@flith کانال پروازفکرواندیشه


#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش اول

واژههای کلیدی در آثار ژاک دریدا عبارتند از "متافیزیک حضور"، " غیاب معنا"، " شالوده شکنی" یا مرکززدایی از معنا، "آپوریا" یا سرگشتگی، "تمایز و فاصله" در دال و مدلول و چند واژه دیگر که هر کدام نیاز به شرح مبسوط دارد تا فهمیده شود. در اینجا بطور مختصر فکر دریدا را با توجه به این کلیدواژه ها مطرح می کنیم تا مدخلی باشد برای علاقمندان برای ورود به جهان تفکر این بزرگترین متفکر عصر حاضر:
فلسفه هستی شناسی مدرن غربی با منطق " من می اندیشم پس هستم شروع می شود " دکارت هستی خود را نوعی حضور می پندارد و آن را اصل و اساس قرار می دهد برای اثبات سایرگونه های هستی. از آن پس متافیزیک غربی به حضور اندیشید. در دوگانه های خود گفتاررا به نوشتار ترجیح داد از آن رو که معنا در گفتار حاضر است و در نوشتار غایب. بخاطر اینکه گوینده و شنونده هر دو در جریان گفتگو حاضرند و شنونده اگر معنا را درنیابد بلافاصله از گوینده سوال می کند تا رفع ابهام شود. این کلام محوری بخشی از نه تنها متافیزیک غربی بلکه بسیاری از فرهنگ هاست. در این بینش نوشتار به ناچار جانشین گفتار می شود. مثلا مصلحی می میرد هواداران گفتار او را می نویسند تا فراموش نکنند. اما این نوشتار هرگز جای شفافیت آن گفتار را نمی گیرد. در نوشتار تمایز و فاصله ای وجود دارد که در گفتار نیست. دریدا با بینش فوق به مقابله برمی خیزد و ترجیح گفتار را بر نوشتار رد می کند به این دلیل که در گفتار نیز که آوا میانجی است بین گوینده و مخاطب همان فاصله و تمایز وجود دارد. از نظر او اصولا در زبان فاصله و تمایز وجود دارد و هر واژه اشاره به واژه ای دیگر می کند و معنا همیشه غایب است. "متافیزیک حضور" پنداری بیش نیست و معنا فرار و غایب است چه در گفتار و چه در نوشتار. گوینده افکار خود را با آوا بیان می کند و نویسنده با نشانه که از آن به دال تعبیر می کنیم.
#آیدین_محمدی




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#واژه های_کلیدی_در_آثار_ژاک_دریدا
بخش دوم
در ساختارگرایی سوسور، دال و مدلول دو بعد از یک چیزند و بین آنها فاصله ای نیست. واژه درخت ( دال) با خود درخت ( مدلول) یکی است. اما دریدا معتقد است سوسور اشتباه می کند و بین دال و مدلول تمایز و فاصله وجود دارد. از نظر دریدا واژه ها در ذات خود دارای نوعی انرژی و باروری هستند که مرتب در طول زمان از نظر معنایی در تغییر و تحولند و به دام انداختن معنای نهایی از یک متن هرگز ممکن نیست. و اینجا بحث "شالوده شکنی" یا همان مرکز زدایی از معنای نهایی پیش می آید. خواننده ی متن پیوسته با تاویل ها و معناهای تازه ای روبرو می شود که در ترجیح یکی بر دیگری دچار سرگشتگی می شود که دریدا آن را "آپوریا" می نامد. از نظر او وظیفه خواننده باید مقایسه معناهای بیشمار باشد و نه کوشش برای رسیدن به معنای نهایی که کوششی بیهوده است زیرا معنای نهایی در متن همیشه غایب است. از نظر دریدا نیز مثل رولان بارت نویسنده مثل مخترعی است که دیگر مرده است و سودی برای ما ندارد که در باره او بحث کنیم و آنچه حاضر است متنی است که در دسترس ماست و اینجا دیگر تلاش برای پی بردن به نیت مولف کوشش بیهوده ای است. متن ممکن است چیزی بگوید که مولف در نظر نداشته است. هنگام مطالعه متن ما معنا را دنبال می کنیم اما آن را فراچنگ نمی آوریم، معنا مثل ماهی گریزپایی است که هر لحظه در برکه رو می نماید و نهان می شود و اصلا معلوم نیست این ماهی که رو نمود ماهی قبلی باشد. باید به معنایی که می رسیم آن را رها کنیم و دنبال معنایی دیگر باشیم. در واقع دریدا، از خواننده متن می خواهد متن را با دیدی خلاقانه و انتقادی مطالعه کند و به معنای دم دستی اکتفا نکند و پیوسته عمیق تر و عمیق تر شود و به آنچه در اولین کوشش بدست آورده اند قانع نباشند. معنایی را که یافتی دوباره به چالش بکش و ردش کن و برو جلو. این است معنی شالوده شکنی. اساس معنی را ویران کن. چون هیچ اصلی وجود ندارد. وقتی چیزی را اصل پنداشتی توقف می کنی و از تلاش باز می ایستی. مثلا می خواهی ببینی اساس عرفان اسلامی از کجاست، شاید در قرآن برایش اصل و اساس پیدا کنی؟ اما باید بدانی که آن اصل خود از اصلی دیگر نشات گرفته مثلا از کلام مسیح و بعد ببینی که مسیح آن را از اساطیر یونان به میراث برده و بعد می بینی از هند به یونان رفته. اما از کجا به هند آمده؟ لابد از جایی دیگر که به فکرت نمی رسد، بنابرین هیچ اصل و اساسی برای این معنا وجود ندارد که تو آن را آغازگر عرفان بدانی. اینگونه هر معنایی از بطن معنایی قبلی زاده می شود و هرگز به معنای مرکزی نمی رسی. همیشه در راهی و رسیدنی در کار نیست. رسیدن به کنه حقیقت اتفاق نخواهد افتاد و ما همیشه با تاویل های مختلف و بیشمار از حقیقت سر و کار داریم. در متنی که شالوده اش شکسته می شود، ترجیح یک وجه دلالت بر سویه های دیگر دلالت از بین می رود. متن به این اعتبار چند ساحتی می شود. شکستن شالوده یعنی معنای کهن را که همگان بدیهی و قطعی می دانستند، به چالش
بکشی و خط بطلان بر آن بکشی. تا این کار را نکنی متن معناهای دیگر را به تو آشکار نخواهد نکرد. به نظر دریدا متافیزیک حضور در واقع اشتیاق به حضور بوده و اشتیاق به حقیقت هرگز جانشین خود حقیقت نیست. وصال به معشوق حقیقت هرگز ممکن نیست. همیشه بین عاشق و معشوق فاصله است. تقدیر بشر ناکامی است و هجران حتی هنگامی که خود را در کنار معشوق حس می کنی. معشوق دیگری است و وحدت ناممکن است. آنچه را حقیقت می پنداری توهمی بیش نیست. از اینجاست که پست مدرنیسم متولد می شود. همه چیز نسبی است و هیچ حقیقت غایی وجود ندارد.

