@flith کانال پروازفکرواندیشه
🔺 تاریخ خونین
کتاب «#فرزندان_انقلاب: تاریخ فرانسه 1799 تا 1914»
(#رابرت_جیلدیا،
ترجمۀ #اکبر_معصو_بیگی، تهران: نگاه، 1395) منتشر شد.
کتاب ماجرای جنگ و انقلاب و دگرگونی و کشاکش را در پنج نسل و در برهه‌ای صد‌وچندساله روایت میکند. فرانسۀ قرن نوزدهم به همان اندازه که زمانۀ آفرینش‌های هنری، ادبی و فلسفی است زمانۀ آشوب و خونریزی هم هست. نویسندۀ کتاب کسی است که تاریخ و فرهنگ فرانسه را موضوع محوری اغلب پژوهش‌های خود قرار داده است. او در حال حاضر استاد تاریخ مدرن در دانشگاه آکسفورد است
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
🔺 تاریخ خونین
کتاب «#فرزندان_انقلاب: تاریخ فرانسه 1799 تا 1914»
(#رابرت_جیلدیا،
ترجمۀ #اکبر_معصو_بیگی، تهران: نگاه، 1395) منتشر شد.
کتاب ماجرای جنگ و انقلاب و دگرگونی و کشاکش را در پنج نسل و در برهه‌ای صد‌وچندساله روایت میکند. فرانسۀ قرن نوزدهم به همان اندازه که زمانۀ آفرینش‌های هنری، ادبی و فلسفی است زمانۀ آشوب و خونریزی هم هست. نویسندۀ کتاب کسی است که تاریخ و فرهنگ فرانسه را موضوع محوری اغلب پژوهش‌های خود قرار داده است. او در حال حاضر استاد تاریخ مدرن در دانشگاه آکسفورد است
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 یکی از بزرگ ترین مصیبت های ما این است که آموزگاران ما انسان های راستگویی نیستند ! آنان چیزهایی را که خودشان در موردش شک دارند با قاطعیت به ما آموزش می دهند ! آن ها نمی گویند که : "ما اینگونه فکر می کنیم" ، بلکه می گویند : "ما اینگونه می دانیم !"
دلیل و مدرکی که ما ارائه می دهیم برای آن ها جذاب نیست ؛ آن ها دستور به ایمان داشتن می دهند ؛ آن ها همه شک ها را پیش خود نگه می دارند ؛ چیزی را توضیح نمی دهند ، فقط ادعا می کنند !
به این شیوه آن ها مسلمان ، یهودی ، یا مسیحی می سازند ، اما انسان نمی سازند ! به این شیوه شما را دنباله رو می سازند ، پیشرو نمی سازند
#رابرت#گرین#اینگرسول
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 یکی از بزرگ ترین مصیبت های ما این است که آموزگاران ما انسان های راستگویی نیستند ! آنان چیزهایی را که خودشان در موردش شک دارند با قاطعیت به ما آموزش می دهند ! آن ها نمی گویند که : "ما اینگونه فکر می کنیم" ، بلکه می گویند : "ما اینگونه می دانیم !"
دلیل و مدرکی که ما ارائه می دهیم برای آن ها جذاب نیست ؛ آن ها دستور به ایمان داشتن می دهند ؛ آن ها همه شک ها را پیش خود نگه می دارند ؛ چیزی را توضیح نمی دهند ، فقط ادعا می کنند !
به این شیوه آن ها مسلمان ، یهودی ، یا مسیحی می سازند ، اما انسان نمی سازند ! به این شیوه شما را دنباله رو می سازند ، پیشرو نمی سازند
#رابرت#گرین#اینگرسول
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دندان نیش یا dogtooth اثری بسیار قابل تامل و عمیق است. اثری که حرفهای زیادی برای گفتن دارد و سوالهای زیادی را در ذهن مخاطبش ایجاد میکند. فیلم روایتگر داستان خانواده ی عجیبی است که سبک زندگیشان با خانواده های دیگر متفاوت است. والدین این خانواده فرزندان خود را از جامعه دور نگه داشته اند، به آنها دنیای دیگری را معرفی کرده اند و حتی برخی از معانی کلمات را هم اشتباه به آنها آموخته اند. آنها همه چیز را فراهم کرده اند تا فرزندانشان از دنیای پیرامون خود متنفر باشند در حالیکه حتی یکبار هم آن را تجربه نکرده اند. دلیل این والدین برای کار خود محافظت از فرزندان خود و جلوگیری از انحراف آنهاست.
فیلم را می توان از جنبه های مختلف بررسی کرد. برای مثال می توان از شرطی شدن فرزندان گفت. پدر و مادر برای مطیع نگاه داشتن فرزندان از یک مجموعه پاداش و تنبیه استفاده می کنند. همینطور شاید بتوان از رفتار فرزندان درباره لیسیدن نیز نوعی شرطی سازی فهمید. در جایی از فیلم میبینیم که یکی از دخترها حتی بدون اینکه پاداشی دریافت کند، خواهرش را لیس می زند. به فیلم می توان از نظرگاه سیاسی نگریست. می توان پدر و مادر را در نقش هیات حاکمه دیکتاتوری دید که برای تحت کنترل داشتن زیر دستانشان آن ها را بی اطلاع و ایزوله نگه می دارند، برایشان دشمن تراشی می کنند و داستان هایی دروغین درباره دنیای خارج می بافند. مراسم سالگرد ازدواج را شاید بتوان یک جشن سالگرد انقلاب دانست که در آن سرودهایی برای پاسداشت اتحاد و همبستگی خوانده می شود. از این جهت شاید بتوان فیلم را در تحلیل مدلی از حکومت های ایدئولوژیک قرن بیستم دانست.
هرچند که مسائلی همانند دشمن سازی دروغین و تلاش برای کنترل ذهن افراد را شاید بتوان به حکومت های مختلفی در دوره های زمانی و جغرافیاهای گوناگون نسبت داد. درباره نیت والدین از انجام این کار میتوان گمانه زنی کرد. هر چند خود پدر نیتش را به طور غیر مستقیم جایی که کریستینا را کتک می زند می گوید. او می گوید که امیدوارم فرزندان خودت روزی از راه به در شوند. این بدان معنی است که وی همه این کنترلها و همه این دروغ ها را گفته است تا آنها منحرف نشوند. حتی حاضر شده است که کسی را برای خدمات جنسی به پسرش استخدام کند اما او را از دنیای بیرون دور سازد. حتی در سطحی بالاتر حاضر می شود یکی از خواهر ها را هم آغوش پسرش کند.
