@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٠
بودم که حقارتها و بیکفایتیهایشان باعث میشود که در مقابل من چنین واکنشهایی نشان دهند، اما زیاد خودم را ناراحت نمیکردم و این قبیل خصوصیات را جزو سرشت آدمها میدانستم. بعد هم سعی میکردم با بزرگواری این قبیل وقایع را فراموش کنم. سرانجام یک روز از خواب خرگوشی تکانی خوردم. تنها پسرم بعد از ساعتها بگومگو با من، اع م کرد که نمیخواهد به کال برود و میخواهد در نیروی دریایی ثبتنام کند. تکپسرم میخواست به جنگ من بیاید! باورم نمیشد! در طی بیست سال گذشته هیچکس جرات نکرده بود که با من دربیفتد و آخرین کسی که چنین خبطی را مرتکب شده بود سالها بود انگشت ندامت به دندان میگزید. من میخواستم پسرم پزشک موفقی مثل خودم بشود، اما او داشت خیرهسری میکرد. از کوره دررفتم و گفتم اگر در نیروی دریایی ثبتنام کند هر چه دید از چشم خودش دیده. او هم در مقابل چشمان من چیزی را حواله داد که هرچند غریب بود، نحوهی استعمال آن برای یک مقعدشناس ناآشنا نبود! بعد هم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت. او به همسرم گفته بود که تصمیم گرفته تا آنجایی که امکان دارد از من دور بشود و به حرفش هم عمل کرد. او در رستهی آموزش هوافضا ثبتنام کرد. بهخاطر این کارِ پسرم خیلی اعصابم بههم ریخت و درهم شدم. با دلخوری از زن و دخترم پرسیدم که نظرشان دربارهی این ماجرا چیست و منتظر بودم تایید کنند که من پدر دلسوزی هستم و آن پسره کار احمقانهای انجام داده است. با بغض گفتم: «چطور دلش آمد از خواستهی منی که اینقدر دوستش دارم سرپیچی کند؟» بعد پاسخی شنیدم که خیلی برایم غیرمنتظره بود. اول دخترم زیر لب گفت: «شما فقط و فقط خودتان را دوست دارید.» چند لحظه بهتم زد. بعد بهعنوان آخرین امید چشم به همسرم دوختم، اما او هم حرفِ دخترمان را تایید کرد و گفت: «راست میگوید. اص راستش را بخواهی، چند سالی میشود که زندگی مشترک ما به آخر خطش رسیده. لطفا همین امشب از این خانه برو.» نمیتوانستم آنچه را که در حال وقوع بود باور کنم. فقط در عرض چند ساعت دنیای شخصی من نیستونابود شده بود. تا چند روز آنچه را رخ داده بود در ذهنم زیروبا میکردم. قلبا معتقد بودم که حق با من است، مثل همیشه که علیرغم اعتقاد دیگران حق با من بود. یکی داشت کسانی را که خیلی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٠
بودم که حقارتها و بیکفایتیهایشان باعث میشود که در مقابل من چنین واکنشهایی نشان دهند، اما زیاد خودم را ناراحت نمیکردم و این قبیل خصوصیات را جزو سرشت آدمها میدانستم. بعد هم سعی میکردم با بزرگواری این قبیل وقایع را فراموش کنم. سرانجام یک روز از خواب خرگوشی تکانی خوردم. تنها پسرم بعد از ساعتها بگومگو با من، اع م کرد که نمیخواهد به کال برود و میخواهد در نیروی دریایی ثبتنام کند. تکپسرم میخواست به جنگ من بیاید! باورم نمیشد! در طی بیست سال گذشته هیچکس جرات نکرده بود که با من دربیفتد و آخرین کسی که چنین خبطی را مرتکب شده بود سالها بود انگشت ندامت به دندان میگزید. من میخواستم پسرم پزشک موفقی مثل خودم بشود، اما او داشت خیرهسری میکرد. از کوره دررفتم و گفتم اگر در نیروی دریایی ثبتنام کند هر چه دید از چشم خودش دیده. او هم در مقابل چشمان من چیزی را حواله داد که هرچند غریب بود، نحوهی استعمال آن برای یک مقعدشناس ناآشنا نبود! بعد هم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت. او به همسرم گفته بود که تصمیم گرفته تا آنجایی که امکان دارد از من دور بشود و به حرفش هم عمل کرد. او در رستهی آموزش هوافضا ثبتنام کرد. بهخاطر این کارِ پسرم خیلی اعصابم بههم ریخت و درهم شدم. با دلخوری از زن و دخترم پرسیدم که نظرشان دربارهی این ماجرا چیست و منتظر بودم تایید کنند که من پدر دلسوزی هستم و آن پسره کار احمقانهای انجام داده است. با بغض گفتم: «چطور دلش آمد از خواستهی منی که اینقدر دوستش دارم سرپیچی کند؟» بعد پاسخی شنیدم که خیلی برایم غیرمنتظره بود. اول دخترم زیر لب گفت: «شما فقط و فقط خودتان را دوست دارید.» چند لحظه بهتم زد. بعد بهعنوان آخرین امید چشم به همسرم دوختم، اما او هم حرفِ دخترمان را تایید کرد و گفت: «راست میگوید. اص راستش را بخواهی، چند سالی میشود که زندگی مشترک ما به آخر خطش رسیده. لطفا همین امشب از این خانه برو.» نمیتوانستم آنچه را که در حال وقوع بود باور کنم. فقط در عرض چند ساعت دنیای شخصی من نیستونابود شده بود. تا چند روز آنچه را رخ داده بود در ذهنم زیروبا میکردم. قلبا معتقد بودم که حق با من است، مثل همیشه که علیرغم اعتقاد دیگران حق با من بود. یکی داشت کسانی را که خیلی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢١
دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢١
دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٢
دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٢
دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٣
اسرارآمیز است. نمیدانم پرستاران بخش یا بیمارانم در آن زمان چطور مرا تحمل میکردند. واقعا یک هیو شده بودم. سرانجام یک روز بعدازظهر که تنها بودم به این واقعیت پی بردم که زِمام زندگی از دستم خارج شده است. درواقع، این حقیقت برایم آشکار شد که من هیچگاه زمام زندگیام را واقعا در اختیار نداشتهام، بلکه فقط با تکبر اینطور میپنداشتهام که همه چیز در کنترلِ من است. کشفِ این واقعیت موجب آرامش نسبیام شد، بهطوریکه آن شب راحتتر از شبهای تمام آن شش ماه به خواب رفتم. روز بعد، هنگامی که مشغول یک معاینهی مقعدی بودم، ناگهان قطعات باقیماندهی این پازل به هم پیوستند. همانطور که داشتم مقعد بیمارم را معاینه میکردم به کشفوشهودی دربارهی خودم رسیدم: من بیشعورم! همکارِ روانپزشکم به من اهانت نکرده بود؛ او فقط خواسته بود به من کمک کند! فورا با او تماس گرفتم، بابت رفتار نامناسبم عذرخواهی کردم و تقاضا کردم که دوباره همدیگر را ببینیم. از آنجا که یکی از قرارهای م قاتش لغو شده بود، توانستم بعدازظهرِ همان روز ببینمش. همین که روی صندلی نشستم بیدرنگ گفتم: «تو راست میگویی. من بیشعورم.» خمیازهای کشید و گفت: «این را که همه میدانند.» «خب، تو چطور آن را درمان میکنی؟» «چی را درمان میکنم؟» «بیشعوریِ من را دیگر.» همکارم گفت: «بیشعوری که مرض نیست. یکجور خصیصه است و به همین خاطر هم قابلدرمان نیست.» «منظورت چیست که قابلدرمان نیست؟» «ببین. چه تو بیشعور باشی، چه نباشی، واقعیت این است که خیلی از مردم بیشعورند. بیشعوری چیزی است مثل چپدستبودن. قابلدرمان هم نیست.» بهتزده شده بودم. پرسیدم: «پس اگر علم روانپزشکی نتواند مشکلِ بیشعوری یک نفر را حل کند، فایدهاش چیست؟»
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٣
اسرارآمیز است. نمیدانم پرستاران بخش یا بیمارانم در آن زمان چطور مرا تحمل میکردند. واقعا یک هیو شده بودم. سرانجام یک روز بعدازظهر که تنها بودم به این واقعیت پی بردم که زِمام زندگی از دستم خارج شده است. درواقع، این حقیقت برایم آشکار شد که من هیچگاه زمام زندگیام را واقعا در اختیار نداشتهام، بلکه فقط با تکبر اینطور میپنداشتهام که همه چیز در کنترلِ من است. کشفِ این واقعیت موجب آرامش نسبیام شد، بهطوریکه آن شب راحتتر از شبهای تمام آن شش ماه به خواب رفتم. روز بعد، هنگامی که مشغول یک معاینهی مقعدی بودم، ناگهان قطعات باقیماندهی این پازل به هم پیوستند. همانطور که داشتم مقعد بیمارم را معاینه میکردم به کشفوشهودی دربارهی خودم رسیدم: من بیشعورم! همکارِ روانپزشکم به من اهانت نکرده بود؛ او فقط خواسته بود به من کمک کند! فورا با او تماس گرفتم، بابت رفتار نامناسبم عذرخواهی کردم و تقاضا کردم که دوباره همدیگر را ببینیم. از آنجا که یکی از قرارهای م قاتش لغو شده بود، توانستم بعدازظهرِ همان روز ببینمش. همین که روی صندلی نشستم بیدرنگ گفتم: «تو راست میگویی. من بیشعورم.» خمیازهای کشید و گفت: «این را که همه میدانند.» «خب، تو چطور آن را درمان میکنی؟» «چی را درمان میکنم؟» «بیشعوریِ من را دیگر.» همکارم گفت: «بیشعوری که مرض نیست. یکجور خصیصه است و به همین خاطر هم قابلدرمان نیست.» «منظورت چیست که قابلدرمان نیست؟» «ببین. چه تو بیشعور باشی، چه نباشی، واقعیت این است که خیلی از مردم بیشعورند. بیشعوری چیزی است مثل چپدستبودن. قابلدرمان هم نیست.» بهتزده شده بودم. پرسیدم: «پس اگر علم روانپزشکی نتواند مشکلِ بیشعوری یک نفر را حل کند، فایدهاش چیست؟»
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٤