#آیدین_محمدی






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ ﺑﯿﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﯿﻠﺴﻮﻓﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺶ ﺳﯿﺮﯼ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﻪ ﺳﮑﺲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ ، ﺳﯿﻤﻮﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﺮﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺟﻨﺲ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﯽ ﺍﺩﺑﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ‏( ﺍﻭ ﺩﻭ ﺟﻨﺴﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ‏) . ﺍﻭ ﻣﺜﻞ ﺭﻭﺳﻮ ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺮﺳﺪ . ﻧﻠﺴﻮﻥ ﺁﻟﮕﺮﻥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﻧﺪﺍﺭﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺻﯿﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ، ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪ ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﺷﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻫﻪ 1940 ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺪﯾﺎﻧﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1949 ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯼ ﻻﺗﯿﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ . ﺁﻟﮕﺮﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻝ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﻧﻮﺷﺖ ﮔﻔﺖ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ ﺟﺎﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻫﻞ ﺳﻮﺀ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1943 ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﺪﺭﯾﺲ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﻨﻊ ﺷﺪ.
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺩﻋﻮﺍ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻮﺭﺵ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1952 ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺍﯼ ﺩﺑﯿﺮﺍﻥ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺷﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻘﺪﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪ ، ﮐﺎﻣﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ، ﺳﺎﺭﺗﺮ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺮﮔﺸﺎﺩﻩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻋﻠﯿﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﻫﺎﯼ ﮐﺎﻣﻮ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺁﺳﯿﺐ ﺑﺰﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺯﻭﺭﮔﯿﺮﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺍﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺘﻤﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﮐﻮﻝ ﻧﺮﻣﺎﻝ ﺳﻮﭘﺮﯾﻮﺭ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ - ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﺠﺰﺍﯾﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺩﺑﯽ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻮ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﻗﺒﻞ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭ ﺑﺪﺵ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ، ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻘﺶ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ؟ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺁﺑﺮﻭ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩ . ﻟﻮﯼ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ‏« ﻣﺪﻟﯽ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﺣﺮﻣﺘﯽ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺩﯾﻨﯽ ﺑﻮﺩ ‏»

👇👇👇

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

"#ژان_پل_سارتر و #سیمون_دوبوار و ماجرای رابطه های نا متعارف جنسی سه نفره"