حرف در مورد این فیلم بسیار زیبا و تکان دهنده بسیار زیاد است. دندان نیش اثریست که می توان در مورد آن و تک تک سکانسهایش، ساعت ها صحبت کرد. اثری تاثیر گذار و عمیق در وصف انسان و اینکه او تا چه حد می تواند ترسناک باشد.
تلخیص از نقد علیرضا ایرانشاهی و امیر حسین اسلامی نژاد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دندان نیش یا dogtooth اثری بسیار قابل تامل و عمیق است. اثری که حرفهای زیادی برای گفتن دارد و سوالهای زیادی را در ذهن مخاطبش ایجاد میکند. فیلم روایتگر داستان خانواده ی عجیبی است که سبک زندگیشان با خانواده های دیگر متفاوت است. والدین این خانواده فرزندان خود را از جامعه دور نگه داشته اند، به آنها دنیای دیگری را معرفی کرده اند و حتی برخی از معانی کلمات را هم اشتباه به آنها آموخته اند. آنها همه چیز را فراهم کرده اند تا فرزندانشان از دنیای پیرامون خود متنفر باشند در حالیکه حتی یکبار هم آن را تجربه نکرده اند. دلیل این والدین برای کار خود محافظت از فرزندان خود و جلوگیری از انحراف آنهاست.
فیلم را می توان از جنبه های مختلف بررسی کرد. برای مثال می توان از شرطی شدن فرزندان گفت. پدر و مادر برای مطیع نگاه داشتن فرزندان از یک مجموعه پاداش و تنبیه استفاده می کنند. همینطور شاید بتوان از رفتار فرزندان درباره لیسیدن نیز نوعی شرطی سازی فهمید. در جایی از فیلم میبینیم که یکی از دخترها حتی بدون اینکه پاداشی دریافت کند، خواهرش را لیس می زند. به فیلم می توان از نظرگاه سیاسی نگریست. می توان پدر و مادر را در نقش هیات حاکمه دیکتاتوری دید که برای تحت کنترل داشتن زیر دستانشان آن ها را بی اطلاع و ایزوله نگه می دارند، برایشان دشمن تراشی می کنند و داستان هایی دروغین درباره دنیای خارج می بافند. مراسم سالگرد ازدواج را شاید بتوان یک جشن سالگرد انقلاب دانست که در آن سرودهایی برای پاسداشت اتحاد و همبستگی خوانده می شود. از این جهت شاید بتوان فیلم را در تحلیل مدلی از حکومت های ایدئولوژیک قرن بیستم دانست.
هرچند که مسائلی همانند دشمن سازی دروغین و تلاش برای کنترل ذهن افراد را شاید بتوان به حکومت های مختلفی در دوره های زمانی و جغرافیاهای گوناگون نسبت داد. درباره نیت والدین از انجام این کار میتوان گمانه زنی کرد. هر چند خود پدر نیتش را به طور غیر مستقیم جایی که کریستینا را کتک می زند می گوید. او می گوید که امیدوارم فرزندان خودت روزی از راه به در شوند. این بدان معنی است که وی همه این کنترلها و همه این دروغ ها را گفته است تا آنها منحرف نشوند. حتی حاضر شده است که کسی را برای خدمات جنسی به پسرش استخدام کند اما او را از دنیای بیرون دور سازد. حتی در سطحی بالاتر حاضر می شود یکی از خواهر ها را هم آغوش پسرش کند.
حرف در مورد این فیلم بسیار زیبا و تکان دهنده بسیار زیاد است. دندان نیش اثریست که می توان در مورد آن و تک تک سکانسهایش، ساعت ها صحبت کرد. اثری تاثیر گذار و عمیق در وصف انسان و اینکه او تا چه حد می تواند ترسناک باشد.
تلخیص از نقد علیرضا ایرانشاهی و امیر حسین اسلامی نژاد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی🍃🍃
محمدرضا شفیعی کدکنی در نوزده مهر ۱۳۱۸ در کدکن از توابع تربت حیدریه امروزی در خراسان به دنیا آمد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود (که آخوند بود) و ادیب نیشابوری دوم به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت سالگی تمام الفیه ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم قزوینی (معروف به فقیه آزادگان) تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد میلانی خواند و در این دوره با سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی هم‌درس بود. او به پیشنهاد دکتر علی اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.
شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون (۱۳۹۱) به درخواست دانشگاه تهران استاد دانشگاه تهران است. استاد بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشت «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث شاعر خراسانی به شمار میرود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.
محمدرضا شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسه مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند و پس از ۹ ماه دوری از وطن به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی🍃🍃
محمدرضا شفیعی کدکنی در نوزده مهر ۱۳۱۸ در کدکن از توابع تربت حیدریه امروزی در خراسان به دنیا آمد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود (که آخوند بود) و ادیب نیشابوری دوم به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت سالگی تمام الفیه ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم قزوینی (معروف به فقیه آزادگان) تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد میلانی خواند و در این دوره با سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی هم‌درس بود. او به پیشنهاد دکتر علی اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.
شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون (۱۳۹۱) به درخواست دانشگاه تهران استاد دانشگاه تهران است. استاد بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشت «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث شاعر خراسانی به شمار میرود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.
محمدرضا شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسه مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند و پس از ۹ ماه دوری از وطن به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃بررسی آثار شفیعی کدکنی🍃🍃
شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی دانست. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب میدهد و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده، دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ ایرانی و بخصوص خراسان را نشان میدهد.
تصحیحات او نمونهٔ اعلای تصحیح انتقادی متن است، اسرارالتوحید، مصیبت‌نامه، الهی‌نامه، منطق‌الطیر، اسرارنامه، مقامات و حالات ابوسعید، نوشته بر دریا (مقامات ابوالحسن خرقانی)، مرموزات اسدی در مرموزات داوودی، بهترین نمونه‌های تصحیح انتقادی متن در ادبیات فارسی هستند.
او از اندک محققین تاریخ و ادب فارسی است که به تاریخ کرامیه پرداخته و کتابی منقح در این باب فراهم کرده‌است.
کتاب‌های دیگر او مثل موسیقی شعر، صور خیال، ادوار شعر فارسی، زمینه‌های اجتماعی شعر فارسی، از جامی تا روزگار ما امروزه از کتاب‌های کلاسیک نقد ادبی محسوب می‌شوند.
او علاقه‌مند به شعر فارسی است و علاقهٔ او به عرفان و نقد ادبی هم از همین‌جا نشأت می‌گیرد.
