@flith کانال پروازفکرواندیشه

"#ریشه_های_اعتقادات_مذاهب_سامی_در_اساطیر_پاگان (چند خدایی)"



پیروان سه مذهب سامی، داستان های کتاب عهد عتیق و جدید و آنچه در قرآن نقل شده است را اصیل میدانند. اما حتی یک مطالعه سطحی از اساطیر دیگر ادیان باستانی و پاگان شباهت فراوانی را بین آنها و اساطیر سامی نشان میدهد. با توجه به تقدم این اساطیر بر سه دین سامی، اگر اقتباسی در کار باشد، پس این اقتباس از سوی یهودیان و مسیحیان بوده است.

نتیجه ای که از این شباهت ها میتوان گرفت از دو حال خارج نیست;

1. اساطیر سه مذهب سامی از اساطیر تمدن های اولیه (بابل، ایران و مصر) اقتباس شده است.

2. این شباهت ها تصادفی است.

فهرست زیر خلاصه ای از مهمترین شباهت ها را فراهم آورده است.

خواننده منصف خود میتواند با مطالعه این فهرست کوتاه، نتیجه بگیرد که آیا شباهت ها تصادفی است یا خیر.

1. داستان باغ عدن و آدم و حوا;

اوستا نیز مانند تورات، آفرینش خدا را در شش روز می داند و خدا روز هفتم به استراحت پرداخته است. خدا به مانند آدم و حوا، مشی (مرد) و مشیانه (زن) را آفریده است.

اسطوره گلیگمش نیز داستانی را نقل میکند که طی آن، خدا از زمین، مردی به نام انکیدو را بوجود آورد. وی در طبیعت و در میان حیوانات زندگی می کرد تا اینکه توسط یک زن به نام شمت فریب خورد همانطور که آدم توسط حوا فریب خورد. او نیز مانند آدم و حوا از زادگاه خود بیرون رانده شده و نسبت به برهنگی خود آگاه گشت.

شباهتی نیز بین شخصیت ماری که گیاه جاودانگی را از گیلگمش می دزدد با ابلیس در کتاب آفرینش تورات وجود دارد.


2. اسطوره طوفان؛

اوتنَپیشتیم در اسطوره گیلگمش کسی است که قهرمان به نزد وی می رود تا راز جاودانگی را از وی بپرسد. وی داستانی را نقل میکند از اینکه در زمان قدیم، خدایان تصمیم می گیرند که با یک سیل شهر شوروپاک در سواحل رود فرات را نابود کنند. یکی از خدایان به نام آ Ea یا انکی (در اساطیر سومری) به اوتنَپیشتیم خبر می دهد تا قایقی بسازد و خود و حیوانات اهلی تا آنجا که می تواند را نجات دهد.

داستانی مشابه طوفان نوح، در اساطیر یونانی و چینی نیز وجود دارد. در اساطیر یونانی این فرد دی کالیون نام دارد که توسط پرومته پدر خود نصیحت می شود که برای در امان ماندن از یک سیل بزرگ، کشتی بسازد.


3. ده فرمان

مشابهت هایی نیز بین کتاب مردگان مصری و قوانین همورابی، با ده فرمان وجود دارد. در کتاب مردگان، افراد باید سوگند یاد کنند که از انجام برخی اعمال خودداری خواهند ورزید. مانند ده فرمان، آنها سوگند یاد می کردند که مرتکب کفرگویی به خدا نخواهند شد و زنا و دزدی نخواهند کرد.

همچنین مشابهت هایی نیز بین امثال در تورات با دستورات آمنپوپ (یک کتاب مذهب باستانی مصری) وجود دارد.


4. داستان عیسی مسیح

مشابهت های خیره کننده ای بین هوروس خدای مصری و عیسی مسیح دیده می شود. هر دو در 23 مارس مرده و در 25 مارس رستاخیز پیدا کردند. هر دو از یک باکره زاییده شده اند، تعمید یافته و هر دو مصلوب شده اند.

مسیحیان اولیه عادت داشتند که در ماههای آپریل و مارس تعمید یابند. پیروان آیین میترا نیز در همین ماه ها به این دین می پیوستند. متیراییست ها نیز مانند مسیحیان نخستین، با لباس سفید و یک تاج برای تعمید به داخل آب می رفتند با این تفاوت که مشعلی نیز همراه داشتند.

گفته میشود که مسیح به همراه دو دزد در دو طرف خود مصلوب شد که یکی به بهشت رفت و دیگری به جهنم. میترا نیز در تصاویر با دو نفر در سمت چپ و راست خود نشان داده می شود که یکی مشعل را رو به بالا و دیگری رو به پایین گرفته است یعنی به ترتیب به آسمان و زیرزمین اشاره دارند.

مشابهت های جزیی بسیاری بین ادیان پاگان و سه مذهب سامی وجود دارد که فهرست کردن تمامی آنان در این مدخل نمی گنجد. اما همین فهرست اندک نیز نشان می دهد که مذاهب سامی برخلاف ادعای پیروانشان، بسیار متاثر از مذاهب پیشین هستند یعنی همان کسانی که آنها را کافر و بت پرست می خوانند. در واقع این ادیان سامی گسست و تفاوت چندانی با مذاهب و اساطیر پیشین ندارند و در برخی موارد عقاید ایشان صرفا یک کپی برداری از مذاهب قدیمی تر است
منبع : کانال اندیشه و تفکر