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ . ﮐﺎﻣﻮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺵ ﺗﯿﭗ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﻣﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺪﯼ ﻧﺒﻮﺩﻥ ‏( ﮐﻪ ﺍﺗﻬﺎﻣﯽ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ ‏) ﺭﺩ ﮐﺮﺩ ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻬﺪﯾﺪﯼ ﺟﺪﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺟﻨﺴﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻡﺳﺮﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد.
ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ 18 ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺸﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻭﻟﻮﯾﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ . ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯﻧﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩ . ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻩ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪ ﻫﻢ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺟﺰﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺑﺎ ﮊﺍﮎ ﻟﻮﺭﺍﻥ ﺑﻮﺳﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﻟﻮﺁﻭﺭ ﺑﻮﺩ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﻧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻭﻟﮕﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ .
ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ، ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﻮﺩ . ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﺁﻧﯽ ﮐﻮﻫﻦ - ﺳﻮﻻﻝ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺣﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﺷﻌﻒ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﻧﭙﺎﺭﻧﺎﺱ ﻭﻧﺪﺍ ، ﻟﻮﺳﯿﻞ ، ﻣﺎﺭﺗﯿﻨﻪ ﻭ ‏« ﻟﻮﯾﯽ ﻭﺩﺭﯾﻦ ‏» ‏( ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ‏) ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺧﻮﺵ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻧﺪ .
• ﺑﯿﺎﻧﮑﺎ ﻟﻤﺒﻠﯿﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺵ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﯾﺒﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﺩﻭﻣﯿﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﯼ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﻭﺑﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﺮﺩ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ رابطه ﻧﻨﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ 1939 ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﮑﺲ ﺑﻪ ﻫﺘﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ‏ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻭ ﭘﺮﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ: ‏ﻣﺴﺘﺨﺪﻣﻪ ﻫﺘﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺑﮑﺎﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ‏

منبع: #فیلسوفان_بدکردار
#نایجل_راجرز






@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴 با هم بخوانیم

#با_هم_می‌خوانیم: در ضمن اخبار رادیو و تلویزیون غالباً نظیر این جمله شنیده می‌شود: «خبرنگار ما از فلان شهر گزارشی فرستاده است که با هم می‌شنویم»، ... این شیوه‌ی بیان از رادیو و تلویزیون به زبان رسانه‌های دیگر نیز سرایت کرده است به طوری که نظایر این جمله در روزنامه‌ها بسیار به چشم می‌خورد: «خبرنگار ما از فلان شهر گزارشی فرستاده است که با هم می‌خوانیم» و این دروغ آشکار است. زیرا اگر هم عبارت «با هم می‌شنویم» یا «با هم تماشا می‌کنیم» در رادیو و تلویزیون معنی و مَحْمِلی داشته باشد از آن رو که ممکن است واقعاً گوینده‌ی خبر در همان لحظه همراه شنوندگان مشغول دیدن یا شنیدن شود، چطور ممکن است که نویسنده‌ی مقاله در لحظه‌ای که خواننده‌ای مقاله را می‌خواند همراه او مشغول خواندن شود؟
وانگهی چه ضرورتی هست که این عبارات قالبی زاید را بجا و بیجا به کار ببریم؟ آخر شنوندگان رادیو یا تماشاگران تلویزیون یا خوانندگان روزنامه چه نیازی دارند به اینکه ما آنها را همراهی کنیم؟ این عبارتها اگر هم دروغ نباشد منت بیجایی است که می‌خواهیم به زور بر سر آنها بگذاریم.
#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#اصطلاحات

#بز_اخفش

یکی از علمای به نام قرن سوم هجری شخصی بود به نام "سعید بن مسعده خوارزمی" که معروف به اخفش بود و یکی از شاگردان استاد "سیبویه "بزرگ بود.

اخفش بزی داشت، که با او همانند طلبه ی به بحث و جدل می پرداخت و برایش صرف و نحو را توضیح می داد و چون حیوان بنا به عادت سری تکان می داد و اخفش آنرا به منزله تایید حرف خود می گرفت و از آن حرکت سر ذوق آمده و با شور بیشتری به بحث می پرداخت.

چندین روایت برای این کار اخفش وجود دارد، یکی اینکه اخفش چنان در فن بیان و مجادله سرآمد روزگار خود بود که کسی حاضر به بحث با او نمی شد و روایتی دیگر که برخلاف اولی می باشد ، این است که به طور کلی اخفش اهل بحث طولانی و جدل با کسی نبوده و دلش می خواست همه حرف او را تایید کنند.

در هر صورت مثل "بز اخفش "از اینجا باب شد و به کسانی گفته می شود که بدون آنکه اطلاعی از موضوعی داشته باشند و آنرا درک کند، سر خود را به علامت تایید تکان می دهند.


#ریشه_های_تاریخی_امثال_و_حکم
#مهدی_پرتوی_آملی





@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

#خودگویه ای که موجب آشفتگی می شود

<او حق ندارد اینگونه با من صحبت کند.
او حق ندارد,او نباید به من توهین می کرد.او یک احمق است.آدم باید چقدر احمق باشد که چنین چیزی بگوید! من نمی توانم این حرف او را تحمل کنم! >

مواظب باشید که در حین گفتگو با خود,چه می گویید.این گفتگو,کلید هیجانات شماست.

