@flith کانال پروازفکرواندیشه

#رباعی_در_مکتب_بازگشت:
دنده عقب در اتوبان خلاقیت

شاید چیزی در جهان ملال‌آورتر از شعر تقلیدی و تکراری نباشد. باز تولید شعرهای بلند آوازه، نه فقط دستاوردی برای ادبیات ندارد، که انرژی و اثر مثبت شعرهای دست اول را نیز ضعیف می‌کند. در اواسط قرن دوازدهم، گروهی از شاعران اصفهان، که از نازک‌خیالی‌های شاعران سبک اصفهانی یا هندی آزرده خاطر بودند و تخیل پیچیده و استعارات خاص آنها را بر نمی‌تابیدند، مکتبی را بنیان گذاشتند که به «مکتب بازگشت» معروف است و همان‌گونه که از نامش بر می‌آید، به اسلوب‌ها و شیوه‌های سخن‌پردازی شاعران سبک خراسانی و عراقی باز گشتند و به دلیل ماهیت واپس‌گرایانه حرکت‌شان، نتوانستند اثر ارزشمندی که چیزی به تاریخ غنی شعر پارسی بیفزاید، خلق کنند؛ و جز تعداد انگشت شماری شعر مثل ترجیع بند هاتف اصفهانی که خود را از سطح زمانه بالاتر کشید، مابقی در حوزه خلاقیت، آثاری نحیف و کم بنیه بودند.
سردمدار این جریان، سید علی مشتاق اصفهانی (م 1173 ق) بود و جمعی دیگر از شاعران سده دوازدهم از قبیل: هاتف اصفهانی، صهبای قمی، آذر بیگدلی و عاشق اصفهانی او را در این مسیر، همراهی کردند. در این دوران، در حوزه رباعی هیچ شاعر خلاق و اثرگذاری پدید نیامد و نهایت همت شاعران، اقتفا و استقبال از رباعیات موفق پیشین بود. جالب اینجاست که تا مدت‌ها، نسل قدیم دانشگاهیان ما که هیچ شناختی از شعر دوره صفوی نداشت و چیزی جز انحطاط در آن نمی‌دید و راه‌های لذت بردن از شعر امثال صائب و بیدل را بلد نبود، برای این گروه مقلّد کف می‌زد و آنها را ناجی شعر فارسی معرفی می‌کرد.
در اینجا برای آنکه نوع برخورد شاعران مکتب بازگشت ادبی را با رباعیات قدیم ببینیم، تعدادی از رباعیات مشتاق اصفهانی را با رباعیات قدیم مقایسه می‌کنیم تا عیار کار این دنده عقب رفتن‌ها، دست مخاطبان بیاید.

مشتاق اصفهانی (ص 182):
این گل، کف دست گلعذاری بوده ست
وین غنچه، سر انگشت نگاری بوده‌ست
این خار که بر دامن گل چنگ زده‌ست
دستی است که بر دامن یاری بوده‌ست

خیام (طربخانه، 32):
این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ست
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که در گردن او می‌بینی
دستی است که بر گردن یاری بوده‌ست.
●
مشتاق (ص 184، 187):
مجنون که ز جان برای جانان بگذشت
جان را آخر سپرد در دامن دشت
می‌گشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی می‌گفت تا زبانش می‌گشت

مجد خوافی (هفت اقلیم، 691):
مجنون به زبان حال دایم در دشت
لیلی گویان به گرد وادی می‌گشت
می‌گشت همیشه بر زبانش لیلی
لیلی می‌گفت تا زبانش می‌گشت
●
مشتاق (ص 184):
ای گلبن! طفل غنچه پرورده توست
ای گلشن! چتر گل سراپرده توست
ای گل! دل عندلیب خون کرده توست
ای باد بهار! این همه آورده توست!

سلمان ساوجی (جُنگ رباعی، 528):
ای ابر بهار! خار پروده توست
وی خار! درون غنچه خون‌کرده توست
ای غنچه! عروس باغ در پرده توست
وی باد صبا! این همه آورده توست!
●
مشتاق (ص 190):
نه تاج و نه تخت و نه نگین می‌ماند
نه سلطنت روی زمین می‌ماند
ساقی! تو ز لطف شیشه و ساغر را
خالی کن و پُر کن که همین می‌ماند

صوفی مازندرانی (جُنگ رباعی، 764):
ای شاه! نه تخت و نه نگین می‌ماند
آخر به تو پنج گز زمین می‌ماند
صندوق خود و کاسه درویشان را
خالی کن و پُر کن که همین می‌ماند.
●
مشتاق ( ص 186):
پرورده بنفشه‌ای که این موی من است
آورده شمیم جان که این بوی من است
آراسته جنّتی که این روی من است
افروخته دوزخی که این خوی من است

