هنوز پرنده پر بسته به فکر پروازه

منم مثل برگی که خسته از باده

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه‌ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند

تلگرام می‌خوام چون آجیام رو میبینم چه سوالیه وا

البته حس می‌کنم الان امید به زندگی داشتن خوب نیست

خستم از جنگ و دعوا که تهش من بشم افراطی بدون عقل

دقیقا منم

خانواده هم هیچ کمکی نمی‌کرد شکرخدا

چیزی به غیر بمیرم و امریکایی به دنیا بیام حالمو خوب نمی‌کنه

می‌خوام هرکسی که نمیفهمه٫ نمی‌خواد بفهمه و غیره رو آتیش بزنم.

توی عمرم انقدر عصبانی نبودم.

کانسپت اینکه اخوند با دوبار جنگ و این همه نسل کشی و اعتراض نره

پس این اپیزود اخر attack on akhond کی پخش میشه

درود بر تلگرام٫ انقدر به اخبار روبیکایی‌شون گوش دادم داشتم دیوانه می‌شدم.

How’s knowing real news among روبیکاییs should feel like

How’s actually feel

همزمان که حالم از همه‌چی و همه کس و خودم به هم میخوره دلم تهران می‌خواد

همزمان که هیچ حسی ندارم٫ مغزم میتونه تحلیل کنه احساسات بقیه رو و فقط بیشتر از قبل اذیت میشم

۴۷ سال پیش در ۸ مارس ۱۹۷۹ (۱۷ اسفند ۱۳۵۷) ده‌ها هزار زن ایرانی در تهران به خیابان‌ها آمدند تا علیه اجباری شدن حجاب پس از انقلاب اعتراض کنند.

آن‌ها چند روز در خیابان‌ها، دانشگاه‌ها و محل‌های کار تجمع کردند و خواستار حق انتخاب پوشش شدند. این اعتراضات باعث شد حکومت تازه‌ تأسیس موقتاً از اجرای فوری حجاب اجباری عقب‌نشینی کند.

اما این عقب‌نشینی دوام نداشت و سرانجام در سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳) بی‌حجابی در قانون مجازات جرم‌انگاری شد.

مبارزه‌ای که آن زنان در خیابان‌های تهران آغاز کردند، هنوز ادامه دارد.