@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٦
دیگری بیندازد. اما سرانجام تمام این تلا شها برای پنهان کردن اشکالا ت و تقصیرها شکست میخورد و مشکلا تی که دو یا سه دهه روی هم انباشته وپنهان شده است، بیرون میزند. خلا صه آنکه بیشعور کسی است که کارهای اشتباهی را به روشهای اشتباهی و با دلا یلی اشتباه انجام میدهد. بعضی از خصوصیات بیشعورها را دقیقتر بررسی میکنیم: مرابست خواهی همیشه باید عدهای مثل نوکر دست به سینه از بیشعورها مراقبت کنند. فرقی نمیکند که مادرشان باشد یا زیردستشان. باید همیشه مطمئن باشند که افرادی وظیفهی حفاظت و تروخشک کردنِ آنها را برعهده دارند. در عالم تجارت، مدیرانی وجود دارند که عقیده دارند دیگران فقط به این درد میخورند که همیشه آنها را تایید کنند و تقصیرها را به گردن بگیرند تا وجهه ی آنها آسیبی نبیند. در کارهای دولتی هم دستهای از مسئو لان هستند که برای هر کاری که به آنها محول شود، دو نفر را به کار میگیرند و از این رو هیچوقت مجبور نیستند که هیچ کاری انجام بدهند. بیشعورها: ، اعتقاد دارند که تمام آدمهای روی کره زمین وظیفه دارند که خواسته های آنها را برآورده کنند و اسباب عشرتشان را فراهم کنند. ، در کارهای دیگران دخالت میکنند.
، از اینکه دیگران به فکر خودشان باشند ناراحت میشوند.
، ناراحتتر میشوند اگر کسی از آنها بخواهد به فکر خودشان باشند.
، هر نوع وظیفهای نزد آنها حکم توهین شخصی دارد. به همین دلیل بچهها همیشه برای آنها ناخوشایندند.
، از مشک ت دیگران خوشحال میشوند، چرا که در این مواقع توجیهی برای اشتباهات خودشان مییابند. ،از دیگران انتظار دارند که خواستههای آنها را پیشبینی کنند، حتی اگر شده با بوکردن کف دستشان.
، با دقت حواسشان هست که به دیگران بفهمانند به آنها بدهکارند.
،طوری به دیگران کمک میکنند که از آن پس هرگز از آنها چیزی نخواهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٦
دیگری بیندازد. اما سرانجام تمام این تلا شها برای پنهان کردن اشکالا ت و تقصیرها شکست میخورد و مشکلا تی که دو یا سه دهه روی هم انباشته وپنهان شده است، بیرون میزند. خلا صه آنکه بیشعور کسی است که کارهای اشتباهی را به روشهای اشتباهی و با دلا یلی اشتباه انجام میدهد. بعضی از خصوصیات بیشعورها را دقیقتر بررسی میکنیم: مرابست خواهی همیشه باید عدهای مثل نوکر دست به سینه از بیشعورها مراقبت کنند. فرقی نمیکند که مادرشان باشد یا زیردستشان. باید همیشه مطمئن باشند که افرادی وظیفهی حفاظت و تروخشک کردنِ آنها را برعهده دارند. در عالم تجارت، مدیرانی وجود دارند که عقیده دارند دیگران فقط به این درد میخورند که همیشه آنها را تایید کنند و تقصیرها را به گردن بگیرند تا وجهه ی آنها آسیبی نبیند. در کارهای دولتی هم دستهای از مسئو لان هستند که برای هر کاری که به آنها محول شود، دو نفر را به کار میگیرند و از این رو هیچوقت مجبور نیستند که هیچ کاری انجام بدهند. بیشعورها: ، اعتقاد دارند که تمام آدمهای روی کره زمین وظیفه دارند که خواسته های آنها را برآورده کنند و اسباب عشرتشان را فراهم کنند. ، در کارهای دیگران دخالت میکنند.
، از اینکه دیگران به فکر خودشان باشند ناراحت میشوند.
، ناراحتتر میشوند اگر کسی از آنها بخواهد به فکر خودشان باشند.
، هر نوع وظیفهای نزد آنها حکم توهین شخصی دارد. به همین دلیل بچهها همیشه برای آنها ناخوشایندند.
، از مشک ت دیگران خوشحال میشوند، چرا که در این مواقع توجیهی برای اشتباهات خودشان مییابند. ،از دیگران انتظار دارند که خواستههای آنها را پیشبینی کنند، حتی اگر شده با بوکردن کف دستشان.
، با دقت حواسشان هست که به دیگران بفهمانند به آنها بدهکارند.
،طوری به دیگران کمک میکنند که از آن پس هرگز از آنها چیزی نخواهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
" #همراهان_کودتا "
برادران رشیدیان.
نام و نسب خانواده رشیدیان بیش از هر مشخصه دیگر تداعی کننده واژه "کودتاست" ، چه به واسطه پدر،حبیبالله رشیدیان که در قامت و ظاهر درشکه چی سفارت بریتانیا، رابط سیدضیا و سفارت شد تا کودتای اسفند 1299 را همراهی کند، و چه با مشارکت فرزندانش (اسدالله ،قدرتالله و سیفالله) در کودتای 28 مرداد که رد پای آنها در صفحات مختلف این پرونده تاریخی هویداست. اگر چه اسدالله در میان این سه برادر، کوچکترین بود اما جایگاه و نقشش در سیاست پررنگ تر و موثر تر بود. از ابتدای روی کار آمدن دولت دکتر مصدق، رشیدیان ها با نفوذ در مجلس و بازار و مطبوعات تمام قوای خود را در جهت تخریب و تزلزل دولت و نهضت ملی به کار بردند. علی الخصوص که آنها به واسطه دوست قدیمیشان و مامور مخفی دولت انگلیس "رابین زینر" پشتوانه مالی و فکری انگلیسیها را نیز داشتند. پس از قیام 30 تیر و تثبیت دولت مصدق، اسدالله در پی ایجاد شبکه ای برعلیه دولت افتاد وهمراه با دو برادر، از اعضای ثابت باشگاه افسران به میزبانی سرلشکر زاهدی بود. تا طرحی نو در جهت برانداختن دولت مصدق بیندازند. اگر چه با کشف فعالیتهای مخفی باشگاه در مهر ماه 1331 و دستگیری اعضای آن، رشیدیان ها چند ماهی را در زندان به سر بردند اما پس از آزادیشان در اسفند1331 سر سخت و مصر مسیرشان را تا کودتا ادامه دادند. ابتدا در خرداد 1332 اسدالله با سفر به پاریس اشرف را متقاعد کرد تا به ایران بازگردد و در طرح و اجرای کودتا مشارکت داشته باشد. بنا به اظهار بسیاری از راویان کودتا از جمله تاریخ ویلبر به عنوان نماینده انگلستان با شاه دیدار کرد و موافقت و فرمان او را برای طراحی کودتای مرداد و عزل مصدق و نصب زاهدی کسب کرد. هرچند که مورخانی چون دکتر عبداله شهبازی معتقدند این نقش آخر را نه رشیدیان که شاپور ریپورتر بازی کرد. مورخین و شاهدین البته، اختلاف نظر و شک کمتری در مورد عاملیت و آمریت سه برادر در کشاندن اوباش و عوامل خیابانی در روز کودتا و پناه دادن به زاهدی دارند... شاه پس از 28 مرداد پاداش و دستخوش این خانواده را با اعطای امتیازات اقتصادی فراوان از جمله امتیاز بانک "تعاون و توزیع" به آنها داد. اسدالله 8 سال پس از کودتا به عنوان نماینده تهران وارد مجلس شد و تا اوایل دهه پنجاه و پیش از مرگ برادرانش و گوشه نشینیاش همواره شخصی قدرتمند و متنفذ در دربار و بازار باقی ماند و کمی قبل از انقلاب داراییهایش را به خارج از ایران انتقال داد، سرانجام در اوایل دهه شصت در انگلستان مرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
" #همراهان_کودتا "
برادران رشیدیان.