وی در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه آورده است که آنچه در زبان فارسی به «آن» معروف است و میتوان آن را جوهره جمال دانست، در زبانهای دیگر وجود ندارد. او همچنین شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان دیگری امکان کاربرد آن را نمیتوان یافت، ممتاز دانسته است. شفیعی کدکنی همچنین در این کتاب شطح را نوعی شکستن تابوها معرفی نموده و شطحیات حلاج را به طور ضمنی با کتاب زایش تراژدی نیچه مقایسه کرده است که در هر دو به تجربه بیان «بیان ناپذیرها» پرداخته شده است. نکته تازه‌ای که ایشان در این زمینه بیان میکنند به ساختار شطح و اینکه اخباری باشد (مانند سبحانی ما اعظم شانی) یا انشایی (انالحق) و تأثیر متفاوت این دو بیان باز می‌گردد. یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این سؤال است که چرا شاعران عرب به اندازه شاعران فارسی‌زبان از آیات قرآن در اشعار خود استفاده ننموده‌اند. شفیعی کدکنی محور این کتاب خود را بر این عقیده که برای بسط و درک تجربه دست نیافتنی صوفی به ناچار باید از سخنان و زبانی که به کار برده است کمک گرفت، استوار نموده است و بیان میکند که گاه حرکت از صوت به صورت و معنی بسیار بارز است. یکی از مثالهایی که او به آن اشاره نموده شعری است از شاعری با نام علی ابن حسین مغربی که قصیده‌ای در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که:
دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَبی / انا علی بی الحسین المغربی
شفیعی کدکنی در این اثر خود برای شرح مفهوم سبک‌شناسی عرفانی میگوید: «هر نگاه هنری به الاهیات و دین» می‌تواند ویژگی‌های اسلوبی و سبکی خاص خود را داشته باشد، که همان سبک‌شناسی عرفانی‌است. وی همچنین معتقد است که در سرتاسر تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، با دو گونه تصوف روبرو هستیم که یکی تصوف قبل از ابن عربی یا تصوف خراسانیست و دیگری تصوف بعد از ابن عربی، و این دو مکتب را بر روی مثلثی نشان میدهد که نقطه صعود یک ضلع آن مثنوی معنوی است و راس ضلع دیگر، ابن عربی است که به مرور با نزدیک شدن به عرفان قاجاری و قرن سیزدهم، با نزول همراه میشود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃بررسی آثار شفیعی کدکنی🍃🍃
شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی دانست. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب میدهد و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده، دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ ایرانی و بخصوص خراسان را نشان میدهد.
تصحیحات او نمونهٔ اعلای تصحیح انتقادی متن است، اسرارالتوحید، مصیبت‌نامه، الهی‌نامه، منطق‌الطیر، اسرارنامه، مقامات و حالات ابوسعید، نوشته بر دریا (مقامات ابوالحسن خرقانی)، مرموزات اسدی در مرموزات داوودی، بهترین نمونه‌های تصحیح انتقادی متن در ادبیات فارسی هستند.
او از اندک محققین تاریخ و ادب فارسی است که به تاریخ کرامیه پرداخته و کتابی منقح در این باب فراهم کرده‌است.
کتاب‌های دیگر او مثل موسیقی شعر، صور خیال، ادوار شعر فارسی، زمینه‌های اجتماعی شعر فارسی، از جامی تا روزگار ما امروزه از کتاب‌های کلاسیک نقد ادبی محسوب می‌شوند.
او علاقه‌مند به شعر فارسی است و علاقهٔ او به عرفان و نقد ادبی هم از همین‌جا نشأت می‌گیرد.
وی در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه آورده است که آنچه در زبان فارسی به «آن» معروف است و میتوان آن را جوهره جمال دانست، در زبانهای دیگر وجود ندارد. او همچنین شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان دیگری امکان کاربرد آن را نمیتوان یافت، ممتاز دانسته است. شفیعی کدکنی همچنین در این کتاب شطح را نوعی شکستن تابوها معرفی نموده و شطحیات حلاج را به طور ضمنی با کتاب زایش تراژدی نیچه مقایسه کرده است که در هر دو به تجربه بیان «بیان ناپذیرها» پرداخته شده است. نکته تازه‌ای که ایشان در این زمینه بیان میکنند به ساختار شطح و اینکه اخباری باشد (مانند سبحانی ما اعظم شانی) یا انشایی (انالحق) و تأثیر متفاوت این دو بیان باز می‌گردد. یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این سؤال است که چرا شاعران عرب به اندازه شاعران فارسی‌زبان از آیات قرآن در اشعار خود استفاده ننموده‌اند. شفیعی کدکنی محور این کتاب خود را بر این عقیده که برای بسط و درک تجربه دست نیافتنی صوفی به ناچار باید از سخنان و زبانی که به کار برده است کمک گرفت، استوار نموده است و بیان میکند که گاه حرکت از صوت به صورت و معنی بسیار بارز است. یکی از مثالهایی که او به آن اشاره نموده شعری است از شاعری با نام علی ابن حسین مغربی که قصیده‌ای در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که:
دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَبی / انا علی بی الحسین المغربی
شفیعی کدکنی در این اثر خود برای شرح مفهوم سبک‌شناسی عرفانی میگوید: «هر نگاه هنری به الاهیات و دین» می‌تواند ویژگی‌های اسلوبی و سبکی خاص خود را داشته باشد، که همان سبک‌شناسی عرفانی‌است. وی همچنین معتقد است که در سرتاسر تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، با دو گونه تصوف روبرو هستیم که یکی تصوف قبل از ابن عربی یا تصوف خراسانیست و دیگری تصوف بعد از ابن عربی، و این دو مکتب را بر روی مثلثی نشان میدهد که نقطه صعود یک ضلع آن مثنوی معنوی است و راس ضلع دیگر، ابن عربی است که به مرور با نزدیک شدن به عرفان قاجاری و قرن سیزدهم، با نزول همراه میشود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ای نگاهت خنده مهتاب ها
بر پرند ِ رنگ رنگ ِ خواب ها
ای صفای جاودان ِهرچه هست:
باغ ها ، گل ها ، سحر ها ، آب ها
ای نگاهت جاودان افروخته
شمع ها ، خورشیدها ، مهتاب ها
ای طلوع بی زوال آرزو
در صفای روشنی محراب ها
ناز نوشینی تو و دیدار توست
خنده مهتاب در مرداب ها
در خرام نازنینت جلوه کرد
رقص ماهی ها و پیچ و تاب ها.
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ای نگاهت خنده مهتاب ها
بر پرند ِ رنگ رنگ ِ خواب ها
ای صفای جاودان ِهرچه هست:
باغ ها ، گل ها ، سحر ها ، آب ها
ای نگاهت جاودان افروخته
شمع ها ، خورشیدها ، مهتاب ها
ای طلوع بی زوال آرزو
در صفای روشنی محراب ها
ناز نوشینی تو و دیدار توست
خنده مهتاب در مرداب ها
در خرام نازنینت جلوه کرد
رقص ماهی ها و پیچ و تاب ها.
