@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦٨
تهاجم
بیشعورها اصو نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
، وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
،موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
،وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
، موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند.
تعصب فکری
تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیلتراشی برای وقاحت و مردمآزاریشان، در بیشعوری خود ثابت قدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که دروجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغهی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
، اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د یل اصلی ازدواج و بچهدارشدن بیشعورها همین است.
،دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦٨
تهاجم
بیشعورها اصو نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
، وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
،موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
،وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
، موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند.
تعصب فکری
تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیلتراشی برای وقاحت و مردمآزاریشان، در بیشعوری خود ثابت قدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که دروجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغهی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
، اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د یل اصلی ازدواج و بچهدارشدن بیشعورها همین است.
،دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٦٩
دوستی از آنها تقاضای وام کند.
، دوستی بخواهد طلبش را از آنها بگیرد.
،دیگران از آنها توقع داشته باشند که مسئولیتشناس باشند.
،بچه هایشان مثل بچه ها رفتار کنند.
،بچه هایشان مثل بزرگترها رفتار کنند. دیگران از آنها توقع داشته باشند که مثل آدمهای بالغ رفتار کنند.
، همسرشان از اظهارعلاقه های ساختگیشان خسته شود.
، کسی که با او رابطه دارند از اظهارعلاقه های ساختگیشان خسته شود.
رابطه ی جنسی
بیشتر بیشعورها، چه زن و چه مرد، خودارضایی را به ارضای نیازهای یک شریک جنسی ترجیح میدهند. با این حال بیشعورها هم میتوانند فرق بین تصورِ چیزهای لذیذ با خودِ چیزهای لذیذ را تشخیص دهند. بنابراین سعی میکنند که یک زندگی جنسی معمولی داشته باشند. چنین چیزی برای بیشعورها یعنی اینکه:
، رابطهی جنسی دارند، اما نمیتوانند از آن لذت ببرند. این مساله بهویژه در مورد زنان صادق است.
، رابطهی جنسی دارند، اما نمیگذارند شریکشان از آن لذت ببرد. این مساله بهویژه در مورد مردان صادق است.
، رابطهی جنسی را بهعنوان ابزاری برای تسلط بر شریک جنسیشان بهکار میبرند، معمو با تظاهر به سردرد.
،رابطهی جنسی را به عنوان ابزاری برای تنبیه شریک جنسیشان بهکار میبرند، عموما با تظاهر به عدمتمایل.
،رابطهی جنسی مهم نیست، مگر اینکه در حین آن بتوانند کتک کاری کنند.
،رابطهی جنسی دارند، اما هرگز دربارهاش حرف نمیزنند.
، دربارهی رابطهی جنسی حرف میزنند، اما هرگز تجربهاش نکردهاند.
،سرِ ل و لجبازی تصمیم میگیرند که با وجود زندگی مشترک، عزب بمانند.
با خیانت چندان مشکلی ندارند، منتها از جانب خودشان.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٦٩
دوستی از آنها تقاضای وام کند.
، دوستی بخواهد طلبش را از آنها بگیرد.
،دیگران از آنها توقع داشته باشند که مسئولیتشناس باشند.
،بچه هایشان مثل بچه ها رفتار کنند.
،بچه هایشان مثل بزرگترها رفتار کنند. دیگران از آنها توقع داشته باشند که مثل آدمهای بالغ رفتار کنند.
، همسرشان از اظهارعلاقه های ساختگیشان خسته شود.
، کسی که با او رابطه دارند از اظهارعلاقه های ساختگیشان خسته شود.
رابطه ی جنسی
بیشتر بیشعورها، چه زن و چه مرد، خودارضایی را به ارضای نیازهای یک شریک جنسی ترجیح میدهند. با این حال بیشعورها هم میتوانند فرق بین تصورِ چیزهای لذیذ با خودِ چیزهای لذیذ را تشخیص دهند. بنابراین سعی میکنند که یک زندگی جنسی معمولی داشته باشند. چنین چیزی برای بیشعورها یعنی اینکه:
، رابطهی جنسی دارند، اما نمیتوانند از آن لذت ببرند. این مساله بهویژه در مورد زنان صادق است.
، رابطهی جنسی دارند، اما نمیگذارند شریکشان از آن لذت ببرد. این مساله بهویژه در مورد مردان صادق است.
، رابطهی جنسی را بهعنوان ابزاری برای تسلط بر شریک جنسیشان بهکار میبرند، معمو با تظاهر به سردرد.
،رابطهی جنسی را به عنوان ابزاری برای تنبیه شریک جنسیشان بهکار میبرند، عموما با تظاهر به عدمتمایل.
،رابطهی جنسی مهم نیست، مگر اینکه در حین آن بتوانند کتک کاری کنند.
،رابطهی جنسی دارند، اما هرگز دربارهاش حرف نمیزنند.
، دربارهی رابطهی جنسی حرف میزنند، اما هرگز تجربهاش نکردهاند.
،سرِ ل و لجبازی تصمیم میگیرند که با وجود زندگی مشترک، عزب بمانند.
با خیانت چندان مشکلی ندارند، منتها از جانب خودشان.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٧٠
غر زدن
بیشترین حجم نق را در دنیا بیشعورها تولید میکنند. نائومی گادف ی۱در کتاب هنر غرزدن مینویسد هر کسی میتواند بهخاطر کمبودها و نابسامانیهای زندگی غر بزند، اما فقط بیشعور واقعی میتواند دربارهی چیزهایی که بهنظر همه بدون اشکال و حتی پسندیده است، غرولند کند. «در یک روز بهاری که به نظر دیگران فوقالعاده است، آدم بیشعور باز هم خواهد توانست اشکالگیری کند. او غر خواهد زد که چرا در چنین روز زیبایی باید زیر سقف و در فضای بسته کار کند، یا اینکه چه چه پرندگان باعث سردرد او میشود. لذت بردن از چنین روزهایی با یک همسر بیشعور غرغرو محال است.» بیشعورها در موارد زیر غر میزنند: ، وقتی که دیگران پولی بهدست بیاورند.
،وقتی که خودشان پولی به دست بیاورند.
، دربارهی این واقعیت که باید برای امرار معاش کار کرد.
،دربارهی طول مدتی که بیکار شدهاند.
، دربارهی هوا.
، دربارهی اقتصاد.
،به خاطر کم توجهی بچه هایشان به آنها.
، به خاطر پرتوقعی والدینشان. «ما که آنها را خانهی سالمندان گذاشتیم، توقع دارند که به دیدنشان هم برویم؟»
، از اینکه در جریان وصیتنامهی پدربزرگشان سرشان بیکلاه مانده.
،برای سیاستهای جهانی؛ حتی اگر هیچ دخلی به آنها نداشته باشد.
،برای اینکه چرا به نظر نمیآید هیچکس از آنها خوشش بیاید.
،از دست آدمهایی که مدام در حال غرزدناند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٧٠
غر زدن
بیشترین حجم نق را در دنیا بیشعورها تولید میکنند. نائومی گادف ی۱در کتاب هنر غرزدن مینویسد هر کسی میتواند بهخاطر کمبودها و نابسامانیهای زندگی غر بزند، اما فقط بیشعور واقعی میتواند دربارهی چیزهایی که بهنظر همه بدون اشکال و حتی پسندیده است، غرولند کند. «در یک روز بهاری که به نظر دیگران فوقالعاده است، آدم بیشعور باز هم خواهد توانست اشکالگیری کند. او غر خواهد زد که چرا در چنین روز زیبایی باید زیر سقف و در فضای بسته کار کند، یا اینکه چه چه پرندگان باعث سردرد او میشود. لذت بردن از چنین روزهایی با یک همسر بیشعور غرغرو محال است.» بیشعورها در موارد زیر غر میزنند: ، وقتی که دیگران پولی بهدست بیاورند.
،وقتی که خودشان پولی به دست بیاورند.
، دربارهی این واقعیت که باید برای امرار معاش کار کرد.
،دربارهی طول مدتی که بیکار شدهاند.
، دربارهی هوا.
، دربارهی اقتصاد.
،به خاطر کم توجهی بچه هایشان به آنها.
، به خاطر پرتوقعی والدینشان. «ما که آنها را خانهی سالمندان گذاشتیم، توقع دارند که به دیدنشان هم برویم؟»
، از اینکه در جریان وصیتنامهی پدربزرگشان سرشان بیکلاه مانده.
،برای سیاستهای جهانی؛ حتی اگر هیچ دخلی به آنها نداشته باشد.
،برای اینکه چرا به نظر نمیآید هیچکس از آنها خوشش بیاید.