ادیب صابر (نزهة المجالس، 372):
مَه، بر طبقی نهاده، کین روی من است
وز مشک، هزار حلقه، کین موی من است
گل، بر کف خود کرده، که این بوی من است
شوری به جهان فکنده، کین خوی من است!
●
مشتاق ( ص 198):
من عهد و وفات سست می‌دانستم
در راه جفات، چُست می‌دانستم
از تیغ فراق اینکه آخر خونم
می‌ریختی، از نخست می‌دانستم.

مهستی گنجوی (المعجم، 98):
من، عهد تو، سختْ سست می‌دانستم
بشکستن آن، دُرُست می‌دانستم
این دشمنی ای دوست که کردی با من
آخر کردی، نخست می‌دانستم!
●
مشتاق (ص 194):
زین پیش مرا بود ز بخت فیروز
هر شب، شب قدر و روز، روز نوروز
افغان که ز یاد روی و موی صنمی
اکنون نه شبم شب است نه روزم روز

بابا افضل (جُنگ رباعی، 364):
تاریک شد از هجر دل‌افروزم، روز
شب نیز شد از آه جهان‌سوزم، روز
شد روشنی از روز و سیاهی ز شبم
اکنون نه شبم شب است و نه روزم روز
●●
منبع:
#رباعی به روایت #سید_امیر_میر_افضلی
#اپیزود_چهار_خطی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#لازمه_دموکراسی

لازمه دستیابی به یک حکومت عقلانی : شجاعت ، شهامت و بکار گرفتن خرد است.

فرایند دموکراسی در یک جامعه مستلزم استقرار یک حاکمیت عقلانی در آن سرزمین است ٠
زیبایی دموکراسی در آن جاست که هیچگاه قدرت مطلق را بدست یک شخص نمیدهد ، بدین معنی که در یک سیستم_دموکراتیک ، قانون همواره برتصمیمات رئیس کشور نظارت کامل دارد ومدت ریاست او را نیزمحدود میکند ٠

ما ایرانیان قرنهاست که در روزگار بی عقلی و اسارت بسر میبریم و سرنوشت خود و فرزندان خود را در اختیار یک شخص قرار داده ایم٠
ما هنوز با دلخوش کردن به عباراتی چون :
"خداوند خودش سزای جبّاران را خواهد داد" ،
سرنوشت خود را بدست دیکتاتورهایی داده ایم که گاه بمدّت چندین نسل بر صندلی قدرت تکیه میزنند،
ما تا به امروز نتوانسته ایم یک سیستم عقلانی و انسانی و دموکراتیک در مملکت خودمان برپا کنیم ٠
انسانها تا قرن هفدهم بی عقل بوده اند و هر سرزمینی در چنگال یک حاکم جبّار که خود را نماینده خدا میدانست گرفتار بود٠
گاهی بر حسب اتفاق حاکم عادلی نیز صاحب قدرت میشد که درود بر وی باد ، ولی حاکمیت_عقلانی بر جامعه گسترده نبود٠
اما از حدود چهارصد سال پیش اروپائیان در این راه کوشیدند و به نتیجه هم رسیدند ٠

آنچه لازمه دستیابی به یک حکومت عقلانی در کشور است :

شجاعت ، شهامت ، و بکار گرفتن خرد است

#بهرام_مشیری



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴باسمه تعالی

#باسمه_تعالی: املای این ترکیب به همین صورت درست است. غالباً آن را به صورت بسمه تعالی می‌نویسند و صحیح نیست.

#ب


منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


مقاله


سعدی یک تئوری داشت و آن تئوری این بود که شخص سلطان را می توان نصیحت کرد که البته این تئوری از بیخ و بن باطل است یا دست کم امروز ما اینطور فهمیده ایم که آنچنان که باید موفق نیست.
سعدی به پادشاه می گفت :
تو بر تخت سلطانی خویش باش
به اخلاق پاکیــزه درویش باش

امروزه تئوری‌قدرت به ما می گوید که چنین چیزی یعنی " شاه درویش خو" ، علی الاغلب یا هیچ گاه ممکن نیست و چنین اتفاقی نخواهد افتاد. همین که شما کسی را از قدرت بی پایان و بی مهار برخوردار کردید، یک قدرت را از او می ستانید و آن قدرت عدالت ورزیدن و درویشی کردن است. لذا این نصیحتی است که به یک امر تناقض آمیز تعلق می گیرد چون جمع دو چیز کاملا متضاد و مانعه الجمع را از یک نفر می خواهد.

