@flith کانال پروازفکرواندیشه


امروز( 22 تیر) سالگرد درخواست اعطای اختیارات شش ماه دکترمصدق است.
آنچه بسیاری در این مورد نمی‌دانند این است که دکتر مصدق این اختیارات را در چه چارچوبی و برای چه مدتی و در چه شرایطی اختیار کرده است.
این اختیارات شش ماهه و فقط "آزمایشی" بوده است. یعنی دکتر مصدق در چارچوب موارد نه گانه‌ای که در زیر آمده است باید برخی لوایح را به صورت آزمایشی به اجرا می‌گذاشت و پس از آن این لوایح باید به تصویت مجلس می‌رسید تا تبدیل به قانون میشد.
آنچه در قانون آمده است به شرح زیر است:
‌ماده واحده - به شخص آقای دکتر محمد مصدق نخست‌وزیر اختیار داده می‌شود که از تاریخ تصویب این قانون تا مدت شش ماه لوایحی که برای‌اجرای مواد نه‌گانه برنامه دولت ضروری است و در جلسه هفتم مرداد ماه 1331 مجلس شورای ملی ‌به شرح ذیل:
1ـ اصلاح قانون انتخابات مجلس شورای ملی و شهرداری‌ها.
2ـ اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه به وسیله تقلیل در مخارج و برقراری مالیاتهای مستقیم و در صورت لزوم مالیاتهای غیر مستقیم.
3ـ اصلاح امور اقتصادی به وسیله افزایش تولید و ایجاد کار و اصلاح قوانین پولی و بانکی.
4ـ بهره‌برداری از معادن نفت کشور با رعایت قانون نه ماده‌ای اجرای قانون ملی شدن صنعت نفت و تهیه و تدوین اساسنامه شرکت ملی نفت.
5 ـ اصلاح سازمانهای اداری و قوانین استخدام کشوری و قضائی و لشگری.
6- ایجاد شورای محلی در دهات به منظور اصلاحات اجتماعی و تأمین مخارج این اصلاحات به وسیله وضع عوارض
7- اصلاح قوانین دادگستری.
8- اصلاح قانون مطبوعات.
9- اصلاحات امور فرهنگی و بهداشتی و وسائل ارتباطی
‌تصویب شده است تهیه نموده و پس از آزمایش آنها را منتهی در ظرف شش ماه که مدت این اختیارات است تقدیم مجلسین نمایند و تا موقعی که‌تکلیف آنها در مجلسین معین نشده لازم‌الاجراء می‌باشند.
لایحه بالا در جلسه‌ مصوب 12 مرداد ماه 1331 در مجلس شورای ملی و در 20 مرداد ماه 1331 به تصویب مجلس سنا رسیده است.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


سخنرانی دکتر محمد مصدق ۲۰ تير ۱۳۳۰، مجلس شورای ملی: بهتر است بمیریم تا اینکه در کشور خود آزادی عمل نداشته باشیم.
اکنون آفتاب عمر من به لب بام رسیده و دیر یا زود باید به راهی بروم که همه ناگزیر، خواهند رفت ولی چه زنده باشم و چه نباشم، امیدوارم و بلکه یقین دارم که این آتش خاموش نخواهد شد و مردان بیدار کشور این مبارزه ملی را آن‌قدر دنبال می‌کنند تا به نتیجه برسند و اگر قرار باشد در کشور خود، آزادی عمل نداشته باشیم و بیگانگان بر ما مسلط باشند و رشته‌ای بر گردن ما بگذارند و ما را به هر سوی که می‌خواهند بکشند، مرگ بر چنین زندگی‌ای ترجیح دارد و مسلم است که ملت ایران با آن سوابق درخشان تاریخی و خدماتی که به فرهنگ و تمدن جهان کرده است، هرگز زیر بار این ننگ نمی‌رود.
امروز مبارزه بزرگی را ملت ما شروع کرده است که هیچ‌کس از ابهت آن غافل نیست، البته در این‌گونه جنبش‌های اجتماعی باید در مقابل هرگونه محرومیت ایستادگی کرد و در برابر آن آماده بود. هیچ مبارزه‌ای هر قدر کوچک و ناچیز باشد، به آسانی به نتیجه نمی‌رسد؛ تا رنج نبری، گنج میسر نمی‌شود. در این راه نیز سعی ناکرده به جایی نتوان رسید.
۲۰ تير ماه ۱۳۳۰خورشيدی- مجلس شورای ملی