،از دست آدمهایی که مدام در حال غرزدناند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٧١
بیشعورها عاشق شراکتاند و به همین خاطر بسیاری از چیزهایشان را با دیگران قسمت میکنند. مث همیشه آمادهاند که دیگران را در این جور چیزها شریک کنند:
بدبختیهایشان.
تقصیرها.
تعهدات.
نگاه کسالتبارشان به زندگی. اضطراب.
چرندگفتن.
نظراتشان.
تبخالشان. در مقابل، چند چیز کوچک هم هست که بیشعورها دوست ندارند با دیگران در آنها جمله: ستایش و تحسین. قدرت. پول. وقتشان. لحظات پیروزی و موفقیت. فرصتها. ایدههای خوب. دوستی. توجه دیگران. سخنان محبتآمیز. بیشعورها همیشه درحکم معمایی برای دیگراناند. کارهایشان همانقدر متناقض و ناساز است که یک جوجهتیغی بخواهد بادکنک بفروشد. این مشکل پیش از هر چیز به خودفریبی و شریک شوند. از تنابض و معما
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٧١
بیشعورها عاشق شراکتاند و به همین خاطر بسیاری از چیزهایشان را با دیگران قسمت میکنند. مث همیشه آمادهاند که دیگران را در این جور چیزها شریک کنند:
بدبختیهایشان.
تقصیرها.
تعهدات.
نگاه کسالتبارشان به زندگی. اضطراب.
چرندگفتن.
نظراتشان.
تبخالشان. در مقابل، چند چیز کوچک هم هست که بیشعورها دوست ندارند با دیگران در آنها جمله: ستایش و تحسین. قدرت. پول. وقتشان. لحظات پیروزی و موفقیت. فرصتها. ایدههای خوب. دوستی. توجه دیگران. سخنان محبتآمیز. بیشعورها همیشه درحکم معمایی برای دیگراناند. کارهایشان همانقدر متناقض و ناساز است که یک جوجهتیغی بخواهد بادکنک بفروشد. این مشکل پیش از هر چیز به خودفریبی و شریک شوند. از تنابض و معما
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٧٢
دمدمی مزاجی بیشعورها بازمیگردد. بر اثر انباشت تناقضها، بیشعور عاقبت به چنان وضعیتی دچار میشود که نمیداند کیست و به چه چیزی معتقد است. بیشعورها: ،معمو در همان حالی که دارند عهدشکنی میکنند و دروغ میگویند، ادعای تعهد و صداقت دارند. ، در هنگامی که شما دارید صورتحسابشان را میپردازید از استق ل و مناعت طبع خودشان حرف میزنند. ، وقتی که تمام رشتههایتان را پنبه میکنند، مدعیاند که «فقط بهخاطر خود شما» بوده است که این کار را کردهاند. ،هیچوقت به اندازهی وقتی که دارند راجع به موضوعاتی حرف میزنند که هیچ اط عی دربارهشان ندارند، خودرای و یکدنده نیستند. ، مدعیاند که عاشق خدا و دشمن شیطاناند، در حالی که از رفتارشان انکار اولی و ارادت به دومی آشکار است. استهلا ک همچون هر اعتیادی، بیشعوری هم در طول زمان، عوارض جبران ناپذیری بر نیروی حیاتی انسان به جا میگذارد. بیشعورشدن یک جوان بیست وپنج ساله آسان است، اما برای همین شخص بسیار سخت و فرساینده خواهد بود که بیست سال با این عارضه و ملزومات آن (مثل ریاکاری، تظاهر و دسیسه چینی) به زندگی ادامه دهد. به همین دلیل است که گذر زمان بیشعورها را خسته و فرسوده میکند و اندکاندک متقاعد میشوند که شاید راه بهتری برای ادامهی زندگی وجود داشته- باشد. ع ئم اصلیِ فرسودگیِ ناشی از بیشعوری اینهاست:
، از غرولند دائمی و بی وقفه خسته میشوند. ،دیگر به چرندهای خود اعتقاد راسخ ندارند.
،شروع میکنند به نامه نوشتن به «سنگ صبور» مج ت.
، بیشتر از گذشته خواب نابودی تمام دشمنانشان را میبینند.
، هر روز بیشازپیش به این واقعیت پی میبرند که مردم از آنها خوششان نمیآید.
،هر روز بیشازپیش به این واقعیت پی میبرند که حتی آدمهایی که به آنها ابراز عشق و علا قه میکنند هم از آنها خوششان نمیآید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٧٢
دمدمی مزاجی بیشعورها بازمیگردد. بر اثر انباشت تناقضها، بیشعور عاقبت به چنان وضعیتی دچار میشود که نمیداند کیست و به چه چیزی معتقد است. بیشعورها: ،معمو در همان حالی که دارند عهدشکنی میکنند و دروغ میگویند، ادعای تعهد و صداقت دارند. ، در هنگامی که شما دارید صورتحسابشان را میپردازید از استق ل و مناعت طبع خودشان حرف میزنند. ، وقتی که تمام رشتههایتان را پنبه میکنند، مدعیاند که «فقط بهخاطر خود شما» بوده است که این کار را کردهاند. ،هیچوقت به اندازهی وقتی که دارند راجع به موضوعاتی حرف میزنند که هیچ اط عی دربارهشان ندارند، خودرای و یکدنده نیستند. ، مدعیاند که عاشق خدا و دشمن شیطاناند، در حالی که از رفتارشان انکار اولی و ارادت به دومی آشکار است. استهلا ک همچون هر اعتیادی، بیشعوری هم در طول زمان، عوارض جبران ناپذیری بر نیروی حیاتی انسان به جا میگذارد. بیشعورشدن یک جوان بیست وپنج ساله آسان است، اما برای همین شخص بسیار سخت و فرساینده خواهد بود که بیست سال با این عارضه و ملزومات آن (مثل ریاکاری، تظاهر و دسیسه چینی) به زندگی ادامه دهد. به همین دلیل است که گذر زمان بیشعورها را خسته و فرسوده میکند و اندکاندک متقاعد میشوند که شاید راه بهتری برای ادامهی زندگی وجود داشته- باشد. ع ئم اصلیِ فرسودگیِ ناشی از بیشعوری اینهاست:
، از غرولند دائمی و بی وقفه خسته میشوند. ،دیگر به چرندهای خود اعتقاد راسخ ندارند.
،شروع میکنند به نامه نوشتن به «سنگ صبور» مج ت.
، بیشتر از گذشته خواب نابودی تمام دشمنانشان را میبینند.
، هر روز بیشازپیش به این واقعیت پی میبرند که مردم از آنها خوششان نمیآید.
،هر روز بیشازپیش به این واقعیت پی میبرند که حتی آدمهایی که به آنها ابراز عشق و علا قه میکنند هم از آنها خوششان نمیآید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
نامش خليلِ ملكي بود. از آن چهره هايِ استثناييِ همهي زمانها مردي كه در پرتو تجربه‌هاي شگفت روزگارمان سيمايِ تاريخي‌اش، نزديك به چهل سال پس از مرگش، ماندگارتراز بسياري از اهلِ سياست و درخشان‌تر از همهيِ نويسندگانِ سياسيِ دورانش خود را نشان ميدهد. مايهي آن استواري و روشن‌بيني و بي‌باكي و پايبندياش به اصولِ اخلاقِ روشنفكرانه و زهد روشنفكرانه‌اش بود. مردي كه آماجِ زهرآگين‌ترين تيرهاي تهمت و بدخيمي‌ها و كين‌توزي‌ها بود، از آزمايشِ روزگار سربلندتر از همهي دشمنان و بدخواهاناش بيرون آمد. اين مقاله را بيست سال پيش براي يادنامه‌اي كه دو تن از دوستانِ من و يارانِ او، دكتر اميرِ پيشداد و همايونِ كاتوزيان، پرداختند، نوشته‌ام. اينك بارديگر براي تازه كردنِ ياد و بزرگداشت او و شناساندنِ‌اش به جواناني كه به نوشته‌هایِ من سر مي‌زنند و خاطرهاي از او ندارند، با اندكي ويرايش، در اينترنت منتشر ميكنم.