مهم ترین علل هیجانات و رفتار های ما,تفکرات و ارزیابی ما از رویدادها و عبارت هایی هستند که در سکوت با خود می گوییم.


اصرار بر روی سه باور عمده (من باید...!، تو باید...! و جهان و شرایط زندگی من باید...!) موجب اضطراب، خشم و افسردگی ما می شوند.

بایدها، نبایدها، حتمن های مطلق، بایست ها و نمی بایست ها و مجبور بودن ها همگی در صورتی که به عنوان توقع هایی مطلق، مبنی بر متفاوت بودن شما، دیگران و جهان به کار می روند، خودگویه هایی زیانبار هستند.



ترجیحات، آرزوها و امیال تحقق نیافته، نمی توانند موجب بدبختی ما شوند.
اما توقعات مطلق، بایدها و حتمن ها ما را بیچاره می کنند.


#کمک_در_مورد_هیجانات_مدیریت_اضطراب_خشم_و_افسردگی
#لین_کلارک
#رضا_رستمی - #علی_نیلوفری


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

یادم هست-سالهای پیش- روزی شاهد گفت و گوی مردی با طفلی چهار-پنج ساله بودم. مرد، بجای طرح آن سوال بیهوده،(می خواهی چکاره بشوی؟) به طفل گفت: اگر ازیک تا صد بشمری یک تومان می دهم. طفل با هیجان و اشتیاق شروع کرد به شمردن. شاید پول برای او مهم نبود و در فکر آن هم نبود. فقط دلش می خواست آن مرد بداند که او شمردن را می داند. شمرد و شمرد تا رسید به عدد"سی" . پسرک، این عدد را نمی دانست اما خیال میکرد که میداند. این بود که بدون مکث و ترس، بجای "سی" گفت: " بیست و ده" و ادامه داد: بیست و یازده، بیست و دوازده، بیست و سیزده، بیست و ....

مرد به آرامی گفت: اینطور درست نیست. سی،چهل،پنجاه... اما اگر حالا نمی توانی یکجا تا صد بشمری ،پنج دفعه از یک تا بیست بشمر. همان صد می شود. من هم قبول میکنم. بعدها یاد می گیری که چطور باید تا صد بشمری. و طفل، شادمانه و بدون معطلی از یک شروع کرد.
مرد نگفت:" حالا دیدی بلد نیستی؟" و یا " تو که تا بیست و نه بیشتر بلد نیستی. بنابراین بازی را باختی" اگر اینکار را میکرد پسرک حسابی دلگیر میشد و قلبش می شکست. و مسلما اگر مرد در آن چنددقیقه می خواست معلم حساب طفل بشود، راه بجایی نمی برد و طفل را هم خسته میکرد. در عوض او به طفل آموخت که با همان چند عدد که می داند به "صد" برسد و شکست نخورد.

#ابن_مشغله #نادر_ابراهیمی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


جمعه از اولين ثانيه هاش مهربونه! از اولين تيك تاكي كه پا مي زاريم توي دامن اين روز قشنگ و آرام تعطيل، گاهي از همون اول شنبه اي فقط به فكر اين روز مهربوني تا مثل يه رفيق آرام و مطمئن نگاهِ شفابخششو به خستگيات بكشه و دست نوازششو روي شونه ات بزاره و بهت بگه: امروز مالِ مالِ تواهه! مي توني فارغ از عالم و آدم پا توي لحظه هاي بي بديل اين تعطيل نازنين بزاري و دلتو ور داري، خاطره هاتو ورداري، دوستاي خوبتو ورداري، مناسبتاي قشنگتو جمع كني، سفره ي عشق بچيني و بارِ سبكباري ببندي و كوله بار خستگي هاتو زمين بزاري و در آغوش اين تعطيلي مهربون چنان خودتو رها كني كه برگي در دستِ نسيم! رها و رها و رها! راستي كدام روز خوب خدا، مثل جمعه اس؟… بهترين خاطره ها توي همين روز اتفاق افتادن، ميگي نه!؟ … درصد بگير! … جمعه!، روز قرارهاي قشنگ دوستانه! روز كوه رفتن هااااا، قدم زدن هااااا، ورزش كردن هااااا، كنسرت رفتن هااااا، فيلم ديدن هااااا، روز طلايي مناسبت هاي قشنگي كه همه اشو گذاشتي تا توي اين روز انجام بدي حتي اگه يه كم تاريخش جا به جا بشه… تولد! عروسي، فارغ التحصيلي، خواستگاري، مهموني دادن ها، مهموني رفتن ها،… جمعه!، روز كافه هاي دنج، روز قهوه هاي با شيرجان آميخته و شكر عشق پرورده، روز سر كمد رفتن ها و لباس عوض كردن ها و لبخند زدن هاي عاشقانه ي يواشكي، روز سشوار كشيدن ها و شنيون كردن هاي دخترانه، روز تپش هاي قلبي ديوانه وار ،هيجاني و پر دغدغه، روز طعمِ ملسِ زندگي زير دندانِ آزادي از افكار پر مسئوليت و كارهاي جانفرساست، روز زير باران رفتن ها، روز يكسره نشستن و برف ديدن ها، روز روي برگ هاي زرد پاييزي دويدن ها، روز خوب قول و قرارهااااا، پيشنهاد ميدم از اول صبحش براي اين ثانيه هاي قشنگِ دوست داشتني، برنامه بريز! خودتو اگه تنهايي دعوت كن به يه موسيقي آرام، يه ديدن تئاتر، يه قدم زدن در خاطره هايي كه شيرينيشون از گذشته هاي دور و نزديك پا توي لحظه هاي جمعه ايه قشنگت مي زاره و ناخودآگاه شاد و پر توانت مي كنه، پشنهاد مي دم اگه يه دوست موافق داري، ورش دار برو يه گوشه ي دنج دنيا و هي براش حرف بزن و هي برات حرف بزنه! حرفايي كه از شنبه تا آخر هفته مغزتو قلقلك داده ولي هيچ فرصتي براش نداشتي و هي گفتي: لعنت به كار، لعنت به مسئوليت ، لعنت به دويدن هايي كه خودمو توش گم مي كنم… همه يه گاهي اينقدري خودمونو نياز داريم كه بقيه چيزا هر چند بار ارزش هم از چشمون مي افتن!… خداييييييي جمعه برامون سنگ تموم گذاشته… شكنج گيسوان پيچ در پيچِ اين روز زيبا رو در چنگ بگيريم و خودمونو در دامان امن نگاهِِ آرامش رها كنيم و خوش باشيم… و البته كه بعد از اين همه رهاييي و احساس هاي خوب و سبك ، غروب ياد آور شروعي جديده كه دلمونو از دامن ورچيدن جمعه ي عزيز! مي لرزونه، دلتنگ و ناراحتمون مي كنه… و او مي رود دامن كشان، من زهر تنهايي چشان!