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


شادی-بنا به گفته ی آلن بادیو-از مقوله ی حقیقت نیست،بلکه از مقوله ی هستی محض(mere being)است،و از همین رو سر در گم،متعین و نامنسجم است(پاسخ مشهور یک مهاجر آلمانی را به پرسش یک آمریکایی در نظر بگیرید که از او پرسید:آیا شادید؟ و پاسخ شنید:بله،شادم،aber gluckich bin ich nicht، (اما خوشبخت نیستم).این عبارت مفهومی مشرکانه است:برای مشرکان،هدف زندگی شاد بودن است (ایده ی از این پس شاد زیستن روایت مسیحی شده ی شرک است)،و تجربه ی مذهبی و فعالیت سیاسی شکل های والای شادمانی تلقی می شود (نگاه کنید به ارسطو)-جای تعجبی ندارد که دالایی لاما اخیرا به چنین توفیقی دست یافته است،آن هم با تبلیغ انجیل شادمانی در سرتاسر جهان،و جای تعجبی ندارد که بیشترین پاسخ را دقیقا در آمریکا دریافت کرده است،یعنی در بزرگترین امپراطوری (طلبِ)شادی...مختصر آن که -شادی-به اصل لذت تعلق دارد و آن چه آن را تحلیل می برد،پافشاری بر فراسوی اصل لذت است.

#اسلاوی_ژیژک
گزینش و ویرایش: #مراد_فرهادپور #مازیار_اسلامی #امیدمهرگان
کتاب:#رخداد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#اصطلاحات

#از_کوره_دررفتن

در گذشته برای بدست آوردن آهن خالص، سنگ آهن را در کوره های آهنگری حرارت می دادند، این حرارت به تدریج باید به سنگ داده می شد و درجه حرارت در کوره تا حدی بالا می رفت که سنگ آهن به حالت مذاب در آید.

از آنجا که در گذشته دستگاه دقیقی وجود نداشت تا حرارت کوره را تنظیم کند، گاهی در اثر خطای انسانی حرارت در کوره سریع بالا می رفت و سنگ آهن به طور ناگهانی گداخته می شد و با صدای مهیبی از کوره خارج می شد و خسارت های بسیاری به بار می آورد و در اصطلاح به این حالت "از کوره در رفتن "می گفتند.

از این رو به افرادی که به طور ناگهانی در اثر یک حادثه سریع عصبانی می شوند و کلمات و رفتار نادرستی در زمان عصبانیت از خود بروز می دهند،می گویند "فلانی از کوره در رفت "یعنی به سرعت و خیلی زیاد عصبانی می شود.

#ریشه_های_تاریخی_امثال_و_حکم
#مهدی_پرتوی_آملی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#بررسی _دلایل_عقب_افتادگی_ایران

📖 کتاب "جامعه شناسی نخبه کشی" نوشته ی علی رضاقلی

علی رضاقلی دارای مدرک کارشناسی علوم سیاسی از دانشگاه تهران و مدرک کارشناسی ارشد جامعه شناسی از کشور فرانسه است . او در کتاب "جامعه شناسی نخبه کشی" فرهنگ ضعیف و قبیله ایی ایرانیان را عامل اصلی عقب افتادگی آنها میداند . به عقیده ی این نویسنده ، فکر کردن ، از مشکل ترین کارهاست و از فرهنگ فرسوده و ناتوان ایران بر نمی آید ، پس بهترین چاره ، پیدا کردن بز بلا گردان است ، برای همین ، مردم این کشور ، گناه هزار سال عقب افتادگی و کم کاری در زمینه های مختلف را به گردن استبداد و استعمار می اندازند . علی رضا قلی در قسمتی از کتاب مینویسد : این فرهنگ ناتوان عادت دارد برای تحلیل های خود از اوضاع اجتماعی ، ملی و بین المللی از مدل های سطحی و غیر علمی استفاده کند . مثلا اینکه زلزله و آتشفشان را ناشی از فسق و فجور بی حد و حصر مردم میداند و قانونمندی های علمی و حوادث طبیعی را نادیده می انگارد . نویسنده در ادامه ی مطلب خود تمامی تاریخ ایران را شاهدی بر تجاوزهای متعدد به جان و مال و ناموس مردم میبیند و مینویسد : ایران در حساس ترین لحظات تاریخ ، پایکوب سم اسبان ایلات خود بود . در اروپا هرگز دیده نمیشد که یک دهقان را برای لذت شاه یا ارباب بکشند یا تازه عروس او را همخوابه ی ارباب کنند ، اما در این فرهنگ ، این جنایت ها توسط زورمندان رایج بوده است ! نویسنده ، در بخش دیگری از کتاب به سه مرد بزرگی اشاره میکند که در تاریخ ایران ظهور کرده و تلاش کرده بودند این کشور را از عقب ماندگي برهانند لیکن هر سه به خاطر فرهنگ نالایق این مردم شکست خوردند : قائم مقام ، وقتی به صدارت رسید دست مفت خوران را از خزانه ی دولت را کوتاه کرد . در واقع این از ویژگیهای ایرانیان است که همیشه نظامهای سیاسی آنها آلوده به فسادهای مالی است و هر کسی بخواهد آن را سر وسامان دهد انگار دست در لانه ی عقرب کرده است ! قائم مقام از حقوق شاه و درباریان کاست و حقوق های بی مورد روحانیون را حذف کرد . شعار او این بود : دولت ، سرباز میخواهد ، دعاگو نمیخواهد ! او از تاسیس کنسول گری های روس و انگلیس در ایران ممانعت به عمل می آورد و تاکید کرد به هر نحو ممکن با عهدنامه ی ترکمنچای خواهد جنگید . در تبریز صنایع نو و معادن را راه اندازی کرد و دانشجویانی به اروپا اعزام کرد . لیکن سرنوشت وی چه شد ؟ نقل شده که امام جمعه ی تهران ، میرزا مهدی که از سفیر روس رشوه گرفته بود در بسیج افکار عمومی مردم بر علیه ی قائم مقام نقش داشت . سرانجام قائم مقام را در باغ نگارستان خفه کردند ! امیرکبیر ، دومین مرد بزرگی بود که خواست با عقب ماندگي فرهنگی مردم ایران مبارزه کند . امیرکبیر آموزش و پرورش اروپایی را میپسندید و دارالفنون را تاسیس کرد که معلمانی از اروپا به کودکان ایرانی تعلیم دهند . امیر با خرافات مذهبی جنگید ، بسط نشینی ها و قمه زنی ها را ممنوع کرد و فرمان به اصلاح روضه خوانی ها داد ، دیوانخانه ی عدالت را برای اصلاح محضر شرع بوجود آورد ، خویشاوند سالاری در پست و مقام را ملغی کرد ، قصد محدود کردن و ضابطه مند ساختن قدرت شاه را داشت و اعزام دانشجو به خارج برای فهم پیشرفت های جدید را لازم میدانست. او شکنجه را ممنوع کرد و تاسیس روزنامه را خواستار شد . اصلاحات امیرکبیر انقدر گسترده بود که صدای مفت خوران فاسد و فرهنگ قبیله ایی مردم ایران را درآورد . امام جمعه ی وقت تهران ، میرزا ابوالقاسم ، امیرکبیر را فردی ملحد و کافر دانست و مردم بر علیه ی وی شروع به شایع پراکنی کردند سرانجام ، پس از تنها دو سال صدراعظمی ، وی را به پاس خدماتش در کاشان به قتل رساندند ! سومین کسی که میخواست ناجی مردم ایران باشد ، دکتر محمد مصدق بود . او اولین ایرانی بود که دکترای حقوق گرفت . مصدق تحصیل کرده ی سوئیس بود و از مدرنیته آگاهی کافی داشت . وی خواستار دموکراتیک شدن ایران ، محدود شدن قدرت شاه ملی شدن نفت و آزادی بیان و مطبوعات بود . دکتر مصدق ، با تاکید بر آزادیهای مدنی میگفت : ایرانی حق دارد شخصیت داشته باشد نه اینکه مطیع چوب و چماق باشد ... اما سرنوشت دکتر مصدق چه شد ؟ کاشانی ، روحانی معروف آن زمان با او مخالفت و قواعد وی را غربی و غیر شرعی دانست مردم ( کودتاچیان ) در روز 28 مرداد گفتند مرگ بر مصدق ! در پایان این کتاب ، علی رضا قلی ، با تاکید بر این مسئله که بیسوادی فرهنگی و عوام زدگی بلای جان مردم ایران است مینویسد : همه ی پریشانی ها و گناهان را به گردن استعمار خارجی انداختن غفلت از ناتوانی های داخلی و تبرئه ی عوامل حقیقی عقب افتادگی هاست ...