البته خود سعدی به این مطلب آگاه بود و در بوستان، فراوان از این سخنان دارد.
به عنوان مثال در آن داستانی که در شلوغی و اغتشاش شهر شام پیرمردی را بازداشت می کنند، پیرمرد می گوید:
همه ی این مسایل زیر سر خود سلطان است:
بگفت ار نه سلطان اشارت کند
که را زهره باشد که غارت کند

مقصودش این است که در یک جامعه استبدادی چون تمام قدرت ها دست یک نفر است، سرنخ همه ی اغتشاش ها به رأس هرم وصل می شود.

دکتر #عبدالکریم_سروش


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

ژوپیتر: این لحن ابدا شایسته ی گناهکاری که در حال پس دادن کفاره ی گناهان خود است نمی باشد.

ارست: من گناهکار نیستم، و تو هم نمی توانی کفاره ی کاری را که من آنرا جنایت نمی دانم بگردن من بیندازی.
هرقدر دلت می خواهد مرا عذاب و شکنجه بده: اما از عملی که انجام داده ام ابدا متاسف نیستم.

ژوپیتر: حتا از این فلاکتی که در اثر گناه تو دامنگیر خواهرت شده هم متاسف نیستی؟

ارست: حتا ازاین هم متاسف نیستم

ژوپیتر: الکترا گوش کردی؟ این همان کسی است که ادعا میکرد تورا دوست می دارد.

ارست: من او را بیشتر از خودم دوست دارم. ولی این زجر و شکنجه ای که می کشد از خود اوست، و تنها خود اوست که می تواند خودش را از دست آن نجات بدهد: او آزاد است.

#مگس_ها #ژان_پل_سارتر

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#يادداشت_هاي_يك_روانپزشك

#درددلی_که_تبدیل_به_دل_درد_شده_بود! -قسمت اول

⭕️تازه سال دوم رزیدنتی روانپزشکی را شروع کرده بودم که استادم، بیماری را برای درمان هیپنوتیزمی یا هیپنوتراپی به من ارجاع دادند. بیمار، خانم جوانی بود که از چند سال پیش دچار درد شکم می‌شد. تا جایی که خاطرم است، بیش از سه سال بود که تقریبأ هفته‌ای یک‌بار معمولا نیمه‌شب‌ها دچار درد شکم شدید می‌شد، به‌طوری ‌که داروهای مسکن، درد او را آرام نمی‌کردند و همسرش او را به بیمارستان می‌برد. اغلب تا زمانی‌که یک داروی مسکّنِ مخدّر به او تزریق نمی‌شد، دردش ادامه پیدا می‌کرد. این حمله‌های دردناک باعث به‌ هم‌ خوردن نظم زندگی این خانواده شده بود و علاوه ‌بر آن، اضطرابی دائمی نیز بر زندگی آن‌ها سایه انداخته بود . در این چند سال بارها بررسی کامل پزشکی صورت گرفته بود. در پرونده پزشکی قطوری که این خانم همراه داشت، حداقل پنج سونوگرافی شکم، یک آندوسکوپی و چندین نوع آزمایش خون و ادرار وجود داشت که همه ی این آزمایش‌ ها سالم بودند و همه پزشکان هم گفته بودند که دردها عصبی هستند، به این معنا که ریشه روان‌شناختی دارند. به همین دلیل، بیمار راضی شده بود به روانپزشک مراجعه کند. در دومین جلسه درمان، بیمار را وارد خلسه هیپنوتیزمی کردم و از او خواستم به اولین ‌باری که چنین دردی را تجربه کرده است، سفر کند و برایم بگوید که کجاست و چه اتفاقاتی را تجربه می‌کند. او گفت: «چند روز از زایمانم گذشته است. شوهرم از در خانه به داخل می‌آید؛ درحالی‌که شناسنامه‌ای در دست دارد و می‌گوید که برای پسرمان شناسنامه گرفته. می‌گویم ما که هنوز برایش اسم انتخاب نکرده‌ایم، اما او می‌گوید که اسم پسرمان را انتخاب کرده. اینجا اولین حمله درد شروع می‌شود.» معنای این سفر هیپنوتیزمی این بود که درد این خانم یک فریاد اعتراض است؛ فریاد اعتراض به این که همسرش به رأی و خواسته او بی‌توجه بوده و بدون مشورت با وی، اسم فرزندشان را انتخاب کرده است. زبان بدن این خانم نماینده ی اعتراضی بود که وی در کلامش نمی‌توانست یا نمی‌خواست آن را ابراز کند. چنین شد که مسیر درمانش را از درمان فردی، به زوج‌ درمانی تغییر دادم. من نزدیک به یک سال او و همسرش را تقریبأ هفته‌ای یک ‌بار می‌دیدم و شکل و محتوای ارتباطشان را مورد تحلیل و تصحیح قرار می‌دادم. درنهایت وقتی آرام‌ آرام ارتباط سالم‌تری بین این زوج برقرار شد، دردهای این خانم هم کمتر شد. چنین بیمارانی در زبان تخصصی روانپزشکی بیماران شبه‌جسمی (Somatoform) نامیده می‌شوند. اصطلاح شبه جسمی یعنی دردها و شکایات این بیماران شبیه به بیماری‌های جسمانی بوده، ولی ریشه ی بیماری، ذهنی است. آدم‌های زیادی یاد گرفته‌اند که برای حل مسائل بین ‌فردی ‌شان، از نقش بیمار استفاده کنند؛ چراکه بیمار ‌بودن باعث می‌شود آنان از بسیاری از مسئولیت ‌ها شانه خالی کرده و توجه و نوازش دریافت کنند. در بسیاری از خانواده‌ها «حساب بانکی نوازش» کودکان خالی می‌ماند؛ چون والدین آن‌قدر درگیر مشغله‌های دیگر هستند که برای نوازش کودکانشان وقت نمی‌گذارند و کودک، فقط زمانی «دیده» می‌شود که بیمار باشد؛ بنابراین چنین کودکانی یاد می‌گیرند که هرگاه دچار کمبود نوازش و توجه شدند، بیمار شوند! اشتباه نکنید! این‌ها افراد دروغ‌گو و فریب‌کار نیستند، آن‌ها خودشان هم باور می‌کنند که بیمارند! فرایند بیماری شبه جسمی ناخودآگاه است؛ یعنی بخشی از ذهن بیمار برای ایجاد این علائم «تصمیم» می‌گیرد که با بخش تصمیمات آگاهانه‌اش متفاوت است.