#ميترا


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


کوری یک رمان خاص است؛ یک اثر تمثیلی، بیرون از حصار زمان و مکان؛ یک رمان معترضانه اجتماعی سیاسی،
که آشفتگی اجتماع و انسان های سردرگم را در دایره ی افکار خویش و مناسبات اجتماعی به تصویر می کشد.
ساراماگو تاکید بر این حقیقت دارد که اعمال انسانی در موقعیت معنا می شود و ملاک مطلقی برای قضاوت وجود ندارد . زیرا انسان ثابت نیست و در تحول دائمی است . در یک کلام ساده، دغدغه های عمده ذهن ساراماگو در این رمان فلسفی ، مساله ی سرگشتگی انسان معاصر یا < انسان در موقعیت> است که از خلال ابعاد و لایه های مختلف و واکنش های آنان بررسی میشود. از دیگر مایه های اصلی رمان ، نقد خشونت و میلیتاریسم ، اطاعت کورکورانه ، دیکتاتوری و سیر تاریخی و فراگیر بودن آن است.
در شهری که اپیدمی وحشتناک کوری_ نه کوری سیاه و تاریک، که کوری سفید و تابناک_ شیوع پیدا می کند و
نمیدانیم کجاست و می تواند هرجایی باشد، خیابان ها نام ندارن. شخصیت های رمان نیز نام ندارم: دکتر، زن دکتر،
دختری که عینک دودی داشت، پیرمردی که چشم بند سیاه داشت، پسرک لوچ و... سبک و ساختار دشوار رمان،
پس از چند صفحه، جاذبه ای استثنایی پیدا می کند. نقطه گذاری متن متعارف نیست. نثر موجز در خلال پاراگراف
های طولانی، پیچیدگی های روح انسان و مشکلات غامض زندگی را تداعی می کند.
کوری مورد نظر ساراماگو، کوری معنوی است. سازمان دهی و قانون مندی و رفتار عاقلانه ی خود، به نوعی آغاز
بینایی است. ساراماگو کلام پیچیده و چندپهلویش را در دهان تک تک شخصیت های کتاب و مخصوصا در پایان، در دهان زن دکتر گذاشته است: چرا ما کور شدیم، نمیدانم. شاید روزی بفهمیم. می خواهی عقیده مرا بدانی؟ بله، بگو ، فکر نمی کنم ما کور شدیم. فکر می کنم ما کور هستیم. کور، اما بینا. کورهایی که می توانند ببینند، اما نمی بینند.
ساراماگو در کوری، تعهد و باور عمیق خود را به عدالت اجتماعی ، احترام به خرد و عقل سلیم ، همراه با تزکیه ی روح و جسم که تنها راه ضمانت پایدار ماندن هر جامعه ای است، در غالب یک رمان هنرمندانه و شگفت انگیز به ما ارمغان میدهد. ساراماگو می گوید » این کوری واقعی نیست، تمثیلی است. کور شدن عقل و فهم انسان است . ما انسانها عقل داریم و عاقلانه رفتار نمیکنیم.... «




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشی از کتاب

خیال نکن کوری ما را آدم های بهتری کرده ، بد تر هم نکرده اما داریم تدریجا بدتر می شویم .وقت تقسیم غذا را مجسم کن ، دقیقا یک آدم بینا باید نظارت تقسیم غذا را به عهده بگیرد ، منصفانه تقسیم کند ، با تدبیر های لازم می شود جلوی شکایت ها را گرفت ،این درگیری ها که دارند مرا دیوانه می کنند تمام می شوند ، نمی توانی تصور کنی دیدن کتک کاری دو نفر کور یعنی چه ، جنگیدن همیشه کم و بیش نوعی کوری بوده .... اگر می توانستی آنچه من می بینم ببینی ، آرزوی کوری می کردی.