📗منبع : #جامعه_ شناسی_نخبه کشی
#علی _رضاقلی
تهران : نشر نی ، 1377



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

در کتاب جامعه شناسی نخبه کشی میخوانیم : استعمار ، هرگز عامل اصلی عقب افتادگی ایران نیست . در واقع بیسوادی فرهنگی ، عوام زدگی و تنبلی فکری در رفع مشکلات ، عوامل اساسی عقب ماندگي مردم ایران است
@flith

علی رضاقلی در"جامعه شناسی نخبه کشی" مینویسد:اگر مردم ایران خواسته ی خود را خوب میشناختند و لوازم کافی برای آن تدارک می دیدند هر عوامفریبی قادر نبود منافع آنها را پایمال کند پس مقصر خود مردمند.
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٧

مقدمهی نویسنده مثل هر کس دیگری، من هم در تمام زندگیام با بیشعورها۱سروکار داشتهام؛ اما در بیشترِ این اوقات مثل بیشترِ افرادِ جامعه، درگیر مفاهیم و تعاریفِ قدیمیِ بیشعوری2بودهام. مثل دیگران بیشعوری را بهعنوان بیماری نمیشناختم و فکر میکردم بیشعوری نوعی کمبود شخصیت است که صرفا با اراده میتوان آن را اص ح کرد یا از بین برد. اما حا من ماهیت بیشعوری را میشناسم. بیشعوری یک نوع اعتیاد است و مثل سایر اعتیادها به الکل و مواد مخدر یا وابستگی دارویی، اثرات سوء و زیانباری برای شخصِ معتاد و اجتماعی که در آن زندگی میکند دارد. بدترین خصوصیت این اعتیاد آن است که بیشعورها ذرهای هم از بیشعوریشان آگاه نیستند. این امر البته در مورد خود من هم صادق بود. آشکارکردنِ ضعفها و اشتباهاتِ خود، برای هیچکس کار آسانی نیست. من تا مدتها از نوشتن این کتاب و حتی صحبتکردن دربارهی موضاعاتِ آن ابا داشتم، چرا که دوست نداشتم تمام دنیا بفهمد که من آدم بیشعوری بودهام. اما سرانجام وجدان، دوستان و بیمارانم من را متقاعد کردند که قب همهی دنیا فهمیدهاند که من بیشعور بودهام و نوشتن یا ننوشتن درمورد آن از این جهت بیفایده است، ولی شاید بتوانم با نوشتنِ سرگذشت خودم به بیشعورهای دیگر کمک کنم تا بهبود یابند. از اینرو، در نهایت فروتنی تصمیم گرفتم تا سرگذشت دردناکِ اعتیاد خود به بیشعوری، و نیز راهِ دشوار رهایی از آن وضعیت رقتبار را برای استفادهی دیگران بنویسم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨

