کاش می‌شد به تمام اعضای خانوادم زندگی‌ای که می‌خوان رو بدم بعد راهمون از هم جدا بشه

Little did she know

Holdin', holdin' out
Hopin' you will love me now
Holdin', holdin' out
Hopin' you will love me now
Love me now (do you love me now? Do you?)
Love me now (do you?)
Do I let you down?

الان که داشتم یه فیلم راجب جنگ جهانی دوم می‌دیدم بدون اینکه خودم بفهمم استپ زدم و گریه‌ام گرفت؛ فکر کنم بهتر باشه چون می‌تونم ناراحتیم از اینکه چقدر زندگی می‌تونه نابود و بی‌ارزش بشه رو بروز بدم و به این معنیه که حتی با وجود آرزوم برای بمباران و مرگ کل دنیا بازم آدم بدی نیستم.

کاراکترهای مورد علاقم اونایین که همیشه خوبن٫ شجاع و انقلابین، میدونن چه کاری انجام بدن و برای همین وقتی احساسات منفی که قایم کرده بودن بروز پیدا میکنن بیشتر از قبل دردناک به نظر می‌رسن

میدونم هیچ وقت نمیتونم اون شکلی بشم فقط امیدوار بودم بتونم تصمیمای درست بگیرم و آدم خوبی باشم

انگار فقط من دوران جنگ رو عین دوران قبل جنگ به بطالت گذروندم

نجات‌دهنده افسردگی داره و تنبله

بحث اینه که متنفرم از این وضعیت و اینکه حق انتخاب ندارم و یه چیزی جلومه و بهش دسترسی ندارم و ساده ترین حق آدم که زنده موندن و نفس کشیدنه هم دارن ازمون میگیرن و الان یه ارتباط با دنیای بیرون هم نداریم و من مجبورم از همچین چیزی بزنم

من اینو میخوام ببینم و حق دارم که بخوام اینو بیینم

و نباید این وضع باشه که من احساس پریویلجد بودن کنم چون تونستم هزینه کنم که اینجا باشم و اینم ۹۹ درصد مردم عادی ندارن

اخ من ارزوی محیط اکادمیک نرمال تو یه کشور نرمال رو به گور نبرم خدایا

من نمیخوام وقتی با این سایتای ایرانی یه چیز جالب پیدا کردم انقدر هیجان زده بشم و در محدودیت ستاره بشم من میخوام آپشن و رفاه داشته باشم کیریا

نمیخوام فعلا کارم راه بیفته چون میترسم عادت کنم به این محدودیت

برین رات تلگرامی>>>زوال عقل بله‌/روبیکایی

برای همینه نمی‌خوام بپذیرم و به زندگیم ادامه بدم bc that’s not fair ولی در عین حال اون احساس عذاب وجدان و پریویلجد باعث میشه خودت رو بابت نجنگیدن و نپذیرفتن سرزنش کنی

اگه جای این همه داستان گی چینی ژاپنی میرفتم کد نویسی و کامپیوتر میخوندم الان هم وصل بودم هم پولدار

اینطوریم که این اشغالیا چیه به جای درس می‌خونم بعد میرم اشغالی شماره ۳۸۳۹۰۳۸۳۲۰۰ام رو شروع می‌کنم