نام و نسب خانواده رشیدیان بیش از هر مشخصه دیگر تداعی کننده واژه "کودتاست" ، چه به واسطه پدر،حبیبالله رشیدیان که در قامت و ظاهر درشکه چی سفارت بریتانیا، رابط سیدضیا و سفارت شد تا کودتای اسفند 1299 را همراهی کند، و چه با مشارکت فرزندانش (اسدالله ،قدرتالله و سیفالله) در کودتای 28 مرداد که رد پای آنها در صفحات مختلف این پرونده تاریخی هویداست. اگر چه اسدالله در میان این سه برادر، کوچکترین بود اما جایگاه و نقشش در سیاست پررنگ تر و موثر تر بود. از ابتدای روی کار آمدن دولت دکتر مصدق، رشیدیان ها با نفوذ در مجلس و بازار و مطبوعات تمام قوای خود را در جهت تخریب و تزلزل دولت و نهضت ملی به کار بردند. علی الخصوص که آنها به واسطه دوست قدیمیشان و مامور مخفی دولت انگلیس "رابین زینر" پشتوانه مالی و فکری انگلیسیها را نیز داشتند. پس از قیام 30 تیر و تثبیت دولت مصدق، اسدالله در پی ایجاد شبکه ای برعلیه دولت افتاد وهمراه با دو برادر، از اعضای ثابت باشگاه افسران به میزبانی سرلشکر زاهدی بود. تا طرحی نو در جهت برانداختن دولت مصدق بیندازند. اگر چه با کشف فعالیتهای مخفی باشگاه در مهر ماه 1331 و دستگیری اعضای آن، رشیدیان ها چند ماهی را در زندان به سر بردند اما پس از آزادیشان در اسفند1331 سر سخت و مصر مسیرشان را تا کودتا ادامه دادند. ابتدا در خرداد 1332 اسدالله با سفر به پاریس اشرف را متقاعد کرد تا به ایران بازگردد و در طرح و اجرای کودتا مشارکت داشته باشد. بنا به اظهار بسیاری از راویان کودتا از جمله تاریخ ویلبر به عنوان نماینده انگلستان با شاه دیدار کرد و موافقت و فرمان او را برای طراحی کودتای مرداد و عزل مصدق و نصب زاهدی کسب کرد. هرچند که مورخانی چون دکتر عبداله شهبازی معتقدند این نقش آخر را نه رشیدیان که شاپور ریپورتر بازی کرد. مورخین و شاهدین البته، اختلاف نظر و شک کمتری در مورد عاملیت و آمریت سه برادر در کشاندن اوباش و عوامل خیابانی در روز کودتا و پناه دادن به زاهدی دارند... شاه پس از 28 مرداد پاداش و دستخوش این خانواده را با اعطای امتیازات اقتصادی فراوان از جمله امتیاز بانک "تعاون و توزیع" به آنها داد. اسدالله 8 سال پس از کودتا به عنوان نماینده تهران وارد مجلس شد و تا اوایل دهه پنجاه و پیش از مرگ برادرانش و گوشه نشینیاش همواره شخصی قدرتمند و متنفذ در دربار و بازار باقی ماند و کمی قبل از انقلاب داراییهایش را به خارج از ایران انتقال داد، سرانجام در اوایل دهه شصت در انگلستان مرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#یاران_مصدق
محمدحسن شمشیری
معروف به حاج محمدحسن یا حاج حسن شمشیری یا حاجی شمشیری در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در کوچه باغ ایلچی که از کوچه باغهای قدیمی تهران بود، به دنیا آمد. پدر شمشیری، در جوانی درگذشت و فرزندش را در پنج سالگی یتیم گذارد. شمشیری مدتی با پدربزرگ خود زندگی میکرد و سپس در قهوه خانه «حاج اسماعیل کریم آبادی» [که یک قهوه چی اهل سیاست بود] در خیابان بوذرجمهری به عنوان «شاگرد قهوه چی» به کار مشغول شد.
پس از درگذشت «حاج اسماعیل کریم آبادی»، شمشیری به ناچار با مبلغ بیست تومان پسانداز خود و با یاری و کمک برخی از آشنایانش، قهوه خانه کوچکی در بازار بزازها، جلوی خانِ مدرسه عبدالله خان باز کرد و به کار مشغول شد.
در ایام جنگ جهانی اول و در زمان قحطی سال ۱۲۹۷، شمشیری حال و روزگار بسیار سخت و پریشانی را گذراند و دچار فقر شدید و قرضهای بسیار گردید، طوریکه دکان کوچکش به گرو افتاد و بسته شد و خود او نیز مدتی بعد به بیماری مالاریا ابتلا یافت و خانه نشین شد. در این وضع یکی از دوستان جوانمرد او، به نام حاج محمدحسین صالحی از وضع او آگاه شد و مبلغ سی تومان به او قرض داد. با همین مبلغ شمشیری توانست با کار بسیار زیاد و همت و پشتکار و اراده، سر و سامانی به اوضاع خویش بدهد و قهوه خانه بزرگتری، این بار در جلوی خانِ مسجد شاه دایر کند. به مرور ایام کار شمشیری گرفت و وی نه فقط از فقر و عُسرت نجات پیدا کرد، بلکه به لحاظ مالی به وضعیت باثباتی رسید.
در فاصله سالهای ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۰ خورشیدی، شمشیری طی یک اقدام ابتکاری دست به کار تازه و بدیعی زد. این کار تازه او اقدام به اجاره نمودن بخشهایی از املاک موقوفه در تهران و حومه آن بود و از طریق حسن اداره این موقوفات اجاره بهای آنها را ده تا بیست برابر افزایش داد و خودش نیز با همین ابتکار و از طریق صحت عمل و برخورد خوب با مردم و حسن اداره موقوفات به منافعی رسید. سپس او یخچالهای طبیعی وقف را در اختیار گرفت و از طریق انجام امور مربوط به چند یخچال طبیعی، فوت و فن این کار را نیز به خوبی آموخت و با توجه به داشتن حرفه قهوهخانهداری و عزمش برای تأسیس رستوران، از این زمان شغل یخچال داری را نیز، ضمیمه مشاغل خویش ساخت.
شمشیری مردی فوقالعاده پرکار بود و با سستی و کاهلی سخت مخالفت مینمود و چون به رغم بیسوادی، هوش و استعداد عجیب فطری داشت و مردی به تمام معنا خودساخته و آزاده و آزادمنش و راستگو بود، خیلی زود پیشرفت تصاعدی خود را آغاز کرد.
وی در حوالی سال ۱۳۲۰ خورشیدی در ضلع جنوب شرقی سبزه میدان سالنی اجاره کرد و با تأسیس یک مغازه نسبتاً بزرگ چلوکبابی، شغل خود را از قهوهخانهداری به چلوکبابی تبدیل نمود. دیری نپایید که بر اثر نظافت و مرغوبیت چلوکبابی که شمشیری به مردم میداد، مغازه او در سرتاسر تهران شهرت پیدا کرد و مشتریان زیادی پیدا نمود. طوریکه نه فقط طبقات مختلف مردم بلکه بسیاری از رجال و شخصیتهای ایرانی و خارجی به زودی مبدل به مشتریان ثابت و دائمی او شده و به طور دائم و مرتب برای صرف چلوکباب به سالن شمشیری میآمدند. در واقع آشنایان برنجکار شمشیری ازگیلان، برنج دُم سیاه درجه یک و دامداران دوست او از ملایر و همدان گوشت کبابی اعلا و مرغوب را با وانت یخچال دار، منظماً به چلوکبابی وی واقع در سبزه میدان میرساندند و تهیه چلوکباب بسیار مطبوع با نهایت دقت و سلیقه از این محصولات و رضایت کارکنان و مشتریان چلوکبابی، نهایتاً چلوکبابی شمشیری را در تهران بی نظیر و بی رقیب ساخت، طوریکه هر ظهر و شام علیرغم سالن بزرگ این رستوران، مشتریان بسیاری ناگزیر بودند برای خوردن چلوکباب مدتی به انتظار بایستند.
شمشیری در اواخر دهه بیست، هنگامیکه دکتر مصدق نماینده مجلس شورای ملی بود و با نطقهای شورانگیز خود توجه بسیاری از مردم را به خود جلب کرده بود، به تقلید از «کریم آبادی» وارد جهان سیاست شد و سرتاپا شیفته دکتر مصدق و عقاید او گردید.