اکنون میتوانم در گذشتهام نظر کنم و بهوضوح خودم را ببینم که چطور سالهای سال با بیشعوری زندگی کردم. بهعنوان یک بیشعورِ درمانشده، رن و مشقتِ زم برای درمانشدن را درک میکنم. چیزی که هیچ آدم عاقلی دوست ندارد آن را تجربه کند، ولی وقتی آدم گرفتار بیشعوری شد، چارهی دیگری برایش وجود ندارد. دیر یا زود زندگی در مقابلت قد علم میکند و میگوید: «تو بیشعوری.» شما هم در مقابل تکذیبش میکنید، لگدش میزنید، لعنتش میکنید، سرش فریاد میزنید، کتکش میزنید، با او جروبحث میکنید، سعی میکنید فراموشش کنید و فحشش میدهید. اما زندگی جا نمیزند. یا شما قبل از آنکه او به حسابتان برسد به حساب خود میرسید و یا او به حساب شما خواهد رسید. از اینرو با صداقت و تاسفِ فراوان باید اقرار کنم که: من بیست سال آزگار یک بیشعور تمامعیار بودم! در این مدت دوستان و اعضای خانوادهام از بیشعوری من آزار فراوان دیدند و در بسیاری از مواقع من آنها را از خودم فراری میدادم. حتی بیماران من هم از بینزاکتی و خودپسندیهای زایدالوصف من خیلی میرنجیدند. اگر من زودتر به بیشعوریام پی میبردم و در سنین پایینتر برای درمانم دستبهکار میشدم، اگر نگویم همه، دستکم بسیاری از این عوارض قابلپیشگیری بودند. به عقیدهی من، هیچگاه برای تشخیصِ نشانههای بیشعوری خیلی زود یا خیلی دیر نیست. بر همین منوال، هیچگاه نیز برای اص حِ عادات بدی که دوستان را میرنجاند، به روابط کاری و تجاری آسیب میرساند و باعث جروبحث و دعوا و مرافعه با بسیاری از مردم میشود، خیلی زود یا خیلی دیر نیست. خود من تا چهلسالگیام کوچکترین نشانهای از بیشعوریام احساس نکرده بودم. مثل بیشترِ بیشعورها، من هم به اینکه آدم نیرومندی هستم و همیشه به هر چیزی که میخواهم میرسم، مباهات میکردم. از همان سنینِ دورانِ دبیرستان یاد گرفتم که چگونه ندای وجدانم را خاموش کنم و هرگونه احساس گناهی را در نطفه خفه کنم. در دوران رزیدنتی، فهمیدم که میتوانم هر چیزی را با توپوتشر از پرستاران، بیماران و دیگران بخواهم، یعنی درحقیقت معمو با این شیوه دیگران را مجبور میکردم که دقیقا مطابق خواست من رفتار کنند. تازه، بعد از اینکه بهعنوان پزشک متخصص شروع به کار کردم باز هم فوتوفن های بیشتری در پرخاشگری و زرنگبازی کسب کردم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٩

ذکر این نکته مهم است که من همیشه فکر میکردم اینها خصوصیاتی مثبت به نشانهی اعتمادبهنفس است. بهعنوان پزشک، در تستهای روانشناسی و روانکاوی متعددی باید شرکت میکردم و پاسخ همهی آنها این بود که من شخصیتی قوی دارم و دارای چنان «عزت نفس» با یی هستم که از دیگران بینیازم میسازد. نمرات من در خودسازی با بود، چرا که تمرکزم خوب بود، مصمم بودم، اختیارم دست خودم بود و خودسنجی میکردم. این به معنای آن بود که کسی نمیتوانست با من دربیفتد و اگر هم هوس چنین کاری به سر کسی میزد، بهراحتی میتوانستم سرِ جای خودش بنشانمش. افتخارم این بود که میتوانم قبل از اینکه دیگران علیه من کاری کنند، من علیه آنها اقدام کنم. این ویژگیهای شخصیتی خیلی به من کمک میکرد، بهطوریکه بهعنوان پزشک متخصص در مقعدشناسی۱کارم خیلی گرفته بود. با زن بسیار جذابی ازدواج کردم و دوتا بچهی فوقالعاده آوردیم. تمام همکارانم به من احترام میگذاشتند و در بیمارستان و محافل پزشکی جایگاه ویژهای داشتم. در اجتماع هم به من بهعنوان کسی که در حرفهاش از نفوذ و اعتبار با یی برخوردار است نگاه میشد. ک زندگی خوبی بود و من از زندگی و از خودم راضی بودم. اما همه چیز در قلمرو دکتر خاویر کرمنت2به خوبی و خوشی پیش نمیرفت. گهگاهی این حس ناخوشایند به سراغم میآمد که رفتار احترامآمیز همکارانم نسبت به من، بیشتر از روی ترس است تا احترام واقعی. اما اینطور وانمود میکردم که چندان فرقی هم نمیکند و این امر ناشی از هیبت من است. اینطور بهنظر میرسید که تا سروکلهی من پیدا میشود، بعضی از همکاران گفتگویشان را قطع میکنند و متفرق میشوند و دوستانم هر روز بیشازپیش از اینکه نمیتوانند با من باشند، عذرخواهی میکنند. وقتی که در یک میهمانی حرف میزدم، بعضیها با بیقراری و ناراحتی به زمین خیره میشدند و چیزی نمیگفتند. انگار که حتی یک کلمه از حرف- های من را هم نمیخواستند بشنوند؛ اما من اینطور به خودم میقبو ندم که این، مشکل خود آنهاست و شاید مشک ت شخصی مشغولشان کرده است. زنم یکبار جشن تولد غافلگیرکنندهای برایم ترتیب داد، اما غافلگیرکنندهترین چیز این بود که فقط شش نفر در آن مراسم حضور یافتند که تازه سه تای آنها هم زن و بچههای خودم بودند. اما من آن را به پای حسادت دوستانم نسبت به موفقیتهای چشمگیرم گذاشتم. برایشان متاسف



