تا ناموس سرما خوردم

از بچه های موکب تشکر میکنم

آویشن جوشانده میدادن

واقعا نیاز بود

سلام به یزد

که‌گُمان‌داشت‌که‌هست‌این‌همه‌درد
در‌کمین‌دل‌آن‌کودک‌خُرد.

خب خب خب
نزدیک به ۴۵ روز از آخرین فعالیتم میگذره
اما

امروز تولدمه

نمی‌دونم چه حسی باید داشته باشم
اما صادقانه اش به خاطر افرادی که تو زندگیمن خوشحالم

از خداوند به شدت ممنونم
درسته زندگی سخته و دردناک
اما همین خانواده و دوستامن که زندگیم رو رنگی میکنن زیباش میکنن و مهم تر از همه بهش معنا میدن

امروز شمع بیست رو فوت میکنم و وارد ۲۱ سال میشم
بیست سال گذشت
حتی نمی‌دونم چی بنویسم ، بد عادت شدم ۴۵ روزه چیزی ننوشتم
این طلسم رو از امروز می‌شکنم و بیشتر می‌نویسم

می‌خوام بیشتر بنویسم اما چیزی به ذهنم نمیاد

از همه دوستام ممنونم

از رفیق های عزیزم ☃️ و ابوالفضل ممنونم که این مدت باهام بودن ، هستن و نکته اصلی خواهند بود

جمع جمع پاره ها 😂😂

چون می‌خوام اینجا بیشتر بنویسم

این مورد رو به شما دوستان هم میگم

اولش میخواستم واسه کنکور بخونم مجدد

اما دیدم باید قبل ثبت نام کنکور از دانشگاهم لفت بدم

نمیصرفه (دادا واقعا نمیصرفه)

دیگه نیت رو عوض کردم
واسه المپیاد رشته برق می‌خونم
مطمئنم قراره پاره بشم
مهم نیست

هم دانشگاه میرم
هم واسه المپیاد می‌خونم

قضیه دعوای ترک ها توی آستارا و من بدبخت اون وسط 😂😂

شاید بگید آره دقیقا داره درست میگه ، ولی متاسفانه اشتباهه

بنظر من وقتی یه چیزی رو از دست میدی ارزشش رو چند برابر بیشتر میفهمی

یعنی تازه میفهمی آقا چی رو از دست دادم

و دردش رو با این مثال توضیح میدم که :

کسی که بنز داشته و بعد پراید سوار میشه ، قطعا درد بیشتری از کسی که نداشته میکشه.