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه



سوداگری با تبار خانوادگی مصدق

آقای میرفطروس، ٨ بار دردرازای کتاب از منوچهر فرمانفرماییان، نام برده و یک بارهم (به درستی)، در برابر نامش ننوشته است: «یکی ازبازماندگان خاندان قاجار»! منوچهر فرمانفرماییان یکی ازسی وشش فرزند عبدالحسین میرزا فرمانفرما... است. او و برادرانش، از جمله، حافظ، خداداد، صبار، عباس، علینقی، محمد ولی فرمانفرماییان و نصرت الدوله ی فیروز، ازبرجسته ترین نخبگان سیاست، اقتصاد و فرهنگ ایران بودند. پنج تن از ایشان به وزیری رسیدند و ...
اما آقای میرفطروس، این پیوند خاندانی را با ساده انگاری بی مانندی، تنها بر سینه ی مصدق سنجاق می کند و او را به جرم این که مادرش از شاهزادگان قاجاربوده، سرزنش گرانه، «یکی ازبازماندگان قاجار» می خواند. پیوندهای خاندانی او از راه مادر و همسرش به قاجاران هرچه باشد، راه خرد گرایانه و شهروندی این است که اورا برپایه ی رفتارو باورهایش به چالش کشیم و در این باره داورین کنیم که پدرش چه کسی را به همسری برگزیده و پیشینه ی خاندانی او چه بوده است.
سوداگری با تاریخ، پاسخی به «آسیب شناسی یک شکست» علی میرفطروس، محمد امینی، ص ۲۰۳-۲۰۹


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

نمومنه اى از كاريكاتورهاى نشريه توفيق @flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

نمونه اى از كاريكاتورهاى نشريه شورش. @flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

انسان بودن؛
خود به تنهایی
یک دین خاص است
که پیروان چندانی ندارد.

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


یکی از مشهورترین قطعه هایِ ادبیِ دنیا، شاید هم مشهورترینشان، تک گویی ای از هملت است که با عبارتِ «بودن یا نبودن» شروع می شود، و او در این تک گویی دربارۀ مرگ فکر می کند. هملت با آن که در صحنه هایی از نمایشنامۀ شکسپیر خیلی راحت آدم می کشد، در کشتنِ عمویش خیلی تعلل می کند. آن هم عمویی که پدرِ او را کشته و با مادرش ازدواج کرده است. تا می خواهد به کشتنِ عمو فکر کند فوراً فیلسوف می شود و شروع می کند به فکر کردن و شعر گفتن دربارۀ مرگ و زندگی. این تعللِ هملت در کشتنِ عمو چند قرن موضوعِ بحثِ متفکران و مفسرانِ هملت بود. تا این که فروید آن را به زیبایی توضیح داد. او گفت هملت خودش را در عمویش می بیند. فروید می گفت آرزویی در سرِ هر مردی هست که از دورانِ کودکی برایش مانده. منتهی او آن را سرکوب کرده و به ناخودآگاهش فرستاده است. آرزوی این که پدرِ خودش را بکشد و با مادرِ خودش ازدواج کند. همان چیزی که او اسمش را عقدۀ اُدیپ گذاشت. او می گفت این آرزو در مواقعی ممکن است خودش را به صورت های خاصی ظاهر کند. مثلاً در خواب ها، یا در خلق آثار هنری و غیره. در موردِ هملت هم مسئلۀ این آرزو به این صورت است که او عمو را در ناخودآگاهِ خودش مثلِ آن هملتی می بیند که آرزوی سرکوب شده اش برآورده شده است. چراکه این عمو همان شخصی را کشته که خودِ هملت هم در ناخودآگاهِ خودش آرزو داشته بکشد، و همین طور این عمو همسرِ زنی شده که هملت هم در ناخودآگاهش آرزو داشته همسرش بشود. یعنی هملت، به طورِ ناخودآگاه، عمو را با خودش یکی می گیرد. برای همین است که نمی تواند او را بکشد. چون اگر او را بکشد مثل این است که خودش را کشته است. من این را در «من و بوف کور» با تفصیلِ بیشتری توضیح داده ام. چون طبقِ نظریۀ فروید، ناخودآگاهِ انسان به دلیلِ دیگری هم عمو و برادر زاده را یکی می گیرد. و اما تک گوییِ مشهورِ هملت:

بودن یا نبودن. مسئله این است. آیا بهتر آن است که ضربه ها و لطمه های روزگارِ غدّار را تاب بیاوری یا آن که اسلحه در دست گیری و با انبوهِ مشکلات بجنگی تا آن ناگواری ها را از میان برداری؟ مردن آیا فقط خوابیدنی است؟ چیز بیشتری نیست؟ اگر خوابِ مرگ دردهای قلبِ ما و هزاران دردِ دیگری را پایان می بخشد که طبیعت بر جسم ما مستولی می گردانَد، پایانی است که البته باید آرزومندش باشیم. مردن ... خوابیدن... اما شاید هم خواب دیدن. آه، همین است که مانع می شود. این که وقتی این جسم خاکی را دور انداختیم، شاید در آن خوابِ مرگْ خواب هایِ پریشانی ببینیم! ترس از این رویاهاست که ما را به تأمل وا می دارد و عمرِ مصیبت و سختی را این چنین طولانی می کند. چراکه اگر شخص به یقین بداند می توان خود را با خنجری برهنه آسوده کرد، کیست که در مقابلِ لطمه ها و خفّت های زمانه، ظلمِ ظالم، کِبرِ متکبر، دردهایِ عشقِ شکست خورده، معطل شدن در دیوانخانه ها، وقاحتِ منصبداران، تحقیرهایی که لایقانِ صبور از نالایقان می بینند، تن به تحمل دهد؟ کیست که حاضر به بردنِ این بارها باشد و بخواهد یکسر زیر فشارِ زندگانی پر ملال ناله سر دهد و عرق بریزد؟ اما ترس از این که بعد از مرگ چه خواهد گذشت در آن سرزمینِ نامکشوفی که هیچ مسافری از سرحدش بر نمی گردد، اراده را سست می گردانَد. همین است که ما را وا می دارد تا رنج هایی را که می کشیم تحمل کنیم و نخواهیم خود را به میان رنج های دیگری پرتاب کنیم که چیزی از آنها نمی دانیم. تفکر همۀ ما را ترسو می گردانَد.

#شکسپیر
#عباس_پژمان



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


🌺 عشق

مارسل پروست که بسیاری وی را بهترین نویسنده ی سده ی بیستم میدانند اعتقاد داشت عشق واقعیت ندارد. از نظر پروست عشق امری مربوط به حالات درونی خود ماست و ما موجوداتی را که حقیقی باشند دوست نداریم، بلکه موجوداتی را دوست داریم که خود آنها را آفریده باشیم.هر انسانی ناخود آگاه تصویری ایده آل ازظاهر وحتی نوع رفتار معشوق را در ذهن خویش میپروراند و بدان عشق میورزد. به محض اولین برخورد جدی با جنس مخالف در دنیای خارج ممکن است احساس کنیم معشوق را یافته ایم ، اما از دید پروست ما در واقع نه عاشق دیگری، که عاشق همان تصویر ایده آل ذهن خود هستیم.مشکلات یک رابطهٔ عاشقانه از آنجا آغاز میشود که یکی از طرفین(وگاه هردو) به مرور زمان حس میکنند طرف مقابل، با تصویری که در ذهن داشته اند مطابقت ندارد.آن گاه تلاشی نافرجام برای همسان کردن رفتار معشوق یا همسر با تصویر ساختهٔ ذهن صورت میگیرد. تلاشی که اغلب به فروپاشی رابطهٔ عاشقانه یا ازدواج می انجامد.تراژیک ترین وجه قضیه اما هنگامی است یکی از دو سوی رابطه با اینکه میداند چنین تلاشی بیهوده است، همچنان به حفظ رابطه اصرار میورزد. همهٔ سختی ها را به جان میخرد ، توهین های طرف مقابل را تحمل کرده وتن به هر حقارتی میدهد چون نمیتواند از تصویر ذهنی خود دست بکشد.چون حاضر به پذیرش این واقعیت تلخ نیست که موجود ایده آل او شاید هرگز در عالم واقع وجود نداشته باشد.
پروست در جلد اول شاهکار خود (در جستجوی زمان از دست رفته) که "طرف خانه ی سوان "نام دارد، توصیفی دقیق و تکان دهنده از این نوع رابطه ارائه میدهد.سوان که مردی خوش گذران است عاشق"اودت"شده وبا او ازدواج میکند. در ابتدای آشنایی هردو بهم علاقه دارند ولی ازدواجشان تبدیل به رابطه ای بیمار گونه میشود.نه به این دلیل که اودت دیگر سوان را دوست ندارد و با مردان دیگر رابطه برقرار کرده ،یلکه سوان چنان شیفتهٔ اودت (یا تصویر ذهنی اش) است که حاضر نیست واقعیت را بپذیرد. او حتی مطمئن نیست که پدر حقیقی دخترشان خودش است یا مردی دیگر،چون دختر هیچ شباهتی به او ندارد.
برای پروست عشق همچون یک بیماری است.به تبی میماند که با فروکش کردن آن،بیماری نیز پایان یافته.تب ناشی ازعشق نیز سرانجام فروکش میکند،واین پایان عشق است.سوان نیز پس از تحمل مصائب فراوان سرانجام به مرحله یی میرسد که به خود میگوید:فکرش را بکن که این همه سالهای زندگی ام را هدر داده ام،مرگ خودم را خواستم،بزرگترین عشق زندگی ام را برای زنی مایه گذاشتم که ازش خوشم نمی آمد و بمن نمی خورد
بقول جاکومو لئوپاردی شاعر ایتالیایی،فریب های عاشقانه چنان کاری میکنند که گذشته از امید، تمنا نیز در ما خاموش میشود.توهم سوان پایان می یابد،اما زمانی را که از دست داده هرگز جبران نخواهد شد. اگر پروست جاودانه شده برای این است که پی برد زمان از دست رفته را تنها از راه نوشتن میتوان بازآفرید.نه جهت ارضای حس نوستالژی، بلکه برای اندیشیدن به معنای زندگیمان.