"دکترمحمدرضا #سرگلزایی"



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#يادداشت_هاي_يك_روانپزشك

#درددلی_که_تبدیل_به_دل_درد_شده_بود! -قسمت دوم
⭕️بیش از صد سال است که روانکاوان درباره ی سازوکار این فرایند های ناخودآگاه تحقیق و گفت‌وگو می‌کنند. در چند دهه گذشته متخصصان علوم اعصاب (Neuroscience) هم با بررسی دقیق مغز در جست‌وجوی پاسخ به این سؤال هستند که ذهن ناخودآگاه ما چگونه کار می‌کند. یافته‌ های دانشمندان هنوز پاسخ روشن و کاملی برای این پرسش فراهم نکرده‌اند. تنها می‌توانم بگویم که وقتی بخش‌های مدرن مغز (از حیث تکامل تدریجی) نتوانند به شرایط استرس‌آمیز واکنش مناسب نشان دهند، بخش‌های باستانی و بَدَوی مغز وارد عمل می‌شوند. «زبان» از عملکردهای بخش مدرن مغز ماست. گونه انسان به معنایی که ما در زیست‌شناسی می‌شناسیم و Homo sapiens می نامیم، حدود یک و نیم میلیون سال پیش از گونه‌های پیشینی‌اش (نیاکان زیستی) جدا شد، ولی توانایی زبانی حدود 200 تا 300 هزار سال پیش تحت‌تأثیر یک جهش ژنتیکی (موتاسیون) در مغز ما ایجاد شد. به همین خاطر است که زبان از عملکردهای مغز نوین (نئوکورتکس) ماست، در‌حالی‌ که احساسات عمیقی مثل غم، حسرت، دلتنگی، شادی، عشق و لذت از عملکردهای مغز باستانی (سیستم لیمبیک) هستند. وقتی یاد نگیریم نیازها، خواسته ها، احساسات و رنج‌ هایمان را در چهارچوب شفاف زبانی بیان کنیم، مغز باستانی ما آن‌ها را در قالب زبان بدن (Body Language) بیان می‌کند. گاهی‌وقت‌ها «حرف‌زدن» هزینه زیادی دارد. به خصوص در فرهنگی که «زبان سرخ سر سبز می‌دهد بر باد»، یک ضرب‌المثل رایج است. ولی باید بدانیم که حرف ‌نزدن هم کم‌ هزینه نیست، گاهی سکوت، هزینه ی بیشتری نسبت به اعتراض دارد. درواقع، به‌جای سکوت باید «درست اعتراض‌کردن» را یاد بگیریم.