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٠

بودم که حقارتها و بیکفایتیهایشان باعث میشود که در مقابل من چنین واکنشهایی نشان دهند، اما زیاد خودم را ناراحت نمیکردم و این قبیل خصوصیات را جزو سرشت آدمها میدانستم. بعد هم سعی میکردم با بزرگواری این قبیل وقایع را فراموش کنم. سرانجام یک روز از خواب خرگوشی تکانی خوردم. تنها پسرم بعد از ساعتها بگومگو با من، اع م کرد که نمیخواهد به کال برود و میخواهد در نیروی دریایی ثبتنام کند. تکپسرم میخواست به جنگ من بیاید! باورم نمیشد! در طی بیست سال گذشته هیچکس جرات نکرده بود که با من دربیفتد و آخرین کسی که چنین خبطی را مرتکب شده بود سالها بود انگشت ندامت به دندان میگزید. من میخواستم پسرم پزشک موفقی مثل خودم بشود، اما او داشت خیرهسری میکرد. از کوره دررفتم و گفتم اگر در نیروی دریایی ثبتنام کند هر چه دید از چشم خودش دیده. او هم در مقابل چشمان من چیزی را حواله داد که هرچند غریب بود، نحوهی استعمال آن برای یک مقعدشناس ناآشنا نبود! بعد هم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت. او به همسرم گفته بود که تصمیم گرفته تا آنجایی که امکان دارد از من دور بشود و به حرفش هم عمل کرد. او در رستهی آموزش هوافضا ثبتنام کرد. بهخاطر این کارِ پسرم خیلی اعصابم بههم ریخت و درهم شدم. با دلخوری از زن و دخترم پرسیدم که نظرشان دربارهی این ماجرا چیست و منتظر بودم تایید کنند که من پدر دلسوزی هستم و آن پسره کار احمقانهای انجام داده است. با بغض گفتم: «چطور دلش آمد از خواستهی منی که اینقدر دوستش دارم سرپیچی کند؟» بعد پاسخی شنیدم که خیلی برایم غیرمنتظره بود. اول دخترم زیر لب گفت: «شما فقط و فقط خودتان را دوست دارید.» چند لحظه بهتم زد. بعد بهعنوان آخرین امید چشم به همسرم دوختم، اما او هم حرفِ دخترمان را تایید کرد و گفت: «راست میگوید. اص راستش را بخواهی، چند سالی میشود که زندگی مشترک ما به آخر خطش رسیده. لطفا همین امشب از این خانه برو.» نمیتوانستم آنچه را که در حال وقوع بود باور کنم. فقط در عرض چند ساعت دنیای شخصی من نیستونابود شده بود. تا چند روز آنچه را رخ داده بود در ذهنم زیروبا میکردم. قلبا معتقد بودم که حق با من است، مثل همیشه که علیرغم اعتقاد دیگران حق با من بود. یکی داشت کسانی را که خیلی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢١

دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٢

دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٣

اسرارآمیز است. نمیدانم پرستاران بخش یا بیمارانم در آن زمان چطور مرا تحمل میکردند. واقعا یک هیو شده بودم. سرانجام یک روز بعدازظهر که تنها بودم به این واقعیت پی بردم که زِمام زندگی از دستم خارج شده است. درواقع، این حقیقت برایم آشکار شد که من هیچگاه زمام زندگیام را واقعا در اختیار نداشتهام، بلکه فقط با تکبر اینطور میپنداشتهام که همه چیز در کنترلِ من است. کشفِ این واقعیت موجب آرامش نسبیام شد، بهطوریکه آن شب راحتتر از شبهای تمام آن شش ماه به خواب رفتم. روز بعد، هنگامی که مشغول یک معاینهی مقعدی بودم، ناگهان قطعات باقیماندهی این پازل به هم پیوستند. همانطور که داشتم مقعد بیمارم را معاینه میکردم به کشفوشهودی دربارهی خودم رسیدم: من بیشعورم! همکارِ روانپزشکم به من اهانت نکرده بود؛ او فقط خواسته بود به من کمک کند! فورا با او تماس گرفتم، بابت رفتار نامناسبم عذرخواهی کردم و تقاضا کردم که دوباره همدیگر را ببینیم. از آنجا که یکی از قرارهای م قاتش لغو شده بود، توانستم بعدازظهرِ همان روز ببینمش. همین که روی صندلی نشستم بیدرنگ گفتم: «تو راست میگویی. من بیشعورم.» خمیازهای کشید و گفت: «این را که همه میدانند.» «خب، تو چطور آن را درمان میکنی؟» «چی را درمان میکنم؟» «بیشعوریِ من را دیگر.» همکارم گفت: «بیشعوری که مرض نیست. یکجور خصیصه است و به همین خاطر هم قابلدرمان نیست.» «منظورت چیست که قابلدرمان نیست؟» «ببین. چه تو بیشعور باشی، چه نباشی، واقعیت این است که خیلی از مردم بیشعورند. بیشعوری چیزی است مثل چپدستبودن. قابلدرمان هم نیست.» بهتزده شده بودم. پرسیدم: «پس اگر علم روانپزشکی نتواند مشکلِ بیشعوری یک نفر را حل کند، فایدهاش چیست؟»