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «سفر به خیر» از مجموعه در کوچه باغ‌های نشابور:
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «سفر به خیر» از مجموعه در کوچه باغ‌های نشابور:
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*طفلی به نام شادی دیری است گمشده است
با چشم های روشن براق
با گیسوی بلند به بالای آرزو
هر کس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر
#شفیعی_کدکنی🍃🍃
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*طفلی به نام شادی دیری است گمشده است
با چشم های روشن براق
با گیسوی بلند به بالای آرزو
هر کس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر
#شفیعی_کدکنی🍃🍃
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دکتر شفیعی کدکنی مي نویسند:"با دوستم رضا سيدحسيني در خيابان استانبول نزديكي هاي ميدان مُخبرالدوله از كتاب فروشي نيل مي آمديم.روزنامه هاي عصردرآمده بود.كيهان در گوشه ي صفحه ي اول خبر مرگ مصدق را چاپ كرده بود.مدتي به روزنامه خيره شدم و خطاب به مصدق عباراتي گفتم:كه خوب،پيرمرد بالاخره... يكباره زدم زير گريه؛ از آن گريه هاي عجيب و غريب كه كم تر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سيد حسيني دست مرا گرفته بود و مي كشيد كه بي صدا! الان مي آيند و ما را مي گيرند و من همان طور نعره مي زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه مان. منزلي بود در خيابان شيخ هادي... با يكي از هم كلاسي هاي هم شهري ام اجاره كرده بودم. گريه كنان رفتم به خانه و در آن جا شعر "مرثيه ي درخت" را سرودم*:»
دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره ی دریا را
- آشفته و عبوس -
تعبیر می کند ؟
من می شنیدم از لب برگ
- این زبان سبز -
در خواب نیم شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود:
- در سوكت ای درخت تناور!
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن!
ما را
حتی امان گریه ندادند.
من، اولین سپیده ي بیدار باغ را
- آمیخته به خون طراوت -
در خواب برگ های تو دیدم
من، اولین ترنم مرغان صبح را
- بیدار ِ روشنایی ِ رویان ِ رودبار -
در گل افشانی تو شنیدم.
دیدند بادها،
کان شاخ و برگ های مقدس
- این سال و سالیان که شبی مرگواره بود -
در سایه ی حصار تو پوسید
دیوار،
دیوار ِ بی کرانی ِ تنهایی تو -
یا
دیوار باستانی ِ تردیدهای من
نگذاشت شاخه های تو دیگر
در خنده ی سپیده ببالند
حتی،
نگذاشت قمریان پریشان
( اینان که مرگ یک گل نرگس را
یک ماه پیش تر
آن سان گریستند )
در سوك ِ ساکت ِ تو بنالند.
گیرم،
بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
- بر نخل های تشنه ی صحرا، يمن، عدن...
یا آب های ِ ساحلی ِ نیل -
از بخشش ِ کدام سپیده ست
اما ،
من از نگاه آینه
- هر چند تیره ، تار -
شرمنده ام که : آه
در سکوت ای درخت تناور،
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارور شدن از خویش،
در خاک خویش ریشه دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.**
15 اسفند 1345
در جست و جوي نيشابور: زندگي و شعر محمدرضا شفيعي كدكني (م. سرشك)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دکتر شفیعی کدکنی مي نویسند:"با دوستم رضا سيدحسيني در خيابان استانبول نزديكي هاي ميدان مُخبرالدوله از كتاب فروشي نيل مي آمديم.روزنامه هاي عصردرآمده بود.كيهان در گوشه ي صفحه ي اول خبر مرگ مصدق را چاپ كرده بود.مدتي به روزنامه خيره شدم و خطاب به مصدق عباراتي گفتم:كه خوب،پيرمرد بالاخره... يكباره زدم زير گريه؛ از آن گريه هاي عجيب و غريب كه كم تر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سيد حسيني دست مرا گرفته بود و مي كشيد كه بي صدا! الان مي آيند و ما را مي گيرند و من همان طور نعره مي زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه مان. منزلي بود در خيابان شيخ هادي... با يكي از هم كلاسي هاي هم شهري ام اجاره كرده بودم. گريه كنان رفتم به خانه و در آن جا شعر "مرثيه ي درخت" را سرودم*:»
دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره ی دریا را
- آشفته و عبوس -
تعبیر می کند ؟
من می شنیدم از لب برگ
- این زبان سبز -
در خواب نیم شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود:
- در سوكت ای درخت تناور!
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن!
ما را
حتی امان گریه ندادند.
من، اولین سپیده ي بیدار باغ را
- آمیخته به خون طراوت -
در خواب برگ های تو دیدم
من، اولین ترنم مرغان صبح را
- بیدار ِ روشنایی ِ رویان ِ رودبار -
در گل افشانی تو شنیدم.
دیدند بادها،
کان شاخ و برگ های مقدس
- این سال و سالیان که شبی مرگواره بود -
در سایه ی حصار تو پوسید
دیوار،
دیوار ِ بی کرانی ِ تنهایی تو -
یا
دیوار باستانی ِ تردیدهای من
نگذاشت شاخه های تو دیگر
در خنده ی سپیده ببالند
حتی،
نگذاشت قمریان پریشان
( اینان که مرگ یک گل نرگس را
یک ماه پیش تر
آن سان گریستند )
در سوك ِ ساکت ِ تو بنالند.
گیرم،
بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
- بر نخل های تشنه ی صحرا، يمن، عدن...
یا آب های ِ ساحلی ِ نیل -
از بخشش ِ کدام سپیده ست
اما ،
من از نگاه آینه
- هر چند تیره ، تار -
شرمنده ام که : آه
در سکوت ای درخت تناور،
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارور شدن از خویش،
در خاک خویش ریشه دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.**
15 اسفند 1345
در جست و جوي نيشابور: زندگي و شعر محمدرضا شفيعي كدكني (م. سرشك)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در نگاه من، بهارانی هنوز
پاک تر از چشمه سارانی هنوز
روشنایی بخشِ چشم آرزو
خنده ی صبح بهارانی هنوز
در مشام جان به دشتِ یادها
بادِ صبح و بوی بارانی هنوز
در تموزِ تشنه کامی های من
برفِ پاکِ کوهسارانی هنوز
در طلوعِ روشنِ صبحِ بهار
عطرِ پاک جوکنارانی هنوز
کشتزار آرزوهای مرا
برقِ سوزانی و بارانی هنوز
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در نگاه من، بهارانی هنوز
پاک تر از چشمه سارانی هنوز
روشنایی بخشِ چشم آرزو
خنده ی صبح بهارانی هنوز
در مشام جان به دشتِ یادها
بادِ صبح و بوی بارانی هنوز
در تموزِ تشنه کامی های من
برفِ پاکِ کوهسارانی هنوز
در طلوعِ روشنِ صبحِ بهار
عطرِ پاک جوکنارانی هنوز
کشتزار آرزوهای مرا
برقِ سوزانی و بارانی هنوز
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به پایان رسیدیم اما
نکردیم آغاز،
فرو ریخت پرها
نکردیم پرواز.