ببین. بیشعوری بیماری خاصی نیست. مثلِ یکجور طرز بیان است. همانطور که علم مقعدشناسی نمیتواند برای معالجهی کسانی که سرشان با کونشان بازی میکند کاری کند، روانپزشکی هم نمیتواند برای کسانی که شعور ندارند کاری بکند. اص میدانی ما چقدر روانپزشکِ بیشعور داریم؟» آنوقت بود که فهمیدم نباید چشم امید به یاری کسی داشته باشم. ندایی درونی به من میگفت که او در اشتباه است. اعتقاد داشتم که بیشعوری یک نوع خصوصیت اخ قی بد نیست، بلکه بیماری است. یک نوع اعتیاد است به رفتار ابلهانه و وقیحانه که سرانجام ما را چنان بیچاره میکند که حتی از درکِ تعصب و تکبر و خودپسندیمان هم عاجز بمانیم. بنابراین من برنامهای را برای مراقبت، درمان و بهبودی خودم آغاز کردم که چند سال طول کشید و درنهایت چیزی را ثابت کردم که همکارم معتقد بود محال است: بیشعورها قابلدرماناند! چیزی که در وهلهی اول غیرقابلباور مینماید و برای بیشعورهایی که هنوز درمان نشدهاند به کشف دوبارهی اصول و ویژگیهای انسانی میماند. افسوس میخورم که چرا زودتر روند درمانیام را آغاز نکردم تا آنقدر به دیگران آزار و زیان نرسانم. البته توانستهام برخی از کارهایم را جبران کنم، بهطوریکه زنم دوباره مرا پذیرفته و با هم زندگی خوب و شیرینی داریم. دخترم با من آشتی کرد و ا ن در کال درس میخواند. پسرم هم خلبان نیروی دریایی شده است و دارد به من درسِ پرواز یاد میدهد. مقعدشناسی را مدتهاست که رها کردهام و ا ن کارم معاینهی بیشعورهاست. حا من روانپزشکیام که تخصصش کار روی بیشعوری و کمک به بیشعورها برای رهایی آنها از این عارضه است. البته شاخهی سنتی روانپزشکی هنوز از این ت ش ابتکاری چندان حمایتی نکرده - است، اما کار من رونقِ بسیاری دارد و شعار اصلی من همه جا پیچیده است که «بیشعورها امیدوار باشند!» حا من دائما در کنفرانسها سخنرانی میکنم و با درمانگرهای زیادی که روی سایر اعتیادها کار میکنند، در ارتباطم. البته کتاب بیشعوری چیزی بیش از روایتِ بهبودی شخصیِ من است. جرقهی امیدی است برای آنهایی که با بیشعوری خو گرفتهاند. اع میهی رهاسازی است. دیگر زم نیست کسی از بیشعوربودنش شرمسار باشد. بیشعوری یک بیماری مشخص، مثل سایر بیماریهاست که با راهها و وسایل تعریفشده، قابلدرمان است. طیکردن راهی که منجر به درمان من شد برای هیچ بیشعوری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٤
ببین. بیشعوری بیماری خاصی نیست. مثلِ یکجور طرز بیان است. همانطور که علم مقعدشناسی نمیتواند برای معالجهی کسانی که سرشان با کونشان بازی میکند کاری کند، روانپزشکی هم نمیتواند برای کسانی که شعور ندارند کاری بکند. اص میدانی ما چقدر روانپزشکِ بیشعور داریم؟» آنوقت بود که فهمیدم نباید چشم امید به یاری کسی داشته باشم. ندایی درونی به من میگفت که او در اشتباه است. اعتقاد داشتم که بیشعوری یک نوع خصوصیت اخ قی بد نیست، بلکه بیماری است. یک نوع اعتیاد است به رفتار ابلهانه و وقیحانه که سرانجام ما را چنان بیچاره میکند که حتی از درکِ تعصب و تکبر و خودپسندیمان هم عاجز بمانیم. بنابراین من برنامهای را برای مراقبت، درمان و بهبودی خودم آغاز کردم که چند سال طول کشید و درنهایت چیزی را ثابت کردم که همکارم معتقد بود محال است: بیشعورها قابلدرماناند! چیزی که در وهلهی اول غیرقابلباور مینماید و برای بیشعورهایی که هنوز درمان نشدهاند به کشف دوبارهی اصول و ویژگیهای انسانی میماند. افسوس میخورم که چرا زودتر روند درمانیام را آغاز نکردم تا آنقدر به دیگران آزار و زیان نرسانم. البته توانستهام برخی از کارهایم را جبران کنم، بهطوریکه زنم دوباره مرا پذیرفته و با هم زندگی خوب و شیرینی داریم. دخترم با من آشتی کرد و ا ن در کال درس میخواند. پسرم هم خلبان نیروی دریایی شده است و دارد به من درسِ پرواز یاد میدهد. مقعدشناسی را مدتهاست که رها کردهام و ا ن کارم معاینهی بیشعورهاست. حا من روانپزشکیام که تخصصش کار روی بیشعوری و کمک به بیشعورها برای رهایی آنها از این عارضه است. البته شاخهی سنتی روانپزشکی هنوز از این ت ش ابتکاری چندان حمایتی نکرده - است، اما کار من رونقِ بسیاری دارد و شعار اصلی من همه جا پیچیده است که «بیشعورها امیدوار باشند!» حا من دائما در کنفرانسها سخنرانی میکنم و با درمانگرهای زیادی که روی سایر اعتیادها کار میکنند، در ارتباطم. البته کتاب بیشعوری چیزی بیش از روایتِ بهبودی شخصیِ من است. جرقهی امیدی است برای آنهایی که با بیشعوری خو گرفتهاند. اع میهی رهاسازی است. دیگر زم نیست کسی از بیشعوربودنش شرمسار باشد. بیشعوری یک بیماری مشخص، مثل سایر بیماریهاست که با راهها و وسایل تعریفشده، قابلدرمان است. طیکردن راهی که منجر به درمان من شد برای هیچ بیشعوری
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٥
غیرممکن نیست و این همان راهی است که من تاکنون هزاران بیشعور را به آن راهنمایی کردهام و به این ترتیب به آنها کمک کردهام با موفقیت درمان شوند. فقط به یک چیز نیاز است و آن هم شهامتِ توقفِ بیشعوربودن است؛ که خب البته مشکلترین بخش ماجرا هم معمو همین است. برای این منظور باید راهنما یا درمانگر خوبی داشته باشید. در همین رابطه یکی از دوستان من به نام کالوین استابز۱که مدیر یک درمانگاه روانپزشکی است، داستان جالبی تعریف میکرد. او از زنی میگفت که در جستجوی مفهوم زندگی به کوههای هیمالیا رفته بود و پس از سالها جستجو، مردی را در غاری یافت. با خودش گفت: «آهان... یک مرتاض در حال تمرکز و مراقبه2در غار.» و به آن مرد گفت: «آیا شما راه رستگاری را به من نشان میدهید؟» مرد چیزی نگفت. زن نشست و به تقلید از مرد، در خود فرورفت. در پایان آن روز، وقتی که برخاست تا برود پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد باز هم چیزی نگفت. صبح فردا زن بازگشت و دوباره شروع به مراقبه کرد و وقتی که آفتاب داشت غروب می- کرد، عازم رفتن شد. آنوقت یکبار دیگر پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد هیچچیز نگفت. هفتهها و ماهها همین ماجرا عینا تکرار شد. سرانجام غروب یک روز، حوصلهی زن سررفت و بر سر آن پیرمرد فریاد زد که: «حقهباز! این همه روز اینجا در انتظار رستگاری نشستم و آخرش هم هیچ اتفاقی نیفتاد. شش ماه از عمرم را تلف کردم و هیچ چیزی نشانم ندادی. به تو هم میشود گفت مرتاض؟» بعد هم کولهی هفتمنیاش را به طرف پیرمرد که همانطور توی غار نشسته بود پرتاب کرد. علیرغم آن ضربهی سنگین، مرد توانست روی پاهایش بایستد و تلوتلوخوران گفت: «من مرتاض نیستم و این انگها به من نمیچسبد. تو هم اگر خیال کردهای که من مرتاضم، مقصر خودتی نه من.» زن که پاک از کوره دررفته بود گفت: «خب اگر تو مرتاض نیستی، پس چه کوفتی هستی و اینجا چه غلطی میکنی؟» آنگاه مرد سرش را با غرور با گرفت و گفت: «من جذامیام و به این خاطر در این غار زندگی میکنم که از محل زندگیام تبعید شدهام.» چه بیشعور باشید و چه درگیر با بیشعورها، با انتخاب این کتاب دستکم راهنمای خوبی انتخاب کردهاید و راه را عوضی نرفتهاید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٥
غیرممکن نیست و این همان راهی است که من تاکنون هزاران بیشعور را به آن راهنمایی کردهام و به این ترتیب به آنها کمک کردهام با موفقیت درمان شوند. فقط به یک چیز نیاز است و آن هم شهامتِ توقفِ بیشعوربودن است؛ که خب البته مشکلترین بخش ماجرا هم معمو همین است. برای این منظور باید راهنما یا درمانگر خوبی داشته باشید. در همین رابطه یکی از دوستان من به نام کالوین استابز۱که مدیر یک درمانگاه روانپزشکی است، داستان جالبی تعریف میکرد. او از زنی میگفت که در جستجوی مفهوم زندگی به کوههای هیمالیا رفته بود و پس از سالها جستجو، مردی را در غاری یافت. با خودش گفت: «آهان... یک مرتاض در حال تمرکز و مراقبه2در غار.» و به آن مرد گفت: «آیا شما راه رستگاری را به من نشان میدهید؟» مرد چیزی نگفت. زن نشست و به تقلید از مرد، در خود فرورفت. در پایان آن روز، وقتی که برخاست تا برود پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد باز هم چیزی نگفت. صبح فردا زن بازگشت و دوباره شروع به مراقبه کرد و وقتی که آفتاب داشت غروب می- کرد، عازم رفتن شد. آنوقت یکبار دیگر پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد هیچچیز نگفت. هفتهها و ماهها همین ماجرا عینا تکرار شد. سرانجام غروب یک روز، حوصلهی زن سررفت و بر سر آن پیرمرد فریاد زد که: «حقهباز! این همه روز اینجا در انتظار رستگاری نشستم و آخرش هم هیچ اتفاقی نیفتاد. شش ماه از عمرم را تلف کردم و هیچ چیزی نشانم ندادی. به تو هم میشود گفت مرتاض؟» بعد هم کولهی هفتمنیاش را به طرف پیرمرد که همانطور توی غار نشسته بود پرتاب کرد. علیرغم آن ضربهی سنگین، مرد توانست روی پاهایش بایستد و تلوتلوخوران گفت: «من مرتاض نیستم و این انگها به من نمیچسبد. تو هم اگر خیال کردهای که من مرتاضم، مقصر خودتی نه من.» زن که پاک از کوره دررفته بود گفت: «خب اگر تو مرتاض نیستی، پس چه کوفتی هستی و اینجا چه غلطی میکنی؟» آنگاه مرد سرش را با غرور با گرفت و گفت: «من جذامیام و به این خاطر در این غار زندگی میکنم که از محل زندگیام تبعید شدهام.» چه بیشعور باشید و چه درگیر با بیشعورها، با انتخاب این کتاب دستکم راهنمای خوبی انتخاب کردهاید و راه را عوضی نرفتهاید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
دو بیانیه از دو سیاسمتدار متفاوت- دکترمصدق: مردم به افسران احترام بگذارید؛ دکتر مظفر بقایی: به افسران و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید و انتقام بگیرید!