#مارسل_پروست
ترجمه : #مهدی_سحابی



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٣

بیشعورها همیشه به آن مشغولاند)، لذتبخشتر است. در ابتدای درمان، فرد بیشعور گی و منگ است و تنها چیزی که برایش روشن است این است که زندگیاش تهی و پوچ است. اما این احساس پوچی کمکم بهبود مییابد و به جایش شعور و انسانیت جایگزین میشود. سرانجام روزی میرسد که بیشعور در آینه نگاهی بیندازد و واقعا چیزی بجز خ و پوچی ببیند. انسانیت و انگیزه و شعور را ببیند و بفهمد که چیزهای مهمی را دوباره بهدست آورده است. خب، البته ممکن است که آن تصویر واقعا تصویر خودش نباشد و مال زنش یا بچههایش باشد که دارند از پشت سرش به تصویر خودشان در آینه نگاه میکنند. اما همین امر که او و آنها در یک آینهی مشترک به خودشان نگاه میکنند مایهی امیدواری و گام مهمی در مسیر بهبودی است. تمرینها ۱- فهرستهایی را که در این فصل ارائه شده مرور کنید. هر ویژگی را که جزو خصوصیات عادی شماست با عدد 2 مشخص کنید و اگر اص در شما وجود ندارد به آن عدد 0 بدهید. به حالت بینابینی هم ۱ بدهید. سپس عددها را جمع بزنید. اگر حاصلجمع بیشتر از ۱00 شد حتما برای ادامهی زندگی به فکر قطب جنوب یا جهنمدرهای دورافتاده باشید. 2- برای هر یک از رفقایتان هم این آزمون را انجام دهید. اگر همهی آنها امتیاز بیشتر از ۱00 کسب کردند درنظر داشتهباشید که «کند همجنس با همجنس پرواز»! ۳- فکر میکنید اگر کسی زندگینامهی شما را مینوشت، چند نفر آن را باور میکردند و واقعی میدانستند و چند نفر فکر میکردند که هجویهای مسخره و مبتذل است؟



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٤

شدت بیشعوری بیشعوری برای تمام فصول در خیابان و در بیابان چه در سنگر، چه در بندر - از دیوان اشعار زندگی با بیشعورها برای بررسی و شناخت دقیق بیشعوری، فهرست کردنِ نشانه های فراوانِ این بیماری کافی نیست. بهعنوان بیماری، بیشعوری چنان قدرتی دارد که همهی زندگی انسان را درگیر خود کند و همهی افرادی را که در معرض ابت یند آلوده سازد. تا زمانی که این ویژگی مهم را خوب درک نکنیم نخواهیم توانست درمان عاقلا نهای برای آن بیابیم. از بسیاری جهات، بیشعوری مثل باد میماند. ممکن است باد، آرام و یا شدید باشد، همچنین متناوب و یا غیریکنواخت باشد. شاید آنقدر ملا یم باشد که فقط اندکی موهایمان را آشفته کند و یا آنقدر شدید که چادر مسافرتیمان را از جا بکند. بعضی وقتها هم به شکل گردبادها و توفانهای مهیب ظاهر میشود و ویرانیهای گسترده بهبار میآورد. مثل باد معمولی، معمو بیشعورها طوری رفتار نمیکنند که باعث نگرانی کسی شود. اما در فرصت مناسب، همچون تندباد مهیبی میتوانند با سرعت و درندهخویی وحشتناکی به دیگران حمله کنند. از این رو، برای بهتر شناختنِ بیشعوری ضروری است که میزان شدت بیشعوری را تعیین کنیم و همچنین ببینیم چگونه بیشعورها یاد میگیرند که عقایدشان را رقیق کنند و زیر نقابی از نجابت پنهان شوند. بعضی اوقات برای افرادِ نابیشعور، درک بیشعوری بهعنوان قدرتی که در کالبد شخص مبتلا نفوذ میکند دشوار است، چرا که بشر با واقعیتهای قابل لمس خو گرفته است. اما واقعیت آن است که بیشعوری همچون قدرتی غالب در کالبد مبتلا نفوذ و در شخصیت او حلول میکند. آغاز این فرآیند هنگامی است که قدرت غالب به شخص مغلوب اعلا م میکند چکار بکند و چگونه آن کار را انجام دهد. در ابتدا فرد، از این دخالت و تجاوز به حریمش منزجر میشود، اما