ببخشای
ای روشن عشق بر ما،
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم
ببخشای
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست
استاد #شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به پایان رسیدیم اما
نکردیم آغاز،
فرو ریخت پرها
نکردیم پرواز.
ببخشای
ای روشن عشق بر ما،
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم
ببخشای
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست
استاد #شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
یک قاعده ی کلی در مورد هر گونه عشقی وجود دارد.چه عشق به زندگی باشد٬ چه عشق به یک انسان دیگر٬ به یک حیوان و یا یک گل؛ من ھنگامی می توانم دوست بدارم که عشق من درخور معشوق باشد و با نیازھا و طبیعت او ھمخوانی داشته باشد. عشق من به گیاھی که به آب کم نیاز دارد، خود را در این نشان می دھد که تنھا ھمانقدر که نیاز دارد به آن آب بدھم. اگر درباره ی «آنچه که برای گیاھان سودمند است» یک پیش باوری دارم،مثلا این که ھمه ی گیاھان به آب فراوان نیاز دارند، گیاه را خراب خواھم کرد و از بین خواھم برد، چون نمی توانم آن را چنان که بایسته ی اوست دوست بدارم .پس فقط دوست داشتن و «بھترین آرزوھا» را برای یک موجود زنده ی دیگر داشتن، کافی نیست. تا ندانم نیاز یک گیاه، یک حیوان، یک کودک، یک مرد، و یا یک زن چیست، و تا نتوانم خود را از پیش فرض ام در این باره که بھترین چیز برای دیگران چیست و از میل ام به کنترل دیگران، رھا کنم، عشق من ویرانگر است٬ بوسه ی مرگ است.
#جاذبه_قهر_و_عشق_به_زندگی
#اریک_فروم
#هما_همایون
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
یک قاعده ی کلی در مورد هر گونه عشقی وجود دارد.چه عشق به زندگی باشد٬ چه عشق به یک انسان دیگر٬ به یک حیوان و یا یک گل؛ من ھنگامی می توانم دوست بدارم که عشق من درخور معشوق باشد و با نیازھا و طبیعت او ھمخوانی داشته باشد. عشق من به گیاھی که به آب کم نیاز دارد، خود را در این نشان می دھد که تنھا ھمانقدر که نیاز دارد به آن آب بدھم. اگر درباره ی «آنچه که برای گیاھان سودمند است» یک پیش باوری دارم،مثلا این که ھمه ی گیاھان به آب فراوان نیاز دارند، گیاه را خراب خواھم کرد و از بین خواھم برد، چون نمی توانم آن را چنان که بایسته ی اوست دوست بدارم .پس فقط دوست داشتن و «بھترین آرزوھا» را برای یک موجود زنده ی دیگر داشتن، کافی نیست. تا ندانم نیاز یک گیاه، یک حیوان، یک کودک، یک مرد، و یا یک زن چیست، و تا نتوانم خود را از پیش فرض ام در این باره که بھترین چیز برای دیگران چیست و از میل ام به کنترل دیگران، رھا کنم، عشق من ویرانگر است٬ بوسه ی مرگ است.
#جاذبه_قهر_و_عشق_به_زندگی
#اریک_فروم
#هما_همایون
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
با عرضِ سلام خدمتِ آقایِ «پیامِ کارنامه» پیرامونِ بازی شما در نمایشِ «بگرد تا بگردم» به کارگردانی یِ «حسین توحیدی» نقدی داشتم که امیدوارم کارساز واقع شود.
در ابتدا باید عرض کنم که نحوه یِ ورود شما چنانِ بازیگرِ روبه رویتان که به شرح زیر بود، می باشد. : « ورود به صحنه یِ تئاتر با ورود به جایی از صحنه ی زندگی این تفاوت را دارد که در زندگی ممکن است بدانید که به چه جایی وارد می شوید، چه کسانی قبل از شما آنجا بوده اند و «چه هدفی از ورودِ به آنجا دارید،» اما نمی دانید در لحظه یِ ورودِ شما در آنجا چه اتفاقی در حالِ وقوع است و چه دیالوگ هایی به میان. اما آکتورِ صحنه دقیقاً همه یِ این ها را میداند. آکتور از پیش می داند که ورودِ او «باید چه تاثیری بر فضایِ نمایش بگذارد یا به بیانی دقیق تر چه جلوه ای باید داشته باشد. اما این توانایی یِ هر بازیگری نیست. اما من در لحظه یِ ورودِ شما این جلوه را شاهد بودم و این به بدنِ فوق العاده خوب و ریتمِ بدنی یِ کوک شده با ذهنتان میدانم. مهمترین و اصلی ترین کار هر آکتور در یک حضورِ صحنه ای این است.»
با این تفاوت که در شما (در میزان سنِ ورود) تمرکزِ بالاتری دریافت می شد و این نکته یِ جالب این بود که تا انتها این تمرکز از بین نرفت..!!
نکته مهم در موردِ شما این بود که لحنِ بازی یِ آکتورِ روبه روی تان را خیلی خوب دریافت می کردید و واکنش هایتان هم بسیار مطلوب و در خور بود.
من در موردِ ادایِ لحنِ دیالوگ ها نمره یِ بالاتری به شما نسبت به آقای مستجابیان می دهم ولی این را هم باید متذکر شوم که شما دو نفر این خلقِ شخصیت هایِ درخشانتان را مدیونِ همدیگر هستید چرا که لحنِ دو همبازی (در صورتِ پختگی) می تواند دریافت هایِ کامل تری را به مخاطب منتقل کند...
بازیگر باید برایِ هر آنچیزی که رویِ صحنه با خود می برد، فرمان [و دستورهایِ] بازی بسازد . چه موقع زمان؟ «زمان تمرین»
من فکر می کنم شما زمانِ تمرین به خوبی توانسته اید این دستور ها را ساخته و کد گذاری کنید..