"دکترمحمدرضا #سرگلزایی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

"#ریشه_های_اعتقادات_مذاهب_سامی_در_اساطیر_پاگان (چند خدایی)"



پیروان سه مذهب سامی، داستان های کتاب عهد عتیق و جدید و آنچه در قرآن نقل شده است را اصیل میدانند. اما حتی یک مطالعه سطحی از اساطیر دیگر ادیان باستانی و پاگان شباهت فراوانی را بین آنها و اساطیر سامی نشان میدهد. با توجه به تقدم این اساطیر بر سه دین سامی، اگر اقتباسی در کار باشد، پس این اقتباس از سوی یهودیان و مسیحیان بوده است.

نتیجه ای که از این شباهت ها میتوان گرفت از دو حال خارج نیست;

1. اساطیر سه مذهب سامی از اساطیر تمدن های اولیه (بابل، ایران و مصر) اقتباس شده است.

2. این شباهت ها تصادفی است.

فهرست زیر خلاصه ای از مهمترین شباهت ها را فراهم آورده است.

خواننده منصف خود میتواند با مطالعه این فهرست کوتاه، نتیجه بگیرد که آیا شباهت ها تصادفی است یا خیر.

1. داستان باغ عدن و آدم و حوا;

اوستا نیز مانند تورات، آفرینش خدا را در شش روز می داند و خدا روز هفتم به استراحت پرداخته است. خدا به مانند آدم و حوا، مشی (مرد) و مشیانه (زن) را آفریده است.

اسطوره گلیگمش نیز داستانی را نقل میکند که طی آن، خدا از زمین، مردی به نام انکیدو را بوجود آورد. وی در طبیعت و در میان حیوانات زندگی می کرد تا اینکه توسط یک زن به نام شمت فریب خورد همانطور که آدم توسط حوا فریب خورد. او نیز مانند آدم و حوا از زادگاه خود بیرون رانده شده و نسبت به برهنگی خود آگاه گشت.

شباهتی نیز بین شخصیت ماری که گیاه جاودانگی را از گیلگمش می دزدد با ابلیس در کتاب آفرینش تورات وجود دارد.


2. اسطوره طوفان؛

اوتنَپیشتیم در اسطوره گیلگمش کسی است که قهرمان به نزد وی می رود تا راز جاودانگی را از وی بپرسد. وی داستانی را نقل میکند از اینکه در زمان قدیم، خدایان تصمیم می گیرند که با یک سیل شهر شوروپاک در سواحل رود فرات را نابود کنند. یکی از خدایان به نام آ Ea یا انکی (در اساطیر سومری) به اوتنَپیشتیم خبر می دهد تا قایقی بسازد و خود و حیوانات اهلی تا آنجا که می تواند را نجات دهد.

داستانی مشابه طوفان نوح، در اساطیر یونانی و چینی نیز وجود دارد. در اساطیر یونانی این فرد دی کالیون نام دارد که توسط پرومته پدر خود نصیحت می شود که برای در امان ماندن از یک سیل بزرگ، کشتی بسازد.


3. ده فرمان

مشابهت هایی نیز بین کتاب مردگان مصری و قوانین همورابی، با ده فرمان وجود دارد. در کتاب مردگان، افراد باید سوگند یاد کنند که از انجام برخی اعمال خودداری خواهند ورزید. مانند ده فرمان، آنها سوگند یاد می کردند که مرتکب کفرگویی به خدا نخواهند شد و زنا و دزدی نخواهند کرد.

همچنین مشابهت هایی نیز بین امثال در تورات با دستورات آمنپوپ (یک کتاب مذهب باستانی مصری) وجود دارد.


4. داستان عیسی مسیح

مشابهت های خیره کننده ای بین هوروس خدای مصری و عیسی مسیح دیده می شود. هر دو در 23 مارس مرده و در 25 مارس رستاخیز پیدا کردند. هر دو از یک باکره زاییده شده اند، تعمید یافته و هر دو مصلوب شده اند.

مسیحیان اولیه عادت داشتند که در ماههای آپریل و مارس تعمید یابند. پیروان آیین میترا نیز در همین ماه ها به این دین می پیوستند. متیراییست ها نیز مانند مسیحیان نخستین، با لباس سفید و یک تاج برای تعمید به داخل آب می رفتند با این تفاوت که مشعلی نیز همراه داشتند.