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٥

پس از مدتی (بیست دقیقه یا همین حدودها) این مساله برایش عادی میشود و دیگر توجهی به آن نمیکند. این قدرت غالب، یعنی بیشعوری، را بهعنوان بخشی از خود میپذیرد و حتی موقعش هم که بشود به آن اتکا میکند. بیشعور تمامعیار در میان بیشعورها، مثل گردباد و توفان در میان بادهاست. این نوع بیشعورها آسیب رسانترین نوع بیشعورهایند؛ از همانهایی که معمو لا عکسشان از تلویزیون بهعنوان افراد شرور و جنایتکار پخش میشود. بیشعورِ تمام عیار، منبع بی پایانی از خشم و هیجان و ویرانگری است؛ آنقدر که حتی از توی صفحهی تلویزیون هم میخواهد به دیگران آسیب برساند. او سرانجام طوری میمیرد که فقط یک بیشعور سزاوارِ آن است. در زندگی واقعی، بیشعورِ تمامعیار بهندرت با بمب و س حهای خودکار برای کشتنِ مخالفانش به سراغشان میرود. تخصص این بیشعورها بیشتر در تخریب و انهدام شخصیت است، هرچند که توانایی آن را دارند که در سایر زمینه ها هم نفرتانگیز، بیرحم، خشن و استثمارگر باشند. جان۱آدمی بود که برای یک بیشعور تمام عیار کار میکرد. یکبار به او گفته شد که باید تا پایان هفته گزارش مهمی را آماده کند و آماده باشد که اولین روز کاری هفتهی بعد آن را ارائه کند. او تمام تعطیلا ت آخر هفته را روی آن گزارش کار کرد تا آن را به بهترین نحو آماده کند و ساعت 8 روز دوشنبه گزارش روی میز کار رئیس قرار داشت. پن دقیقه بعد رئیس به او تلفن کرد. رئیس فریاد زد: «این گزارش باید تا روز جمعه آماده میشد، ا ن دیگر برای من ارزشی ندارد.» جان گفت: «اما شما گفتید باید امروز صبح آن را بدهم.» رئیس پرسید: «منظورت این است که من اشتباه میکنم؟» جان جواب داد: «ابدا این طور نیست. منظورم این است که حتما من منظور شما را اشتباهی فهمیدهام.» رئیس توپید: «دیگر تکرار نشود.» و گوشی را گذاشت. جان همیشه تلاش میکرد تا آنچه را که به او واگذار میکردند به بهترین نحو انجام دهد، اما هیچوقت آنطور که خواسته بودند، نمیشد. او مدام در حال وحشت از خشم رئیسش بود،



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٦

حتی اگر واقعا کارش ب ععیب ونقص بود، و این در حالی بود که رئیسش درواقع برای انجام دو کار به او وابسته بود، یکی کار خودش و دیگر کارِ جان. بهترین راه برای سروکارداشتن با بیشعورهای تمام عیار آن است که تا حد امکان با آنها سروکار نداشت! اگر چنین چیزی ممکن نباشد، راهی که جان یاد گرفته بهتر است: رفتار با حداکثر احتیاط. اصلا به فکر اینکه این بیشعورها تحلیل بروند، پیر شوند و خودبه خود خلع سلا ح شوند نباشید. آنها بنیه و استقامت وحشتناکی دارند. سردرد یا زخم معده نمیگیرند، بلکه خود باعثِ این امراض میشوند! به نظر میرسد که روئین تن اند. آدمهایی که دربارهشان گفته میشود: «خدا آنها را نمیخواهد و شیطان هم میترسد که زیاد بهشان نزدیک شود» و بنابراین ما گیرشان افتادهایم. یک درجهی خفیف تر از بیشعورهای تمام عیار، بیشعورهای جوگیرند. این افراد مثل نسیمی در یک روز گرم و شرجیاند که غالبا مطبوع است، اما ناگهان چنان شدید میشود که کلا ه از سر آدم برمیدارد. آنها میتوانند همسایه ها و همکاران بسیار خوبی باشند و میدانند که چگونه با دست ودلبازی، مهربانی، نجابت و کمک به دیگران رفتارکنند؛ البته اگر بخواهند و به نفعشان باشد. بیشعوری آنها فقط وقتی که تحریک شوند یا تحت استرس زیادی قرار بگیرند، ناگهان فوران میکند، اما در سایر مواقع کام مثل آدمهای معمولی به نظر میرسند. ادیت۱یکی از نمونه های کلا سیک این نوع بیشعوری بود. مادر جوانی که میتوانست استرس را تحمل کند و در هر شرایطی به طور قابل تحسینی وظایف مادری را انجام دهد. او بچه هایش را در ناز و نوازش بار آورده بود، اما یک روز ناگهان آن رویش بالا آمد. سه بار به بچه هایش گفته بود که اسباببازیهایشان را جمع وجور کنند، اما یک ربع بعد که به اتاق آنها رفت، باز هم دید که اسباببازیها همانطور ریخته و پاشیدهاند. بنابراین همهی آنها را جمع کرد و توی چند تا جعبه گذاشت و بعد جلوی چشم خودِ بچه ها همهی آنها را به یک موسسهی خیریه داد. عمدا هم بچه ها را مجبور کرد تا خوب نگاه کنند که چطور تمام اسباببازیهای نازنینشان را صدقه میدهد. بچه ها تا چهار روز بعد گریه میکردند، اما او خم به ابرو نیاورد. ادیت به آنها گفت که اگر اسباببازی تازه میخواهند باید پولهایشان را برای خریدشان جمع کنند و تا حا لا هم که هیچکس ندیده یک بچهی سه ساله منبع درآمدی برای اینجور مخارج داشته باشد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٧