#داريوش_اشوري
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
نامش خليلِ ملكي بود. از آن چهره هايِ استثناييِ همهي زمانها مردي كه در پرتو تجربه‌هاي شگفت روزگارمان سيمايِ تاريخي‌اش، نزديك به چهل سال پس از مرگش، ماندگارتراز بسياري از اهلِ سياست و درخشان‌تر از همهيِ نويسندگانِ سياسيِ دورانش خود را نشان ميدهد. مايهي آن استواري و روشن‌بيني و بي‌باكي و پايبندياش به اصولِ اخلاقِ روشنفكرانه و زهد روشنفكرانه‌اش بود. مردي كه آماجِ زهرآگين‌ترين تيرهاي تهمت و بدخيمي‌ها و كين‌توزي‌ها بود، از آزمايشِ روزگار سربلندتر از همهي دشمنان و بدخواهاناش بيرون آمد. اين مقاله را بيست سال پيش براي يادنامه‌اي كه دو تن از دوستانِ من و يارانِ او، دكتر اميرِ پيشداد و همايونِ كاتوزيان، پرداختند، نوشته‌ام. اينك بارديگر براي تازه كردنِ ياد و بزرگداشت او و شناساندنِ‌اش به جواناني كه به نوشته‌هایِ من سر مي‌زنند و خاطرهاي از او ندارند، با اندكي ويرايش، در اينترنت منتشر ميكنم.
#داريوش_اشوري
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
حزب زحمتکشان برای حدود یک سال در زمینه جذب توده مردم و توانایی بسیج آنها برای حمایت از دولت مصدق با حزب توده برابری می‌کرد. اما مجموعه‌ای از اتفاقات به اختلافات فزاینده ملکی و بقایی دامن زد. بقایی هر روز بیشتر از مصدق دلزده میشد و از آنچه بیشتر شدن جنبه استبدادی حکومت مصدق می‌خواند انتقاد می‌کرد. اما ملکی در حمایت از مصدق راسخ بود.
نهایتاً در یک جلسه تبادل نظر دسته‌ای از فعالان حزب که طرفدار ملکی بودند بقایی را به همدستی با دربار متهم کردند، و میان دو طرف برخورد پیش آمد. ملکی از جلسه بیرون رفت و حزب زحمتکشان دچار انشعاب شد. از آن پس یاران خلیل ملکی نام حزب خود را "حزب زحمتکشان نیروی سوم" نهادند.
ملکی در بسیاری از مواقع تمجید از مصدق را با انتقاد مودبانه، اما در عین حال جدی سیاستهای او در هم می‌آمیخت. او مصدق را به نداشتن برنامه برای حل مشکلات ایران متهم می‌کرد. درست یک سال پیش از کودتای مرداد ۱۳۳۲ ملکی با ناکافی دانستن مبارزه با دشمن خارجی، مصدق را سرزنش کرد. او می‌گفت دولت هیچ برنامه برای پایان دادن به نابرابری‌ها در ایران ندارد. او همچنین مصدق را بخاطر ناتوانی در تأسیس یک حزب سیاسی مورد انتقاد قرار می‌داد. ملکی سقوط مصدق را در صورت تغییر ندادن سیاست‌هایش قطعی می‌دانست. او با آنکه مخالف سرسخت بعضی از جنجالی ترین تصمیمات نخست وزیر(بخصوص تصمیم به برگزاری همه پرسی برای انحلال مجلس و در نتیجه دادن بهانه قانونی به شاه برای عزل او از نخست وزیری) بود، با وجود مخالفتش با مصدق پیر و خسته، به او گفته بود که "من تا جهنم به دنبال شما می‌آیم"
یکی از مهمترین تصمیمات خلیل ملکی، پشتیبانی ضمنی از اصلاحات شاه (انقلاب سفید) و اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۱ بود. او بعدها در نامه‌ای به مصدق از رهبران جبهه ملی به خاطر ناتوانی در درک ماهیت و گستره اصلاحات شاه، ضعفشان در ابتکار بخرج دادن و تشکیل دولت در موقعی که موقعیت آن نصیبشان شد (دوران امینی) گلایه کرد. وی در سال ۱۳۴۲ تصمیم به ترک ایران گرفت.
ملکی به همراه پسر کوچکترش به وین رفت بعد از اینکه با یک نماینده عضو حزب کارگر مجلس بریتانیا ملاقات کرد، بار دیگر دستگیر، و به سه سال زندان محکوم شد. رهبران سوسیالیست جهان بشدت با این حکم مخالفت کردند. بعد از حدود یک سال و نیم ساواک تصمیم گرفت که از آزار ملکی دست بردارد چون فهمید که او بیمار و در آستانه مرگ است. ساواک در گزارشی به این نتیجه رسید که «اگر او در زندان بمیرد از او قهرمانی خواهند ساخت». به همین خاطر توصیه کرد که او عفو شود. در این زمان ملکی با استفاده از جلال آل‌احمد تماس های خود را با اسدالله علم ادامه داد از همین طریق از علم خواست که اسباب آزادیش را فراهم کند. این تلاش به ثمر رسید و ملکی نه تنها آزاد شد مهر ماه ۱۳۴۵ بلکه با دخالت دفتر علم کاری در مرکز تحقیقات علوم اجتماعی به او واگذار شد. بالاخره در ۲۲ تیر ماه ۱۳۴۸ (۱۳ ژوئیه) خلیل ملکی در گذشت. در آن زمان مردی تنها بود حدود صد نفر در مراسم تدفینش شرکت کردند. وصیت کرده بود که در احمد آباد دفنش کنند، می‌خواست نزدیک مصدق باشد. خواست ملکی اجابت نشد و در قبرستان فیروز آبادی کنار مسجد فیروز آبادی شهر ری دفن شد.
برای مطالعه بیشتر به کتاب‌های زیر مراجعه فرمایید:
درس 28 مرداد (از لحاظ نهضت ملی ایران و از لحاظ رهبران خائن حزب توده) نوشته خلیل ملکی انتشارات پردیس دانش
خاطرات سیاسی نوشته خلیل ملکی انتشارات شرکت سهامی انتشار
یادنامه خلیل ملکی با مقدمه همایون کاتوزیان انتشارات شرکت سهامی انتشار
نامه‌های خلیل ملکی به کوشش امیر پیشداد و محمدعلی همایون کاتوزیان نشر مرکز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
حزب زحمتکشان برای حدود یک سال در زمینه جذب توده مردم و توانایی بسیج آنها برای حمایت از دولت مصدق با حزب توده برابری می‌کرد. اما مجموعه‌ای از اتفاقات به اختلافات فزاینده ملکی و بقایی دامن زد. بقایی هر روز بیشتر از مصدق دلزده میشد و از آنچه بیشتر شدن جنبه استبدادی حکومت مصدق می‌خواند انتقاد می‌کرد. اما ملکی در حمایت از مصدق راسخ بود.
نهایتاً در یک جلسه تبادل نظر دسته‌ای از فعالان حزب که طرفدار ملکی بودند بقایی را به همدستی با دربار متهم کردند، و میان دو طرف برخورد پیش آمد. ملکی از جلسه بیرون رفت و حزب زحمتکشان دچار انشعاب شد. از آن پس یاران خلیل ملکی نام حزب خود را "حزب زحمتکشان نیروی سوم" نهادند.
ملکی در بسیاری از مواقع تمجید از مصدق را با انتقاد مودبانه، اما در عین حال جدی سیاستهای او در هم می‌آمیخت. او مصدق را به نداشتن برنامه برای حل مشکلات ایران متهم می‌کرد. درست یک سال پیش از کودتای مرداد ۱۳۳۲ ملکی با ناکافی دانستن مبارزه با دشمن خارجی، مصدق را سرزنش کرد. او می‌گفت دولت هیچ برنامه برای پایان دادن به نابرابری‌ها در ایران ندارد. او همچنین مصدق را بخاطر ناتوانی در تأسیس یک حزب سیاسی مورد انتقاد قرار می‌داد. ملکی سقوط مصدق را در صورت تغییر ندادن سیاست‌هایش قطعی می‌دانست. او با آنکه مخالف سرسخت بعضی از جنجالی ترین تصمیمات نخست وزیر(بخصوص تصمیم به برگزاری همه پرسی برای انحلال مجلس و در نتیجه دادن بهانه قانونی به شاه برای عزل او از نخست وزیری) بود، با وجود مخالفتش با مصدق پیر و خسته، به او گفته بود که "من تا جهنم به دنبال شما می‌آیم"
یکی از مهمترین تصمیمات خلیل ملکی، پشتیبانی ضمنی از اصلاحات شاه (انقلاب سفید) و اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۱ بود. او بعدها در نامه‌ای به مصدق از رهبران جبهه ملی به خاطر ناتوانی در درک ماهیت و گستره اصلاحات شاه، ضعفشان در ابتکار بخرج دادن و تشکیل دولت در موقعی که موقعیت آن نصیبشان شد (دوران امینی) گلایه کرد. وی در سال ۱۳۴۲ تصمیم به ترک ایران گرفت.