گفته میشود که مسیح به همراه دو دزد در دو طرف خود مصلوب شد که یکی به بهشت رفت و دیگری به جهنم. میترا نیز در تصاویر با دو نفر در سمت چپ و راست خود نشان داده می شود که یکی مشعل را رو به بالا و دیگری رو به پایین گرفته است یعنی به ترتیب به آسمان و زیرزمین اشاره دارند.

مشابهت های جزیی بسیاری بین ادیان پاگان و سه مذهب سامی وجود دارد که فهرست کردن تمامی آنان در این مدخل نمی گنجد. اما همین فهرست اندک نیز نشان می دهد که مذاهب سامی برخلاف ادعای پیروانشان، بسیار متاثر از مذاهب پیشین هستند یعنی همان کسانی که آنها را کافر و بت پرست می خوانند. در واقع این ادیان سامی گسست و تفاوت چندانی با مذاهب و اساطیر پیشین ندارند و در برخی موارد عقاید ایشان صرفا یک کپی برداری از مذاهب قدیمی تر است
منبع : کانال اندیشه و تفکر



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


شادی-بنا به گفته ی آلن بادیو-از مقوله ی حقیقت نیست،بلکه از مقوله ی هستی محض(mere being)است،و از همین رو سر در گم،متعین و نامنسجم است(پاسخ مشهور یک مهاجر آلمانی را به پرسش یک آمریکایی در نظر بگیرید که از او پرسید:آیا شادید؟ و پاسخ شنید:بله،شادم،aber gluckich bin ich nicht، (اما خوشبخت نیستم).این عبارت مفهومی مشرکانه است:برای مشرکان،هدف زندگی شاد بودن است (ایده ی از این پس شاد زیستن روایت مسیحی شده ی شرک است)،و تجربه ی مذهبی و فعالیت سیاسی شکل های والای شادمانی تلقی می شود (نگاه کنید به ارسطو)-جای تعجبی ندارد که دالایی لاما اخیرا به چنین توفیقی دست یافته است،آن هم با تبلیغ انجیل شادمانی در سرتاسر جهان،و جای تعجبی ندارد که بیشترین پاسخ را دقیقا در آمریکا دریافت کرده است،یعنی در بزرگترین امپراطوری (طلبِ)شادی...مختصر آن که -شادی-به اصل لذت تعلق دارد و آن چه آن را تحلیل می برد،پافشاری بر فراسوی اصل لذت است.

#اسلاوی_ژیژک
گزینش و ویرایش: #مراد_فرهادپور #مازیار_اسلامی #امیدمهرگان
کتاب:#رخداد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#اصطلاحات

#از_کوره_دررفتن

در گذشته برای بدست آوردن آهن خالص، سنگ آهن را در کوره های آهنگری حرارت می دادند، این حرارت به تدریج باید به سنگ داده می شد و درجه حرارت در کوره تا حدی بالا می رفت که سنگ آهن به حالت مذاب در آید.

از آنجا که در گذشته دستگاه دقیقی وجود نداشت تا حرارت کوره را تنظیم کند، گاهی در اثر خطای انسانی حرارت در کوره سریع بالا می رفت و سنگ آهن به طور ناگهانی گداخته می شد و با صدای مهیبی از کوره خارج می شد و خسارت های بسیاری به بار می آورد و در اصطلاح به این حالت "از کوره در رفتن "می گفتند.

از این رو به افرادی که به طور ناگهانی در اثر یک حادثه سریع عصبانی می شوند و کلمات و رفتار نادرستی در زمان عصبانیت از خود بروز می دهند،می گویند "فلانی از کوره در رفت "یعنی به سرعت و خیلی زیاد عصبانی می شود.

#ریشه_های_تاریخی_امثال_و_حکم
#مهدی_پرتوی_آملی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#بررسی _دلایل_عقب_افتادگی_ایران