رامترین نوع بیشعورها، بیشعورهای آبزیرکاهند. البته منظور این نیست که این نوع بیشعورها کم خطرتر از بقیهی بیشعورهایند، بلکه منظور این است که زیاد به چشم نمیآیند. بیشعورهای آبزیرکاه با مشاهدهی واکنش جامعه نسبت به بیشعورهای تمام عیار ترجیح میدهند که پشت نقابی از مهربانی و خونسردی پنهان شوند، اما در عین حال همواره میدانند که چگونه این خنجر غلا ف شده را به موقع بیرون بکشند و بدون اینکه هیچکس تصورش را بکند، کار خودشان را بکنند. بیشعور آبزیرکاه، مثل بادی در بعدازظهری بهاری است. از آن نوع بادهایی که هرچند دلنشین و مطبوعاند، نرمنرمک آدم را به چنان سرماخوردگیای دچار میکنند که نیمی از تابستان صرفِ دست وپنجه نرمکردن با آن شود. ممکن است یک نفر سالها بین بیشعورهای آبزیرکاه زندگی کند، اما متوجه بیشعوریشان نشود. برحسب ظاهر شاید رئوف، خونگرم، چربزبان، دست ودلباز و حتی پرهیزگار بهنظر برسند. اما همهی این صفات درحقیقت بازیهای تمرین شدهای برای فریب و جلب اعتماد دیگران است و در پس این کارها، آنها به همان ترفندهای معمولی بیشعورها مشغولاند. بیشعورهای آبزیرکاه معمولا به صورت منفعلـى فعال عمل میکنند. آنها بیشترین آسیبشان را ازطریق غفلت و تغافل وارد میکنند، به این صورت که طوری در کارهای معمولی و موظفشان دچار خطا میشوند که زیانش به شما برسد. از آن سو آنچنان برای شما دلسوزی میکنند که انگار مادر ترزا۱هستند، با این تفاوت که هیچ کمکی نمیکنند. دکتر روید در کتاب بیشعورها در میان ما مینویسد: «آسیبرسانی و مردمآزاری بعضی از بیشعورها به طور خودکار است. برای این کار احتیاجی ندارند که دروغ بگویند، کلک سوار کنند، از کوره دربروند یا دعوا کنند؛ بلکه فقط با تنهاگذاشتنِ شما در موقعیتهای بحرانی، یا پرت کردنِ