ملکی به همراه پسر کوچکترش به وین رفت بعد از اینکه با یک نماینده عضو حزب کارگر مجلس بریتانیا ملاقات کرد، بار دیگر دستگیر، و به سه سال زندان محکوم شد. رهبران سوسیالیست جهان بشدت با این حکم مخالفت کردند. بعد از حدود یک سال و نیم ساواک تصمیم گرفت که از آزار ملکی دست بردارد چون فهمید که او بیمار و در آستانه مرگ است. ساواک در گزارشی به این نتیجه رسید که «اگر او در زندان بمیرد از او قهرمانی خواهند ساخت». به همین خاطر توصیه کرد که او عفو شود. در این زمان ملکی با استفاده از جلال آل‌احمد تماس های خود را با اسدالله علم ادامه داد از همین طریق از علم خواست که اسباب آزادیش را فراهم کند. این تلاش به ثمر رسید و ملکی نه تنها آزاد شد مهر ماه ۱۳۴۵ بلکه با دخالت دفتر علم کاری در مرکز تحقیقات علوم اجتماعی به او واگذار شد. بالاخره در ۲۲ تیر ماه ۱۳۴۸ (۱۳ ژوئیه) خلیل ملکی در گذشت. در آن زمان مردی تنها بود حدود صد نفر در مراسم تدفینش شرکت کردند. وصیت کرده بود که در احمد آباد دفنش کنند، می‌خواست نزدیک مصدق باشد. خواست ملکی اجابت نشد و در قبرستان فیروز آبادی کنار مسجد فیروز آبادی شهر ری دفن شد.
برای مطالعه بیشتر به کتاب‌های زیر مراجعه فرمایید:
درس 28 مرداد (از لحاظ نهضت ملی ایران و از لحاظ رهبران خائن حزب توده) نوشته خلیل ملکی انتشارات پردیس دانش
خاطرات سیاسی نوشته خلیل ملکی انتشارات شرکت سهامی انتشار
یادنامه خلیل ملکی با مقدمه همایون کاتوزیان انتشارات شرکت سهامی انتشار
نامه‌های خلیل ملکی به کوشش امیر پیشداد و محمدعلی همایون کاتوزیان نشر مرکز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#یاران_مصدق
22 تیرماه سالگرد در گذشت کسی است که نام و یادش در تاریخ ایران با انشعاب،مبارزه برای آگاهی و آزادی،نامرادی و ناکامی و مقاومت همراه است. خلیل ملکی در سال ۱۲۸۰ (۱۹۰۱ میلادی) در تبریز بدنیا آمد. پدرش بازاری، و از طرفداران انقلاب مشروطه بود. هنوز دانش آموز ابتدایی بود که پدرش را از دست داد. مادرش دوباره ازدواج کرد، و در نتیجه آن خانواده آنها به اراک کوچ کرد، و ملکی تحصیلش را در این شهر ادامه داد. او برای دوره دبیرستان به تهران رفت و در مدرسه فنی آلمانی‌ها ثبت نام کرد.
او در زمان رضاشاه بورسیه دولتی برای تحصیل در خارج از کشور را دریافت کرد. و به همراه گروهی از دانشجویان، که بعضی از چهره‌های سیاسی درخشان آینده مملکت همچون مهدی بازرگان و کریم سنجابی در میان آنها بودند، به آلمان رفت تا در رشته مهندسی شیمی تحصیل کند. در آلمان با تقی ارانی آشنا شد. دکتر ارانی می‌خواست مجله‌ای بنام دنیا منتشر کند. این مجله قرار بود به نشر آرا و عقاید بپردازد و گرایش آشکاری به ایدههای چپی داشت. دیری نگذشت که پلیس همه کسانی که با مجله در ارتباط بودند، از جمله ملکی را دستگیر کرد. آنها ۵۳ نفر بودند و بواسطه کتابی از بزرگ علوی مشهور شدند.
سقوط رضاشاه زندگی ملکی را تغییر داد. او از زندان آزاد شد و به جامعه‌ای پیوست که تازه داشت دموکراسی را تجربه می‌کرد. به استثنای دکتر ارانی که به طرز مشکوکی در زندان درگذشت، بسیاری از اعضای گروه ۵۳ نفر برای تشکیل حزب توده متحد شدند. ملکی در ابتدا از عضویت در این حزب سر باز زد.
او در خاطراتش از اینکه شاهد فساد و ضعف اخلاقی بسیاری از رهبران حزب بوده حکایت میکند. او نهایتاً به نگرانی‌های اولیه‌اش غلبه میکند و به حزب می‌پیوندد، و بلافاصله به یکی از نظریه پردازان اصلی آن تبدیل میشود. ملکی کمی بعد از پیوستن به حزب با بخش اعظم کادر رهبری حزب دچار تنش میشود. نقاط اختلاف و افتراق میان آنها کم نبود. ملکی طرفدار دموکراسی بیشتر در درون حزب و استقلال بیشتر نسبت به شوروی و توجه بیشتر به واقعیات ایران بود. این اختلافات در زمان بروز مسأله آذربایجان به اوج خود رسید. ملکی از طرف کمیته مرکزی حزب برای بررسی وضعیت و تهیه گزارش به آذربایجان اعزام شد. او در آنجا با وضعیت هولناکی روبرو شد. شوروی‌ها مثل یک نیروی اشغالگر رفتار می‌کردند، و افسران آنها حتی با کمونیست‌های ایرانی هم برخوردی تحقیر آمیز داشتند. ملکی صفوف جنبش کمونیست در این منطقه را پر از افراد فرصت طلب یافت. پس از بازگشت از آذربایجان، ملکی حزب را ترک کرد. طرح او نهایتاً در آذر 1326 منجر به بزرگترین انشعاب در حزب توده شد. اهمیت این انشعاب باعث شد روایت‌های زیادی در مورد ریشه و سیر رویدادهای منجر به آن ایجاد شود. حزب توده، درست مانند دیگر احزاب تمامیت خواه، ادعا کرد که ملکی از حزب "اخراج شده". ظاهراً در کتاب‌های مرجع مارکسیسم هیچکس نمیتواند به خواست خود حزب را ترک کند، و همه افراد نامطلوب از آن "اخراج" میشوند. روایت رسمی قضیه جدایی ملکی از حزب توده هم همین طور بود: او در آستانه اخراج از حزب بوده، و برای همین هم پیشدستی کرده و ادعای "انشعاب" از حزب را کرده‌است.
بعد از جدایی از حزب توده، اضطراب و نگرانی ناشی از آن، و از آن مهمتر شوک حملات بی رحمانه و ترور شخصیت رادیو مسکو و ملازمان ایرانی آن، ملکی را دچار یأس و سرخوردگی شدید کرد. او تصمیم گرفت کلاً از عالم سیاست کنار بکشد و تا آستانه خودکشی پیش رفت.
پیروان ملکی از سال ۱۳۲۶ خود را حزب نیروی سوم می‌خواندند. در همین دوره بود که ملکی انتشار و ویرایش بخشی از نشریه‌ای را آغاز کرد که بیانگر عقاید و ایدئولوژی "نیروی سوم" بود. آنها معتقد بودند که به نوعی از «کمونیسم و مارکسیسم ایرانی» مستقل از کمونیسم بین‌الملل و با تکیه بر عناصر هویت ملی ایرانیان رسیده‌اند.
ملکی تا سه سال بعد از جدایی دردناکش از حزب توده، فعالیت سیاسی نداشت. اما با بالا گرفتن منازعات بر سر ملی کردن صنعت نفت در اواخر دهه ۲۰ (دهه ۴۰ میلادی)، ملکی تصمیم گرفت دوباره وارد عرصه شود. او این کار را قبل از هر چیز به تشویق جلال آل‌احمد انجام داد. در آن موقع، جلال آل احمد مقالاتی را برای چاپ در روزنامه شاهد از خلیل ملکی می گرفت و همین موضوع باعث آشنایی و نزدیکی خلیل ملکی با مظفر بقایی و بازگشتش به عرصه سیاست شد. مظفر بقایی در آن موقع، یک چهره سیاسی سرشناس ضد کمونیست و جنجالی بود و ملکی هم در همان ایام به درخواست جلال آل احمد به او پیوست. آنها سپس با هم حزب زحمتکشان ملت ایران را تأسیس کردند. برنامه آنها دفاع از دولت محمد مصدق و مبارزه با کمونیست‌ها بود. جلال آل احمد در بقیه عمر ملکی نیز دوست و مدافعی خستگی ناپذیر و قابل اعتماد برای او بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#یاران_مصدق
22 تیرماه سالگرد در گذشت کسی است که نام و یادش در تاریخ ایران با انشعاب،مبارزه برای آگاهی و آزادی،نامرادی و ناکامی و مقاومت همراه است. خلیل ملکی در سال ۱۲۸۰ (۱۹۰۱ میلادی) در تبریز بدنیا آمد. پدرش بازاری، و از طرفداران انقلاب مشروطه بود. هنوز دانش آموز ابتدایی بود که پدرش را از دست داد. مادرش دوباره ازدواج کرد، و در نتیجه آن خانواده آنها به اراک کوچ کرد، و ملکی تحصیلش را در این شهر ادامه داد. او برای دوره دبیرستان به تهران رفت و در مدرسه فنی آلمانی‌ها ثبت نام کرد.