در سال ۱۳۲۸ خورشیدی و در جریان انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی، حاجی شمشیری با تلاش و پی گیری فراوان، تقریباً تمامی بازاریان تهران را تشویق نمود تا به نامزدهای جبهه ملی، از جمله دکتر مظفر بقایی، حسین مکی و...[که در آن زمان هنوز یاران درجه اول دکتر مصدق بودند]، رأی بدهند و در این کار ایمان و اعتقاد کامل خود را نسبت به دکتر مصدق نشان داد و ثابت نمود.
قسمت دوم هنگامیکه دکتر مصدق به نخست وزیری ایران رسید، بازاریان هر تقاضایی داشتند از طریق «حاجی شمشیری» به نخست وزیر اطلاع میدادند و متقابلاً خواستههای مصدق از بازاریان توسط شمشیری به آنان اطلاع داده میشد. اما جالب اینجاست که در سرتاسر دوران زمامداری دکتر مصدق، حاجی شمشیری حتی یک تقاضای نامشروع هم به دفتر نخست وزیری تسلیم نکرد و برای خودش هم هیچ تقاضایی نداشت. در عوض چون دکتر مصدق به شمشیری دستور داده بود که به بعضی از احزاب
#یاران_مصدق
محمدحسن شمشیری
معروف به حاج محمدحسن یا حاج حسن شمشیری یا حاجی شمشیری در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در کوچه باغ ایلچی که از کوچه باغهای قدیمی تهران بود، به دنیا آمد. پدر شمشیری، در جوانی درگذشت و فرزندش را در پنج سالگی یتیم گذارد. شمشیری مدتی با پدربزرگ خود زندگی میکرد و سپس در قهوه خانه «حاج اسماعیل کریم آبادی» [که یک قهوه چی اهل سیاست بود] در خیابان بوذرجمهری به عنوان «شاگرد قهوه چی» به کار مشغول شد.
پس از درگذشت «حاج اسماعیل کریم آبادی»، شمشیری به ناچار با مبلغ بیست تومان پسانداز خود و با یاری و کمک برخی از آشنایانش، قهوه خانه کوچکی در بازار بزازها، جلوی خانِ مدرسه عبدالله خان باز کرد و به کار مشغول شد.
در ایام جنگ جهانی اول و در زمان قحطی سال ۱۲۹۷، شمشیری حال و روزگار بسیار سخت و پریشانی را گذراند و دچار فقر شدید و قرضهای بسیار گردید، طوریکه دکان کوچکش به گرو افتاد و بسته شد و خود او نیز مدتی بعد به بیماری مالاریا ابتلا یافت و خانه نشین شد. در این وضع یکی از دوستان جوانمرد او، به نام حاج محمدحسین صالحی از وضع او آگاه شد و مبلغ سی تومان به او قرض داد. با همین مبلغ شمشیری توانست با کار بسیار زیاد و همت و پشتکار و اراده، سر و سامانی به اوضاع خویش بدهد و قهوه خانه بزرگتری، این بار در جلوی خانِ مسجد شاه دایر کند. به مرور ایام کار شمشیری گرفت و وی نه فقط از فقر و عُسرت نجات پیدا کرد، بلکه به لحاظ مالی به وضعیت باثباتی رسید.
در فاصله سالهای ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۰ خورشیدی، شمشیری طی یک اقدام ابتکاری دست به کار تازه و بدیعی زد. این کار تازه او اقدام به اجاره نمودن بخشهایی از املاک موقوفه در تهران و حومه آن بود و از طریق حسن اداره این موقوفات اجاره بهای آنها را ده تا بیست برابر افزایش داد و خودش نیز با همین ابتکار و از طریق صحت عمل و برخورد خوب با مردم و حسن اداره موقوفات به منافعی رسید. سپس او یخچالهای طبیعی وقف را در اختیار گرفت و از طریق انجام امور مربوط به چند یخچال طبیعی، فوت و فن این کار را نیز به خوبی آموخت و با توجه به داشتن حرفه قهوهخانهداری و عزمش برای تأسیس رستوران، از این زمان شغل یخچال داری را نیز، ضمیمه مشاغل خویش ساخت.
شمشیری مردی فوقالعاده پرکار بود و با سستی و کاهلی سخت مخالفت مینمود و چون به رغم بیسوادی، هوش و استعداد عجیب فطری داشت و مردی به تمام معنا خودساخته و آزاده و آزادمنش و راستگو بود، خیلی زود پیشرفت تصاعدی خود را آغاز کرد.
وی در حوالی سال ۱۳۲۰ خورشیدی در ضلع جنوب شرقی سبزه میدان سالنی اجاره کرد و با تأسیس یک مغازه نسبتاً بزرگ چلوکبابی، شغل خود را از قهوهخانهداری به چلوکبابی تبدیل نمود. دیری نپایید که بر اثر نظافت و مرغوبیت چلوکبابی که شمشیری به مردم میداد، مغازه او در سرتاسر تهران شهرت پیدا کرد و مشتریان زیادی پیدا نمود. طوریکه نه فقط طبقات مختلف مردم بلکه بسیاری از رجال و شخصیتهای ایرانی و خارجی به زودی مبدل به مشتریان ثابت و دائمی او شده و به طور دائم و مرتب برای صرف چلوکباب به سالن شمشیری میآمدند. در واقع آشنایان برنجکار شمشیری ازگیلان، برنج دُم سیاه درجه یک و دامداران دوست او از ملایر و همدان گوشت کبابی اعلا و مرغوب را با وانت یخچال دار، منظماً به چلوکبابی وی واقع در سبزه میدان میرساندند و تهیه چلوکباب بسیار مطبوع با نهایت دقت و سلیقه از این محصولات و رضایت کارکنان و مشتریان چلوکبابی، نهایتاً چلوکبابی شمشیری را در تهران بی نظیر و بی رقیب ساخت، طوریکه هر ظهر و شام علیرغم سالن بزرگ این رستوران، مشتریان بسیاری ناگزیر بودند برای خوردن چلوکباب مدتی به انتظار بایستند.
شمشیری در اواخر دهه بیست، هنگامیکه دکتر مصدق نماینده مجلس شورای ملی بود و با نطقهای شورانگیز خود توجه بسیاری از مردم را به خود جلب کرده بود، به تقلید از «کریم آبادی» وارد جهان سیاست شد و سرتاپا شیفته دکتر مصدق و عقاید او گردید.
در سال ۱۳۲۸ خورشیدی و در جریان انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی، حاجی شمشیری با تلاش و پی گیری فراوان، تقریباً تمامی بازاریان تهران را تشویق نمود تا به نامزدهای جبهه ملی، از جمله دکتر مظفر بقایی، حسین مکی و...[که در آن زمان هنوز یاران درجه اول دکتر مصدق بودند]، رأی بدهند و در این کار ایمان و اعتقاد کامل خود را نسبت به دکتر مصدق نشان داد و ثابت نمود.
قسمت دوم هنگامیکه دکتر مصدق به نخست وزیری ایران رسید، بازاریان هر تقاضایی داشتند از طریق «حاجی شمشیری» به نخست وزیر اطلاع میدادند و متقابلاً خواستههای مصدق از بازاریان توسط شمشیری به آنان اطلاع داده میشد. اما جالب اینجاست که در سرتاسر دوران زمامداری دکتر مصدق، حاجی شمشیری حتی یک تقاضای نامشروع هم به دفتر نخست وزیری تسلیم نکرد و برای خودش هم هیچ تقاضایی نداشت. در عوض چون دکتر مصدق به شمشیری دستور داده بود که به بعضی از احزاب
@flith کانال پروازفکرواندیشه
مداوم از بازاریان طرفدار نهضت ملی، از جمله حاج محمود مانیان (معروف به:حاج مانیان)، حاج حسن قاسمیه، حاج ابراهیم کریم آبادی، حاج احمد حاج حریری، حاج نوروزعلی لباسچی، حاج محمدحسین راسخ افشار و... وجوهی میگرفت و به احزاب حامی جبهه ملی میپرداخت.