پس از ۳۰ تیر ۱۳۳۱ دکترمصدق طی بیانیه ای خطاب به ملت ایران گفت:
به طوری که هموطنان عزیز اطلاع دارند در این چند روز به واسطه سوء سیاست دولت گذشته وقایع ناگواری اتفاق افتاد که قلب عموم ایرانیان وطن پرست را جریحه دار نمود و موجب قتل و ضرب و جرح عده ای بی گناه کردید. این احساسات وطن پرستانه ملت ایران که برای قطع ایادی استعمار خصوص در این چند روزه ابراز شد، نمونه ای از رشد و بیداری ملت ایران بود. اکنون که به یاری خداوند متعال و با فداکاری های ملت رشید ایران، مبارزان راه استقلال و آزادی...سرفراز و پیروز گشته اند بر عموم هموطنان گرامی واجب است که در این اوقات و دقایق حساسی که چشم جهانیان به نهضت بزرگ ملی ما خیره شده، مراقب حفظ نظم وامنیت بوده و رعایت قانون حکومت نظامی و اجرای مقررات آن را که برای حفظ نظم لازم است بنمایند و احترام افسران وسربازان و پاسبانان را که موظف به اجرای قانون هستند رعایت کنند. اهالی محترم پایتخت یقین داشت باشند اگر در این دقایق اخیر از طرف عده معدودی افسران و سربازان و پاسبانان، خارج از حدود وظایف نظامی امری واقع شده باشد، این امور مورد رسیدگی قانونی و تعقیب قرار خواهد گرفت.
در خاتمه بار دیگر از عموم هموطنان عزیز انتظار دارم که با مامورین انتظامی در حفظ نظم وامنیت مساعدت کرده نسبت به آن ها در قبال وظایف سنگینی که به عهده دارند با دیده احترام بنگرند.
اما همزمان دکتر بقایی، رهبر حزب زحمتکشان، اعلامیه آشوبگرانه و قصاص طلبانه انتشار داد:
مردم غیرتمند تهران
هر روزگوشه وکنار این شهر سینه و سر و پهلوی برادران و هموطنان عزیز ما به وسیله قنداق و سرنیزه و باتون پاسبانان شکافته و نواخته می شود. این تفنگ ها و باتون ها با مالیاتی که از مادران و خواهران ما گرفته می شود تهیه شده... مسئول این جنایات فجیع بعضی از افسران کم و بیش ارشد ارتش و شهربانی هستند که برای خوش رقصی در برابر مزدوران بیگانه این اوامر شداد و غلاظ را صادر می کنند.
مردم غیرتمند تهران!
چشم های خود را خوب بازکنید و این ها را به سلسله مراتب خوب بشناسید و یادداشت کنید. خانه های آن ها را هم پیداکنید و به خاطر بسپارید... فجایع اعمال این افسران را به یاد بیاورید و بر آن ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید. قصاص کنید و انتقام خون برادران خود را بستانید.
فراموش نکنید که خداوند متعال به ما امر فرموده است. و لکم فی القصاص یا اولی الالباب
زندگی مسلمانان در قصاص وانتقام است.
شهدای آزادی ایران و کسانی که در این روزهای سیاه برای ادامه مبارزه ضد استعماری ملت ایران شربت شهادت نوشیده اند از شما انتظار دارند که پس از سپری شدن دوران این حکومت سیاه از این قبیل افسران و زنان و بچگان و پدران و مادران آن ها آنچنان انتقام سهمگینی بگیرید که در آینده هیچ افسری به هیچ سربازی و پاسبانی دستور حمله و برادرکشی ندهد.
پس از سقوط حکومت قلابی قوام السلطنه افسرانی که برای خوش رقصی در برابرمزدوران بیگانه دستور ضرب و جرح و قتل می دهند وکسانی که به روی مادران وخواهران ما تانک می دوانند به شدیدترین وجهی به دست آن ها قطعه قطعه شود و خانه های آن ها طعمه حریق شود. این ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان خون ایرانی ندارند. نسل منحوس این قبیل افسرانی بایستی از صحنه کشور مقدس ما زدوده شود.
فولاد قلب، مصطفی اسلامیه، ص ۲۸۹-۲۹۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
دو بیانیه از دو سیاسمتدار متفاوت- دکترمصدق: مردم به افسران احترام بگذارید؛ دکتر مظفر بقایی: به افسران و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید و انتقام بگیرید!
پس از ۳۰ تیر ۱۳۳۱ دکترمصدق طی بیانیه ای خطاب به ملت ایران گفت:
به طوری که هموطنان عزیز اطلاع دارند در این چند روز به واسطه سوء سیاست دولت گذشته وقایع ناگواری اتفاق افتاد که قلب عموم ایرانیان وطن پرست را جریحه دار نمود و موجب قتل و ضرب و جرح عده ای بی گناه کردید. این احساسات وطن پرستانه ملت ایران که برای قطع ایادی استعمار خصوص در این چند روزه ابراز شد، نمونه ای از رشد و بیداری ملت ایران بود. اکنون که به یاری خداوند متعال و با فداکاری های ملت رشید ایران، مبارزان راه استقلال و آزادی...سرفراز و پیروز گشته اند بر عموم هموطنان گرامی واجب است که در این اوقات و دقایق حساسی که چشم جهانیان به نهضت بزرگ ملی ما خیره شده، مراقب حفظ نظم وامنیت بوده و رعایت قانون حکومت نظامی و اجرای مقررات آن را که برای حفظ نظم لازم است بنمایند و احترام افسران وسربازان و پاسبانان را که موظف به اجرای قانون هستند رعایت کنند. اهالی محترم پایتخت یقین داشت باشند اگر در این دقایق اخیر از طرف عده معدودی افسران و سربازان و پاسبانان، خارج از حدود وظایف نظامی امری واقع شده باشد، این امور مورد رسیدگی قانونی و تعقیب قرار خواهد گرفت.
در خاتمه بار دیگر از عموم هموطنان عزیز انتظار دارم که با مامورین انتظامی در حفظ نظم وامنیت مساعدت کرده نسبت به آن ها در قبال وظایف سنگینی که به عهده دارند با دیده احترام بنگرند.
اما همزمان دکتر بقایی، رهبر حزب زحمتکشان، اعلامیه آشوبگرانه و قصاص طلبانه انتشار داد:
مردم غیرتمند تهران
هر روزگوشه وکنار این شهر سینه و سر و پهلوی برادران و هموطنان عزیز ما به وسیله قنداق و سرنیزه و باتون پاسبانان شکافته و نواخته می شود. این تفنگ ها و باتون ها با مالیاتی که از مادران و خواهران ما گرفته می شود تهیه شده... مسئول این جنایات فجیع بعضی از افسران کم و بیش ارشد ارتش و شهربانی هستند که برای خوش رقصی در برابر مزدوران بیگانه این اوامر شداد و غلاظ را صادر می کنند.
مردم غیرتمند تهران!
چشم های خود را خوب بازکنید و این ها را به سلسله مراتب خوب بشناسید و یادداشت کنید. خانه های آن ها را هم پیداکنید و به خاطر بسپارید... فجایع اعمال این افسران را به یاد بیاورید و بر آن ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید. قصاص کنید و انتقام خون برادران خود را بستانید.
فراموش نکنید که خداوند متعال به ما امر فرموده است. و لکم فی القصاص یا اولی الالباب
زندگی مسلمانان در قصاص وانتقام است.
شهدای آزادی ایران و کسانی که در این روزهای سیاه برای ادامه مبارزه ضد استعماری ملت ایران شربت شهادت نوشیده اند از شما انتظار دارند که پس از سپری شدن دوران این حکومت سیاه از این قبیل افسران و زنان و بچگان و پدران و مادران آن ها آنچنان انتقام سهمگینی بگیرید که در آینده هیچ افسری به هیچ سربازی و پاسبانی دستور حمله و برادرکشی ندهد.
پس از سقوط حکومت قلابی قوام السلطنه افسرانی که برای خوش رقصی در برابرمزدوران بیگانه دستور ضرب و جرح و قتل می دهند وکسانی که به روی مادران وخواهران ما تانک می دوانند به شدیدترین وجهی به دست آن ها قطعه قطعه شود و خانه های آن ها طعمه حریق شود. این ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان خون ایرانی ندارند. نسل منحوس این قبیل افسرانی بایستی از صحنه کشور مقدس ما زدوده شود.
فولاد قلب، مصطفی اسلامیه، ص ۲۸۹-۲۹۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
هفته بسیار بد برای انگلیسی ها؛ ٣١ تیرماه ۱۳۳۱ سالگرد پیروزی حقوقی ایران در دیوان داوری لاهه
سردونالد لوگان، که طی سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در سفارت انگلیس خدمت کرده بود و سپس در وزارت خارجه بریتانیا کار می کرد، طی یادداشت خود، از واقعه سی ام تیر به عنوان یک شکست واقعی یاد کرده و نوشته است:«واکنش خلق در برابر کناره گیری مصدق در تهران چنان عظیم بود که قوام نتوانست دوام بیاورد. این یک شکست واقعی بود. به گمانم در همان موقع در مصر نظامیان قدرت را به دست گرفتند. هفته بدی بود.»