او در زمان رضاشاه بورسیه دولتی برای تحصیل در خارج از کشور را دریافت کرد. و به همراه گروهی از دانشجویان، که بعضی از چهره‌های سیاسی درخشان آینده مملکت همچون مهدی بازرگان و کریم سنجابی در میان آنها بودند، به آلمان رفت تا در رشته مهندسی شیمی تحصیل کند. در آلمان با تقی ارانی آشنا شد. دکتر ارانی می‌خواست مجله‌ای بنام دنیا منتشر کند. این مجله قرار بود به نشر آرا و عقاید بپردازد و گرایش آشکاری به ایدههای چپی داشت. دیری نگذشت که پلیس همه کسانی که با مجله در ارتباط بودند، از جمله ملکی را دستگیر کرد. آنها ۵۳ نفر بودند و بواسطه کتابی از بزرگ علوی مشهور شدند.
سقوط رضاشاه زندگی ملکی را تغییر داد. او از زندان آزاد شد و به جامعه‌ای پیوست که تازه داشت دموکراسی را تجربه می‌کرد. به استثنای دکتر ارانی که به طرز مشکوکی در زندان درگذشت، بسیاری از اعضای گروه ۵۳ نفر برای تشکیل حزب توده متحد شدند. ملکی در ابتدا از عضویت در این حزب سر باز زد.
او در خاطراتش از اینکه شاهد فساد و ضعف اخلاقی بسیاری از رهبران حزب بوده حکایت میکند. او نهایتاً به نگرانی‌های اولیه‌اش غلبه میکند و به حزب می‌پیوندد، و بلافاصله به یکی از نظریه پردازان اصلی آن تبدیل میشود. ملکی کمی بعد از پیوستن به حزب با بخش اعظم کادر رهبری حزب دچار تنش میشود. نقاط اختلاف و افتراق میان آنها کم نبود. ملکی طرفدار دموکراسی بیشتر در درون حزب و استقلال بیشتر نسبت به شوروی و توجه بیشتر به واقعیات ایران بود. این اختلافات در زمان بروز مسأله آذربایجان به اوج خود رسید. ملکی از طرف کمیته مرکزی حزب برای بررسی وضعیت و تهیه گزارش به آذربایجان اعزام شد. او در آنجا با وضعیت هولناکی روبرو شد. شوروی‌ها مثل یک نیروی اشغالگر رفتار می‌کردند، و افسران آنها حتی با کمونیست‌های ایرانی هم برخوردی تحقیر آمیز داشتند. ملکی صفوف جنبش کمونیست در این منطقه را پر از افراد فرصت طلب یافت. پس از بازگشت از آذربایجان، ملکی حزب را ترک کرد. طرح او نهایتاً در آذر 1326 منجر به بزرگترین انشعاب در حزب توده شد. اهمیت این انشعاب باعث شد روایت‌های زیادی در مورد ریشه و سیر رویدادهای منجر به آن ایجاد شود. حزب توده، درست مانند دیگر احزاب تمامیت خواه، ادعا کرد که ملکی از حزب "اخراج شده". ظاهراً در کتاب‌های مرجع مارکسیسم هیچکس نمیتواند به خواست خود حزب را ترک کند، و همه افراد نامطلوب از آن "اخراج" میشوند. روایت رسمی قضیه جدایی ملکی از حزب توده هم همین طور بود: او در آستانه اخراج از حزب بوده، و برای همین هم پیشدستی کرده و ادعای "انشعاب" از حزب را کرده‌است.
بعد از جدایی از حزب توده، اضطراب و نگرانی ناشی از آن، و از آن مهمتر شوک حملات بی رحمانه و ترور شخصیت رادیو مسکو و ملازمان ایرانی آن، ملکی را دچار یأس و سرخوردگی شدید کرد. او تصمیم گرفت کلاً از عالم سیاست کنار بکشد و تا آستانه خودکشی پیش رفت.
پیروان ملکی از سال ۱۳۲۶ خود را حزب نیروی سوم می‌خواندند. در همین دوره بود که ملکی انتشار و ویرایش بخشی از نشریه‌ای را آغاز کرد که بیانگر عقاید و ایدئولوژی "نیروی سوم" بود. آنها معتقد بودند که به نوعی از «کمونیسم و مارکسیسم ایرانی» مستقل از کمونیسم بین‌الملل و با تکیه بر عناصر هویت ملی ایرانیان رسیده‌اند.
ملکی تا سه سال بعد از جدایی دردناکش از حزب توده، فعالیت سیاسی نداشت. اما با بالا گرفتن منازعات بر سر ملی کردن صنعت نفت در اواخر دهه ۲۰ (دهه ۴۰ میلادی)، ملکی تصمیم گرفت دوباره وارد عرصه شود. او این کار را قبل از هر چیز به تشویق جلال آل‌احمد انجام داد. در آن موقع، جلال آل احمد مقالاتی را برای چاپ در روزنامه شاهد از خلیل ملکی می گرفت و همین موضوع باعث آشنایی و نزدیکی خلیل ملکی با مظفر بقایی و بازگشتش به عرصه سیاست شد. مظفر بقایی در آن موقع، یک چهره سیاسی سرشناس ضد کمونیست و جنجالی بود و ملکی هم در همان ایام به درخواست جلال آل احمد به او پیوست. آنها سپس با هم حزب زحمتکشان ملت ایران را تأسیس کردند. برنامه آنها دفاع از دولت محمد مصدق و مبارزه با کمونیست‌ها بود. جلال آل احمد در بقیه عمر ملکی نیز دوست و مدافعی خستگی ناپذیر و قابل اعتماد برای او بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
امروز( 22 تیر) سالگرد درخواست اعطای اختیارات شش ماه دکترمصدق است.
آنچه بسیاری در این مورد نمی‌دانند این است که دکتر مصدق این اختیارات را در چه چارچوبی و برای چه مدتی و در چه شرایطی اختیار کرده است.
این اختیارات شش ماهه و فقط "آزمایشی" بوده است. یعنی دکتر مصدق در چارچوب موارد نه گانه‌ای که در زیر آمده است باید برخی لوایح را به صورت آزمایشی به اجرا می‌گذاشت و پس از آن این لوایح باید به تصویت مجلس می‌رسید تا تبدیل به قانون میشد.
آنچه در قانون آمده است به شرح زیر است:
ماده واحده - به شخص آقای دکتر محمد مصدق نخست‌وزیر اختیار داده میشود که از تاریخ تصویب این قانون تا مدت شش ماه لوایحی که برای‌اجرای مواد نه‌گانه برنامه دولت ضروری است و در جلسه هفتم مرداد ماه 1331 مجلس شورای ملی به شرح ذیل:
1ـ اصلاح قانون انتخابات مجلس شورای ملی و شهرداری‌ها.
2ـ اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه به وسیله تقلیل در مخارج و برقراری مالیاتهای مستقیم و در صورت لزوم مالیاتهای غیر مستقیم.
3ـ اصلاح امور اقتصادی به وسیله افزایش تولید و ایجاد کار و اصلاح قوانین پولی و بانکی.
4ـ بهره‌برداری از معادن نفت کشور با رعایت قانون نه ماده‌ای اجرای قانون ملی شدن صنعت نفت و تهیه و تدوین اساسنامه شرکت ملی نفت.
5 ـ اصلاح سازمانهای اداری و قوانین استخدام کشوری و قضائی و لشگری.
6- ایجاد شورای محلی در دهات به منظور اصلاحات اجتماعی و تأمین مخارج این اصلاحات به وسیله وضع عوارض
7- اصلاح قوانین دادگستری.
8- اصلاح قانون مطبوعات.
9- اصلاحات امور فرهنگی و بهداشتی و وسائل ارتباطی
تصویب شده است تهیه نموده و پس از آزمایش آنها را منتهی در ظرف شش ماه که مدت این اختیارات است تقدیم مجلسین نمایند و تا موقعی که‌تکلیف آنها در مجلسین معین نشده لازم‌الاجراء می‌باشند.
لایحه بالا در جلسه مصوب 12 مرداد ماه 1331 در مجلس شورای ملی و در 20 مرداد ماه 1331 به تصویب مجلس سنا رسیده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
امروز( 22 تیر) سالگرد درخواست اعطای اختیارات شش ماه دکترمصدق است.