#کوری
#ژوزه_ساراماگو
ترجمه ی مینو مشیری



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشی_از_کتاب

یکی از سرهنگ های ما عقیده دارد به مجرد اینکه کسی کور می شود ، باید او را کشت ، داشتن جسد به جای آدم کور وضع را بهتر نمی کند . کور بودن با مردن یکی نیست ، بله ، اما مردن با کور بودن یکی است ...
همان عصر وزارت دفاع با وزارت بهداری تماس گرفت ، می خواهید آخرین خبر را بشنوید ؟سرهنگ مورد اشاره ی ما کور شد . جالب است حالا بدانیم درباره ی عقیده ی مشعشع خودش چه فکر می کند ، فکرش را کرد ، یک گلوله توی مغزش خالی کرد .اسم این را می گذارم نگرش با ثبات .ارتش برای دادن سرمشق همواره آماده است .

#کوری
#ژوزه_ساراماگو
ترجمه ی مینو مشیری

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


اگر نمی‌توانیم مثل آدم زندگی کنیم، دست کم بکوشیم مثل حیوان زندگی نکنیم ..

#ژوزه_ساراماگو
#کوری



فقط برای سی ثانیه چشمان خود را ببندیم ، شاید کمی احساس کنیم کوری چه دردی است و بیاندیشیم آیا ما آن طور که تصور می کنیم بینا هستیم ؟!