در مقوله یِ اجرایِ صحنه ای ، مبحثی در بُعدِ بازیگری یِ پست مدرن [یا همان متد] مطرح است که هرچند به نظریه در نیامده ولی جزءِ الزامات عملی است، حتی در بحثِ بازیگری یِ مارکسیستی [تیپیکال] و آن هم پاکسازی یِ امیشنی [یا همان احساسی] است یعنی بازیگر باید نسبت به رول خود یک اقدامِ فلیتراسیونِ احساس را اتخاذ کند و بدین شرح است که در دسته بندی یِ «عناصرِ حسی» بتوان به قدرتِ تشخیص و انتخاب رسید در تمامِ طولِ حضورِ صحنه ای یِ یک آکتور در قاب یا ... . این مورد تنها به تمرینِ بازیگر بستگی دارد و لاغیر... به عقیده یِ بنده شما رابطه یِ احساسی یِ خودتون با نقش رو خیلی مطلوب توانسته بودید فیلتر و پاکسازی کنید و حتی بازیگر روبرو یتان آقایِ مستجابیان هم میشه گفت این عمل را به نحوِ احسن انجام دادند.
چند پیشنهاد :
۱- سعی کنید بازی تان به سمتِ لودگی نرود..
۲- نویسندگی را بیاموزید و مطالعه را در دستور کار خود قرار دهید...
امیدوارم که همیشه موفق، پیروز و پایدار باشید.
«#پارسا_زنگنه»
۱۹/۵/۹۵
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
با عرضِ سلام خدمتِ آقایِ «پیامِ کارنامه» پیرامونِ بازی شما در نمایشِ «بگرد تا بگردم» به کارگردانی یِ «حسین توحیدی» نقدی داشتم که امیدوارم کارساز واقع شود.
در ابتدا باید عرض کنم که نحوه یِ ورود شما چنانِ بازیگرِ روبه رویتان که به شرح زیر بود، می باشد. : « ورود به صحنه یِ تئاتر با ورود به جایی از صحنه ی زندگی این تفاوت را دارد که در زندگی ممکن است بدانید که به چه جایی وارد می شوید، چه کسانی قبل از شما آنجا بوده اند و «چه هدفی از ورودِ به آنجا دارید،» اما نمی دانید در لحظه یِ ورودِ شما در آنجا چه اتفاقی در حالِ وقوع است و چه دیالوگ هایی به میان. اما آکتورِ صحنه دقیقاً همه یِ این ها را میداند. آکتور از پیش می داند که ورودِ او «باید چه تاثیری بر فضایِ نمایش بگذارد یا به بیانی دقیق تر چه جلوه ای باید داشته باشد. اما این توانایی یِ هر بازیگری نیست. اما من در لحظه یِ ورودِ شما این جلوه را شاهد بودم و این به بدنِ فوق العاده خوب و ریتمِ بدنی یِ کوک شده با ذهنتان میدانم. مهمترین و اصلی ترین کار هر آکتور در یک حضورِ صحنه ای این است.»
با این تفاوت که در شما (در میزان سنِ ورود) تمرکزِ بالاتری دریافت می شد و این نکته یِ جالب این بود که تا انتها این تمرکز از بین نرفت..!!
نکته مهم در موردِ شما این بود که لحنِ بازی یِ آکتورِ روبه روی تان را خیلی خوب دریافت می کردید و واکنش هایتان هم بسیار مطلوب و در خور بود.
من در موردِ ادایِ لحنِ دیالوگ ها نمره یِ بالاتری به شما نسبت به آقای مستجابیان می دهم ولی این را هم باید متذکر شوم که شما دو نفر این خلقِ شخصیت هایِ درخشانتان را مدیونِ همدیگر هستید چرا که لحنِ دو همبازی (در صورتِ پختگی) می تواند دریافت هایِ کامل تری را به مخاطب منتقل کند...
بازیگر باید برایِ هر آنچیزی که رویِ صحنه با خود می برد، فرمان [و دستورهایِ] بازی بسازد . چه موقع زمان؟ «زمان تمرین»
من فکر می کنم شما زمانِ تمرین به خوبی توانسته اید این دستور ها را ساخته و کد گذاری کنید..
در مقوله یِ اجرایِ صحنه ای ، مبحثی در بُعدِ بازیگری یِ پست مدرن [یا همان متد] مطرح است که هرچند به نظریه در نیامده ولی جزءِ الزامات عملی است، حتی در بحثِ بازیگری یِ مارکسیستی [تیپیکال] و آن هم پاکسازی یِ امیشنی [یا همان احساسی] است یعنی بازیگر باید نسبت به رول خود یک اقدامِ فلیتراسیونِ احساس را اتخاذ کند و بدین شرح است که در دسته بندی یِ «عناصرِ حسی» بتوان به قدرتِ تشخیص و انتخاب رسید در تمامِ طولِ حضورِ صحنه ای یِ یک آکتور در قاب یا ... . این مورد تنها به تمرینِ بازیگر بستگی دارد و لاغیر... به عقیده یِ بنده شما رابطه یِ احساسی یِ خودتون با نقش رو خیلی مطلوب توانسته بودید فیلتر و پاکسازی کنید و حتی بازیگر روبرو یتان آقایِ مستجابیان هم میشه گفت این عمل را به نحوِ احسن انجام دادند.
چند پیشنهاد :
۱- سعی کنید بازی تان به سمتِ لودگی نرود..
۲- نویسندگی را بیاموزید و مطالعه را در دستور کار خود قرار دهید...
امیدوارم که همیشه موفق، پیروز و پایدار باشید.