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٤

ببین. بیشعوری بیماری خاصی نیست. مثلِ یکجور طرز بیان است. همانطور که علم مقعدشناسی نمیتواند برای معالجهی کسانی که سرشان با کونشان بازی میکند کاری کند، روانپزشکی هم نمیتواند برای کسانی که شعور ندارند کاری بکند. اص میدانی ما چقدر روانپزشکِ بیشعور داریم؟» آنوقت بود که فهمیدم نباید چشم امید به یاری کسی داشته باشم. ندایی درونی به من میگفت که او در اشتباه است. اعتقاد داشتم که بیشعوری یک نوع خصوصیت اخ قی بد نیست، بلکه بیماری است. یک نوع اعتیاد است به رفتار ابلهانه و وقیحانه که سرانجام ما را چنان بیچاره میکند که حتی از درکِ تعصب و تکبر و خودپسندیمان هم عاجز بمانیم. بنابراین من برنامهای را برای مراقبت، درمان و بهبودی خودم آغاز کردم که چند سال طول کشید و درنهایت چیزی را ثابت کردم که همکارم معتقد بود محال است: بیشعورها قابلدرماناند! چیزی که در وهلهی اول غیرقابلباور مینماید و برای بیشعورهایی که هنوز درمان نشدهاند به کشف دوبارهی اصول و ویژگیهای انسانی میماند. افسوس میخورم که چرا زودتر روند درمانیام را آغاز نکردم تا آنقدر به دیگران آزار و زیان نرسانم. البته توانستهام برخی از کارهایم را جبران کنم، بهطوریکه زنم دوباره مرا پذیرفته و با هم زندگی خوب و شیرینی داریم. دخترم با من آشتی کرد و ا ن در کال درس میخواند. پسرم هم خلبان نیروی دریایی شده است و دارد به من درسِ پرواز یاد میدهد. مقعدشناسی را مدتهاست که رها کردهام و ا ن کارم معاینهی بیشعورهاست. حا من روانپزشکیام که تخصصش کار روی بیشعوری و کمک به بیشعورها برای رهایی آنها از این عارضه است. البته شاخهی سنتی روانپزشکی هنوز از این ت ش ابتکاری چندان حمایتی نکرده - است، اما کار من رونقِ بسیاری دارد و شعار اصلی من همه جا پیچیده است که «بیشعورها امیدوار باشند!» حا من دائما در کنفرانسها سخنرانی میکنم و با درمانگرهای زیادی که روی سایر اعتیادها کار میکنند، در ارتباطم. البته کتاب بیشعوری چیزی بیش از روایتِ بهبودی شخصیِ من است. جرقهی امیدی است برای آنهایی که با بیشعوری خو گرفتهاند. اع میهی رهاسازی است. دیگر زم نیست کسی از بیشعوربودنش شرمسار باشد. بیشعوری یک بیماری مشخص، مثل سایر بیماریهاست که با راهها و وسایل تعریفشده، قابلدرمان است. طیکردن راهی که منجر به درمان من شد برای هیچ بیشعوری


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٥

غیرممکن نیست و این همان راهی است که من تاکنون هزاران بیشعور را به آن راهنمایی کردهام و به این ترتیب به آنها کمک کردهام با موفقیت درمان شوند. فقط به یک چیز نیاز است و آن هم شهامتِ توقفِ بیشعوربودن است؛ که خب البته مشکلترین بخش ماجرا هم معمو همین است. برای این منظور باید راهنما یا درمانگر خوبی داشته باشید. در همین رابطه یکی از دوستان من به نام کالوین استابز۱که مدیر یک درمانگاه روانپزشکی است، داستان جالبی تعریف میکرد. او از زنی میگفت که در جستجوی مفهوم زندگی به کوههای هیمالیا رفته بود و پس از سالها جستجو، مردی را در غاری یافت. با خودش گفت: «آهان... یک مرتاض در حال تمرکز و مراقبه2در غار.» و به آن مرد گفت: «آیا شما راه رستگاری را به من نشان میدهید؟» مرد چیزی نگفت. زن نشست و به تقلید از مرد، در خود فرورفت. در پایان آن روز، وقتی که برخاست تا برود پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد باز هم چیزی نگفت. صبح فردا زن بازگشت و دوباره شروع به مراقبه کرد و وقتی که آفتاب داشت غروب می- کرد، عازم رفتن شد. آنوقت یکبار دیگر پرسید: «پیشرفتی داشتم؟» مرد هیچچیز نگفت. هفتهها و ماهها همین ماجرا عینا تکرار شد. سرانجام غروب یک روز، حوصلهی زن سررفت و بر سر آن پیرمرد فریاد زد که: «حقهباز! این همه روز اینجا در انتظار رستگاری نشستم و آخرش هم هیچ اتفاقی نیفتاد. شش ماه از عمرم را تلف کردم و هیچ چیزی نشانم ندادی. به تو هم میشود گفت مرتاض؟» بعد هم کولهی هفتمنیاش را به طرف پیرمرد که همانطور توی غار نشسته بود پرتاب کرد. علیرغم آن ضربهی سنگین، مرد توانست روی پاهایش بایستد و تلوتلوخوران گفت: «من مرتاض نیستم و این انگها به من نمیچسبد. تو هم اگر خیال کردهای که من مرتاضم، مقصر خودتی نه من.» زن که پاک از کوره دررفته بود گفت: «خب اگر تو مرتاض نیستی، پس چه کوفتی هستی و اینجا چه غلطی میکنی؟» آنگاه مرد سرش را با غرور با گرفت و گفت: «من جذامیام و به این خاطر در این غار زندگی میکنم که از محل زندگیام تبعید شدهام.» چه بیشعور باشید و چه درگیر با بیشعورها، با انتخاب این کتاب دستکم راهنمای خوبی انتخاب کردهاید و راه را عوضی نرفتهاید.