پیروزی سی ام تیر حاصل قیام واقعی یک ملت رشید و متحد بود. این قیام فصل تازه ای در مبارزه ملل ستمدیده جهان علیه امپریالیسم گشود و نشان داد اگر نیروی ملت در راه آمال و خواسته های مشروع متشکل و متحد شود، پیروزی از آن ملت بود. اما پیروزی بزرگ دیگری نیز نصیب مردم ایران گردید که پیروزی سی ام تیر را تکمیل ساخت و بازتاب وسیعی در محافل قضایی و سیاسی جهان به وجود آورد:
در ٣١ تیر ۱۳۳۱، دیوان بین المللی سرانجام نظر خود را اعلام داشت. حکم دیوان مقرر می داشت که امتیاز ۱۹۳۳ (۱۳۱۲) معاهده ای است «بین یک دولت و یک شرکت خارجی»، و دولت پادشاهی بریتانیا حق مداخله در آن را ندارد. دولت ایران به شرط ارائه غرامت کافی، حق ملی کردن را دارد. پنج قاضی، از جمله قاضی آمریکایی، رای منفی دادند. نه قاضی، از جمله قاضی انگلیسی، رای مثبت دادند.
این رای برای ایرانیان،که به شادی و سرور پرداختند، به منزله پیروزی داود برجالوت، پیروزی گرانسنگ یک ملت ضعیف برامپراتوری بظاهر شکست ناپذیر بریتانیا بود. از دیدگاه روان شناختی، این یک ره آورد بزرگ برای مردم ایران بود. این رای خصوصآ ثابت می کرد که رهبر آنها، دکتر مصدق، نه تنها یک قهرمان، بلکه از نظر حقوقی نیزصاحب حق است. حالا انگلیسی ها باید از پی توافق می آمدند ...یا راه دیگری در پیش می گرفتند!!!؟
مصدق؛ سالهای مبارزه و مقاومت- سرهنگ غلامرضا نجاتی- جلد نخست ص ۴۴۲ و ۴۴۵
خون و نفت- منوچهر فرمانفرمائیان و رکسان فرمانفرمائیان- ص ۳۳۰
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
هفته بسیار بد برای انگلیسی ها؛ ٣١ تیرماه ۱۳۳۱ سالگرد پیروزی حقوقی ایران در دیوان داوری لاهه
سردونالد لوگان، که طی سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در سفارت انگلیس خدمت کرده بود و سپس در وزارت خارجه بریتانیا کار می کرد، طی یادداشت خود، از واقعه سی ام تیر به عنوان یک شکست واقعی یاد کرده و نوشته است:«واکنش خلق در برابر کناره گیری مصدق در تهران چنان عظیم بود که قوام نتوانست دوام بیاورد. این یک شکست واقعی بود. به گمانم در همان موقع در مصر نظامیان قدرت را به دست گرفتند. هفته بدی بود.»
پیروزی سی ام تیر حاصل قیام واقعی یک ملت رشید و متحد بود. این قیام فصل تازه ای در مبارزه ملل ستمدیده جهان علیه امپریالیسم گشود و نشان داد اگر نیروی ملت در راه آمال و خواسته های مشروع متشکل و متحد شود، پیروزی از آن ملت بود. اما پیروزی بزرگ دیگری نیز نصیب مردم ایران گردید که پیروزی سی ام تیر را تکمیل ساخت و بازتاب وسیعی در محافل قضایی و سیاسی جهان به وجود آورد:
در ٣١ تیر ۱۳۳۱، دیوان بین المللی سرانجام نظر خود را اعلام داشت. حکم دیوان مقرر می داشت که امتیاز ۱۹۳۳ (۱۳۱۲) معاهده ای است «بین یک دولت و یک شرکت خارجی»، و دولت پادشاهی بریتانیا حق مداخله در آن را ندارد. دولت ایران به شرط ارائه غرامت کافی، حق ملی کردن را دارد. پنج قاضی، از جمله قاضی آمریکایی، رای منفی دادند. نه قاضی، از جمله قاضی انگلیسی، رای مثبت دادند.
این رای برای ایرانیان،که به شادی و سرور پرداختند، به منزله پیروزی داود برجالوت، پیروزی گرانسنگ یک ملت ضعیف برامپراتوری بظاهر شکست ناپذیر بریتانیا بود. از دیدگاه روان شناختی، این یک ره آورد بزرگ برای مردم ایران بود. این رای خصوصآ ثابت می کرد که رهبر آنها، دکتر مصدق، نه تنها یک قهرمان، بلکه از نظر حقوقی نیزصاحب حق است. حالا انگلیسی ها باید از پی توافق می آمدند ...یا راه دیگری در پیش می گرفتند!!!؟
مصدق؛ سالهای مبارزه و مقاومت- سرهنگ غلامرضا نجاتی- جلد نخست ص ۴۴۲ و ۴۴۵
خون و نفت- منوچهر فرمانفرمائیان و رکسان فرمانفرمائیان- ص ۳۳۰
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#معرفی_کتاب پنجاه سال نفت ایران نوشته مصطفی فاتح. این کتاب در کنار کتاب تاریخ ملی شدن صنعت نفت ایرا(فواد روحانی) و کتاب خواب آشفته نفت (محمدعلی موحد) از منابع مهم و دست اول در حوزه تاریخ نفت و تحولات نفتی در ایران هست. تلاش کردیم نسخه مناسبی را برای شما عزیزان آماده کنیم. در پایین مطالبی در مورد مصطفی فاتح به عرض عزیزان می‌رسانیم تا با شناخت از نویسنده به اهمیت کتاب پی ببرید. در نظر داشته باشید بسیاری از بخش‌های #تاریخ_نفت کانال را از همین کتاب و دو کتابِ دیگری که ذکر شد استخراج و در اختیار شما قرار میدهیم
مصطفی فاتح (اسفند ۱۲۷۴ - شهریور ۱۳۵۷) سیاستمدار، نویسنده، بانکدار و معاون شرکت نفت ایران و انگلیس بود. وی در سال ۱۲۷۴ در اصفهان بدنیا آمد پدرش احمد خان فاتح‌الملک فرمانده قشون اصفهان بود.
تحصیلات ابتدائی را در اصفهان گذراند سپس به تهران نقل مکان نموده و وارد مدرسه آمریکائی شد و پس از ۵ سال در سال ۱۲۹۳ برای ادامه تحصیلات به آمریکا سفر کرد. پس از ورود به آمریکا ابتدا در رشته پزشکی در دانشگاه جان هاپکینز مشغول تحصیل گردید ولی بزودی علاقه‌مند رشته اقتصاد شده و به دانشگاه کلمبیا عزیمت نمود و موفق به اخذ لیسانس اقتصاد گردید و از پایان‌نامه خود با عنوان «وضع اقتصادی ایران» دفاع کرد.
فاتح پس از مراجعت به ایران در سال ۱۲۹۹ در شرکت نفت ایران و انگلیس مشغول به کار شد و بتدریج ترفیع درجه یافت، ابتدا معاون مدیر کل شرکت، و بعد از چند سال ریاست اداره پخش مواد نفتی را عهده دار بود.
در هرج و مرج بعد از برکناری رضا شاه در ۱۳۲۰، او اقدام به تأسیس جمعیت ضد فاشیست، و انتشار روزنامه‌ای بنام «مردم» نمود. عده‌ای از اعضاء حزب توده که در زمان رضا شاه زندانی بودند و اکنون بکمک و مساعدت فاتح آزاد شده بودند با این جمعیت همکاری می‌نمودند. همکاری روسیه و انگلیس در ارتباط با جنگ دوم جهانی و شرکت اعضاء حزب توده و همکاری آنان با فاتح و شرکت نفت، باعث اعطای لقب توده - نفتی به آنان گردید.
در سال ۱۳۲۲ حزب «همراهان» را که مرام سوسیالیستی داشت تأسیس کرد و خودش دبیر کل حزب بود. روزنامه «امروز و فردا» ارگان رسمی حزب بود و شعار ملی شدن منابع کشور، بهداشت برای همه و آموزش رایگان را تبلیغ میکرد.
فاتح در سال ۱۳۲۶ فعالیتهای سیاسی را کنار گذاشت و در پست اداری معاونت شرکت به خوزستان رفت و پس از جریان ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۳۳۰ بازنشسته گردید. فلاح با همکاری عباس نراقی و مهدی لاله در سال ۱۳۳۱ اقدام به تأسیس بانک تهران نمود که تا سال ۱۳۵۵ فعالیت داشت.
مصطفی فلاح در فروردین ۱۳۵۷ در انگلستان اقامت گزید و در شهریور همان سال فوت نمود. محمد رضا پهلوی اورا عامل انگلیس می‌نامید و از بنیانگذاران حزب توده می‌پنداشت.
مصطفی فاتح خاطرات خود را طی سالهای خدمتش در کتابی به نام ۵۰ سال نفت ایران گردآوری کرده است. این کتاب در اوایل سال ۱۳۳۵ انتشار یافت. در جلد دوم این کتاب پیرامون قرارداد کنسرسیوم افشاگری‌هائی شده بود و آماده چاپ بود که در شهریور ۱۳۳۷ مأمورین سازمان امنیت به خانه وی ریختند و او را بازداشت نموده و کلیه اسناد و مدارک را همراه خود بردند. چند روز بعد محمدرضا پهلوی به ابوالحسن ابتهاج گفته بود که در منزل فاتح اسنادی پیدا شده که نشان میدهد او آدم انگلیس‌ها است. ساعت ۸ بعد از ظهر روز پنجم بهمن‌ماه ۱۳۴۳ شاه در یک مصاحبه تلویزیونی اظهار کرد: بعد از شهریور ۱۳۲۰ انگلیس‌ها حزب توده را به دست شخصی به نام مصطفی فاتح تأسیس کردندمصطفی فاتح یکی از مدیران باسابقه در صنعت نفت ایران در دوران پهلوی است. او به دلیل سالها حضور در این عرصه از نزدیک شاهد به ثمر رسیدن تلاش‌های ملت ایران در خصوص ملی شدن نفت بوده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#معرفی_کتاب پنجاه سال نفت ایران نوشته مصطفی فاتح. این کتاب در کنار کتاب تاریخ ملی شدن صنعت نفت ایرا(فواد روحانی) و کتاب خواب آشفته نفت (محمدعلی موحد) از منابع مهم و دست اول در حوزه تاریخ نفت و تحولات نفتی در ایران هست. تلاش کردیم نسخه مناسبی را برای شما عزیزان آماده کنیم. در پایین مطالبی در مورد مصطفی فاتح به عرض عزیزان می‌رسانیم تا با شناخت از نویسنده به اهمیت کتاب پی ببرید. در نظر داشته باشید بسیاری از بخش‌های #تاریخ_نفت کانال را از همین کتاب و دو کتابِ دیگری که ذکر شد استخراج و در اختیار شما قرار میدهیم
مصطفی فاتح (اسفند ۱۲۷۴ - شهریور ۱۳۵۷) سیاستمدار، نویسنده، بانکدار و معاون شرکت نفت ایران و انگلیس بود. وی در سال ۱۲۷۴ در اصفهان بدنیا آمد پدرش احمد خان فاتح‌الملک فرمانده قشون اصفهان بود.