کمکهای «حاجی شمشیری» به حدی برای نهضت ملی حیاتی بود که در خرداد ماه ۱۳۳۰ و در میان اسناد خانه سدان که از خانه این مأمور شرکت نفت انگلیس بدست آمده و حاوی برخی تلاشهای بیگانگان برای ضربه زدن به نهضت ملی بودند، اسنادی هم در مورد شمشیری بدست آمد. بعنوان نمونه در یکی از این اسناد آمده بود:
"تاکنون هرگونه اقدامی که برای جلوگیری از کمک شمشیری به ملی شدن صنعت نفت و جبهه ملی به عمل آمده، نتیجه نداده و او برای یاری رساندن به مصدق و یارانش همواره راسخ است."
در پائیز ۱۳۳۰، هنگامیکه دکتر مصدق اقدام به انتشار اوراق قرضه ملی در راستای اهداف نهضت ملی نمود، «حاج محمدحسن شمشیری» بزرگترین و عمدهترین خریدار این اوراق بود. طوریکه مبلغ دویست هزارتومان برای خرید قرضه ملی پرداخت و همچنین سه میلیون تومان دیگر در اختیار بانک بیمه گذاشت تا بدون بهره، به فقرا و مستمندان بپردازد.
این اقدامات حاجی شمشیری در حالی بود که حزب توده خرید اوراق قرضه ملی را تحریم کرده بود و سایر مخالفین و منتقدین دکتر مصدق، با بهره از فرصتی که آزادی مطبوعات در عصر مصدق در اختیار آنها قرار داده بود، تبلیغات گستردهای را علیه خرید این اوراق به راه انداخته بودند و اکثریت قریب به اتفاق ثروتمندان و متمولین ایران نیز در خرید اوراق مزبور بیمیلی نشان میدادند.
اقدامات حاج شمشیری در این راستا سبب گردید که بعدها، بسیاری از او با عنوان «قهرمان قرضه ملی» یاد کنند.
حمایت شمشیری از دولت ملی مصدق و پایداری او در وفاداری به وی، حتی باعث شد که در زمان بروز اختلاف میان دکتر مصدق و آیتالله کاشانی، شمشیری جانب مصدق را بگیرد، و در برابر روحانی مورد علاقه خود، کاشانی موضعگیری کند، موضعگیری که او را شهره عام و خاص کرد.
به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت دکتر مصدق، «حاجی شمشیری» نیز به جرم پایمردی در حمایت و طرفداری از دکتر مصدق زندانی و مدتی بعد محاکمه گردید. در جریان محاکمه «حاج شمشیری»، وی دفاع کوتاهی از خود کرد که یک جمله آن، این بود: من با تمام وجود، عاشق این مردِ بزرگ و وطن پرست و مردم دوست هستم و جان و مالم فدای یک تار موی مصدق است...
او نه فقط در جریان دادگاه، بلکه تا وقتی که زنده بود، در این عقیده خویش راسخ و پا بر جای ماند. پس از محاکمه وی را به همراه جمعی دیگر از حامیان نهضت ملی، به جزیره خارک تبعید کردند.
عزم و اراده راسخ و تلاش و پشتکار بی وقفه او، حتی در تبعیدگاه گرم و سوزان خارک نیز خود را نشان داد. شمشیری با زحمت زیاد در جزیره خارک یک مزرعه سبزیکاری احداث کرد و با پیگیری زیاد توانست چند رأس گاو شیرده به آنجا بیاورد. شمشیری پس از هفت ماه از زندان جزیره خارک آزاد شد و به تهران بازگشت.
پس از بازگشت شمشیری از تبعیدگاه، تصمیم گرفت سه میلیون تومانی را که در دوران زمامداری مصدق به بانک بیمه پرداخته بود، از این بانک پس بگیرد. وی بخشی از این مبلغ را صرف بازسازی و افتتاح مجدد چلوکبابی خود در ابتدای ورودی بازار تهران (سبزه میدان) نمود و بقیه آن را برای ساختن بیمارستانی در قسمت شمالی بیمارستان نجمیه که از موقوفات خانم نجم السلطنه، مادر دکتر مصدق بود، خرج کرد. نقشه این بیمارستان توسط مهندس کاظم حسیبی و مهندس احمد زیرکزاده تهیه و با تأمین هزینههای ساخت توسط حاج شمشیری اجرا و ساخته گردید. شمشیری پس از احداث این بیمارستان، آن را وقف نمود و تولیت آن را نیز به دکتر مصدق سپرد.
حاج شمشیری در ۱۲ مهر سال ۱۳۴۰ و در زمان حکومت دکتر علی امینی، بر اثر عارضه سکته قلبی درگذشت و بازماندگان نهضت ملی را سوگوار نمود.
جهت سوگواری وی، دکتر مصدق بعنوان تولیت موقوفه حاج محمدحسن شمشیری، مجلس ختمی در مسجد مجد تهران برگزار کرد و طی نخستین دست نوشته عمومی خود پس از ۲۸ مرداد، مردم را برای شرکت در این مجلس دعوت نمود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
مداوم از بازاریان طرفدار نهضت ملی، از جمله حاج محمود مانیان (معروف به:حاج مانیان)، حاج حسن قاسمیه، حاج ابراهیم کریم آبادی، حاج احمد حاج حریری، حاج نوروزعلی لباسچی، حاج محمدحسین راسخ افشار و... وجوهی میگرفت و به احزاب حامی جبهه ملی میپرداخت.
کمکهای «حاجی شمشیری» به حدی برای نهضت ملی حیاتی بود که در خرداد ماه ۱۳۳۰ و در میان اسناد خانه سدان که از خانه این مأمور شرکت نفت انگلیس بدست آمده و حاوی برخی تلاشهای بیگانگان برای ضربه زدن به نهضت ملی بودند، اسنادی هم در مورد شمشیری بدست آمد. بعنوان نمونه در یکی از این اسناد آمده بود:
"تاکنون هرگونه اقدامی که برای جلوگیری از کمک شمشیری به ملی شدن صنعت نفت و جبهه ملی به عمل آمده، نتیجه نداده و او برای یاری رساندن به مصدق و یارانش همواره راسخ است."
در پائیز ۱۳۳۰، هنگامیکه دکتر مصدق اقدام به انتشار اوراق قرضه ملی در راستای اهداف نهضت ملی نمود، «حاج محمدحسن شمشیری» بزرگترین و عمدهترین خریدار این اوراق بود. طوریکه مبلغ دویست هزارتومان برای خرید قرضه ملی پرداخت و همچنین سه میلیون تومان دیگر در اختیار بانک بیمه گذاشت تا بدون بهره، به فقرا و مستمندان بپردازد.
این اقدامات حاجی شمشیری در حالی بود که حزب توده خرید اوراق قرضه ملی را تحریم کرده بود و سایر مخالفین و منتقدین دکتر مصدق، با بهره از فرصتی که آزادی مطبوعات در عصر مصدق در اختیار آنها قرار داده بود، تبلیغات گستردهای را علیه خرید این اوراق به راه انداخته بودند و اکثریت قریب به اتفاق ثروتمندان و متمولین ایران نیز در خرید اوراق مزبور بیمیلی نشان میدادند.
اقدامات حاج شمشیری در این راستا سبب گردید که بعدها، بسیاری از او با عنوان «قهرمان قرضه ملی» یاد کنند.
حمایت شمشیری از دولت ملی مصدق و پایداری او در وفاداری به وی، حتی باعث شد که در زمان بروز اختلاف میان دکتر مصدق و آیتالله کاشانی، شمشیری جانب مصدق را بگیرد، و در برابر روحانی مورد علاقه خود، کاشانی موضعگیری کند، موضعگیری که او را شهره عام و خاص کرد.
به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دولت دکتر مصدق، «حاجی شمشیری» نیز به جرم پایمردی در حمایت و طرفداری از دکتر مصدق زندانی و مدتی بعد محاکمه گردید. در جریان محاکمه «حاج شمشیری»، وی دفاع کوتاهی از خود کرد که یک جمله آن، این بود: من با تمام وجود، عاشق این مردِ بزرگ و وطن پرست و مردم دوست هستم و جان و مالم فدای یک تار موی مصدق است...