#ژوزه_ساراماگو
#کوری


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@

#کوری

کوری، روایت قصه انسان وسرگذشت پر از رنج واندوه اوست،
ساراماگو در این روایت، مخاطب را با بیماری همه گیر بشریت اشنامیکنه، بیماری که از فرط اپیدمی تاریخی اش، تاکنون مغفول و ناشناخته مانده است.
بیماریی که قوه تشخیص وادراک وفاهمه عقلانی اش را زایل کرده،وبا چشمانی باز و درخشان، چیزی جز سفیدی یکدست شیری را نمیبیند.
او این سفیدی را عمدا و به کرات به مخاطب یاد اوری میکند، وتوجه و دقتش را به جزییات این رنگ معطوف میکند.
رنگ سفید نماد پاکی و قداست و معنویت و روحانیت است، که همچون ردای مقدس فرشتگان و پاپ و کشیشان بر سر انسانها و مقابل چشمان انها کشیده است.
تاکید مکرر ساراماگو به قایل شدن به کوری سفید از کوری سیاه ضرباهنگی در ذهن مخاطب پدید می اورد که به بن مایه داستان و حقیقت و اسرار مگوی ان راه یابد.
کوری سفید نوعی کوری است که راه نگاهش را به دنیای واقعی بیرون و جهان مادی می بندد و اورا گرفتار شناخت درونی و قلبی وشهودی از خود میکند.
باینترتیب، باانسداد بینایی وشناخت عقلی، ارتباط او را با واقعیت بیرونی قطع وبه امیال و غرایز و نیازهای شخصی خود متمرکز میکند، وتنها راه ارتباط باجهان خارج را به لمس(تجربه شخصی) وسمع وشنیدن (گوش دادن به نقل، دستور،موعظه،تهدید، وخبر) ودریک کلام شناخت قلبی محدود میکند.
چشم بعنوان نماد عقل و تشخیص واقعیت از خیال و درست از نادرست، وخوب ازبد وزیبایی از زشتی،
دیگر جز پاکی یکدست وسفیدی مطلق ومقدس، چیزی را نمیبیند و در همان حال در کثافات ومدفوع وتهوعات خود می لولد.
شخصیت پردازی بی نظیر ساراماگو هرخواننده ای را ناخوداگاه درگیر ارتباط وهمذات پنداری با تمام شخصیت های داستان میکند.وایینه وار به جستجوی بازتاب شخصیت شان در شخصیت خود سوق میدهد.
تا بدینوسیله ضمن حفظ جذابیت داستان، اورا تا عمق فاجعه راهنمایی کند.
سپس به تشریح اثرات اجتماعی، سیاسی، مالی واقتصادی آن می پردازد،
پارادوکس قطع ارتباط عقلانی باواقعیت مادی وجهان خارج ازیک سو، با نیازهای مادی وغرایز و امیال درونی اش از دیگرسو.، اورا همانند سگی که تنها دغدغه اش یافتن اب وغذا و کمی احترام و نوازش است به جستجویی مرگبار وخونین و کشمکش و جنگ ونفرت و ستیز بی پایان هدایت میکند،تاجاییکه به مرگ و جهان دیگر دل می بندد،وزندگی را بسیار بدتر از مرگ می یابد، ومدام مجبور به انتخاب بین بد و بدتر میگردد. طعمه درندگان وسگان هار و وحشی میشود،وضیافتی از جسد خود بر انان برپامیکند.
سیاست درشکل دولت وقوای مسلح بعنوان نماد سازمان یافته عقل جمعی، در مقابله با این بیماری(دیانت)، شناختی از ان ندارد، بلکه بسرعت الوده و بیمار میگردد.
ساراماگو، عاقبت در سکانس ماقبل اخر داستان، در اوج ناباوری، بالاخره نقاب ازچهره ویروس این بیماری بر میدارد.
کلیسا نماد شناخت قلبی و شهودی و باطنی، ومرکز گرایشات اسمانی وآن جهانی و روحانی،پس از نقاشی و خلق قدیسانی که توانایی ارتباط با جهان خارج را بوسیله چشم (عقل وقوه فاهمه بیرونی)داشته اند، اینک چشمان انهارا با پارچه سفید(پاکی بیش ازحد ومقدس)پوشانده است.
اما چشمان زنی معمولی در نقاشی طاق کلیسا هنوز باز است.
زنی که فقط خود را نمیبیند و ارتباطش باجهان خارج را ازدست نمیدهد، ودردها و رنجهای دیگران را بیش از انها درک میکند می فهمد رنج میکشد، وعاقلانه با هر انچه در توان دارد، به یاریشان می شتابد، زنی که عشق راهم معقولانه بمعنای واقعی اش درک میکند،وخود خواهی اش مانع از ان نمیشود که همسرش را در درماندگی تنها بگذارد،کوری و مرگ را به جان میخرد تا از رفیق ودوست وهمدم همیشگی اش مراقبت کند.اما همین عشق چنان کورش نمیکند که درد و رنج دیگران را نبیند وبه کمکشان نشتابد، در عین حال هرگز شتابزده وبی گدار به اب نمیزند، ونماد عقلانیت ومحاسبه وتشخیص است.
ساراماگو در اینجا با دقت وظرافت تمام، عشق دیگرخواهانه را که مبتنی بر شناخت صحیح وبلامنازع عقلیست، با عشق خودخواهانه که بر پایه خودشیفتگی و تملک و استثماراست تفکیک میکند
بمحض اینکه زن دکتر پی به منشا الودگی میبرد،طلسم کلیسا میشکند.
واین یعنی عاقبت این زن (بینا)است،که با داشتن استعداد تربیت بنیادین نسلها از لحظه تولد میتواند باتکیه بر عقلانیت، سحر وافسون کلیسا و روحانیان را درهم شکند،و به درد و رنج وستیز وجنگ و نفرت وخودخواهی سفید ومقدس بشری پایان دهد.

#میلاد_ملکی


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


گاهی باید کاردک انداخت زیر باورها و لایه‌لایه کند و دور انداخت و فکرهای نو به جای آن کاشت و یک عالمه کود پای آن‌ها داد تا خوب رشد کند. وقت‌هایی باورم می‌شد هنوز بچه‌ام و بدون کمک مادر جان هیچ غلطی نمی‌توانم بکنم و این حس برای اولین بار تو غربتی خود خواسته، پررنگ‌تر شد. کلمات برادر جان را تو ذهنم شخم زدم: بعضی حرف ‌ها رو باید از این گوش گرفت و از اون یکی داد بیرون. این جوری راحت‌تر می‌تونی زندگی کنی. آدما رو نمیشه عوض کرد. چند سال باید می‌گذشت تا به آن روزِ او می ‌رسیدم؟

#نسرین_قربانی
#بادام_های_تلخ



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#کالنامه
پرت می شوی پایین و مثل همه مرگ های تکراری انسانی، همه زندگیت در یک لحظه از جلوی چشمت می گذرد. بدها جلو می آیند. رژه می روند. خوب ها قایم شده اند از ترس. جرات ندارند خودی نشان بدهند. مثل همان استعدادهای خفه شده لای انگشت های نداشتن اعتماد به نفست. منتظری زمین بخوری. منتظری خالی شوی از این جسم سنگین و سربار. منتظری تمام شود آن همه حرف های مدامِ توی سرت. خسته شده ای از استخوان های سنگین جمجه ات، از خون غلیظ توی رگ هایت که جان می کند تا فشار می آورد تا بیشتر عمر کنی، بیشتر له شوی. خسته شده ای از کلسیم و منیزیم و پتاسیم و روی و کربن بودن. منتظری تا لحظه ای درد بکشی و بعد نور شوی. یک تعلیق با رنگ زرد طلایی و احساس سبکی و پشت بندش، لبخند خدا و صدایی که می گوید:«ببخشید که اینقدر اذیت شدی» دوباره زندگی جلوی چشمهایت رژه می رود. کابوس ها درد ها عشق از دست رفته. همه می آیند جلو. فریادهایی که زدی. اشک هایی که ریختی... چرا به زمین نمی رسی؟ همه مرگ ها می آید جلوی چشمت. ضجه ها، غصه ها، بیماری ها... انگار قرار نیست هیچ وقت به زمین برسی. افتاده ای توی یک سقوط بی پایان و مدام تکرار می شوی و مدام تکرار می شود کل زندگی ات و خاطرات بد می آید و می رود و می اید و ... بعد فکر می کنی که شاید سال هاست خودت را پرت کرده ای پایین این تسلسل چه می تواند باشد جز جهنم...
#حسین_رحمتی_زاده
از #دفترچه_پیدا_شده_حوالی_خیابان_انقلاب