📖 کتاب "جامعه شناسی نخبه کشی" نوشته ی علی رضاقلی

علی رضاقلی دارای مدرک کارشناسی علوم سیاسی از دانشگاه تهران و مدرک کارشناسی ارشد جامعه شناسی از کشور فرانسه است . او در کتاب "جامعه شناسی نخبه کشی" فرهنگ ضعیف و قبیله ایی ایرانیان را عامل اصلی عقب افتادگی آنها میداند . به عقیده ی این نویسنده ، فکر کردن ، از مشکل ترین کارهاست و از فرهنگ فرسوده و ناتوان ایران بر نمی آید ، پس بهترین چاره ، پیدا کردن بز بلا گردان است ، برای همین ، مردم این کشور ، گناه هزار سال عقب افتادگی و کم کاری در زمینه های مختلف را به گردن استبداد و استعمار می اندازند . علی رضا قلی در قسمتی از کتاب مینویسد : این فرهنگ ناتوان عادت دارد برای تحلیل های خود از اوضاع اجتماعی ، ملی و بین المللی از مدل های سطحی و غیر علمی استفاده کند . مثلا اینکه زلزله و آتشفشان را ناشی از فسق و فجور بی حد و حصر مردم میداند و قانونمندی های علمی و حوادث طبیعی را نادیده می انگارد . نویسنده در ادامه ی مطلب خود تمامی تاریخ ایران را شاهدی بر تجاوزهای متعدد به جان و مال و ناموس مردم میبیند و مینویسد : ایران در حساس ترین لحظات تاریخ ، پایکوب سم اسبان ایلات خود بود . در اروپا هرگز دیده نمیشد که یک دهقان را برای لذت شاه یا ارباب بکشند یا تازه عروس او را همخوابه ی ارباب کنند ، اما در این فرهنگ ، این جنایت ها توسط زورمندان رایج بوده است ! نویسنده ، در بخش دیگری از کتاب به سه مرد بزرگی اشاره میکند که در تاریخ ایران ظهور کرده و تلاش کرده بودند این کشور را از عقب ماندگي برهانند لیکن هر سه به خاطر فرهنگ نالایق این مردم شکست خوردند : قائم مقام ، وقتی به صدارت رسید دست مفت خوران را از خزانه ی دولت را کوتاه کرد . در واقع این از ویژگیهای ایرانیان است که همیشه نظامهای سیاسی آنها آلوده به فسادهای مالی است و هر کسی بخواهد آن را سر وسامان دهد انگار دست در لانه ی عقرب کرده است ! قائم مقام از حقوق شاه و درباریان کاست و حقوق های بی مورد روحانیون را حذف کرد . شعار او این بود : دولت ، سرباز میخواهد ، دعاگو نمیخواهد ! او از تاسیس کنسول گری های روس و انگلیس در ایران ممانعت به عمل می آورد و تاکید کرد به هر نحو ممکن با عهدنامه ی ترکمنچای خواهد جنگید . در تبریز صنایع نو و معادن را راه اندازی کرد و دانشجویانی به اروپا اعزام کرد . لیکن سرنوشت وی چه شد ؟ نقل شده که امام جمعه ی تهران ، میرزا مهدی که از سفیر روس رشوه گرفته بود در بسیج افکار عمومی مردم بر علیه ی قائم مقام نقش داشت . سرانجام قائم مقام را در باغ نگارستان خفه کردند ! امیرکبیر ، دومین مرد بزرگی بود که خواست با عقب ماندگي فرهنگی مردم ایران مبارزه کند . امیرکبیر آموزش و پرورش اروپایی را میپسندید و دارالفنون را تاسیس کرد که معلمانی از اروپا به کودکان ایرانی تعلیم دهند . امیر با خرافات مذهبی جنگید ، بسط نشینی ها و قمه زنی ها را ممنوع کرد و فرمان به اصلاح روضه خوانی ها داد ، دیوانخانه ی عدالت را برای اصلاح محضر شرع بوجود آورد ، خویشاوند سالاری در پست و مقام را ملغی کرد ، قصد محدود کردن و ضابطه مند ساختن قدرت شاه را داشت و اعزام دانشجو به خارج برای فهم پیشرفت های جدید را لازم میدانست. او شکنجه را ممنوع کرد و تاسیس روزنامه را خواستار شد . اصلاحات امیرکبیر انقدر گسترده بود که صدای مفت خوران فاسد و فرهنگ قبیله ایی مردم ایران را درآورد . امام جمعه ی وقت تهران ، میرزا ابوالقاسم ، امیرکبیر را فردی ملحد و کافر دانست و مردم بر علیه ی وی شروع به شایع پراکنی کردند سرانجام ، پس از تنها دو سال صدراعظمی ، وی را به پاس خدماتش در کاشان به قتل رساندند ! سومین کسی که میخواست ناجی مردم ایران باشد ، دکتر محمد مصدق بود . او اولین ایرانی بود که دکترای حقوق گرفت . مصدق تحصیل کرده ی سوئیس بود و از مدرنیته آگاهی کافی داشت . وی خواستار دموکراتیک شدن ایران ، محدود شدن قدرت شاه ملی شدن نفت و آزادی بیان و مطبوعات بود . دکتر مصدق ، با تاکید بر آزادیهای مدنی میگفت : ایرانی حق دارد شخصیت داشته باشد نه اینکه مطیع چوب و چماق باشد ... اما سرنوشت دکتر مصدق چه شد ؟ کاشانی ، روحانی معروف آن زمان با او مخالفت و قواعد وی را غربی و غیر شرعی دانست مردم ( کودتاچیان ) در روز 28 مرداد گفتند مرگ بر مصدق ! در پایان این کتاب ، علی رضا قلی ، با تاکید بر این مسئله که بیسوادی فرهنگی و عوام زدگی بلای جان مردم ایران است مینویسد : همه ی پریشانی ها و گناهان را به گردن استعمار خارجی انداختن غفلت از ناتوانی های داخلی و تبرئه ی عوامل حقیقی عقب افتادگی هاست ...