او نه فقط در جریان دادگاه، بلکه تا وقتی که زنده بود، در این عقیده خویش راسخ و پا بر جای ماند. پس از محاکمه وی را به همراه جمعی دیگر از حامیان نهضت ملی، به جزیره خارک تبعید کردند.
عزم و اراده راسخ و تلاش و پشتکار بی وقفه او، حتی در تبعیدگاه گرم و سوزان خارک نیز خود را نشان داد. شمشیری با زحمت زیاد در جزیره خارک یک مزرعه سبزیکاری احداث کرد و با پیگیری زیاد توانست چند رأس گاو شیرده به آنجا بیاورد. شمشیری پس از هفت ماه از زندان جزیره خارک آزاد شد و به تهران بازگشت.
پس از بازگشت شمشیری از تبعیدگاه، تصمیم گرفت سه میلیون تومانی را که در دوران زمامداری مصدق به بانک بیمه پرداخته بود، از این بانک پس بگیرد. وی بخشی از این مبلغ را صرف بازسازی و افتتاح مجدد چلوکبابی خود در ابتدای ورودی بازار تهران (سبزه میدان) نمود و بقیه آن را برای ساختن بیمارستانی در قسمت شمالی بیمارستان نجمیه که از موقوفات خانم نجم السلطنه، مادر دکتر مصدق بود، خرج کرد. نقشه این بیمارستان توسط مهندس کاظم حسیبی و مهندس احمد زیرکزاده تهیه و با تأمین هزینههای ساخت توسط حاج شمشیری اجرا و ساخته گردید. شمشیری پس از احداث این بیمارستان، آن را وقف نمود و تولیت آن را نیز به دکتر مصدق سپرد.
حاج شمشیری در ۱۲ مهر سال ۱۳۴۰ و در زمان حکومت دکتر علی امینی، بر اثر عارضه سکته قلبی درگذشت و بازماندگان نهضت ملی را سوگوار نمود.
جهت سوگواری وی، دکتر مصدق بعنوان تولیت موقوفه حاج محمدحسن شمشیری، مجلس ختمی در مسجد مجد تهران برگزار کرد و طی نخستین دست نوشته عمومی خود پس از ۲۸ مرداد، مردم را برای شرکت در این مجلس دعوت نمود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
پیام دکتر مصدق به مناسبت درگذشت حاج محمدحسن شمشیری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کناره گیری دکتر مصدق در شامگاه ۲۵ تیر ماه ۱۳۳۱- او در این باره چه می گوید؟
پس از مراجعت از لاهه، که دولت باید به مجلس معرفی شود برای اینکه اختلاف دربار با دولت راجع به بعضی از اصول متمم قانون اساسی به صورت بارزی جلوه گر نشود چنین به نظر رسید که وزارت جنگ را اینجانب خود عهده دار شوم تا دخالت دربار در آن کم بشود و کارها در صلاح کشور پیشرفت کند.
داوطلبی من برای این پست نه برای کار بود نه استفاده از حقوق[درآمد]. از نظر کار من نخست وزیر و مافوق وزیر بودم و از نظر حقوق هم هر کاری که در عصر مشروطه متصدی شدم حقوق آن را صرف امور خیریه کردم، پس داوطلبی من فقط از این نظر بود که تصمیمات دولت در آن وزارت اجرا شود. اعلیحضرت همایون شاهنشاهی که مسوول نبودند چون ستاد ارتش زیر نظر ملوکانه قرار گرفته بود هر امری که می فرمودند اجرا می شد، ولی دولت که مسوول بود کاری نمی توانست بکند و نمی کرد. این بود که روز ۲۶ تیر ۳۱ [۲۵ تیر درست است] قبل از ظهر که به پیشگاه ملوکانه شرفیاب شدم این پیشنهاد را نمودم که مورد موافقت قرار نگرفت و اعلیحضرت همایون شاهنشاهی فرمایشاتی به این مضمون فرمودند؛ «پس بگویید من چمدان خود را ببندم و از این مملکت بروم.» که چون هیچ وقت حاضر نمی شدم چنین کاری بشود فوراً استعفا دادم و از جای خود حرکت کردم. ولی اعلیحضرت پشت در اتاق که بسته بود ایستادند و از خروج من ممانعت فرمودند. این کار مدتی طول کشید، دچار حمله شدم و از حال رفتم و پس از بهبودی حال که اجازه مرخصی دادند فرمودند تا ساعت هشت بعدازظهر اگر از من به شما خبری نرسید آن وقت استعفای خود را کتباً بفرستید و چنانچه برای من پیشامدی بکند از شما انتظار مساعدت و همراهی دارم، که عرض شد به اعلیحضرت قسم یاد کردم و به عهد خود وفادارم. اکنون اعتراف می کنم که راجع به استعفا، خطای بزرگی مرتکب شدم. چنانچه قوام السلطنه آن اعلامیه کذایی را نمی داد و با مخالفت صریح مردم مواجه نمی شد و دولت خود را تشکیل می داد و قبل از اینکه دادگاه [لاهه] اعلام رای کند، دولتین ایران و انگلیس روی این نظر که اختلاف در صلاح دولتین نیست، دعوی خود را از دیوان لاهه پس می گرفتند، کار به نفع دولت انگلیس تمام می شد و زحمات هیات نمایندگی ایران هدر می رفت.»
دکتر مصدق در ساعت ۸ شب بیست و پنجم تیرماه ۱۳۳۱ استعفانامه ی خود را به این شرح مینویسد و برای شاه به کاخ سعدآباد میفرستد :
پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی
چون در نتیجه تجربیاتی که در دولت سابق بدست آمده پیشرفت کار در این موقع حساس ایجاب میکند که پست وزارت جنگ را فدوی شخصاً عهدهدار شود و این کار مورد تصویب شاهانه واقع نشد البته بهتر آن است که دولت آینده را کسی تشکیل دهد که کاملاً مورد اعتماد باشد و بتواند منویات شاهانه را اجرا کند. با وضع فعلی ممکن نیست مبارزهای را که ملت ایران شروع کرده است پیروزمندانه خاتمه دهد. فدوی دکتر مصدق ۲۵ تیر ۱۳۳۱
خاطرات و تالمات دکتر مصدق به قلم دکتر محمد مصدق- به کوشش ایرج افشار ص ۲۵۸-۲۵۹
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۶ تیر ۱۳۳۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کناره گیری دکتر مصدق در شامگاه ۲۵ تیر ماه ۱۳۳۱- او در این باره چه می گوید؟
پس از مراجعت از لاهه، که دولت باید به مجلس معرفی شود برای اینکه اختلاف دربار با دولت راجع به بعضی از اصول متمم قانون اساسی به صورت بارزی جلوه گر نشود چنین به نظر رسید که وزارت جنگ را اینجانب خود عهده دار شوم تا دخالت دربار در آن کم بشود و کارها در صلاح کشور پیشرفت کند.