«#پارسا_زنگنه»
۱۹/۵/۹۵
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٦
تعریف بیشعوری بزرگترین راز خلقت این نیست که خدا چرا جهان را خلق کرده است، بلکه این است که چرا بیشعورها را اینقدر گستاخ و منفور آفریده است. - دیوارنوشتهای پشت یک در، در کلیسای بوستون۱ تا اینجا، بارها و بارها از اصطلاحات بیشعور و بیشعوری استفاده کردیم، بدون آنکه تعریف دقیقی از آنها ارائه کنیم. از خود اسمها نمیتوان به تعریف مسّمای آنها رسید. یکی از راههای عمومی شناختنِ بیشعورها، شناسایی موقعیتهای بروز بیشعوری است. مث خود من در خواب هم نمیتوانم تصور کنم که در دادگاه کسی جز یک وکیل بیشعور از من دفاع کند. هیچ تعریف مختصری نمیتواند پیچیدگی شگفتآور پدیدهی بیشعوری را بیان کند. اما این مساله، ینحل نیست. بسیاری از مردم عقیده دارند: «شاید من نتوانم بیشعوری را تعریف کنم، اما قطعا وقتی بیشعوری را ببینم، میشناسمش.» و این سخن درستی است. تقریبا همه در این امر اتفاق نظر دارند که بیشعور کسی است که رفتار وقیح و نفرتانگیزی را به صورت کام ارادی و عمدی از خود بروز میدهد و از ایجاد اختلا لی که در کارها بهوجود آورده و آزاری که به دیگران رسانده قلبا بسیار خوشحال است. البته همیشه منتقدانی هستند که به این نوع تعریف معترضاند و آن را از زبان یک درمانگرِ متخصص، زیادی دمدستی و گَلوگشاد میدانند. پاسخ علمی من هم در مقابل این است: آنقدر اعتراض کنند تا جانشان دربیاید! دیگران اعتراض میکنند که کلمهی بیشعور واژهی عامیانهی نسبتا جدیدی است که فقط برای تحقیر و استهزا به کار میرود و از اینرو درست نیست که به عنوان اصط حی پزشکی به كار
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٦
تعریف بیشعوری بزرگترین راز خلقت این نیست که خدا چرا جهان را خلق کرده است، بلکه این است که چرا بیشعورها را اینقدر گستاخ و منفور آفریده است. - دیوارنوشتهای پشت یک در، در کلیسای بوستون۱ تا اینجا، بارها و بارها از اصطلاحات بیشعور و بیشعوری استفاده کردیم، بدون آنکه تعریف دقیقی از آنها ارائه کنیم. از خود اسمها نمیتوان به تعریف مسّمای آنها رسید. یکی از راههای عمومی شناختنِ بیشعورها، شناسایی موقعیتهای بروز بیشعوری است. مث خود من در خواب هم نمیتوانم تصور کنم که در دادگاه کسی جز یک وکیل بیشعور از من دفاع کند. هیچ تعریف مختصری نمیتواند پیچیدگی شگفتآور پدیدهی بیشعوری را بیان کند. اما این مساله، ینحل نیست. بسیاری از مردم عقیده دارند: «شاید من نتوانم بیشعوری را تعریف کنم، اما قطعا وقتی بیشعوری را ببینم، میشناسمش.» و این سخن درستی است. تقریبا همه در این امر اتفاق نظر دارند که بیشعور کسی است که رفتار وقیح و نفرتانگیزی را به صورت کام ارادی و عمدی از خود بروز میدهد و از ایجاد اختلا لی که در کارها بهوجود آورده و آزاری که به دیگران رسانده قلبا بسیار خوشحال است. البته همیشه منتقدانی هستند که به این نوع تعریف معترضاند و آن را از زبان یک درمانگرِ متخصص، زیادی دمدستی و گَلوگشاد میدانند. پاسخ علمی من هم در مقابل این است: آنقدر اعتراض کنند تا جانشان دربیاید! دیگران اعتراض میکنند که کلمهی بیشعور واژهی عامیانهی نسبتا جدیدی است که فقط برای تحقیر و استهزا به کار میرود و از اینرو درست نیست که به عنوان اصط حی پزشکی به كار
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٧
رود، چون ممکن است باعث جریحهدار شدنِ احساساتِ بیماران شود. روشن است که این جماعت چیز زیادی دربارهی بیشعوری نمیدانند و این واقعیت را که بیشعورها هیچگونه احساساتی ندارند، درنظر نمیگیرند. به عبارت دیگر احساسات یک آدم بیشعور تا زمانی که او در مسیر درمان و بهبودی قرار نگیرد، اصو غیرقابلجریحهدارشدن است. بعضیها هم میگویند که واژهی بیشعوری خیلی سوبژکتیو۱و ذهنی است، گویا بیشعورها فقط در نظرِ ناظر وجود دارند. شخصا بهعنوان یک مقعدشناسِ سابق معتقدم که این نظر فقط به درد استعمال به گویندگانِ این قبیل حرفهای قلمبهوسلمبه میخورد. فکر میکنم که با این اوصاف باید مطلبی را روشن کنم و آن این است که حفظ و استعمال واژهی بیشعور در درمانِ این بیماری ارزش و اهمیت بسیار زیادی دارد. همانطوری که مث نمی- توان در درمان بیماران مبت به پارانویا2این اصط ح را نادیده گرفت، در درمان بیشعوری هم نمی- توان این واژهی کلیدی را حذف کرد. منتها بیشعوری یک بیماریِ کام مشخص و معین نیست. درست است که مردم عادی خوششان نمیآید که بیشعور نامیده شوند، اما مردم عادی که بیشعور نیستند. بیشعورها پررو، نفرتانگیز، ترسناک و متکبرند و باید اسمی رویشان باشد که دستکم کمی به خود بیاوردشان. بسیاری از مردم الکل مینوشند، اما هیچکس نمیخواهد «الکلی» نامیده شود و درست به همین دلیل اولین مرحله از برنامهی مرحلهای ترک الکل، آن است که شخص قبول کند که الکلی است.ازهمینروآدمبیشعور،اولینگامدرمانوبهبودیاشراحتمابایدباگفت ِن«منبیشعورم» آغاز کند؛ و حتی گفتن جم ت مشابهی نظیرِ «من آدم وقیحیام» اص آن اثر زم را ندارد. درحقیقت، آنچه باعث اشتباهِ این اشکالگیران میشود آن است که هنوز درک نکردهاند که بیشعوری یک بیماری است و نه مث فقدان ادب. بیشعوری حتی یک گرایش عادی به سرکشی و تمرد هم نیست. اینها اخت ت شخصیتیاند، در حالی که بیشعوری یک نوع اعتیاد است به قدرت، تحقیر و سرکوبکردن سایرین، وظیفهنشناسیِ بیحد و شهوت تسلط بر دیگران. این بیماری تعادل درونیِ قربانیاش را برهم میزند و او را به بیچارگی و بدبختی میاندازد؛ تا زمانی که آدم شود و اعتراف کند: «من بیشعورم.» بسیاری از انسانها در سراسر جهان با این عقیدهی من موافقاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٧