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٦٣

عشق سراسر زندگی آدم بیشعور، عشق ورزیدن است، منتها به خودش. به قول یکی از بیمارانم «تنها مرام آدم بیشعور آن است که فقط به خودش عشق بوَرزد؛ کاری که وقتی یک بار تجربه شد، آدم دوست دارد باز هم تکرارش کند.» البته مشکلی در اینجا وجود دارد و آن اینکه چون بیشعورها بر اساس طبیعتشان نمیتوانند کس دیگری را دوست بدارند (بجز مواقعی که پای منافعشان در میان باشد) فهمشان از مقولهی عشق بسیار محدود و تکبعدی میشود. مث میتوانند ببخشند، اما فقط خودشان را. تصور اینکه میتوان دیگران را هم بخشید بهسختی برای بیشعورها قابلپذیرش است. سیارهی عشق آدمهای بیشعور، سیارک بسیار کوچکی است که بر روی آن فقط برای یک نفر جا هست و کس دیگری را به آنجا راه نیست. بیشعورها عاشق این چیزهایند: ،خودشان.
، موقعیتشان. ،
ثروت. ،
مقامشان. ،
ماشینشان. ،
عِلمشان (اگر تحصیلکرده باشند). ،
نظراتشان.
، تعصباتشان.
نفرتورزیدن.
این امر بهخصوص در مورد بیشعورهای حقبهجانب، یعنی بیشعورهای اهل بحث و استد ل صادق است. بیشعورها عشق شدیدی به داشتن این چیزها دارند: ،هر چیزی که مال آنها نیست.
، قدرت.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٦٤

،شهرت.

فداکاری کلمهای است که در قاموس بیشعورها معنایی ندارد، مگر به این مفهوم که دیگران تسلیم خواستههای آنها بشوند. هرگز از هیچ بیشعوری نخواهید که چیزی را رها کند، حتی اگر واقعا به نفعش باشد. بیشعورها ذاتا اهل رهاکردن نیستند و اصو نمیتوانند چیزی را ازدست بدهند. از آن- سو اگر از یک بیشعور بپرسید «ممکن است لطف کنی و این دوتا بلیط تماشای مسابقه فوتبال را از من قبول کنی؟» مجبور میشود که دست رد به سینهتان بزند، چرا که از او خواستهاید لطفی در حق شما بکند. راه درست برای چنین درخواستی این است که بگویید «ببین، میخواستم تو را با خودم ببرم تماشای مسابقه فوتبال، اما راستش به بچهام هم همین قول را دادهام. تو که نمیآیی؛ میآیی؟» در این صورت او در عرض دو دقیقه با هر دوزوکلکی که شده، هر دو بلیط را از چنگتان درمیآورد و حتی اگر به قیمت بههمزدن همهی برنامههایش باشد، از آنها استفاده میکند. ارتساط بیشعورها عاشق حرفزدناند، بهخصوص دربارهی خودشان. ضمنا در حرفزدن بهصورتِ مغشوشترین و مبهمترین حالتهای ممکن، استادند. با این روش بهراحتی میتوانند از زیر بار هر مسئولیتی برای ادعاهای خود شانه خالی کنند و هر چیزی را بعدا انکار کنند. مث یک سیاستمدار بیشعور هیچ باکی ندارد که معنی چیزی را که گفته چند بار تغییر دهد تا به مذاق مردم خوش آید. بهترین لحظه برای آدم بیشعور وقتی است که از وی خواسته شود که برای برنامهها و پروژهها قواعدی بیان کند یا راهکار ارائه دهد. او میداند چگونه با کمترین کلمات ممکن چنان وانمود کند که انگار تمام گزینههای احتمالی را هم میداند. آنگاه وقتی همه گی شدند این فرصت را مییابد که بادی به غبغب بیندازد و دوباره مطلب را تکرار کند تا بدین وسیله به دیگران، بهخاطر اینکه دفعهی اول نفهمیدهاند چه گفته است، احساس حماقت دست بدهد.۱به این ترتیب،



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