ضدجنگ‌ترینِ ما، هم‌وطنی بود که بند کفشش را سفت کرد و رفت تا در برابر رژیمی بایستد که بر ترور، تهدید جهان و ویرانی بنا شده است. همان کسی که شما امروز حتی یک بار نامش را نمی‌برید، اما گلوله را به سر و سینه‌اش شلیک کردید.
شما ضدجنگ نیستید؛ شما از جنگ تغذیه می‌کنید. سکوت‌تان در برابر خشونت، و فریادتان فقط وقتی که منافع‌تان به خطر می‌افتد، نشان می‌دهد مسئله‌تان جنگ نیست، مسئله‌تان حفظ قدرت به هر قیمتی است.
جنگ‌طلب واقعی کسی است که سرکوب را عادی می‌کند، تهدید را سیاست می‌داند، و مردم بی‌دفاع را هدف قرار می‌دهد.

-

جمهوری اسلامی رو بگایی هم رجز می‌خونه که کیرتو گروگان گرفتیم

نجاست پررو از بین برو دیگه

بزرگ‌ترین دشمن دولت، انتقاد فکری مستقل است‌.
#AnatomyOfTheState

حتی اگر 70 درصد از مردم تصمیم به قتل 30 درصد باقی‌مانده می‌گرفتند، این هنوز قتل بود و خودکشی داوطلبانه از سوی اقلیت کشته‌شده محسوب نمی‌شد. هیچ استعاره ارگانیک، هیچ عبارت بی‌ربط دیگری مبنی بر اینکه "همه ما بخشی از یکدیگر هستیم" نباید اجازه داده شود که این واقعیت اساسی را پنهان کند.
#AnatomyOfTheState

اخ کیرم دهن‌تون که حمایت کردن‌تون از فلسطین هم به خاطر یهود‌ستیزی‌تون بود.

هروقت می‌بینم عمر عزیزم داره این‌طور تلف می‌شه، در امید این‌که جای جهنم جدید به جهنم قدیمی برگردم، قلبم می‌شکنه. دلم برای عاقبت خودم می‌سوزه.

اخ لعنت به گشادی و افسردگی
ایکاش یکیشو نداشتم این مدت حداقلحثحثحصح

-

دیگه نمی‌دونم چی می‌نویسم. فکر میکنم که دیگه هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز، مهم نیست و نخواهد بود. مهم نیست که جنگه، مهم نیست نمیتونم به اینترنت وصل بشم، مهم نیست رهبر مرد، مهم نیست پنجره‌های شکسته، مهم نیست صدای موشک و بمب و انفجار ساعت سه نصف شب، مهم نیست عید و سفره هفت سین، مهم نیست لباس‌های نو، مهم نیست قهوه یخ کرد، مهم نیست جورابم سوراخه، مهم نیست صورتم رو نشستم، مهم نیست اتاق نامرتب، مهم نیست درِ مربا باز موند، مهم نیست دیروز یه مسلمون که انگار حاصل جفت گیری کفتار و خوک بود بهم فحش داد، مهم نیست گله کرکس‌های تعصبی اسلامی سر هر خیابون، مهم نیست نهار چی خوردم، مهم نیست شام چی داریم، مهم نیست به قبر مادربزرگ سر نزدم، مهم نیست ایران درست نمیشه، مهم نیست ناراحتم، مهم نیست لاکم خشک شده، مهم نیست بابا چقدر سیگار میکشه، مهم نیست موهام مو خوره زده، مهم نیست ساعت چنده، مهم نیست به گل‌ها آب ندادم، مهم نیست دمپایی دستشویی خیسه، دیگه حتی مهم نیست مامان دوستم نداره. فکر میکنم که ایران همه‌چیز رو از ما گرفت، عزیزانمون، رویاهامون، اعتقادات و باورهامون، امیدمون، خودمون. ایران ما رو از خودمون گرفت. متاسفم.

محدودیت‌های جنگی احمقانه و استبدادی که اساساً هیچ ربطی به تأمین امنیت شهروندان نداره -همان‌طور که پیش از این نداشته- منو بسیار بیش‌تر در یک ماه اخیر آزرده تا احساس خطر از بمب و موشک.
میزان نفرتم از این اراذل و اوباش فرومایه وصف‌شدنی نیست.