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


دو بیانیه از دو سیاسمتدار متفاوت- دکترمصدق: مردم به افسران احترام بگذارید؛ دکتر مظفر بقایی: به افسران و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید و انتقام بگیرید!
پس از ۳۰ تیر ۱۳۳۱ دکترمصدق طی بیانیه ای خطاب به ملت ایران گفت:
به طوری که هموطنان عزیز اطلاع دارند در این چند روز به واسطه سوء سیاست دولت گذشته وقایع ناگواری اتفاق افتاد که قلب عموم ایرانیان وطن پرست را جریحه دار نمود و موجب قتل و ضرب و جرح عده ای بی گناه کردید. این احساسات وطن پرستانه ملت ایران که برای قطع ایادی استعمار خصوص در این چند روزه ابراز شد، نمونه ای از رشد و بیداری ملت ایران بود. اکنون که به یاری خداوند متعال و با فداکاری های ملت رشید ایران، مبارزان راه استقلال و آزادی...سرفراز و پیروز گشته اند بر عموم هموطنان گرامی واجب است که در این اوقات و دقایق حساسی که چشم جهانیان به نهضت بزرگ ملی ما خیره شده، مراقب حفظ نظم وامنیت بوده و رعایت قانون حکومت نظامی و اجرای مقررات آن را که برای حفظ نظم لازم است بنمایند و احترام افسران وسربازان و پاسبانان را که موظف به اجرای قانون هستند رعایت کنند. اهالی محترم پایتخت یقین داشت باشند اگر در این دقایق اخیر از طرف عده معدودی افسران و سربازان و پاسبانان، خارج از حدود وظایف نظامی امری واقع شده باشد، این امور مورد رسیدگی قانونی و تعقیب قرار خواهد گرفت.
در خاتمه بار دیگر از عموم هموطنان عزیز انتظار دارم که با مامورین انتظامی در حفظ نظم وامنیت مساعدت کرده نسبت به آن ها در قبال وظایف سنگینی که به عهده دارند با دیده احترام بنگرند.
اما همزمان دکتر بقایی، رهبر حزب زحمتکشان، اعلامیه آشوبگرانه و قصاص طلبانه انتشار داد:
مردم غیرتمند تهران
هر روزگوشه وکنار این شهر سینه و سر و پهلوی برادران و هموطنان عزیز ما به وسیله قنداق و سرنیزه و باتون پاسبانان شکافته و نواخته می شود. این تفنگ ها و باتون ها با مالیاتی که از مادران و خواهران ما گرفته می شود تهیه شده... مسئول این جنایات فجیع بعضی از افسران کم و بیش ارشد ارتش و شهربانی هستند که برای خوش رقصی در برابر مزدوران بیگانه این اوامر شداد و غلاظ را صادر می کنند.
مردم غیرتمند تهران!
چشم های خود را خوب بازکنید و این ها را به سلسله مراتب خوب بشناسید و یادداشت کنید. خانه های آن ها را هم پیداکنید و به خاطر بسپارید... فجایع اعمال این افسران را به یاد بیاورید و بر آن ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان رحم نکنید. قصاص کنید و انتقام خون برادران خود را بستانید.
فراموش نکنید که خداوند متعال به ما امر فرموده است. و لکم فی القصاص یا اولی الالباب
زندگی مسلمانان در قصاص وانتقام است.
شهدای آزادی ایران و کسانی که در این روزهای سیاه برای ادامه مبارزه ضد استعماری ملت ایران شربت شهادت نوشیده اند از شما انتظار دارند که پس از سپری شدن دوران این حکومت سیاه از این قبیل افسران و زنان و بچگان و پدران و مادران آن ها آنچنان انتقام سهمگینی بگیرید که در آینده هیچ افسری به هیچ سربازی و پاسبانی دستور حمله و برادرکشی ندهد.
پس از سقوط حکومت قلابی قوام السلطنه افسرانی که برای خوش رقصی در برابرمزدوران بیگانه دستور ضرب و جرح و قتل می دهند وکسانی که به روی مادران وخواهران ما تانک می دوانند به شدیدترین وجهی به دست آن ها قطعه قطعه شود و خانه های آن ها طعمه حریق شود. این ها و زنان و بچگان و مادران و پدرانشان خون ایرانی ندارند. نسل منحوس این قبیل افسرانی بایستی از صحنه کشور مقدس ما زدوده شود.
فولاد قلب، مصطفی اسلامیه، ص ۲۸۹-۲۹۱



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه



هفته بسیار بد برای انگلیسی ها؛ ٣١ تیرماه ۱۳۳۱ سالگرد پیروزی حقوقی ایران در دیوان داوری لاهه
سردونالد لوگان، که طی سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در سفارت انگلیس خدمت کرده بود و سپس در وزارت خارجه بریتانیا کار می کرد، طی یادداشت خود، از واقعه سی ام تیر به عنوان یک شکست واقعی یاد کرده و نوشته است:«واکنش خلق در برابر کناره گیری مصدق در تهران چنان عظیم بود که قوام نتوانست دوام بیاورد. این یک شکست واقعی بود. به گمانم در همان موقع در مصر نظامیان قدرت را به دست گرفتند. هفته بدی بود.»
پیروزی سی ام تیر حاصل قیام واقعی یک ملت رشید و متحد بود. این قیام فصل تازه ای در مبارزه ملل ستمدیده جهان علیه امپریالیسم گشود و نشان داد اگر نیروی ملت در راه آمال و خواسته های مشروع متشکل و متحد شود، پیروزی از آن ملت بود. اما پیروزی بزرگ دیگری نیز نصیب مردم ایران گردید که پیروزی سی ام تیر را تکمیل ساخت و بازتاب وسیعی در محافل قضایی و سیاسی جهان به وجود آورد:
در ٣١ تیر ۱۳۳۱، دیوان بین المللی سرانجام نظر خود را اعلام داشت. حکم دیوان مقرر می داشت که امتیاز ۱۹۳۳ (۱۳۱۲) معاهده ای است «بین یک دولت و یک شرکت خارجی»، و دولت پادشاهی بریتانیا حق مداخله در آن را ندارد. دولت ایران به شرط ارائه غرامت کافی، حق ملی کردن را دارد. پنج قاضی، از جمله قاضی آمریکایی، رای منفی دادند. نه قاضی، از جمله قاضی انگلیسی، رای مثبت دادند.
این رای برای ایرانیان،که به شادی و سرور پرداختند، به منزله پیروزی داود برجالوت، پیروزی گرانسنگ یک ملت ضعیف برامپراتوری بظاهر شکست ناپذیر بریتانیا بود. از دیدگاه روان شناختی، این یک ره آورد بزرگ برای مردم ایران بود. این رای خصوصآ ثابت می کرد که رهبر آنها، دکتر مصدق، نه تنها یک قهرمان، بلکه از نظر حقوقی نیزصاحب حق است. حالا انگلیسی ها باید از پی توافق می آمدند ...یا راه دیگری در پیش می گرفتند!!!؟
مصدق؛ سالهای مبارزه و مقاومت- سرهنگ غلامرضا نجاتی- جلد نخست ص ۴۴۲ و ۴۴۵
خون و نفت- منوچهر فرمانفرمائیان و رکسان فرمانفرمائیان- ص ۳۳۰