تحصیلات ابتدائی را در اصفهان گذراند سپس به تهران نقل مکان نموده و وارد مدرسه آمریکائی شد و پس از ۵ سال در سال ۱۲۹۳ برای ادامه تحصیلات به آمریکا سفر کرد. پس از ورود به آمریکا ابتدا در رشته پزشکی در دانشگاه جان هاپکینز مشغول تحصیل گردید ولی بزودی علاقه‌مند رشته اقتصاد شده و به دانشگاه کلمبیا عزیمت نمود و موفق به اخذ لیسانس اقتصاد گردید و از پایان‌نامه خود با عنوان «وضع اقتصادی ایران» دفاع کرد.
فاتح پس از مراجعت به ایران در سال ۱۲۹۹ در شرکت نفت ایران و انگلیس مشغول به کار شد و بتدریج ترفیع درجه یافت، ابتدا معاون مدیر کل شرکت، و بعد از چند سال ریاست اداره پخش مواد نفتی را عهده دار بود.
در هرج و مرج بعد از برکناری رضا شاه در ۱۳۲۰، او اقدام به تأسیس جمعیت ضد فاشیست، و انتشار روزنامه‌ای بنام «مردم» نمود. عده‌ای از اعضاء حزب توده که در زمان رضا شاه زندانی بودند و اکنون بکمک و مساعدت فاتح آزاد شده بودند با این جمعیت همکاری می‌نمودند. همکاری روسیه و انگلیس در ارتباط با جنگ دوم جهانی و شرکت اعضاء حزب توده و همکاری آنان با فاتح و شرکت نفت، باعث اعطای لقب توده - نفتی به آنان گردید.
در سال ۱۳۲۲ حزب «همراهان» را که مرام سوسیالیستی داشت تأسیس کرد و خودش دبیر کل حزب بود. روزنامه «امروز و فردا» ارگان رسمی حزب بود و شعار ملی شدن منابع کشور، بهداشت برای همه و آموزش رایگان را تبلیغ میکرد.
فاتح در سال ۱۳۲۶ فعالیتهای سیاسی را کنار گذاشت و در پست اداری معاونت شرکت به خوزستان رفت و پس از جریان ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۳۳۰ بازنشسته گردید. فلاح با همکاری عباس نراقی و مهدی لاله در سال ۱۳۳۱ اقدام به تأسیس بانک تهران نمود که تا سال ۱۳۵۵ فعالیت داشت.
مصطفی فلاح در فروردین ۱۳۵۷ در انگلستان اقامت گزید و در شهریور همان سال فوت نمود. محمد رضا پهلوی اورا عامل انگلیس می‌نامید و از بنیانگذاران حزب توده می‌پنداشت.
مصطفی فاتح خاطرات خود را طی سالهای خدمتش در کتابی به نام ۵۰ سال نفت ایران گردآوری کرده است. این کتاب در اوایل سال ۱۳۳۵ انتشار یافت. در جلد دوم این کتاب پیرامون قرارداد کنسرسیوم افشاگری‌هائی شده بود و آماده چاپ بود که در شهریور ۱۳۳۷ مأمورین سازمان امنیت به خانه وی ریختند و او را بازداشت نموده و کلیه اسناد و مدارک را همراه خود بردند. چند روز بعد محمدرضا پهلوی به ابوالحسن ابتهاج گفته بود که در منزل فاتح اسنادی پیدا شده که نشان میدهد او آدم انگلیس‌ها است. ساعت ۸ بعد از ظهر روز پنجم بهمن‌ماه ۱۳۴۳ شاه در یک مصاحبه تلویزیونی اظهار کرد: بعد از شهریور ۱۳۲۰ انگلیس‌ها حزب توده را به دست شخصی به نام مصطفی فاتح تأسیس کردندمصطفی فاتح یکی از مدیران باسابقه در صنعت نفت ایران در دوران پهلوی است. او به دلیل سالها حضور در این عرصه از نزدیک شاهد به ثمر رسیدن تلاش‌های ملت ایران در خصوص ملی شدن نفت بوده است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
از لحاظ خشونت،سربازها و افسران گارد و قوای پلیس،خیلی بیشتر از قوای موتوریزه وحشی گری می کردند.در خیابان اکباتان،پاسبانی،کودکی را با پارابلوم کشت.بلافاصله افسری که در میان جمعیت بود، جلو آمد و اسلحه را از دست او گرفت و مردم او را قطعه قطعه کردند.در جای دیگر،سربازی که به روی مردم تیر اندازی می کرد،افسر وی می خواست ممانعت کند،ولی سرباز،به روی افسر شلیک کرده،او را از پای در می آورد.در خیابان اکباتان،مغز شخصی به نام امیر،عضو حزب زحمتکشان به دیوار پاشیده ولی شخص دیگری که زخمی بوده، با خون مقتول روی دیوار،نام مقتول و قاتل او یعنی ستوان فاطمی،افسر کلانتری سوار را نوشته است.یکی از تانک ها هنگامی که به سوی مردم می تازد،مردم جلوی آن ایستاده و عقب نمی روند.در نتیجه سرنشینات تانک با حال گریه بیرون آمده و اعلام می دارند که ما هرگز بر روی شما شلیک نخواهیم کرد.مردم تانک ها را اشغال کرده و پیراهن های خون آلود را بر فراز آن آویخته و حرکت می کنند.
از انشعاب تا کودتا،خاطرات دکتر انور خامه ای،جلد سوم،سازمان انتشارات هفته،چاپ اول،مهر 1363،ص401 به نقل از روزنامه ی حجار به تاریخ 31/5/1 (شرح رخدادهای سی ام تیر)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
از لحاظ خشونت،سربازها و افسران گارد و قوای پلیس،خیلی بیشتر از قوای موتوریزه وحشی گری می کردند.در خیابان اکباتان،پاسبانی،کودکی را با پارابلوم کشت.بلافاصله افسری که در میان جمعیت بود، جلو آمد و اسلحه را از دست او گرفت و مردم او را قطعه قطعه کردند.در جای دیگر،سربازی که به روی مردم تیر اندازی می کرد،افسر وی می خواست ممانعت کند،ولی سرباز،به روی افسر شلیک کرده،او را از پای در می آورد.در خیابان اکباتان،مغز شخصی به نام امیر،عضو حزب زحمتکشان به دیوار پاشیده ولی شخص دیگری که زخمی بوده، با خون مقتول روی دیوار،نام مقتول و قاتل او یعنی ستوان فاطمی،افسر کلانتری سوار را نوشته است.یکی از تانک ها هنگامی که به سوی مردم می تازد،مردم جلوی آن ایستاده و عقب نمی روند.در نتیجه سرنشینات تانک با حال گریه بیرون آمده و اعلام می دارند که ما هرگز بر روی شما شلیک نخواهیم کرد.مردم تانک ها را اشغال کرده و پیراهن های خون آلود را بر فراز آن آویخته و حرکت می کنند.
از انشعاب تا کودتا،خاطرات دکتر انور خامه ای،جلد سوم،سازمان انتشارات هفته،چاپ اول،مهر 1363،ص401 به نقل از روزنامه ی حجار به تاریخ 31/5/1 (شرح رخدادهای سی ام تیر)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
یک کاتولیک و یک یهودی در حال
گفتگو راجع به مسائل دینی بودند ؛
کاتولیک گفت : "من یک چیز را نمیفهمم ؛
چطور یک آدم تحصیل کرده می تواند باور کند
که جهودها از وسط دریای سرخ عبور کرده اند !
یهودی در پاسخ به گفته مرد کاتولیک گفت :
"شاید حق با شما باشد ، اما آدم چطور می تواند
باور کند که عیسی مسیح پس از مرگ
دوباره زنده شده است ؟!"
کاتولیک گفت : "این قضیه اش فرق می کند !
حقیقت هم دارد !"
#بعضی ها هیچوقت نمی فهمند
#کورت_توخولسکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
یک کاتولیک و یک یهودی در حال
گفتگو راجع به مسائل دینی بودند ؛
کاتولیک گفت : "من یک چیز را نمیفهمم ؛
چطور یک آدم تحصیل کرده می تواند باور کند
که جهودها از وسط دریای سرخ عبور کرده اند !
یهودی در پاسخ به گفته مرد کاتولیک گفت :
"شاید حق با شما باشد ، اما آدم چطور می تواند
باور کند که عیسی مسیح پس از مرگ
دوباره زنده شده است ؟!"
کاتولیک گفت : "این قضیه اش فرق می کند !
حقیقت هم دارد !"