داوطلبی من برای این پست نه برای کار بود نه استفاده از حقوق[درآمد]. از نظر کار من نخست وزیر و مافوق وزیر بودم و از نظر حقوق هم هر کاری که در عصر مشروطه متصدی شدم حقوق آن را صرف امور خیریه کردم، پس داوطلبی من فقط از این نظر بود که تصمیمات دولت در آن وزارت اجرا شود. اعلیحضرت همایون شاهنشاهی که مسوول نبودند چون ستاد ارتش زیر نظر ملوکانه قرار گرفته بود هر امری که می فرمودند اجرا می شد، ولی دولت که مسوول بود کاری نمی توانست بکند و نمی کرد. این بود که روز ۲۶ تیر ۳۱ [۲۵ تیر درست است] قبل از ظهر که به پیشگاه ملوکانه شرفیاب شدم این پیشنهاد را نمودم که مورد موافقت قرار نگرفت و اعلیحضرت همایون شاهنشاهی فرمایشاتی به این مضمون فرمودند؛ «پس بگویید من چمدان خود را ببندم و از این مملکت بروم.» که چون هیچ وقت حاضر نمی شدم چنین کاری بشود فوراً استعفا دادم و از جای خود حرکت کردم. ولی اعلیحضرت پشت در اتاق که بسته بود ایستادند و از خروج من ممانعت فرمودند. این کار مدتی طول کشید، دچار حمله شدم و از حال رفتم و پس از بهبودی حال که اجازه مرخصی دادند فرمودند تا ساعت هشت بعدازظهر اگر از من به شما خبری نرسید آن وقت استعفای خود را کتباً بفرستید و چنانچه برای من پیشامدی بکند از شما انتظار مساعدت و همراهی دارم، که عرض شد به اعلیحضرت قسم یاد کردم و به عهد خود وفادارم. اکنون اعتراف می کنم که راجع به استعفا، خطای بزرگی مرتکب شدم. چنانچه قوام السلطنه آن اعلامیه کذایی را نمی داد و با مخالفت صریح مردم مواجه نمی شد و دولت خود را تشکیل می داد و قبل از اینکه دادگاه [لاهه] اعلام رای کند، دولتین ایران و انگلیس روی این نظر که اختلاف در صلاح دولتین نیست، دعوی خود را از دیوان لاهه پس می گرفتند، کار به نفع دولت انگلیس تمام می شد و زحمات هیات نمایندگی ایران هدر می رفت.»
دکتر مصدق در ساعت ۸ شب بیست و پنجم تیرماه ۱۳۳۱ استعفانامه ی خود را به این شرح مینویسد و برای شاه به کاخ سعدآباد میفرستد :
پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی
چون در نتیجه تجربیاتی که در دولت سابق بدست آمده پیشرفت کار در این موقع حساس ایجاب میکند که پست وزارت جنگ را فدوی شخصاً عهدهدار شود و این کار مورد تصویب شاهانه واقع نشد البته بهتر آن است که دولت آینده را کسی تشکیل دهد که کاملاً مورد اعتماد باشد و بتواند منویات شاهانه را اجرا کند. با وضع فعلی ممکن نیست مبارزهای را که ملت ایران شروع کرده است پیروزمندانه خاتمه دهد. فدوی دکتر مصدق ۲۵ تیر ۱۳۳۱
خاطرات و تالمات دکتر مصدق به قلم دکتر محمد مصدق- به کوشش ایرج افشار ص ۲۵۸-۲۵۹
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۶ تیر ۱۳۳۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
پدر داستان مدرن
#شروود_آندرسن که در 13 سپتامبر سال 1876 در شهر کامدن ایالت اوهایو به دنیا آمد از پایهگذاران نهضت ساده نویسی در ادبیات معاصر آمریکاست. او از نخستین کسانی است که داستانِ کوتاه آمریکایی را از محدودیتهای شیوه سنتی و قراردادی آزاد کرد و کوشید با زبانی ساده و راحت، پیچیدگیهای زندگی بشری را بیان کند. جانمایه داستانهای آندرسن، زندگی آدمها در شهرهای کوچک است و از تجربههای اصیل شخصی خود او و تماسش با این گونه آدمها سرچشمه میگیرد. مهمترین اثرش «واینزبرگ اوهایو»، سومین کتاب اوست که شامل بیست و سه داستان کوتاه به هم پیوسته است. ارنست همینگوی و ویلیام فاکنر هر دو از شیوهی کار او در نویسندگی تاثیر فراوان پذیرفته اند. فاکنر دربارهی او گفته است «آندرسن، پدر نسل ما نویسندگان آمریکایی و نیز نسل بعد از ماست.» آندرسن از نوعی جامعه صنعتی و تجاری که در پیرامونش رشد و گسترش مییافت رنج میکشید و غالباً درآثارش صحنههایی از جوامع صنعتی امروز و از خود بیگانگی آدمها را با جوامع ساده و راحت گذشته مقایسه میکرد و میگفت که ستایش ازموفقیتهای مادی در جوامع مدرن، موجب به وجودآمدن دیوارهایی میان زندگی ساده مردم و مسائل معنوی و هنری شده است و معتقد بود که این دیوار را فقط باید با نیروی عشق و تفاهم و روابط خلاقه انسانها در هم شکست.
داستان کوتاه «بعضی چیزها پایدار میمانند» که احتمالاً در اوایل دهه 1920 نوشته شده است نمونه ای از سبک نوشتههای ساده اوست که در آن، راوی هم خود آندرسن و هم شخص دیگری است. این داستان به تازگی در میان کاغذهای به جای مانده از او، پیدا شده و اکنون که حدود نیم قرن از مرگش میگذرد، در ماه دسامبر 1992 در کتاب تازه ای از مجموعه داستانهای برگزیده او، با همین نام به ویراستاری «چارلز.ئی. مودلین» برای نخستین بار منتشر شده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
پدر داستان مدرن
#شروود_آندرسن که در 13 سپتامبر سال 1876 در شهر کامدن ایالت اوهایو به دنیا آمد از پایهگذاران نهضت ساده نویسی در ادبیات معاصر آمریکاست. او از نخستین کسانی است که داستانِ کوتاه آمریکایی را از محدودیتهای شیوه سنتی و قراردادی آزاد کرد و کوشید با زبانی ساده و راحت، پیچیدگیهای زندگی بشری را بیان کند. جانمایه داستانهای آندرسن، زندگی آدمها در شهرهای کوچک است و از تجربههای اصیل شخصی خود او و تماسش با این گونه آدمها سرچشمه میگیرد. مهمترین اثرش «واینزبرگ اوهایو»، سومین کتاب اوست که شامل بیست و سه داستان کوتاه به هم پیوسته است. ارنست همینگوی و ویلیام فاکنر هر دو از شیوهی کار او در نویسندگی تاثیر فراوان پذیرفته اند. فاکنر دربارهی او گفته است «آندرسن، پدر نسل ما نویسندگان آمریکایی و نیز نسل بعد از ماست.» آندرسن از نوعی جامعه صنعتی و تجاری که در پیرامونش رشد و گسترش مییافت رنج میکشید و غالباً درآثارش صحنههایی از جوامع صنعتی امروز و از خود بیگانگی آدمها را با جوامع ساده و راحت گذشته مقایسه میکرد و میگفت که ستایش ازموفقیتهای مادی در جوامع مدرن، موجب به وجودآمدن دیوارهایی میان زندگی ساده مردم و مسائل معنوی و هنری شده است و معتقد بود که این دیوار را فقط باید با نیروی عشق و تفاهم و روابط خلاقه انسانها در هم شکست.
داستان کوتاه «بعضی چیزها پایدار میمانند» که احتمالاً در اوایل دهه 1920 نوشته شده است نمونه ای از سبک نوشتههای ساده اوست که در آن، راوی هم خود آندرسن و هم شخص دیگری است. این داستان به تازگی در میان کاغذهای به جای مانده از او، پیدا شده و اکنون که حدود نیم قرن از مرگش میگذرد، در ماه دسامبر 1992 در کتاب تازه ای از مجموعه داستانهای برگزیده او، با همین نام به ویراستاری «چارلز.ئی. مودلین» برای نخستین بار منتشر شده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
افسانه ها و داستانهایی که در منابع عربی راجع به پادشاهان هاماوران (حمیریها) نقل کرده اند از ارتباط آنها با تاریخ و تمدن ایرانی حکایت میکند. این روایات شاید چنان که گفته شد، افسانه هایی ببش نباشد، لیکن در هرحال از آنها نکاتی بدست می آید.
نوشته اند که شمر برعش از پادشاهان حمیری سراسر ایران را تسخیر کرد. حتی از جیحون گذشت و سفد و سمرقند را بدست آورد. گفته اند که نام سمرقند از شمرکند بنام اوست. درباره ی پادشاه دیگری بنام ملکیکرب نوشته اند که قوم خودرا در هرگوشه از جهان به پراکند و به سیستان و خراسان برد . شگفت تر آنست که درباره ی برخی ازاین پادشاهان گفته اند که آنها آتش پرستی پیش گرفته اند. این نسبت خود تا اندازه زیادی بروجود روابط و علایق بین ایرانیان با سرزمین هاماوران گواهی می دهد.