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#معرفی_کتاب پنجاه سال نفت ایران نوشته مصطفی فاتح. این کتاب در کنار کتاب تاریخ ملی شدن صنعت نفت ایرا(فواد روحانی) و کتاب خواب آشفته نفت (محمدعلی موحد) از منابع مهم و دست اول در حوزه تاریخ نفت و تحولات نفتی در ایران هست. تلاش کردیم نسخه مناسبی را برای شما عزیزان آماده کنیم. در پایین مطالبی در مورد مصطفی فاتح به عرض عزیزان می‌رسانیم تا با شناخت از نویسنده به اهمیت کتاب پی ببرید. در نظر داشته باشید بسیاری از بخش‌های #تاریخ_نفت کانال را از همین کتاب و دو کتابِ دیگری که ذکر شد استخراج و در اختیار شما قرار می‌دهیم
مصطفی فاتح (اسفند ۱۲۷۴ - شهریور ۱۳۵۷) سیاستمدار، نویسنده، بانکدار و معاون شرکت نفت ایران و انگلیس بود. وی در سال ۱۲۷۴ در اصفهان بدنیا آمد پدرش احمد خان فاتح‌الملک فرمانده قشون اصفهان بود.
تحصیلات ابتدائی را در اصفهان گذراند سپس به تهران نقل مکان نموده و وارد مدرسه آمریکائی شد و پس از ۵ سال در سال ۱۲۹۳ برای ادامه تحصیلات به آمریکا سفر کرد. پس از ورود به آمریکا ابتدا در رشته پزشکی در دانشگاه جان هاپکینز مشغول تحصیل گردید ولی بزودی علاقه‌مند رشته اقتصاد شده و به دانشگاه کلمبیا عزیمت نمود و موفق به اخذ لیسانس اقتصاد گردید و از پایان‌نامه خود با عنوان «وضع اقتصادی ایران» دفاع کرد.
فاتح پس از مراجعت به ایران در سال ۱۲۹۹ در شرکت نفت ایران و انگلیس مشغول به کار شد و بتدریج ترفیع درجه یافت، ابتدا معاون مدیر کل شرکت، و بعد از چند سال ریاست اداره پخش مواد نفتی را عهده دار بود.
در هرج و مرج بعد از برکناری رضا شاه در ۱۳۲۰، او اقدام به تأسیس جمعیت ضد فاشیست، و انتشار روزنامه‌ای بنام «مردم» نمود. عده‌ای از اعضاء حزب توده که در زمان رضا شاه زندانی بودند و اکنون بکمک و مساعدت فاتح آزاد شده بودند با این جمعیت همکاری می‌نمودند. همکاری روسیه و انگلیس در ارتباط با جنگ دوم جهانی و شرکت اعضاء حزب توده و همکاری آنان با فاتح و شرکت نفت، باعث اعطای لقب توده - نفتی به آنان گردید.
در سال ۱۳۲۲ حزب «همراهان» را که مرام سوسیالیستی داشت تأسیس کرد و خودش دبیر کل حزب بود. روزنامه «امروز و فردا» ارگان رسمی حزب بود و شعار ملی شدن منابع کشور، بهداشت برای همه و آموزش رایگان را تبلیغ می‌کرد.
فاتح در سال ۱۳۲۶ فعالیت‌های سیاسی را کنار گذاشت و در پست اداری معاونت شرکت به خوزستان رفت و پس از جریان ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۳۳۰ بازنشسته گردید. فلاح با همکاری عباس نراقی و مهدی لاله در سال ۱۳۳۱ اقدام به تأسیس بانک تهران نمود که تا سال ۱۳۵۵ فعالیت داشت.
مصطفی فلاح در فروردین ۱۳۵۷ در انگلستان اقامت گزید و در شهریور همان سال فوت نمود. محمد رضا پهلوی اورا عامل انگلیس می‌نامید و از بنیانگذاران حزب توده می‌پنداشت.
مصطفی فاتح خاطرات خود را طی سال‌های خدمتش در کتابی به نام ۵۰ سال نفت ایران گردآوری کرده است. این کتاب در اوایل سال ۱۳۳۵ انتشار یافت. در جلد دوم این کتاب پیرامون قرارداد کنسرسیوم افشاگری‌هائی شده بود و آماده چاپ بود که در شهریور ۱۳۳۷ مأمورین سازمان امنیت به خانه وی ریختند و او را بازداشت نموده و کلیه اسناد و مدارک را همراه خود بردند. چند روز بعد محمدرضا پهلوی به ابوالحسن ابتهاج گفته بود که در منزل فاتح اسنادی پیدا شده که نشان می‌دهد او آدم انگلیس‌ها است. ساعت ۸ بعد از ظهر روز پنجم بهمن‌ماه ۱۳۴۳ شاه در یک مصاحبه تلویزیونی اظهار کرد: بعد از شهریور ۱۳۲۰ انگلیس‌ها حزب توده را به دست شخصی به نام مصطفی فاتح تأسیس کردندمصطفی فاتح یکی از مدیران باسابقه در صنعت نفت ایران در دوران پهلوی است. او به دلیل سال‌ها حضور در این عرصه از نزدیک شاهد به ثمر رسیدن تلاش‌های ملت ایران در خصوص ملی شدن نفت بوده است.


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