#بعضی ها هیچوقت نمی فهمند
#کورت_توخولسکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#درنگی درکتاب
این سخنی پوچ است که می گویند سکوت و آرامش موجب رضایت خاطر انسان می شود. این عقیده برای من قابل قبول نیست؛ انسان ها باید تحرک داشته باشند، و اگر نمی توانند به آن دسترسی پیدا کنند باید آن را خلق نمایند. میلیون ها نفر محکوم به زندگی هایی هستند که از زندگی من آرام تر و بی تحرک تر است، و میلیون ها نفر هم در مقابل چنین سرنوشتی عصیان کرده اند. هیچ کس نمی داند علاوه بر انقلاب های سیاسی چند انقلاب در دورن توده هایی که بر روی زمین زندگی می کنند جوش و خروش انداخته است. مردم از زنان انتظار دارند که به طور کلی افرادی آرام و بدون شور و اشتیاق باشند اما زنان نیز مانند مردان دارای احساس می باشند، آنان نیاز به تمرین و تجربه دارند تا استعداد های خود را به کار بیاندازند و نیز برای آن که پا به پای مردان بکوشند به زمینه ای گسترده احتیاج دارند. آنان از موانعی که آزارشان می دهد مانند مردان به عصیان کشده می شوند و این کوتاهی فکری برخی از اشخاص است که می گویند زن می بایست در خانه بنشیند، جوراب ببافد، تمرین پیانو کند و روسری بدوزد. اگر زنی را که خواستار بیشتر آموختن و بیشتر کوشیدن جهت داشتن امکانات فرهنگی و فکری بیشتر از حد متعارف است بر مبنای جنسیت و معیار زن و مرد بودن و محکوم و سرزنش کنیم این ناشی از کوتاه فکری و تعصب است.
#جین_ایر
#شارلوت_برونته
#هانیه_چوپانی
#نشر_فراروی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#درنگی درکتاب
این سخنی پوچ است که می گویند سکوت و آرامش موجب رضایت خاطر انسان می شود. این عقیده برای من قابل قبول نیست؛ انسان ها باید تحرک داشته باشند، و اگر نمی توانند به آن دسترسی پیدا کنند باید آن را خلق نمایند. میلیون ها نفر محکوم به زندگی هایی هستند که از زندگی من آرام تر و بی تحرک تر است، و میلیون ها نفر هم در مقابل چنین سرنوشتی عصیان کرده اند. هیچ کس نمی داند علاوه بر انقلاب های سیاسی چند انقلاب در دورن توده هایی که بر روی زمین زندگی می کنند جوش و خروش انداخته است. مردم از زنان انتظار دارند که به طور کلی افرادی آرام و بدون شور و اشتیاق باشند اما زنان نیز مانند مردان دارای احساس می باشند، آنان نیاز به تمرین و تجربه دارند تا استعداد های خود را به کار بیاندازند و نیز برای آن که پا به پای مردان بکوشند به زمینه ای گسترده احتیاج دارند. آنان از موانعی که آزارشان می دهد مانند مردان به عصیان کشده می شوند و این کوتاهی فکری برخی از اشخاص است که می گویند زن می بایست در خانه بنشیند، جوراب ببافد، تمرین پیانو کند و روسری بدوزد. اگر زنی را که خواستار بیشتر آموختن و بیشتر کوشیدن جهت داشتن امکانات فرهنگی و فکری بیشتر از حد متعارف است بر مبنای جنسیت و معیار زن و مرد بودن و محکوم و سرزنش کنیم این ناشی از کوتاه فکری و تعصب است.
#جین_ایر
#شارلوت_برونته
#هانیه_چوپانی
#نشر_فراروی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#كتاب_بيشعورى
راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢٩
سرگذشت فِرِد
اگر بیشعورها عاشق میشوند فقط به یک دلیل است: میخواهند در هیچ چیز کم نیاورند، از جمله عشق. - وینیفرد،۱ عاشقِ شکستخوردهی یک بیشعور از میان تمام مشاغل عالم، شغل وکالت چنان با بیشعوری درگیر است که بجاست این کتاب را با یک مورد از آن آغاز کنیم. سرگذشت فرد2 را از زبان خودش میشنویم. *** روی صندلیِ کارم ولو شدم و آنقدر خسته بودم که نمیتوانستم بقیهی روز را تاب بیاورم. ساعت تازه نُه و ربع بود، اما انگار بدبیاری ساعت سرش نمیشد. داشتم ازدست میرفتم، انگار با ده نفر دعوا کرده بودم. وقتی که از خواب پا شده بودم سردماغ بودم، اما وقتی خواستم صبحانه بخورم حالم گرفته شد. من هر روز دقیقا یک جور خوراک برای صبحانه سفارش میدهم: تخممرغ آبپ ِز سهدقیقهجوشیده، ژامبون، نان تُست، آبمیوه و قهوه. دیگران هم میدانند که وقتی من میگویم تخممرغی میخواهم که سه دقیقه جوشیده باشد، منظورم این است که دقیقا سه دقیقه جوشیده باشد. آن روز هم صبحانه مطابق معمول برایم آماده شد، اما تخممرغ بیشتر از حد جوشیده بود. تقریبا سی ثانیه بیشتر جوشانده بودندش! مِگ،۳پیشخدمت رستوران، را صدا زدم و بهش نشان دادم که تخممرغ بیشتر از حدش جوشیده است. نگاه چندشآوری به من انداخت و گفت: «خب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٢٩
سرگذشت فِرِد
اگر بیشعورها عاشق میشوند فقط به یک دلیل است: میخواهند در هیچ چیز کم نیاورند، از جمله عشق. - وینیفرد،۱ عاشقِ شکستخوردهی یک بیشعور از میان تمام مشاغل عالم، شغل وکالت چنان با بیشعوری درگیر است که بجاست این کتاب را با یک مورد از آن آغاز کنیم. سرگذشت فرد2 را از زبان خودش میشنویم. *** روی صندلیِ کارم ولو شدم و آنقدر خسته بودم که نمیتوانستم بقیهی روز را تاب بیاورم. ساعت تازه نُه و ربع بود، اما انگار بدبیاری ساعت سرش نمیشد. داشتم ازدست میرفتم، انگار با ده نفر دعوا کرده بودم. وقتی که از خواب پا شده بودم سردماغ بودم، اما وقتی خواستم صبحانه بخورم حالم گرفته شد. من هر روز دقیقا یک جور خوراک برای صبحانه سفارش میدهم: تخممرغ آبپ ِز سهدقیقهجوشیده، ژامبون، نان تُست، آبمیوه و قهوه. دیگران هم میدانند که وقتی من میگویم تخممرغی میخواهم که سه دقیقه جوشیده باشد، منظورم این است که دقیقا سه دقیقه جوشیده باشد. آن روز هم صبحانه مطابق معمول برایم آماده شد، اما تخممرغ بیشتر از حد جوشیده بود. تقریبا سی ثانیه بیشتر جوشانده بودندش! مِگ،۳پیشخدمت رستوران، را صدا زدم و بهش نشان دادم که تخممرغ بیشتر از حدش جوشیده است. نگاه چندشآوری به من انداخت و گفت: «خب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٣٠
پس دوباره ترتیبش را میدهیم.» و بعد با لحنی عصبی ادامه داد: «اص برش میگردانیم توی قابلمه و ناپزش میکنیم. دوست دارید تخم مرغتان چقدر عسلی بشود قربان؟» به او گفتم اگر بخواهد از این خوشمزهبازیها برای من درآورد از انعام امروزش خبری نخواهد بود. پن دقیقه بعد، بعد از اینکه برای سومین بار از او خواستم تا فنجان قهوهام را پر کند، تمام کتری را روی لباس من خالی کرد! مگ گفت که این کارش عمدی نبوده است، اما من که بچه نبودم. اگر صبحانه به اندازهی کافی مزخرف نبود، در عوض طیِ مسیر تا سرِ کار واقعا مزخرف بود. بهخاطر این که در جایی که سرعت مجاز ۳5 مایل در ساعت بود، 50 مایل در ساعت رانده بودم، یک افسر پلیس متوقفم کرد و دو تا برگ جریمه داد دستم. دومی بهخاطر نبستنِ کمربندِ ایمنی. از کوره دررفتم و ازش پرسیدم چرا بهجای من، آن بیشعوری را که دو مایل جلوتر نزدیک بود با ماشینش من را لِه کند، جریمه نمیکند. او هم درعوض آن دو جریمه را از من گرفت و بهخاطر تمرد از دستورات پلیس، به مبلغ آنها اضافه کرد. حا دیگر آنقدر مبلغ جریمهها با رفته بود که باید برای پرداختشان از جایی قرض میکردم. وقتی سرِ کارم رسیدم، ماشینم را در جای همیشگی پارک کردم. اما همین که پیاده شدم پایم توی یک تاپالهی بزرگِ اسب فرو رفت. حتما یکی داشت سربهسرم میگذاشت، اما من وقت نداشتم که پیدایش کنم. خیلیها در مظان اتهام بودند. اما این پایانِ ماجرا نبود. همانطور که داشتم به دفترم که در با ترین طبقهی ساختمان بود میرفتم، آسانسور گیر کرد و من بین طبقهی سوم و چهارم ماندم. زیاد طول نکشید که آسانسور بهراه افتاد، اما در همین بین شنیدم که یک نفر در طبقهی چهارم میگفت: «فِرد توی آسانسور گیر کرده. نمیشود کاری کرد تا شب همانجا بماند؟» باید یادم میماند که بعدا خدمهی بخش نگهداری و تعمیرات را بهخاطر اینکه گذاشته بودند آسانسور خراب شود، اخراج کنم. قب هم گهگاهی بدبیاریهایی مثل این داشتهام، اما حا آنقدر زیاد شدهاند که ک فهام میکنند. من همیشه از شکست بیزار بودهام. تقریبا تا پیش از این دوران هرگز طعم شکست را نچشیده بودم. اما حا دائما باید طعم تلخ آن را احساس کنم و این امر خیلی افسرده و مایوسم میکند. مطمئن نیستم که آیا هنوز جَنَمش را دارم که آن کاری را که زم است انجام بدهم یا نه. این هم نوعی برد و باخت است. من در تمام زندگیام دست به هر کاری زدهام تا همیشه برنده باشم. وقتی بچه بودم در تمام بازیها و ورزشها از همه سر بودم. البته خب، بعضی وقتها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٣٠
