعیت اساساً چیزی به نام «خط موبایل» دارند که اونم به‌طور عمومی برای پیامک و تماس تلفنیه.

فقط ۰.۰۶٪ جمعیت حساب کاربری فعال در شبکه‌های اجتماعی دارن.

فقط ۴٪ از خانواده‌ها در خانه نوعی از رایانهٔ شخصی (لپ‌تاپ یا پی‌سی) دارند.

تنها یک اپراتور (eritel) وجود داره که وابسته به دولته و تمام برنامه‌های محبوب اجتماعی مثل فیسبوک و توئیتر و غیره درش فیلتره.

همون اینترنتی که هست، فقط تری‌جیه، برخلاف اکثر کشورهای منطقه کشور به کابل اینترنت دریایی متصل نیست و با اتصال ماهواره‌ای گران کار پیش می‌ره.

و در آخر: تمام آمارهای بالا مخصوص مردانه و هیچ زنی در اریتره خط یا اینترنتی به نام خودش نداره.

دیروز به شیما می‌گفتم که خوندن و دیدن آثار تاریخی سیاسی باعث میشه فکر کنم از سبک زندگی قبیله‌ای٫ نژادپرستی٫ کشتار و محرومیت زنان عبور کردیم و رسیدیم به جایی که الان مذاکره هست٫ تنبیه بدنی جرمه٫ نیاز نیست براساس کلیشه‌های جنسیتی رفتار کنیم ولی الان که بهتر فکر می‌کنم انگار فقط یه تکه از جهان پیشرفت کرده و بقیه دارم سینه‌خیز می‌رن تا همون حقوق اندک هم ازشون دریغ نشه٫ شاید نسبت به صد سال پیش تغییر کرده باشن ولی اصلا شبیه جهان اول نیستیم و نمی‌دونم روزی قراره شبیه‌شون بشیم یا نه.
(خود جهان اول هم معلوم نیست چه بلایی سرش بیاد٫ از لحاظ سیاسی بیشتر ولی در عین حال علم و صنعت داره پیشرفت زیاد می‌کنه؟ که اونم تضمینی برای حقوق انسانی نیست٫ نمی‌دونم دیگه چی میشه)