ساختار سرکوب ج.ا بر اساس «طرد» و «تحقیر» بنا شده است. ابتدا تا جای ممکن اخراج، زندانی و حذف کردن عناصر نامطلوب، سپس برخورد تحقیرآمیز با مقاومت‌کنندگان.
تبعیض بزرگ‌ترین ابزار تحقیر در این حکومت است. خودی‌ها همه‌چیز دارند، راه زندگی خودی‌ها سرپایینی‌ست، خودی‌ها از تمام مواهب بهره‌مندند، در جدیدترین نسخه‌اش، خودی‌ها می‌توانند با اینترنت آزاد مزخرف ببافند تا مردم خرفت و‌ احمق بی‌لیاقت را راجع به اتفاقات واقعی جهان بیرونی آگاه کنند. مقاومان باید ساعت‌ها از وقت و ده‌ها دلار از پول‌شان را صرفاً خرج «دسترسی کوتاه به اخبار حقیقی» کنند. هیچ تلاش برای تحقیری نمی‌تواند تا این میزان مشمئزکننده و چندش‌آور و بدوی باشد.

البته نباید فرض شود تمام حامیان اراذل و اوباش جیره و مواجب بگیرند، بسیاری بدون هیچ کمکی، درحالی که خودشان هم ضرر می‌کنند از حمایت از ارباب دست نمی‌کشند. راجع به این حکومت خاص، که بر اساس توهمات ایدئولوژیک مبتنی بر مذهب بنا شده، چنین احمقانی اصلاً در اقلیت‌‌شان نیستند.
هرچند، آنان نیز به اندازهٔ کسانی که «به خاطر ایران!» زیر بیرق دیکتاتوری رفتند خنده‌دار نمی‌نمایند. هیچ چیز مثل فرقهٔ «برای ایران!» مضحک نیست.

کدو اینطوریه که نمی‌پزه نمی‌پزه بعد دو دقیقه که روتو می‌کنی اون‌ور ذغال میشه

عکس زمین یک جور خوشگله انگار نه انگار در جنگ و بدبختی به سر می‌بریم

کل تلگرامم اخبار و تحلیل‌های احمقانه‌ست که دسترسی به همون‌ها برای بسیاری آرزوست. دلم برای ادمین‌های موردعلاقم و مطالب آشنایانم تنگ شده. از این‌که نمی‌تونم هر عکس و ویدیویی رو با خیال راحت باز کنم خسته‌ام.

«از اوضاع حقیر خواسته باشید مانند سابق به‌طرز احمقانه‌ای می‌گذرد. فقط روزها می‌آیند و می‌روند. نه حقی داریم که از کسی بازخواست کنیم نه میهنی که به گذشته و آیندۀ آن علاقه‌مند باشیم. نه آینده‌ای که برای بهبودی آن بکوشیم و نه زال و زاتولی که در تأمین آیندۀ او تلاشی بکنیم و نه دماغی و دلی که به کاری سر خودمان را گرم کنیم. بدتر از Huis clos [دوزخ] سارتر. همه‌چیز بی‌طرفانه می‌گذرد. با جار و جنجال و سر و صدا. ما هم روزی چند چروکِ بیش‌تر، چند ناخوشیِ تازه، چند موی سفید برای فردای خودمان ذخیره می‌کنیم. از زندگی حیوانی و نباتی هم گذشته، به حالت سنگ افتاده‌ایم. این‌هم یک‌جورش است. گیتی است کِی پذیرد هم‌واری؟
از این‌جور مزخرفات زیاد می‌شود کاغذ را سیاه کرد اما هرچه فکر می‌کنم مطلبی ندارم که بنویسم. هوا گاهی ابر است گاهی آفتاب گاهی سرد و یا گرم است. بعضی‌ها به آدم خوبی می‌کنند بعضی‌ها بدی. مثل این‌که این‌ها هم کهنه شده است. شاید مقدمات جنون دارد شروع می‌شود.»

نامهٔ ۷۲، ۵ آذر ۱۳۲۸، صفحهٔ ۱۸۷.

- همان (هدایت، ۱۳۷۹).
@erjahat