پس دوباره ترتیبش را میدهیم.» و بعد با لحنی عصبی ادامه داد: «اص برش میگردانیم توی قابلمه و ناپزش میکنیم. دوست دارید تخم مرغتان چقدر عسلی بشود قربان؟» به او گفتم اگر بخواهد از این خوشمزهبازیها برای من درآورد از انعام امروزش خبری نخواهد بود. پن دقیقه بعد، بعد از اینکه برای سومین بار از او خواستم تا فنجان قهوهام را پر کند، تمام کتری را روی لباس من خالی کرد! مگ گفت که این کارش عمدی نبوده است، اما من که بچه نبودم. اگر صبحانه به اندازهی کافی مزخرف نبود، در عوض طیِ مسیر تا سرِ کار واقعا مزخرف بود. بهخاطر این که در جایی که سرعت مجاز ۳5 مایل در ساعت بود، 50 مایل در ساعت رانده بودم، یک افسر پلیس متوقفم کرد و دو تا برگ جریمه داد دستم. دومی بهخاطر نبستنِ کمربندِ ایمنی. از کوره دررفتم و ازش پرسیدم چرا بهجای من، آن بیشعوری را که دو مایل جلوتر نزدیک بود با ماشینش من را لِه کند، جریمه نمیکند. او هم درعوض آن دو جریمه را از من گرفت و بهخاطر تمرد از دستورات پلیس، به مبلغ آنها اضافه کرد. حا دیگر آنقدر مبلغ جریمهها با رفته بود که باید برای پرداختشان از جایی قرض میکردم. وقتی سرِ کارم رسیدم، ماشینم را در جای همیشگی پارک کردم. اما همین که پیاده شدم پایم توی یک تاپالهی بزرگِ اسب فرو رفت. حتما یکی داشت سربهسرم میگذاشت، اما من وقت نداشتم که پیدایش کنم. خیلیها در مظان اتهام بودند. اما این پایانِ ماجرا نبود. همانطور که داشتم به دفترم که در با ترین طبقهی ساختمان بود میرفتم، آسانسور گیر کرد و من بین طبقهی سوم و چهارم ماندم. زیاد طول نکشید که آسانسور بهراه افتاد، اما در همین بین شنیدم که یک نفر در طبقهی چهارم میگفت: «فِرد توی آسانسور گیر کرده. نمیشود کاری کرد تا شب همانجا بماند؟» باید یادم میماند که بعدا خدمهی بخش نگهداری و تعمیرات را بهخاطر اینکه گذاشته بودند آسانسور خراب شود، اخراج کنم. قب هم گهگاهی بدبیاریهایی مثل این داشتهام، اما حا آنقدر زیاد شدهاند که ک فهام میکنند. من همیشه از شکست بیزار بودهام. تقریبا تا پیش از این دوران هرگز طعم شکست را نچشیده بودم. اما حا دائما باید طعم تلخ آن را احساس کنم و این امر خیلی افسرده و مایوسم میکند. مطمئن نیستم که آیا هنوز جَنَمش را دارم که آن کاری را که زم است انجام بدهم یا نه. این هم نوعی برد و باخت است. من در تمام زندگیام دست به هر کاری زدهام تا همیشه برنده باشم. وقتی بچه بودم در تمام بازیها و ورزشها از همه سر بودم. البته خب، بعضی وقتها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٣١
هم مجبور میشدم برای برندهشدن کلک بزنم که خُب آن هم جزو مزهی کار محسوب میشد. دوست داشتم با برادرهایم سرشاخ شوم تا برنده بشوم. شیرینترین لحظههایم وقتهایی بود که میتوانستم سر پدر و مادرم را طوری شیره بمالم که مجبور شوند دقیقا همان کاری را بکنند که من خواسته بودم. در دوران دبیرستان، هم در فعالیتهای فوقبرنامه و هم در ورزش، پرشوروشر و اهل رقابت و روکمکنی بودم. یاد گرفته بودم چطور رقیبانم را با جنجال و هیاهو از میدان بهدر کنم و یکجوری مغلطه کنم که هیچکس نتواند مچم را بگیرد. در هر کاری، اول به دنبال فوتوفنی می- گشتم که بتوانم با آن از دیگران جلو بیفتم و در کسب اینطور پیروزیها مهارت پیدا کرده بودم. اص برای همین بود که زندگی میکردم. در دوران بلوغ، دخترها هم جزو رقابتهایی قرار گرفتند که حتما باید در آنها برنده میشدم. از تسلط بر آنها کیفور میشدم. دلم میخواست همهی دخترهای لوند، دخترهای سانتیمانتال، دخترهای قدبلند، دخترهای قدکوتاه و بهخصوص دخترهایی را که پا نمیدادند، به چنگ بیاورم. بعد از هر شکار هم به سراغ طعمهی بعدی میرفتم. خوب که فکر میکنم حدس میزنم دلیل اینکه اینقدر از کمآوردن فراری بودم، رفتاری بود که برادرهای بزرگترم با من داشتند. آنها همگی مرا بهخاطر بچگی و کوچکتربودنم مسخره میکردند و من هم درعوض سعی میکردم که از حدومرز خودم با تر بروم. هیچ چیز برایم شیرینتر از آن نبود که روی آنها را کم کنم و البته هر چه سنم با تر میرفت و بزرگتر میشدم، در این کار بیشتر و بیشتر موفق میشدم. وقتی کوچک و درمانده بودم با خودم عهد کرده بودم که تمام کارهایشان را ت فی کنم و به عهدم وفا کردم. فکر میکنم پدرم هم هربار که میدید من کارهای برادرهایم یا هرکس دیگری را که بزرگتر بود ت فی میکنم خیلی خوشش میآمد. چند بار شنیده بودم که با صدایی که بهسختی شنیده میشد گفته بود: «همین روزهاست که این انچوچک، گهی مثل پدر پیرش بشود.» در دانشگاه، حقوق خواندم، با درجهی عالی فارغالتحصیل شدم و برای همکاری به یک موسسهی حقوقی بزرگ دعوت شدم. بعد از بیست سال، حا من یکی از شرکای اصلی آن موسسه هستم و درآمد سا نهام ششرقمی است، در حالی که برادرهایم همگی به شغل پدرمان چسبیدهاند و بهطور شراکتی کاری را که پدر پایهاش را گذاشته بود ادامه میدهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٣١
هم مجبور میشدم برای برندهشدن کلک بزنم که خُب آن هم جزو مزهی کار محسوب میشد. دوست داشتم با برادرهایم سرشاخ شوم تا برنده بشوم. شیرینترین لحظههایم وقتهایی بود که میتوانستم سر پدر و مادرم را طوری شیره بمالم که مجبور شوند دقیقا همان کاری را بکنند که من خواسته بودم. در دوران دبیرستان، هم در فعالیتهای فوقبرنامه و هم در ورزش، پرشوروشر و اهل رقابت و روکمکنی بودم. یاد گرفته بودم چطور رقیبانم را با جنجال و هیاهو از میدان بهدر کنم و یکجوری مغلطه کنم که هیچکس نتواند مچم را بگیرد. در هر کاری، اول به دنبال فوتوفنی می- گشتم که بتوانم با آن از دیگران جلو بیفتم و در کسب اینطور پیروزیها مهارت پیدا کرده بودم. اص برای همین بود که زندگی میکردم. در دوران بلوغ، دخترها هم جزو رقابتهایی قرار گرفتند که حتما باید در آنها برنده میشدم. از تسلط بر آنها کیفور میشدم. دلم میخواست همهی دخترهای لوند، دخترهای سانتیمانتال، دخترهای قدبلند، دخترهای قدکوتاه و بهخصوص دخترهایی را که پا نمیدادند، به چنگ بیاورم. بعد از هر شکار هم به سراغ طعمهی بعدی میرفتم. خوب که فکر میکنم حدس میزنم دلیل اینکه اینقدر از کمآوردن فراری بودم، رفتاری بود که برادرهای بزرگترم با من داشتند. آنها همگی مرا بهخاطر بچگی و کوچکتربودنم مسخره میکردند و من هم درعوض سعی میکردم که از حدومرز خودم با تر بروم. هیچ چیز برایم شیرینتر از آن نبود که روی آنها را کم کنم و البته هر چه سنم با تر میرفت و بزرگتر میشدم، در این کار بیشتر و بیشتر موفق میشدم. وقتی کوچک و درمانده بودم با خودم عهد کرده بودم که تمام کارهایشان را ت فی کنم و به عهدم وفا کردم. فکر میکنم پدرم هم هربار که میدید من کارهای برادرهایم یا هرکس دیگری را که بزرگتر بود ت فی میکنم خیلی خوشش میآمد. چند بار شنیده بودم که با صدایی که بهسختی شنیده میشد گفته بود: «همین روزهاست که این انچوچک، گهی مثل پدر پیرش بشود.» در دانشگاه، حقوق خواندم، با درجهی عالی فارغالتحصیل شدم و برای همکاری به یک موسسهی حقوقی بزرگ دعوت شدم. بعد از بیست سال، حا من یکی از شرکای اصلی آن موسسه هستم و درآمد سا نهام ششرقمی است، در حالی که برادرهایم همگی به شغل پدرمان چسبیدهاند و بهطور شراکتی کاری را که پدر پایهاش را گذاشته بود ادامه میدهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٣٢