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٨

حواستان از وظایفی که باید انجام بدهید و سرزنشی که بعد از آن نثارتان میشود، به هدف خود میرسند.» بیشعورهای آبزیرکاه بر دو گونهی کلی اند: خوشرو و ترشرو. بیشعوربودن به سبکِ آبزیرکاهِ خوشرو، برای خودش هنری محسوب میشود. این بیشعورها در مقابل شما شیرین و چرب زباناند. بعضی وقتها آنقدر شیرین زبانی میکنند که آدم فکر میکند نکند کاسه ای زیر نیمکاسه شان هست؛ که خُب البته هست! این افراد نسبت به هر اتفاقی که پیرامون شما میافتد علا قه نشان میدهند و به خاطر ناکامی هایتان ناراحت و غصه دار میشوند. البته این فقط ظاهر قضیه است و درحقیقت به خاطر هر شکست و ناکامی شما خوشحال هم میشوند؛ منتها با این روش و بازیکردن نقش مونس غمخوار، به تدریج شما را مبدل به چنان آدم دلنازک و افسردهای میکنند که برای هر چیزی، از آواز غمگین پرندگان تا لنگیدن یک سوسک حمام، گریه تان بگیرد تا درنهایت به عجز کامل برسید و برای مشاوره و راهنمایی در هر کاری محتاج و وابسته به آنها بشوید. بیشعورهای خوشرو معمو لا در اماکن روحانی یافت میشوند. کشیشی به نام باب۱ ماجرای زیر را در یکی از جلسات درمان عمومی تعریف کرد: یک روز بعداز ظهر قرار بود باب جلسهای را با اعضای کلیسا برگزار کند، اما در آخرین دقایق به مرکز خرید اصلی شهر فراخوانده شد تا در جلسهای که اسقف برای بحث درباره بی خانمانها ترتیب داده بود شرکت کند. او دستیارش کارولین تیتزورثی2را به جای خودش به جلسهی اعضا فرستاد. یکی از اعضای حاضر در جلسه برای بار دوم نسبت به غیبت باب تذکر داد. پاسخ تیتزورثی همان چیزی بود که از یک بیشعور خوشرو انتظار میرفت: «ما باید دعا کنیم باب از این راهی که میرود هر چه زودتر بازگردد.» باب این طعنه را روز بعد از دیگران شنید. وقتی که ماجرا را به روی کارولین آورد، او لبخندی زد و ضمن عذرخواهی ادعا کرد که چنین منظوری نداشته و مطلب بد نقل شده است. او با خوشرویی گفت: «من گفتم که دعا کنیم تا شما زودتر از آنجا برگردید و به جمع ما بپیوندید.»



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٧٩

غشای شیرین و دلچسبی که نیرنگهای این نوع بیشعور با آن پوشیده شده باعث میشود که گیرانداختن بیشعورهای خوشرو بسیار سخت باشد و تازه اگر بتوانید مچشان را بگیرید هم آنقدر زبانبازی میکنند تا سرانجام شما را قانع کنند که سوءتفاهم پیش آمده است. بیشعور آبزیرکاه ترشرو خیلی شبیه آن قبیل گربه های خانگی است که تا وقتی در دامن آدماند خیلی دوستانه و ملوس فقط خُروخُر میکنند، اما تا پایشان به حیاط خلوت میرسد تبدیل به درندگان خونخوار میشوند و از بابت این خصوصیت دوگانه، شگفت آورند. این بیشعورها نسبت به هر کسی که شادتر، موفقتر و بااستعدادتر از خودشان باشد، حسادت میورزند. در نتیجه در پسِ ظاهر ملا یمشان مثل دیگی درحال جوشیدناند و از هیچ نوع نفاق و اختلاف افکنیای رویگردان نیستند. درظاهر همیشه به دنبال اتحاد فامیلی و دور هم جمعشدن خانوادهاند، اما درواقع به طرز روِشمند و ماهرانهای از همین فعالیتهایشان چنان در جهت سمپاشی و مسموم كردن فضای خانواده استفاده میکنند که برادر علیه خواهر، پدر علیه فرزند و عمو علیه برادرزاده موضع بگیرد و همه با هم دشمنی بوَرزند. آنها در قالب مدافعان اخلا قیات و پاکدامنی هم ظاهر میشوند و تقریبا همیشه روی مسائل ریز و کم اهمیت متمرکز میشوند. از این رو، منبعی از غیبت و بدگوییاند و هرچند هیچ- وقت به خاطر غیراخلا قی بودن غیبت، قبول نمیکنند که در حال غیبت کردناند، همیشه در ملا عام با آبرو و حیثیت افراد بازی میکنند. همچون بیشترِ اخ قیون و مدعیان عفاف و پاکدامنی امروزی، بیشعورهای آبزیرکاه ترشرو معمو لا طوری ژست میگیرند که انگار مجسمه ای از اخلا ق حسنه اند، اما این ژستها هم چیزی جز فریب و سوءتفاهم نیست. علا قهی زائدالوصفشان به کشف و مثلا اصلا ح گناهان و اشتباهات دیگران درحقیقت ابزاری است برای انحراف افکار و پرت کردن حواس دیگران از اشتباهات و نقایص خودشان. اگر منافع یک چنین بیشعوری اقتضا کند میتواند چندین ساعت خطابهی غرایی در باب فروتنی و انسانیت و بخشش برای شما ایراد کند، اما خدا نکند که یک بار از همین آدم طلب بخشش کنید. آنوقت معانی جدیدی برای کلمهی بخشش یاد خواهید گرفت، معنی هایی از قبیل متلک و فحش و دادوبیداد!