آنچه بسیاری در این مورد نمی‌دانند این است که دکتر مصدق این اختیارات را در چه چارچوبی و برای چه مدتی و در چه شرایطی اختیار کرده است.
این اختیارات شش ماهه و فقط "آزمایشی" بوده است. یعنی دکتر مصدق در چارچوب موارد نه گانه‌ای که در زیر آمده است باید برخی لوایح را به صورت آزمایشی به اجرا می‌گذاشت و پس از آن این لوایح باید به تصویت مجلس می‌رسید تا تبدیل به قانون میشد.
آنچه در قانون آمده است به شرح زیر است:
ماده واحده - به شخص آقای دکتر محمد مصدق نخست‌وزیر اختیار داده میشود که از تاریخ تصویب این قانون تا مدت شش ماه لوایحی که برای‌اجرای مواد نه‌گانه برنامه دولت ضروری است و در جلسه هفتم مرداد ماه 1331 مجلس شورای ملی به شرح ذیل:
1ـ اصلاح قانون انتخابات مجلس شورای ملی و شهرداری‌ها.
2ـ اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه به وسیله تقلیل در مخارج و برقراری مالیاتهای مستقیم و در صورت لزوم مالیاتهای غیر مستقیم.
3ـ اصلاح امور اقتصادی به وسیله افزایش تولید و ایجاد کار و اصلاح قوانین پولی و بانکی.
4ـ بهره‌برداری از معادن نفت کشور با رعایت قانون نه ماده‌ای اجرای قانون ملی شدن صنعت نفت و تهیه و تدوین اساسنامه شرکت ملی نفت.
5 ـ اصلاح سازمانهای اداری و قوانین استخدام کشوری و قضائی و لشگری.
6- ایجاد شورای محلی در دهات به منظور اصلاحات اجتماعی و تأمین مخارج این اصلاحات به وسیله وضع عوارض
7- اصلاح قوانین دادگستری.
8- اصلاح قانون مطبوعات.
9- اصلاحات امور فرهنگی و بهداشتی و وسائل ارتباطی
تصویب شده است تهیه نموده و پس از آزمایش آنها را منتهی در ظرف شش ماه که مدت این اختیارات است تقدیم مجلسین نمایند و تا موقعی که‌تکلیف آنها در مجلسین معین نشده لازم‌الاجراء می‌باشند.
لایحه بالا در جلسه مصوب 12 مرداد ماه 1331 در مجلس شورای ملی و در 20 مرداد ماه 1331 به تصویب مجلس سنا رسیده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
سخنرانی دکتر محمد مصدق ۲۰ تير ۱۳۳۰، مجلس شورای ملی: بهتر است بمیریم تا اینکه در کشور خود آزادی عمل نداشته باشیم.
اکنون آفتاب عمر من به لب بام رسیده و دیر یا زود باید به راهی بروم که همه ناگزیر، خواهند رفت ولی چه زنده باشم و چه نباشم، امیدوارم و بلکه یقین دارم که این آتش خاموش نخواهد شد و مردان بیدار کشور این مبارزه ملی را آن‌قدر دنبال میکنند تا به نتیجه برسند و اگر قرار باشد در کشور خود، آزادی عمل نداشته باشیم و بیگانگان بر ما مسلط باشند و رشته‌ای بر گردن ما بگذارند و ما را به هر سوی که می‌خواهند بکشند، مرگ بر چنین زندگی‌ای ترجیح دارد و مسلم است که ملت ایران با آن سوابق درخشان تاریخی و خدماتی که به فرهنگ و تمدن جهان کرده است، هرگز زیر بار این ننگ نمی‌رود.
امروز مبارزه بزرگی را ملت ما شروع کرده است که هیچکس از ابهت آن غافل نیست، البته در این‌گونه جنبش‌های اجتماعی باید در مقابل هرگونه محرومیت ایستادگی کرد و در برابر آن آماده بود. هیچ مبارزه‌ای هر قدر کوچک و ناچیز باشد، به آسانی به نتیجه نمی‌رسد؛ تا رنج نبری، گنج میسر نمی‌شود. در این راه نیز سعی ناکرده به جایی نتوان رسید.
۲۰ تير ماه ۱۳۳۰خورشيدی- مجلس شورای ملی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
سخنرانی دکتر محمد مصدق ۲۰ تير ۱۳۳۰، مجلس شورای ملی: بهتر است بمیریم تا اینکه در کشور خود آزادی عمل نداشته باشیم.
اکنون آفتاب عمر من به لب بام رسیده و دیر یا زود باید به راهی بروم که همه ناگزیر، خواهند رفت ولی چه زنده باشم و چه نباشم، امیدوارم و بلکه یقین دارم که این آتش خاموش نخواهد شد و مردان بیدار کشور این مبارزه ملی را آن‌قدر دنبال میکنند تا به نتیجه برسند و اگر قرار باشد در کشور خود، آزادی عمل نداشته باشیم و بیگانگان بر ما مسلط باشند و رشته‌ای بر گردن ما بگذارند و ما را به هر سوی که می‌خواهند بکشند، مرگ بر چنین زندگی‌ای ترجیح دارد و مسلم است که ملت ایران با آن سوابق درخشان تاریخی و خدماتی که به فرهنگ و تمدن جهان کرده است، هرگز زیر بار این ننگ نمی‌رود.
امروز مبارزه بزرگی را ملت ما شروع کرده است که هیچکس از ابهت آن غافل نیست، البته در این‌گونه جنبش‌های اجتماعی باید در مقابل هرگونه محرومیت ایستادگی کرد و در برابر آن آماده بود. هیچ مبارزه‌ای هر قدر کوچک و ناچیز باشد، به آسانی به نتیجه نمی‌رسد؛ تا رنج نبری، گنج میسر نمی‌شود. در این راه نیز سعی ناکرده به جایی نتوان رسید.
۲۰ تير ماه ۱۳۳۰خورشيدی- مجلس شورای ملی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
سوداگری با تبار خانوادگی مصدق
آقای میرفطروس، ٨ بار دردرازای کتاب از منوچهر فرمانفرماییان، نام برده و یک بارهم (به درستی)، در برابر نامش ننوشته است: «یکی ازبازماندگان خاندان قاجار»! منوچهر فرمانفرماییان یکی ازسی وشش فرزند عبدالحسین میرزا فرمانفرما... است. او و برادرانش، از جمله، حافظ، خداداد، صبار، عباس، علینقی، محمد ولی فرمانفرماییان و نصرت الدوله ی فیروز، ازبرجسته ترین نخبگان سیاست، اقتصاد و فرهنگ ایران بودند. پنج تن از ایشان به وزیری رسیدند و ...
اما آقای میرفطروس، این پیوند خاندانی را با ساده انگاری بی مانندی، تنها بر سینه ی مصدق سنجاق می کند و او را به جرم این که مادرش از شاهزادگان قاجاربوده، سرزنش گرانه، «یکی ازبازماندگان قاجار» می خواند. پیوندهای خاندانی او از راه مادر و همسرش به قاجاران هرچه باشد، راه خرد گرایانه و شهروندی این است که اورا برپایه ی رفتارو باورهایش به چالش کشیم و در این باره داورین کنیم که پدرش چه کسی را به همسری برگزیده و پیشینه ی خاندانی او چه بوده است.
سوداگری با تاریخ، پاسخی به «آسیب شناسی یک شکست» علی میرفطروس، محمد امینی، ص ۲۰۳-۲۰۹
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
سوداگری با تبار خانوادگی مصدق
آقای میرفطروس، ٨ بار دردرازای کتاب از منوچهر فرمانفرماییان، نام برده و یک بارهم (به درستی)، در برابر نامش ننوشته است: «یکی ازبازماندگان خاندان قاجار»! منوچهر فرمانفرماییان یکی ازسی وشش فرزند عبدالحسین میرزا فرمانفرما... است. او و برادرانش، از جمله، حافظ، خداداد، صبار، عباس، علینقی، محمد ولی فرمانفرماییان و نصرت الدوله ی فیروز، ازبرجسته ترین نخبگان سیاست، اقتصاد و فرهنگ ایران بودند. پنج تن از ایشان به وزیری رسیدند و ...
اما آقای میرفطروس، این پیوند خاندانی را با ساده انگاری بی مانندی، تنها بر سینه ی مصدق سنجاق می کند و او را به جرم این که مادرش از شاهزادگان قاجاربوده، سرزنش گرانه، «یکی ازبازماندگان قاجار» می خواند. پیوندهای خاندانی او از راه مادر و همسرش به قاجاران هرچه باشد، راه خرد گرایانه و شهروندی این است که اورا برپایه ی رفتارو باورهایش به چالش کشیم و در این باره داورین کنیم که پدرش چه کسی را به همسری برگزیده و پیشینه ی خاندانی او چه بوده است.
