پدربزرگم همیشه می‌گفت:
"صبح، آدم رو شفا میده؛ اگه بیدار باشی که ببینیش."
حتی آخرهفته‌ها هم، بدون زنگ ساعت، ساعت ۴:۵۸ بیدار بود.

یه چیز عجیب تو روتینش دیدم
هیچ‌وقت روزشو با کار شروع نمی‌کرد.
۱۵ دقیقه‌ی اول فقط روی ایوون می‌نشست و ساکت خیره میشد.
بعداً تحقیقات MIT توضیح داد چرا!؟
چون تو همون لحظه‌های اول بیدار شدن، مغز سطح کورتیزول رو تنظیم میکنه. اگه اون پنجره‌ی آروم رو بگیری، استرس روزانه تقریباً نصف میشه. پدربزرگم اینو غریزی انجام می‌داد، انگار چیزی رو میدونست که علم چند دهه بعد تأییدش کرد.

یه بار بهم گفت:
"زندگی به عجول ها جایزه نمیده، به سحرخیزها میده."
بعد از فوتش، یه یادداشت ازش پیدا کردم: "اگه دیر بیدار شی، دنیا شروع میکنه روی تو اثر گذاشتن. اگه زود بیدار شی، تو روی دنیا اثر میذاری."
رازش همین بود
صاحب روزش بود نه اسیر واکنش به آنها.

شاید باورتون نشه ولی هر مردی تمیز بود میگفتن همجنسگرا و کونیه و به چشم فاسد و هرزه بهش نگه میکردن.

موقع خواستگاری ملاک این بود هر چی یه مرد کچل، کثیف، زشت و بدبو باشه گزینه بهتری برای ازدواجه!

ساختمان چناران پارک در محله فرشته: شارژ ماهانه ۵۵ میلیون

برج باغ گوهر کامران در محله فرشته: شارژ ماهانه ۵۵ میلیون

ساختمان هرمس در محله فرشته: شارژ ماهیانه ۱۰۰ میلیون

برج باغ پارادایس پارک در محله الهیه: شارژ ماهیانه ۱۱۰ میلیون

خودداری از الکل تنها یک انتخاب سبک زندگی نیست؛ بلکه آیینه‌ای از نوع نگاه فرد به زندگی و ذهن است. کسانی که قید نوشیدن را می‌زنند، در واقع تمایل دارند تمام ابعاد وجودشان را با وضوح کامل تجربه کنند؛ آنها دنبال کنترل ذهن و هوشیاری مطلق‌اند، نه فرار از واقعیت یا تلطیف درد. این نوع افراد به جای غرق شدن در احساسات و سرکوب آنها، مستقیم و بی‌پرده با تاریک‌ترین و دردناک‌ترین وجوه وجود خود مواجه می‌شوند. در این مواجهه، قدرتی خاموش شکل می‌گیرد؛ قدرتی که از انضباط، خودآگاهی و تاب‌آوری ناشی می‌شود؛ ویژگی‌ای که در جهانی که اغلب برای فرار از واقعیت به نوشیدن یا بی‌توجهی پناه می‌برند، به ندرت دیده می‌شود.