رود، چون ممکن است باعث جریحهدار شدنِ احساساتِ بیماران شود. روشن است که این جماعت چیز زیادی دربارهی بیشعوری نمیدانند و این واقعیت را که بیشعورها هیچگونه احساساتی ندارند، درنظر نمیگیرند. به عبارت دیگر احساسات یک آدم بیشعور تا زمانی که او در مسیر درمان و بهبودی قرار نگیرد، اصو غیرقابلجریحهدارشدن است. بعضیها هم میگویند که واژهی بیشعوری خیلی سوبژکتیو۱و ذهنی است، گویا بیشعورها فقط در نظرِ ناظر وجود دارند. شخصا بهعنوان یک مقعدشناسِ سابق معتقدم که این نظر فقط به درد استعمال به گویندگانِ این قبیل حرفهای قلمبهوسلمبه میخورد. فکر میکنم که با این اوصاف باید مطلبی را روشن کنم و آن این است که حفظ و استعمال واژهی بیشعور در درمانِ این بیماری ارزش و اهمیت بسیار زیادی دارد. همانطوری که مث نمی- توان در درمان بیماران مبت به پارانویا2این اصط ح را نادیده گرفت، در درمان بیشعوری هم نمی- توان این واژهی کلیدی را حذف کرد. منتها بیشعوری یک بیماریِ کام مشخص و معین نیست. درست است که مردم عادی خوششان نمیآید که بیشعور نامیده شوند، اما مردم عادی که بیشعور نیستند. بیشعورها پررو، نفرتانگیز، ترسناک و متکبرند و باید اسمی رویشان باشد که دستکم کمی به خود بیاوردشان. بسیاری از مردم الکل مینوشند، اما هیچکس نمیخواهد «الکلی» نامیده شود و درست به همین دلیل اولین مرحله از برنامهی مرحلهای ترک الکل، آن است که شخص قبول کند که الکلی است.ازهمینروآدمبیشعور،اولینگامدرمانوبهبودیاشراحتمابایدباگفت ِن«منبیشعورم» آغاز کند؛ و حتی گفتن جم ت مشابهی نظیرِ «من آدم وقیحیام» اص آن اثر زم را ندارد. درحقیقت، آنچه باعث اشتباهِ این اشکالگیران میشود آن است که هنوز درک نکردهاند که بیشعوری یک بیماری است و نه مث فقدان ادب. بیشعوری حتی یک گرایش عادی به سرکشی و تمرد هم نیست. اینها اخت ت شخصیتیاند، در حالی که بیشعوری یک نوع اعتیاد است به قدرت، تحقیر و سرکوبکردن سایرین، وظیفهنشناسیِ بیحد و شهوت تسلط بر دیگران. این بیماری تعادل درونیِ قربانیاش را برهم میزند و او را به بیچارگی و بدبختی میاندازد؛ تا زمانی که آدم شود و اعتراف کند: «من بیشعورم.» بسیاری از انسانها در سراسر جهان با این عقیدهی من موافقاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٤٨
یک بار زن خانهداری با عصبانیت به من گفت: «هر کسی گفته هیچ بیشعوری در دنیا وجود ندارد، خودش هم بیشعور است. من سه تا بچهی بیشعور دارم و هر روز دارم هر چهارتاشان را تحمل میکنم. آخر شوهرم هم بیشعور است.» پیشخدمتی در یکی از شعبههای مکدونالد۱میگفت: «آدمهای بیشعور را از یک مایلی هم میتوانم بشناسم. از آن ا غهای اتوکشیدهایاند که اگر دوبلبرگرشان دیر شود آسمان را به زمین میآورند.» یکی از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «تا زمانی که شروع به درمان نکرده بودم هیچ تصوری از اینکه چند نفرِ دیگر بیشعورند نداشتم، اما مدتی که گذشت فهمیدم که تمام دوستانم هم بیشعورند. ولی وقتی بهشان پیشنهاد کردم که با من در جلسات درمانی شرکت کنند فقط مثل بیشعورها بهم خندیدند.» یکی دیگر از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «به خاطر بیشعوریام شغل و خانوادهام را از دست دادم. میخواستم به همهی دنیا مسلط باشم، در حالی که حتی نمیتوانستم به خودم مسلط باشم. یک معتادِ بدبخت و ذلیل بودم. خیلی وحشتناک بود.» بعضی از درمانگرها حتی تا آنجا پیش رفتهاند که ادعا میکنند همهی آدمها بیشعورند؛ فقط کافی است که شناسایی شوند. احتمال دارد که این نظریه درست باشد. دستکم در مورد وک و د لها که صدق میکند. تاریخچهی بیشعوری بیشعورها همیشه وجود داشتهاند و اکنون بیشتر از همیشه وجود دارند. تمام آنچه که دربارهی تاریخ بیشعوری باید دانست، همین است. نشانههای بیشعوری اپیدمولوژیِ بیشعوری نشان میدهد که افراد بسیاری «در معرض ابت » به بیماری بیشعوری قرار دارند (جدول صفحهی بعد را ببینید). گروه کثیری از مردم به کارهایی مشغولاند که احتیاج به استعداد خاصی ندارد؛ نظیر کارمندان دونپایه، واعظان اخ قی، مددکاران اجتماعی و تمام کسانی که حتی به قیمت سربریدن دیگران میخواهند جهان را نجات بدهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٤٨
یک بار زن خانهداری با عصبانیت به من گفت: «هر کسی گفته هیچ بیشعوری در دنیا وجود ندارد، خودش هم بیشعور است. من سه تا بچهی بیشعور دارم و هر روز دارم هر چهارتاشان را تحمل میکنم. آخر شوهرم هم بیشعور است.» پیشخدمتی در یکی از شعبههای مکدونالد۱میگفت: «آدمهای بیشعور را از یک مایلی هم میتوانم بشناسم. از آن ا غهای اتوکشیدهایاند که اگر دوبلبرگرشان دیر شود آسمان را به زمین میآورند.» یکی از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «تا زمانی که شروع به درمان نکرده بودم هیچ تصوری از اینکه چند نفرِ دیگر بیشعورند نداشتم، اما مدتی که گذشت فهمیدم که تمام دوستانم هم بیشعورند. ولی وقتی بهشان پیشنهاد کردم که با من در جلسات درمانی شرکت کنند فقط مثل بیشعورها بهم خندیدند.» یکی دیگر از بیشعورهای تحت درمان میگوید: «به خاطر بیشعوریام شغل و خانوادهام را از دست دادم. میخواستم به همهی دنیا مسلط باشم، در حالی که حتی نمیتوانستم به خودم مسلط باشم. یک معتادِ بدبخت و ذلیل بودم. خیلی وحشتناک بود.» بعضی از درمانگرها حتی تا آنجا پیش رفتهاند که ادعا میکنند همهی آدمها بیشعورند؛ فقط کافی است که شناسایی شوند. احتمال دارد که این نظریه درست باشد. دستکم در مورد وک و د لها که صدق میکند. تاریخچهی بیشعوری بیشعورها همیشه وجود داشتهاند و اکنون بیشتر از همیشه وجود دارند. تمام آنچه که دربارهی تاریخ بیشعوری باید دانست، همین است. نشانههای بیشعوری اپیدمولوژیِ بیشعوری نشان میدهد که افراد بسیاری «در معرض ابت » به بیماری بیشعوری قرار دارند (جدول صفحهی بعد را ببینید). گروه کثیری از مردم به کارهایی مشغولاند که احتیاج به استعداد خاصی ندارد؛ نظیر کارمندان دونپایه، واعظان اخ قی، مددکاران اجتماعی و تمام کسانی که حتی به قیمت سربریدن دیگران میخواهند جهان را نجات بدهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