سوداگری با تاریخ، پاسخی به «آسیب شناسی یک شکست» علی میرفطروس، محمد امینی، ص ۲۰۳-۲۰۹
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
یکی از مشهورترین قطعه هایِ ادبیِ دنیا، شاید هم مشهورترینشان، تک گویی ای از هملت است که با عبارتِ «بودن یا نبودن» شروع می شود، و او در این تک گویی دربارۀ مرگ فکر می کند. هملت با آن که در صحنه هایی از نمایشنامۀ شکسپیر خیلی راحت آدم می کشد، در کشتنِ عمویش خیلی تعلل می کند. آن هم عمویی که پدرِ او را کشته و با مادرش ازدواج کرده است. تا می خواهد به کشتنِ عمو فکر کند فوراً فیلسوف می شود و شروع می کند به فکر کردن و شعر گفتن دربارۀ مرگ و زندگی. این تعللِ هملت در کشتنِ عمو چند قرن موضوعِ بحثِ متفکران و مفسرانِ هملت بود. تا این که فروید آن را به زیبایی توضیح داد. او گفت هملت خودش را در عمویش می بیند. فروید می گفت آرزویی در سرِ هر مردی هست که از دورانِ کودکی برایش مانده. منتهی او آن را سرکوب کرده و به ناخودآگاهش فرستاده است. آرزوی این که پدرِ خودش را بکشد و با مادرِ خودش ازدواج کند. همان چیزی که او اسمش را عقدۀ اُدیپ گذاشت. او می گفت این آرزو در مواقعی ممکن است خودش را به صورت های خاصی ظاهر کند. مثلاً در خواب ها، یا در خلق آثار هنری و غیره. در موردِ هملت هم مسئلۀ این آرزو به این صورت است که او عمو را در ناخودآگاهِ خودش مثلِ آن هملتی می بیند که آرزوی سرکوب شده اش برآورده شده است. چراکه این عمو همان شخصی را کشته که خودِ هملت هم در ناخودآگاهِ خودش آرزو داشته بکشد، و همین طور این عمو همسرِ زنی شده که هملت هم در ناخودآگاهش آرزو داشته همسرش بشود. یعنی هملت، به طورِ ناخودآگاه، عمو را با خودش یکی می گیرد. برای همین است که نمی تواند او را بکشد. چون اگر او را بکشد مثل این است که خودش را کشته است. من این را در «من و بوف کور» با تفصیلِ بیشتری توضیح داده ام. چون طبقِ نظریۀ فروید، ناخودآگاهِ انسان به دلیلِ دیگری هم عمو و برادر زاده را یکی می گیرد. و اما تک گوییِ مشهورِ هملت:
بودن یا نبودن. مسئله این است. آیا بهتر آن است که ضربه ها و لطمه های روزگارِ غدّار را تاب بیاوری یا آن که اسلحه در دست گیری و با انبوهِ مشکلات بجنگی تا آن ناگواری ها را از میان برداری؟ مردن آیا فقط خوابیدنی است؟ چیز بیشتری نیست؟ اگر خوابِ مرگ دردهای قلبِ ما و هزاران دردِ دیگری را پایان می بخشد که طبیعت بر جسم ما مستولی می گردانَد، پایانی است که البته باید آرزومندش باشیم. مردن ... خوابیدن... اما شاید هم خواب دیدن. آه، همین است که مانع می شود. این که وقتی این جسم خاکی را دور انداختیم، شاید در آن خوابِ مرگْ خواب هایِ پریشانی ببینیم! ترس از این رویاهاست که ما را به تأمل وا می دارد و عمرِ مصیبت و سختی را این چنین طولانی می کند. چراکه اگر شخص به یقین بداند می توان خود را با خنجری برهنه آسوده کرد، کیست که در مقابلِ لطمه ها و خفّت های زمانه، ظلمِ ظالم، کِبرِ متکبر، دردهایِ عشقِ شکست خورده، معطل شدن در دیوانخانه ها، وقاحتِ منصبداران، تحقیرهایی که لایقانِ صبور از نالایقان می بینند، تن به تحمل دهد؟ کیست که حاضر به بردنِ این بارها باشد و بخواهد یکسر زیر فشارِ زندگانی پر ملال ناله سر دهد و عرق بریزد؟ اما ترس از این که بعد از مرگ چه خواهد گذشت در آن سرزمینِ نامکشوفی که هیچ مسافری از سرحدش بر نمی گردد، اراده را سست می گردانَد. همین است که ما را وا می دارد تا رنج هایی را که می کشیم تحمل کنیم و نخواهیم خود را به میان رنج های دیگری پرتاب کنیم که چیزی از آنها نمی دانیم. تفکر همۀ ما را ترسو می گردانَد.
#شکسپیر
#عباس_پژمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
یکی از مشهورترین قطعه هایِ ادبیِ دنیا، شاید هم مشهورترینشان، تک گویی ای از هملت است که با عبارتِ «بودن یا نبودن» شروع می شود، و او در این تک گویی دربارۀ مرگ فکر می کند. هملت با آن که در صحنه هایی از نمایشنامۀ شکسپیر خیلی راحت آدم می کشد، در کشتنِ عمویش خیلی تعلل می کند. آن هم عمویی که پدرِ او را کشته و با مادرش ازدواج کرده است. تا می خواهد به کشتنِ عمو فکر کند فوراً فیلسوف می شود و شروع می کند به فکر کردن و شعر گفتن دربارۀ مرگ و زندگی. این تعللِ هملت در کشتنِ عمو چند قرن موضوعِ بحثِ متفکران و مفسرانِ هملت بود. تا این که فروید آن را به زیبایی توضیح داد. او گفت هملت خودش را در عمویش می بیند. فروید می گفت آرزویی در سرِ هر مردی هست که از دورانِ کودکی برایش مانده. منتهی او آن را سرکوب کرده و به ناخودآگاهش فرستاده است. آرزوی این که پدرِ خودش را بکشد و با مادرِ خودش ازدواج کند. همان چیزی که او اسمش را عقدۀ اُدیپ گذاشت. او می گفت این آرزو در مواقعی ممکن است خودش را به صورت های خاصی ظاهر کند. مثلاً در خواب ها، یا در خلق آثار هنری و غیره. در موردِ هملت هم مسئلۀ این آرزو به این صورت است که او عمو را در ناخودآگاهِ خودش مثلِ آن هملتی می بیند که آرزوی سرکوب شده اش برآورده شده است. چراکه این عمو همان شخصی را کشته که خودِ هملت هم در ناخودآگاهِ خودش آرزو داشته بکشد، و همین طور این عمو همسرِ زنی شده که هملت هم در ناخودآگاهش آرزو داشته همسرش بشود. یعنی هملت، به طورِ ناخودآگاه، عمو را با خودش یکی می گیرد. برای همین است که نمی تواند او را بکشد. چون اگر او را بکشد مثل این است که خودش را کشته است. من این را در «من و بوف کور» با تفصیلِ بیشتری توضیح داده ام. چون طبقِ نظریۀ فروید، ناخودآگاهِ انسان به دلیلِ دیگری هم عمو و برادر زاده را یکی می گیرد. و اما تک گوییِ مشهورِ هملت:
بودن یا نبودن. مسئله این است. آیا بهتر آن است که ضربه ها و لطمه های روزگارِ غدّار را تاب بیاوری یا آن که اسلحه در دست گیری و با انبوهِ مشکلات بجنگی تا آن ناگواری ها را از میان برداری؟ مردن آیا فقط خوابیدنی است؟ چیز بیشتری نیست؟ اگر خوابِ مرگ دردهای قلبِ ما و هزاران دردِ دیگری را پایان می بخشد که طبیعت بر جسم ما مستولی می گردانَد، پایانی است که البته باید آرزومندش باشیم. مردن ... خوابیدن... اما شاید هم خواب دیدن. آه، همین است که مانع می شود. این که وقتی این جسم خاکی را دور انداختیم، شاید در آن خوابِ مرگْ خواب هایِ پریشانی ببینیم! ترس از این رویاهاست که ما را به تأمل وا می دارد و عمرِ مصیبت و سختی را این چنین طولانی می کند. چراکه اگر شخص به یقین بداند می توان خود را با خنجری برهنه آسوده کرد، کیست که در مقابلِ لطمه ها و خفّت های زمانه، ظلمِ ظالم، کِبرِ متکبر، دردهایِ عشقِ شکست خورده، معطل شدن در دیوانخانه ها، وقاحتِ منصبداران، تحقیرهایی که لایقانِ صبور از نالایقان می بینند، تن به تحمل دهد؟ کیست که حاضر به بردنِ این بارها باشد و بخواهد یکسر زیر فشارِ زندگانی پر ملال ناله سر دهد و عرق بریزد؟ اما ترس از این که بعد از مرگ چه خواهد گذشت در آن سرزمینِ نامکشوفی که هیچ مسافری از سرحدش بر نمی گردد، اراده را سست می گردانَد. همین است که ما را وا می دارد تا رنج هایی را که می کشیم تحمل کنیم و نخواهیم خود را به میان رنج های دیگری پرتاب کنیم که چیزی از آنها نمی دانیم. تفکر همۀ ما را ترسو می گردانَد.