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


ص٨٠

تلا ش برای تشریح و دسته بندی شدت بیشعوری نباید باعث شود که هیچکدام از آنها دستکم گرفته شوند یا گمان شود که بیشعورها همیشه در یک محدودهی تعریف شده عمل میکنند. چه بسا یک بیشعور تمام عیار هم با داشتن یک شغل خوب و خانوادهی گرم، مدتهای مدیدی مثل یک انسان باشعور عمل کند و در دستهی بیشعورهای جوگیر قرار گیرد. بیشعور آبزیرکاه خوشرو هم اگر خسته شود و یا مضطرب باشد ممکن است که به نوع ترشرو تبدیل شود. از آن سو، بحث دربارهی شدت درجات بسیار مهم است، چرا که تحقیقات نشان میدهد وقتی که آدمهای معمولی کلمهی «بیشعور» را میشنوند، فقط بیشعور تمام عیار به ذهنشان میآید. همین مساله باعث میشود نتوانند بیشعورهای جوگیر و آبزیرکاه را تشخیص بدهند و بشناسند. علا وه بر این ممکن است برخی از اشخاص به خاطر نادیده گرفتن پارامتر شدت بیشعوری نفهمند که خودشان هم بیشعورند، گیریم که تمام عیار نباشند. چه از روی کنجکاوی شخصی درباره بیشعوری مطالعه و تحقیق میکنید و چه در یک دورهی درمانی قرار داشته باشید، درک این واقعیت که تمام بیشعورها روشها و منشهای مشابهی ندارند، بسیار مهم است. اهدف آنها و ساختار کلی شخصیتشان مشابه هم است، اما ممکن است ابزارها و روشهای رسیدن به هدفشان بهکلی با هم متفاوت باشد. شاید این نکات به نظر مهم نیایند، اما اگر نتوانیم بیشعورها را دسته بندی کنیم هرگز نخواهیم توانست به درمان درست و ریشهای آنها بپردازیم. به قول یکی از بیشعورها: «اگه جزو راهحل نیستی، پس بد بخشی از مسالهای.» فقط یک بیشعورِ درحال درمان میفهمد این حرف یعنی چه. تمرینها ۱- شما چه نوع بیشعوری هستید؟ 2- آیا تا به حال از دست یک بیشعور تمام عیار ذله شدهاید؟ ۳- اگر یک بیشعور تمام عیار با یک بیشعور آبزیرکاهِ ترشرو ازدواج کند فرزندشان چه نوع بیشعوری خواهد شد؟


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه



فصل دوم

انواع بيشعورها


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٨٣

6 بیشعور اجتماعی گاهی اوقات نیمه شب از خواب میپرم و با تعجب از خودم میپرسم آیا بیشعورها هم در همان زمانی که سایر انسانها تکامل یافتند، روی این سیاره به وجود آمدهاند؟ یا از سیارهی دیگری مثل اورانوس آمدهاند؟ ۱ - اریکا، قربانی بیشعورهای خانوادگی بیماری بیشعوری از بُعد فرهنگی انواع بسیار گوناگونی را شامل میشود. متاسفانه در تمام مراجع و منابع، بحث دربارهی بیشعوری به بحث دربارهی بیشعورهای تمامعیار محدود شده است و تازه همین بیشعورها هم در شاخصترین موارد و موقعیتها نظیر کار، اعتراضهای مدنی، دولت و اعتقادات توصیف و بررسی شدهاند. البته این موارد مهم است و دربارهی آنها در بخشهای بعدی سخن خواهیم گفت، اما نباید به این بهانه از بیشعورهای اجتماعی که چندان به چشم نمیآیند غفلت ورزید. اینها همان بیشعورهای معمولیایاند که در پیادهروها، خیابانها، سینماها، میهمانیهای خانوادگی و حتی رختخوابِ ما بهراحتی یافت میشوند. البته گاهی اوقات تشخیص بیشعورهای اجتماعی از افراد عادی بسیار سخت میشود، ولو اینکه تمام خصوصیات معمولی بیشعورها را هم از خود بروز بدهند. نخستین دلیل این مساله آن است که آنها با زیرکی فراوان ادای آدمهای معمولی را درمیآورند و ما هم باور میکنیم. آنها با مهارت پشت آداب و رسوم اجتماعی پنهان میشوند و بهسختی کار میکنند تا ما را متقاعد کنند که اگرچه یک جورهای خاصیاند، کارهایشان خیلی بدتر از کارهای مشابهی که بقیه میکنند نیست. مسائل عاطفی و استعداد بیشعورهای اجتماعی در سوءاستفاده از احساسات دیگران نیز در عدم شناسایی و افشای آنها، بی تاثیر نیست. مثلا :



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