This 35-minute documentary shows what happened in Tehran on Jan 8–9.
It is a clear summary for non-Iranians. Please share this with your international friends or at your university

مستند ۳۵ دقیقه‌ای از آنچه در خیابانهای تهران در دو شب ۸ و ۹ ژانویه (۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴) رخ داد. خلاصه‌ای قابل‌فهم برای مخاطب غیرایرانی. اگر می‌توانید، آن را با دوستان غیرایرانی به اشتراک بگذارید یا در دانشگاهها منتشر کنید.

@RememberTheirNames

محسن چاووشی:
حاضرم 47 سال دیگر به جمهوری اسلامی فرصت بدهم نقایص خود را برطرف کند اما با اسرائیل همصدا نشوم
ننگ بر کسانی که منتظر کمک اسرائیل و آمریکا بودند.

چطور قبل مردن همه‌ اینا رو بکشم

چطور هیچ راهی وجود نداره

اشتراک ایرانی بودن کی تموم میشه ؟

یه عالمه کار می‌خوام بکنم
THAT IS NOT FAIR

دارن عکس و فیلمای قدیمی رو میبینن٫ میشه برگردیم عقب درست زندگی کنیم؟

Leftover or surviver? That is the question.

میشه بزنیم جلو٫ میشه از آینده خبر بیاد

ایران

Waiting for my end

وای همه چیز چقدر مسخره و احمقانه و خجالت‌آوره

کاش نمی‌دونستم ایران چیه

و همچنین ۲۵ ۲۱

“امید…. واقعا وجود داره؟ دنیا به ایجاد مشکلات بیشتر و جدی‌تر ادامه میده و منو مسخره می‌کنه.”

نمی‌دونم زندگیم رو درست کنم(نمی‌تونم) یا بگم که چی و بمیرم

آیا عین مرغ و خروس زندگی کنم چون هیچ هدف بزرگ‌تری وجود نداره٫ هرچی که باید گفته می‌شد تا الان زده شده و هرکسی که باید میفهمید تا الان فهمیده یا بمیرم چون تف به زندگی بخور و نمیر

“دوست داشتم تا ابد توی اون توهم زندگی کنم”

توی آثار مورد علاقم کاراکترا از نوجوانی و عشق و دوستی عبور میکنن و به بزرگسالی میرسن؛ همزمان که دردناک و منطقیه هیچ نقطه سیاهی نداره که بگم دلیل ناراحتی و فشرده شدن قلبمه چون اره بزرگ شدن سخته٫ دور شدن از اون گروه دوستی سخت‌تر ولی انگار هیچ وقت هم از هم دور نشدن؟ نمی‌دونم چطور بگم ولی انگار اگه برای هم ساخته شده باشن دوباره به هم میرسن٫ شاید نتونن یه سفر طولانی برن ولی میتونن بعد کار یه وقت کوتاه برای شام دورهمی خالی کنن٫ انگار هرچقدر هم زمان بگذره مهم نیست هنوز هم میتونن با خوشی کنار هم وقت باشن٫ انگار همزمان که هر کسی به زندگی شخصی‌اش میرسه و براش سخت و دردناکه کنار دوستاش هم رگه‌های نوجوانی رو نشون میده.