#شکسپیر
#عباس_پژمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 عشق
مارسل پروست که بسیاری وی را بهترین نویسنده ی سده ی بیستم میدانند اعتقاد داشت عشق واقعیت ندارد. از نظر پروست عشق امری مربوط به حالات درونی خود ماست و ما موجوداتی را که حقیقی باشند دوست نداریم، بلکه موجوداتی را دوست داریم که خود آنها را آفریده باشیم.هر انسانی ناخود آگاه تصویری ایده آل ازظاهر وحتی نوع رفتار معشوق را در ذهن خویش میپروراند و بدان عشق میورزد. به محض اولین برخورد جدی با جنس مخالف در دنیای خارج ممکن است احساس کنیم معشوق را یافته ایم ، اما از دید پروست ما در واقع نه عاشق دیگری، که عاشق همان تصویر ایده آل ذهن خود هستیم.مشکلات یک رابطهٔ عاشقانه از آنجا آغاز میشود که یکی از طرفین(وگاه هردو) به مرور زمان حس میکنند طرف مقابل، با تصویری که در ذهن داشته اند مطابقت ندارد.آن گاه تلاشی نافرجام برای همسان کردن رفتار معشوق یا همسر با تصویر ساختهٔ ذهن صورت میگیرد. تلاشی که اغلب به فروپاشی رابطهٔ عاشقانه یا ازدواج می انجامد.تراژیک ترین وجه قضیه اما هنگامی است یکی از دو سوی رابطه با اینکه میداند چنین تلاشی بیهوده است، همچنان به حفظ رابطه اصرار میورزد. همهٔ سختی ها را به جان میخرد ، توهین های طرف مقابل را تحمل کرده وتن به هر حقارتی میدهد چون نمیتواند از تصویر ذهنی خود دست بکشد.چون حاضر به پذیرش این واقعیت تلخ نیست که موجود ایده آل او شاید هرگز در عالم واقع وجود نداشته باشد.
پروست در جلد اول شاهکار خود (در جستجوی زمان از دست رفته) که "طرف خانه ی سوان "نام دارد، توصیفی دقیق و تکان دهنده از این نوع رابطه ارائه میدهد.سوان که مردی خوش گذران است عاشق"اودت"شده وبا او ازدواج میکند. در ابتدای آشنایی هردو بهم علاقه دارند ولی ازدواجشان تبدیل به رابطه ای بیمار گونه میشود.نه به این دلیل که اودت دیگر سوان را دوست ندارد و با مردان دیگر رابطه برقرار کرده ،یلکه سوان چنان شیفتهٔ اودت (یا تصویر ذهنی اش) است که حاضر نیست واقعیت را بپذیرد. او حتی مطمئن نیست که پدر حقیقی دخترشان خودش است یا مردی دیگر،چون دختر هیچ شباهتی به او ندارد.
برای پروست عشق همچون یک بیماری است.به تبی میماند که با فروکش کردن آن،بیماری نیز پایان یافته.تب ناشی ازعشق نیز سرانجام فروکش میکند،واین پایان عشق است.سوان نیز پس از تحمل مصائب فراوان سرانجام به مرحله یی میرسد که به خود میگوید:فکرش را بکن که این همه سالهای زندگی ام را هدر داده ام،مرگ خودم را خواستم،بزرگترین عشق زندگی ام را برای زنی مایه گذاشتم که ازش خوشم نمی آمد و بمن نمی خورد
بقول جاکومو لئوپاردی شاعر ایتالیایی،فریب های عاشقانه چنان کاری میکنند که گذشته از امید، تمنا نیز در ما خاموش میشود.توهم سوان پایان می یابد،اما زمانی را که از دست داده هرگز جبران نخواهد شد. اگر پروست جاودانه شده برای این است که پی برد زمان از دست رفته را تنها از راه نوشتن میتوان بازآفرید.نه جهت ارضای حس نوستالژی، بلکه برای اندیشیدن به معنای زندگیمان.
#مارسل_پروست
ترجمه : #مهدی_سحابی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 عشق
مارسل پروست که بسیاری وی را بهترین نویسنده ی سده ی بیستم میدانند اعتقاد داشت عشق واقعیت ندارد. از نظر پروست عشق امری مربوط به حالات درونی خود ماست و ما موجوداتی را که حقیقی باشند دوست نداریم، بلکه موجوداتی را دوست داریم که خود آنها را آفریده باشیم.هر انسانی ناخود آگاه تصویری ایده آل ازظاهر وحتی نوع رفتار معشوق را در ذهن خویش میپروراند و بدان عشق میورزد. به محض اولین برخورد جدی با جنس مخالف در دنیای خارج ممکن است احساس کنیم معشوق را یافته ایم ، اما از دید پروست ما در واقع نه عاشق دیگری، که عاشق همان تصویر ایده آل ذهن خود هستیم.مشکلات یک رابطهٔ عاشقانه از آنجا آغاز میشود که یکی از طرفین(وگاه هردو) به مرور زمان حس میکنند طرف مقابل، با تصویری که در ذهن داشته اند مطابقت ندارد.آن گاه تلاشی نافرجام برای همسان کردن رفتار معشوق یا همسر با تصویر ساختهٔ ذهن صورت میگیرد. تلاشی که اغلب به فروپاشی رابطهٔ عاشقانه یا ازدواج می انجامد.تراژیک ترین وجه قضیه اما هنگامی است یکی از دو سوی رابطه با اینکه میداند چنین تلاشی بیهوده است، همچنان به حفظ رابطه اصرار میورزد. همهٔ سختی ها را به جان میخرد ، توهین های طرف مقابل را تحمل کرده وتن به هر حقارتی میدهد چون نمیتواند از تصویر ذهنی خود دست بکشد.چون حاضر به پذیرش این واقعیت تلخ نیست که موجود ایده آل او شاید هرگز در عالم واقع وجود نداشته باشد.
پروست در جلد اول شاهکار خود (در جستجوی زمان از دست رفته) که "طرف خانه ی سوان "نام دارد، توصیفی دقیق و تکان دهنده از این نوع رابطه ارائه میدهد.سوان که مردی خوش گذران است عاشق"اودت"شده وبا او ازدواج میکند. در ابتدای آشنایی هردو بهم علاقه دارند ولی ازدواجشان تبدیل به رابطه ای بیمار گونه میشود.نه به این دلیل که اودت دیگر سوان را دوست ندارد و با مردان دیگر رابطه برقرار کرده ،یلکه سوان چنان شیفتهٔ اودت (یا تصویر ذهنی اش) است که حاضر نیست واقعیت را بپذیرد. او حتی مطمئن نیست که پدر حقیقی دخترشان خودش است یا مردی دیگر،چون دختر هیچ شباهتی به او ندارد.
برای پروست عشق همچون یک بیماری است.به تبی میماند که با فروکش کردن آن،بیماری نیز پایان یافته.تب ناشی ازعشق نیز سرانجام فروکش میکند،واین پایان عشق است.سوان نیز پس از تحمل مصائب فراوان سرانجام به مرحله یی میرسد که به خود میگوید:فکرش را بکن که این همه سالهای زندگی ام را هدر داده ام،مرگ خودم را خواستم،بزرگترین عشق زندگی ام را برای زنی مایه گذاشتم که ازش خوشم نمی آمد و بمن نمی خورد
بقول جاکومو لئوپاردی شاعر ایتالیایی،فریب های عاشقانه چنان کاری میکنند که گذشته از امید، تمنا نیز در ما خاموش میشود.توهم سوان پایان می یابد،اما زمانی را که از دست داده هرگز جبران نخواهد شد. اگر پروست جاودانه شده برای این است که پی برد زمان از دست رفته را تنها از راه نوشتن میتوان بازآفرید.نه جهت ارضای حس نوستالژی، بلکه برای اندیشیدن به معنای زندگیمان.
#مارسل_پروست
ترجمه : #مهدی_سحابی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