بدینگونه عربستان خوشبخت از دیرگاه، قبل از ساسانیان باایران ارتباط داشته است و اینگونه در تاریخها و افسانه ها نام آن با نام ایران پیوسته است برحسب تصادف نیست
#دوقرن_سکوت
#عبدالحسین_زرینکوب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
افسانه ها و داستانهایی که در منابع عربی راجع به پادشاهان هاماوران (حمیریها) نقل کرده اند از ارتباط آنها با تاریخ و تمدن ایرانی حکایت میکند. این روایات شاید چنان که گفته شد، افسانه هایی ببش نباشد، لیکن در هرحال از آنها نکاتی بدست می آید.
نوشته اند که شمر برعش از پادشاهان حمیری سراسر ایران را تسخیر کرد. حتی از جیحون گذشت و سفد و سمرقند را بدست آورد. گفته اند که نام سمرقند از شمرکند بنام اوست. درباره ی پادشاه دیگری بنام ملکیکرب نوشته اند که قوم خودرا در هرگوشه از جهان به پراکند و به سیستان و خراسان برد . شگفت تر آنست که درباره ی برخی ازاین پادشاهان گفته اند که آنها آتش پرستی پیش گرفته اند. این نسبت خود تا اندازه زیادی بروجود روابط و علایق بین ایرانیان با سرزمین هاماوران گواهی می دهد.
بدینگونه عربستان خوشبخت از دیرگاه، قبل از ساسانیان باایران ارتباط داشته است و اینگونه در تاریخها و افسانه ها نام آن با نام ایران پیوسته است برحسب تصادف نیست
#دوقرن_سکوت
#عبدالحسین_زرینکوب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
از جامعه ي مردان سپاسگزارم
از همان ها كه دست بر قلم دارند، يكي دست بر قلم پا مي برد، يكي قلم فكر، شما مرد روشنفكر كه از كدام قلمي؟ ؟ آنقدر از مهر بي دريغ شما نسبت به خودم - يك زن - خوانده ام كه عرق شرمندگي ام را با هيچ دستمالي نمي توانم زدود، اما… مي خواهم يك اعتراف كوچولو از طرف خودم - يك زن - بكنم؛ و آن اين كه دوست مهربان من! كه زحمت بسيار به " قلم " ات، داده اي حس گنگي در نوشته هايتان به من نيش خنجري دردناك مي زند، كه آغاز يك باب در وصف من - يك زن - در واقع شروع فصلي از كتاب روشنفكري توست تا جامعه را به سردادن به به و چهچه وادارد، متن هايتان را خوانده ام، بوي تحجر اگر نمي دهد ولي بوي ترحمش قلم دلم را از سر مي سوزاند كه ديگر نمي توانم بتراشمش تا خوبتر از اين را كه بر انديشه ام مي گذرد ، برايت تحرير كنم، تو را به خدااااا ننويس! ننويس برادر من! ننويس! خودم مي دانم زيبايي هايم بيش از ستايش است و لياقت هايم بيش تر، خودم مي دانم سهمم از دنيا يك سوم نيست و نصف نه! و كامل تر از آن، خودم مي دانم گيسو در باد رها كردنم دودمان كه را به باد مي دهد و نقاب هاي بر چهره ام به درد كجاي اين مخروبه ي متمدن نما مي خورد! ولي تو ننويس! تمام نوشته هايت بوي ديكتاتوري به نام -يك مرد - را مي دهد، و نمي داني كه ترحمت دلم را مي سوزاند كه فكري در پس نوشته هايت آزاردهنده تر از حصارهاي هميشه ي تاريخ، دردم را دو چندان مي كند، باشد تو روشنفكررررررر، ولي براي نوشتن از من - يك زن - به دنبال بهانه هاي اثبات انديشمندي بودن، كافي نيست، بوي ترحم و ادعا در نوشته هايت، مشام هر زني را مي آزارد! ننويس! براي " تو " فعلا فقط بينديشي كافيست!
#ميترا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
از جامعه ي مردان سپاسگزارم
از همان ها كه دست بر قلم دارند، يكي دست بر قلم پا مي برد، يكي قلم فكر، شما مرد روشنفكر كه از كدام قلمي؟ ؟ آنقدر از مهر بي دريغ شما نسبت به خودم - يك زن - خوانده ام كه عرق شرمندگي ام را با هيچ دستمالي نمي توانم زدود، اما… مي خواهم يك اعتراف كوچولو از طرف خودم - يك زن - بكنم؛ و آن اين كه دوست مهربان من! كه زحمت بسيار به " قلم " ات، داده اي حس گنگي در نوشته هايتان به من نيش خنجري دردناك مي زند، كه آغاز يك باب در وصف من - يك زن - در واقع شروع فصلي از كتاب روشنفكري توست تا جامعه را به سردادن به به و چهچه وادارد، متن هايتان را خوانده ام، بوي تحجر اگر نمي دهد ولي بوي ترحمش قلم دلم را از سر مي سوزاند كه ديگر نمي توانم بتراشمش تا خوبتر از اين را كه بر انديشه ام مي گذرد ، برايت تحرير كنم، تو را به خدااااا ننويس! ننويس برادر من! ننويس! خودم مي دانم زيبايي هايم بيش از ستايش است و لياقت هايم بيش تر، خودم مي دانم سهمم از دنيا يك سوم نيست و نصف نه! و كامل تر از آن، خودم مي دانم گيسو در باد رها كردنم دودمان كه را به باد مي دهد و نقاب هاي بر چهره ام به درد كجاي اين مخروبه ي متمدن نما مي خورد! ولي تو ننويس! تمام نوشته هايت بوي ديكتاتوري به نام -يك مرد - را مي دهد، و نمي داني كه ترحمت دلم را مي سوزاند كه فكري در پس نوشته هايت آزاردهنده تر از حصارهاي هميشه ي تاريخ، دردم را دو چندان مي كند، باشد تو روشنفكررررررر، ولي براي نوشتن از من - يك زن - به دنبال بهانه هاي اثبات انديشمندي بودن، كافي نيست، بوي ترحم و ادعا در نوشته هايت، مشام هر زني را مي آزارد! ننويس! براي " تو " فعلا فقط بينديشي كافيست!
#ميترا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٧
اعتمادبه نفس از آنجایی که بیشعورها مهارت خاصی در شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و نادیده گرفتنِ واقعیتها دارند، از اعتمادبه نفس بالا یی برخوردارند. روانپزشکی به نام چارلز کامبرباند۱میگوید: «میزان اعتمادبه نفس بیشعورها غیرقابل تصور است. اگر ملکه ی انگلستان از زندانی بازدید کند و در این میان به سلول یک بیشعور نزدیک شود، او مطمئن خواهد شد که ملکه شخصا به دیدارش آمده و از زیارتش بسیار خوشوقت میشود.» بیشعورها:
،ازخودممنوناند. ، ایمان دارند که موهبتی الهی برای جهانیاناند.
، باور دارند که همه میخواهند از نظرات آنها در مورد همه چیز مستفیض شوند.
، احساس میکنند که خدا به آنها وحی کرده تا هر کس را که عقیدهای متفاوت با آنها دارد مجازات کنند.
،در خرجکردنِ پول دیگران خبرهاند.
، در هر کاری که حرفش به میان بیاید، خبرهاند.
، عاشق ایناند کاری بکنند که دیگران مثل مار به خودشان بپیچند.
، به خودشان قبو ندهاند که هرگز اشتباه نمیکنند.
، همیشه میتوانند کسی را پیدا کنند که تقصیراتشان را گردن او بیندازند.
، انتظار دارند که اگر پرستش نمیشوند دستکم بهشدت ستایش شوند.