البته برندهبودن همیشه کار آسانی نیست. هرچند که در دانشگاه به اندازهی کافی به ما رقابتِ بیرحمانه و ازپشتخنجرزدن یاد داده بودند، بهزودی فهمیدم که در دنیای بیرحم و خودخواهِ واقعی بیشتر از حدی که آموخته بودیم به آن درسها نیاز است. ضمنا فهمیدم که نباید به دیگران کوچکترین فرصتی برای عرضاندام و موفقیت داد و هرگز هم ندادم. برای موفقیت در زندگی باید حقههای زیادی آموخت و کوچکترین فرصتی را از دست نداد. بهخصوص اگر زم شد باید هرکاری را، هرچقدر هم که کثیف باشد، ت فی و مقابلهبهمثل کرد. با این اوصاف، کام برای موفقیت آماده بودم. مرتب روی خودم کار میکردم تا پست و رذل (بهخصوص رذل) باشم. به ک سهای بهبود روابط اجتماعی رفتم و یاد گرفتم چطور بهراحتی اعتماد مردم را برای سوءاستفاده جلب کنم. یاد گرفتم دروغ بگویم، حقه سوار کنم و رکوراستترین حقایق را طور دیگری وانمود کنم. یاد گرفتم که چه وقت باید یک نفر را به زمین زد و چه وقت به آسمان برد. با این هنرها، اگر وکیل نمیشدم قطعا میتوانستم یک نمایشگاه اتومبیل را بهخوبی اداره کنم. وکیل دادگستری موفقی شدم. بهزودی از قدرتی که بهدست آورده بودم سرمست شدم؛ بهخصوص وقتی بیشتر لذت میبردم که میتوانستم قانون را به سمتی که میلم بود منحرف کنم. هر چه منحرفتر بهتر. استفاده از قانون در یک مورد مشروع، هنر نیست و هر آدم تازهکاری از پسِ آن برمیآید، اما فقط یک استادکارِ خبره میتواند آن را در راستای منافع خودش و حتی اهداف خ ف قانونش بهکار گیرد. خیلی دوست دارم که آدمهای لطیف، متشخص و درستکاری را که انگار برای شکستخوردن آفریده شدهاند از میدان به در کنم. معتقدم که بزرگترین وظیفهی من در زندگی آن است که به این موجودات احساساتی و رقتانگیز یاد بدهم که کمنیاوردن یعنی چه. هیچ وقت ازدواج نکردهام، اما هرگز بابت این موضوع پشیمان نیستم. هر وقت دلم بخواهد مدتی را با یکی میگذرانم. با این کار از هزینههای خانه و زن و بچه خ صم و ضمنا اجازه نمیدهم که زنی زندگی را با من شریک شود و آنقدر به من نزدیک شود که بتواند در کارهایم نظر بدهد یا برای کارهایش از نظرم استفاده کند، آن هم بدون پرداخت حقالمشاوره. بیشتر وقتم را صرف کارم میکنم. میدانم که آنجا برندهام. بسیاری از موک ن من که خودشان بهتر میدانند چه کارها که نکردهاند، طوری به سالن دادگاه پا میگذارند که انگار دارند به
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٣٢
البته برندهبودن همیشه کار آسانی نیست. هرچند که در دانشگاه به اندازهی کافی به ما رقابتِ بیرحمانه و ازپشتخنجرزدن یاد داده بودند، بهزودی فهمیدم که در دنیای بیرحم و خودخواهِ واقعی بیشتر از حدی که آموخته بودیم به آن درسها نیاز است. ضمنا فهمیدم که نباید به دیگران کوچکترین فرصتی برای عرضاندام و موفقیت داد و هرگز هم ندادم. برای موفقیت در زندگی باید حقههای زیادی آموخت و کوچکترین فرصتی را از دست نداد. بهخصوص اگر زم شد باید هرکاری را، هرچقدر هم که کثیف باشد، ت فی و مقابلهبهمثل کرد. با این اوصاف، کام برای موفقیت آماده بودم. مرتب روی خودم کار میکردم تا پست و رذل (بهخصوص رذل) باشم. به ک سهای بهبود روابط اجتماعی رفتم و یاد گرفتم چطور بهراحتی اعتماد مردم را برای سوءاستفاده جلب کنم. یاد گرفتم دروغ بگویم، حقه سوار کنم و رکوراستترین حقایق را طور دیگری وانمود کنم. یاد گرفتم که چه وقت باید یک نفر را به زمین زد و چه وقت به آسمان برد. با این هنرها، اگر وکیل نمیشدم قطعا میتوانستم یک نمایشگاه اتومبیل را بهخوبی اداره کنم. وکیل دادگستری موفقی شدم. بهزودی از قدرتی که بهدست آورده بودم سرمست شدم؛ بهخصوص وقتی بیشتر لذت میبردم که میتوانستم قانون را به سمتی که میلم بود منحرف کنم. هر چه منحرفتر بهتر. استفاده از قانون در یک مورد مشروع، هنر نیست و هر آدم تازهکاری از پسِ آن برمیآید، اما فقط یک استادکارِ خبره میتواند آن را در راستای منافع خودش و حتی اهداف خ ف قانونش بهکار گیرد. خیلی دوست دارم که آدمهای لطیف، متشخص و درستکاری را که انگار برای شکستخوردن آفریده شدهاند از میدان به در کنم. معتقدم که بزرگترین وظیفهی من در زندگی آن است که به این موجودات احساساتی و رقتانگیز یاد بدهم که کمنیاوردن یعنی چه. هیچ وقت ازدواج نکردهام، اما هرگز بابت این موضوع پشیمان نیستم. هر وقت دلم بخواهد مدتی را با یکی میگذرانم. با این کار از هزینههای خانه و زن و بچه خ صم و ضمنا اجازه نمیدهم که زنی زندگی را با من شریک شود و آنقدر به من نزدیک شود که بتواند در کارهایم نظر بدهد یا برای کارهایش از نظرم استفاده کند، آن هم بدون پرداخت حقالمشاوره. بیشتر وقتم را صرف کارم میکنم. میدانم که آنجا برندهام. بسیاری از موک ن من که خودشان بهتر میدانند چه کارها که نکردهاند، طوری به سالن دادگاه پا میگذارند که انگار دارند به
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٣٣
جهنم میروند؛ اما با حکم تبرئه از آنجا خارج میشوند. بعضی از آنها را توانسته ام هفت هشت بار تبرئه کنم. عاشقِ هنرنمایی در مقابل هیات منصفه ام. نهایتِ دستوپنجه نرم کردن با سیستم قضایی همین است که هشت نفر را متقاعد کنید که موکل شما مثل یک بچهی شیرخواره پاک و معصوم است؛ حتی اگر پولهایی که از بانک دزدیده، همانجا توی جیبش قلمبیده باشد. برندهبودن چیزی نیست که فقط از خودم انتظار داشته باشم. همهی کارمندان و زیردستانم هم باید همیشه برنده باشند. برای این منظور مثل اسب عصاری از آنها کار میکشم و میدانند که بههیچوجه اشتباهات را تحمل نمیکنم. البته گهگاهی پیش میآید که یکی از آنها بخواهد اشتباهی را که مرتکب شده با این دستاویز توجیه کند که من آنقدر کار سرش ریختهام که به همهی آنها نمیرسد. اما من به هیچکدامشان اجازه نمیدهم تقصیر ندانمکاریهایشان را به گردن من بیندازند. چیزی که هیچوقت تحملش نمیکنم، آدمی است که بخواهد در مقابل من تیزبازی درآورد، حا چه برای من کار کند و چه موکل باشد. رئیس منم و هیچکس حق ندارد برایم تعیین تکلیف کند یا ازم ایراد بگیرد. با این حال دارم از کشمکش دائمی با کارکنانم خسته میشوم. اص وفاداری و عِرق کاری از بین رفته است. در سه سال گذشته، چند بار مجبور شدهام تمام کارکنان موسسهام را عوض کنم. دیگر منشی و تایپیست خوب هم پیدا نمیشود. بعضی اوقات حتی اسم کسانی را که دارم اشکا تشان را گوشزد میکنم، نمیدانم. تا پیش از این، همهی حسابوکتابهای موسسه با من بود و فقط خودم از آنها سر درمیآوردم، اما شرکایم بهتازگی زیاد پاپِیام میشوند. انگار بهخاطر اعتبار و اعتدالی که برای موسسه فراهم کردهام باید به حضرات پاسخگو هم باشم. چیزی که اص زیر بارش نمیروم، بهخصوص از وقتی که برای اعتبار و اعتدالِ موسسه، بدون اط ع دیگران، مبالغ هنگفتی به خودم «قرض» دادهام. ع وه بر کارکنان و شرکای موسسه، مشتریها هم اعصابم را خیلی خرد میکنند. فقط در همین ماه گذشته، سه نفر از موک نم به اتهام قصور در دفاع، از من شکایت کردند. قبول دارم که در پروندههای آنها شکست خوردهام، اما تنها دلیل این امر فقط این بود که اعضای هیات منصفه آنقدر فهم و شعور نداشتند که قصههای زیرکانهی من در آنها اثر کند. بعضی از پروندهها اینطوری میشود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص٣٣
جهنم میروند؛ اما با حکم تبرئه از آنجا خارج میشوند. بعضی از آنها را توانسته ام هفت هشت بار تبرئه کنم. عاشقِ هنرنمایی در مقابل هیات منصفه ام. نهایتِ دستوپنجه نرم کردن با سیستم قضایی همین است که هشت نفر را متقاعد کنید که موکل شما مثل یک بچهی شیرخواره پاک و معصوم است؛ حتی اگر پولهایی که از بانک دزدیده، همانجا توی جیبش قلمبیده باشد. برندهبودن چیزی نیست که فقط از خودم انتظار داشته باشم. همهی کارمندان و زیردستانم هم باید همیشه برنده باشند. برای این منظور مثل اسب عصاری از آنها کار میکشم و میدانند که بههیچوجه اشتباهات را تحمل نمیکنم. البته گهگاهی پیش میآید که یکی از آنها بخواهد اشتباهی را که مرتکب شده با این دستاویز توجیه کند که من آنقدر کار سرش ریختهام که به همهی آنها نمیرسد. اما من به هیچکدامشان اجازه نمیدهم تقصیر ندانمکاریهایشان را به گردن من بیندازند. چیزی که هیچوقت تحملش نمیکنم، آدمی است که بخواهد در مقابل من تیزبازی درآورد، حا چه برای من کار کند و چه موکل باشد. رئیس منم و هیچکس حق ندارد برایم تعیین تکلیف کند یا ازم ایراد بگیرد. با این حال دارم از کشمکش دائمی با کارکنانم خسته میشوم. اص وفاداری و عِرق کاری از بین رفته است. در سه سال گذشته، چند بار مجبور شدهام تمام کارکنان موسسهام را عوض کنم. دیگر منشی و تایپیست خوب هم پیدا نمیشود. بعضی اوقات حتی اسم کسانی را که دارم اشکا تشان را گوشزد میکنم، نمیدانم. تا پیش از این، همهی حسابوکتابهای موسسه با من بود و فقط خودم از آنها سر درمیآوردم، اما شرکایم بهتازگی زیاد پاپِیام میشوند. انگار بهخاطر اعتبار و اعتدالی که برای موسسه فراهم کردهام باید به حضرات پاسخگو هم باشم. چیزی که اص زیر بارش نمیروم، بهخصوص از وقتی که برای اعتبار و اعتدالِ موسسه، بدون اط ع دیگران، مبالغ هنگفتی به خودم «قرض» دادهام. ع وه بر کارکنان و شرکای موسسه، مشتریها هم اعصابم را خیلی خرد میکنند. فقط در همین ماه گذشته، سه نفر از موک نم به اتهام قصور در دفاع، از من شکایت کردند. قبول دارم که در پروندههای آنها شکست خوردهام، اما تنها دلیل این امر فقط این بود که اعضای هیات منصفه آنقدر فهم و شعور نداشتند که قصههای زیرکانهی من در آنها اثر کند. بعضی از پروندهها اینطوری میشود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