، اعتمادبهنفس خودشان را با تحقیر و استهزای دیگران تقویت میکنند. سرکوبی بیشعورها میتوانند دیگران را سرکوب کنند، اما کسی نمیتواند آنها را سرکوب کند، مگر یک بیشعور بزرگتر.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٧
اعتمادبه نفس از آنجایی که بیشعورها مهارت خاصی در شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و نادیده گرفتنِ واقعیتها دارند، از اعتمادبه نفس بالا یی برخوردارند. روانپزشکی به نام چارلز کامبرباند۱میگوید: «میزان اعتمادبه نفس بیشعورها غیرقابل تصور است. اگر ملکه ی انگلستان از زندانی بازدید کند و در این میان به سلول یک بیشعور نزدیک شود، او مطمئن خواهد شد که ملکه شخصا به دیدارش آمده و از زیارتش بسیار خوشوقت میشود.» بیشعورها:
،ازخودممنوناند. ، ایمان دارند که موهبتی الهی برای جهانیاناند.
، باور دارند که همه میخواهند از نظرات آنها در مورد همه چیز مستفیض شوند.
، احساس میکنند که خدا به آنها وحی کرده تا هر کس را که عقیدهای متفاوت با آنها دارد مجازات کنند.
،در خرجکردنِ پول دیگران خبرهاند.
، در هر کاری که حرفش به میان بیاید، خبرهاند.
، عاشق ایناند کاری بکنند که دیگران مثل مار به خودشان بپیچند.
، به خودشان قبو ندهاند که هرگز اشتباه نمیکنند.
، همیشه میتوانند کسی را پیدا کنند که تقصیراتشان را گردن او بیندازند.
، انتظار دارند که اگر پرستش نمیشوند دستکم بهشدت ستایش شوند.
، اعتمادبهنفس خودشان را با تحقیر و استهزای دیگران تقویت میکنند. سرکوبی بیشعورها میتوانند دیگران را سرکوب کنند، اما کسی نمیتواند آنها را سرکوب کند، مگر یک بیشعور بزرگتر.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٨
تهاجم بیشعورها اصولا نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
،وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
، موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
، وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
،موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند. تعصب فکری تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیل تراشی برای وقاحت و مردم آزاریشان، در بیشعوری خود ثابتقدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که در وجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغه ی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
،اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د لایل اصلی ازدواج و بچه دارشدن بیشعورها همین است.
، دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
،حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٨
تهاجم بیشعورها اصولا نسبت به همه چیز حالت تهاجمی دارند. در جنگ حالت تهاجمی دارند، در صلح حالت تهاجمی دارند و حتی در گفتن «دوستت دارم» هم حالت تهاجمی دارند. هیچکدام از این موقعیتها هم که دست ندهد، جلوی آینه حالت تهاجمی به خود میگیرند. در این مواقع بیشعورها معمو حالت تهاجمی به خود میگیرند:
،وقتی که صبح از خواب برمیخیزند.
، موقعی که احساس کنند تسلطشان بر دیگران کمتر شده است.
،هنگامی که از آنها انتقاد کنند.
، وقتی که فرمان چیزی در دستشان قرار بگیرد.
،زمانی که مچشان را در هنگام خ فکاری بگیرند.
،موقعی که اقتدارشان را به چالش بگیرند.
، وقتی قرار شود قسط عقبماندهشان را بپردازند. تعصب فکری تمام بیشعورها نسبت به بیشعوریشان تعصب دارند و سعی میکنند با توجیه و دلیل تراشی برای وقاحت و مردم آزاریشان، در بیشعوری خود ثابتقدم باشند. به همین خاطر جرات نمیکنند حتی یک لحظه از موضع خود عقب بنشینند، مبادا آن اندک وجدانی که در وجودشان باقی مانده مجبورشان کند که با خودشان رودررو شوند. از این رو موارد زیر دغدغه ی اصلی و مشغولیت ذهنیِ بیشتر بیشعورهاست: ،تواناییشان در این که بتوانند همیشه خود را صاحب قدرت و برتری نشان بدهند.
،وجهه شان. تمام وجود آنها وجهه است و اگر وجهه شان را از دست بدهند چیز دیگری برایشان باقی نمیماند.
،اطمینان از اینکه همیشه کسی هست که بتوان گناهان را به گردن او انداخت. یکی از د لایل اصلی ازدواج و بچه دارشدن بیشعورها همین است.
، دشمنانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
، دوستانشان و اینکه دارند چکار میکنند.
،حساب وکتاب دقیق بدهکاریهای دیگران به آنها.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٥٩
،اطمینان از اینکه عالم و آدم بفهمند که ماشین آنها از مال همسایهشان بهتر است. ،اطمینان از اینکه مبادا آدم معمولی محسوب شوند. وباحت از نظر آدم بیشعور زندگی یعنی وقاحت و پررویی. حتی حرف زدن و ابراز عقیدهی بیشعور هم، صرفا راهی برای وقیح بودن اوست. بیشعورها: ، هرگز برای هیچ چیزی در صف نمیایستند و همیشه راهی برای جازدن پیدا می- کنند. ، هیچگاه خواهش نمیکنند. همیشه دستور میدهند.
، هرگز تحسین نمیکنند، مگر آنکه بخواهند با تحسین یک نفر دیگر، به بچه شان سرکوفت بزنند و بگویند: «تو چرا نمیتوانی مثل او باشی.»
، فقط با یک لحن حرف میزنند: نیشدار.
،داد میزنند، البته اگر تشخیص بدهند که زم نیست هوار بکشند.
، دوست دارند که کار دیگران را به اسم خودشان ثبت کنند.
، تا زمانی که پاسخ حم تشان را ندهید، حمله میکنند.
، صحنه ی وقوع تصادف را به هم نمیزنند، فقط به شرطی که توی ماشین گیر کرده باشند. ،اعتقاد دارند که نزاکت، یک سری قواعد است که ساخته شده تا فقط دیگران در مورد آنها بهجا بیاورند.
، معتقدند روزی خوب است که در آن روز مجبور نشوند به دیگران چیز خوبی بگویند. تسلطداشتن بر دیگران اکثر بیشعورها برای تسلطداشتن بر دیگران زندگی میکنند؛ از این رو همیشه نگران ازدستدادن تسلطشاناند، چه بر زندگی خودشان و چه بر روی زندگی کسانی که تحت تسلط خود درآوردهاند. بیشعورها برای تداوم این احساس تسلط: ، قوانین را برحسب حداکثر بهرهکشی از دیگران، دستکاری میکنند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٥٩
،اطمینان از اینکه عالم و آدم بفهمند که ماشین آنها از مال همسایهشان بهتر است. ،اطمینان از اینکه مبادا آدم معمولی محسوب شوند. وباحت از نظر آدم بیشعور زندگی یعنی وقاحت و پررویی. حتی حرف زدن و ابراز عقیدهی بیشعور هم، صرفا راهی برای وقیح بودن اوست. بیشعورها: ، هرگز برای هیچ چیزی در صف نمیایستند و همیشه راهی برای جازدن پیدا می- کنند. ، هیچگاه خواهش نمیکنند. همیشه دستور میدهند.
، هرگز تحسین نمیکنند، مگر آنکه بخواهند با تحسین یک نفر دیگر، به بچه شان سرکوفت بزنند و بگویند: «تو چرا نمیتوانی مثل او باشی.»
، فقط با یک لحن حرف میزنند: نیشدار.
،داد میزنند، البته اگر تشخیص بدهند که زم نیست هوار بکشند.
، دوست دارند که کار دیگران را به اسم خودشان ثبت کنند.
، تا زمانی که پاسخ حم تشان را ندهید، حمله میکنند.
، صحنه ی وقوع تصادف را به هم نمیزنند، فقط به شرطی که توی ماشین گیر کرده باشند. ،اعتقاد دارند که نزاکت، یک سری قواعد است که ساخته شده تا فقط دیگران در مورد آنها بهجا بیاورند.
، معتقدند روزی خوب است که در آن روز مجبور نشوند به دیگران چیز خوبی بگویند. تسلطداشتن بر دیگران اکثر بیشعورها برای تسلطداشتن بر دیگران زندگی میکنند؛ از این رو همیشه نگران ازدستدادن تسلطشاناند، چه بر زندگی خودشان و چه بر روی زندگی کسانی که تحت تسلط خود درآوردهاند. بیشعورها برای تداوم این احساس تسلط: ، قوانین را برحسب حداکثر بهرهکشی از دیگران، دستکاری میکنند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