📗منبع : #جامعه_ شناسی_نخبه کشی
#علی _رضاقلی
تهران : نشر نی ، 1377



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

در کتاب جامعه شناسی نخبه کشی میخوانیم : استعمار ، هرگز عامل اصلی عقب افتادگی ایران نیست . در واقع بیسوادی فرهنگی ، عوام زدگی و تنبلی فکری در رفع مشکلات ، عوامل اساسی عقب ماندگي مردم ایران است
@flith

علی رضاقلی در"جامعه شناسی نخبه کشی" مینویسد:اگر مردم ایران خواسته ی خود را خوب میشناختند و لوازم کافی برای آن تدارک می دیدند هر عوامفریبی قادر نبود منافع آنها را پایمال کند پس مقصر خود مردمند.
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#كتاب_بيشعورى

راهنمای عملی شناخت و درمانِ خطرناکترین بیماری تاریخ بشریت نوشتهی خاویر کرمنت ترجمهی محمود فرجامی با تجدید نظر و اضافات (نسخهی کامل) ۱۳۹۴





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٧

مقدمهی نویسنده مثل هر کس دیگری، من هم در تمام زندگیام با بیشعورها۱سروکار داشتهام؛ اما در بیشترِ این اوقات مثل بیشترِ افرادِ جامعه، درگیر مفاهیم و تعاریفِ قدیمیِ بیشعوری2بودهام. مثل دیگران بیشعوری را بهعنوان بیماری نمیشناختم و فکر میکردم بیشعوری نوعی کمبود شخصیت است که صرفا با اراده میتوان آن را اص ح کرد یا از بین برد. اما حا من ماهیت بیشعوری را میشناسم. بیشعوری یک نوع اعتیاد است و مثل سایر اعتیادها به الکل و مواد مخدر یا وابستگی دارویی، اثرات سوء و زیانباری برای شخصِ معتاد و اجتماعی که در آن زندگی میکند دارد. بدترین خصوصیت این اعتیاد آن است که بیشعورها ذرهای هم از بیشعوریشان آگاه نیستند. این امر البته در مورد خود من هم صادق بود. آشکارکردنِ ضعفها و اشتباهاتِ خود، برای هیچکس کار آسانی نیست. من تا مدتها از نوشتن این کتاب و حتی صحبتکردن دربارهی موضاعاتِ آن ابا داشتم، چرا که دوست نداشتم تمام دنیا بفهمد که من آدم بیشعوری بودهام. اما سرانجام وجدان، دوستان و بیمارانم من را متقاعد کردند که قب همهی دنیا فهمیدهاند که من بیشعور بودهام و نوشتن یا ننوشتن درمورد آن از این جهت بیفایده است، ولی شاید بتوانم با نوشتنِ سرگذشت خودم به بیشعورهای دیگر کمک کنم تا بهبود یابند. از اینرو، در نهایت فروتنی تصمیم گرفتم تا سرگذشت دردناکِ اعتیاد خود به بیشعوری، و نیز راهِ دشوار رهایی از آن وضعیت رقتبار را برای استفادهی دیگران بنویسم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٨

اکنون میتوانم در گذشتهام نظر کنم و بهوضوح خودم را ببینم که چطور سالهای سال با بیشعوری زندگی کردم. بهعنوان یک بیشعورِ درمانشده، رن و مشقتِ زم برای درمانشدن را درک میکنم. چیزی که هیچ آدم عاقلی دوست ندارد آن را تجربه کند، ولی وقتی آدم گرفتار بیشعوری شد، چارهی دیگری برایش وجود ندارد. دیر یا زود زندگی در مقابلت قد علم میکند و میگوید: «تو بیشعوری.» شما هم در مقابل تکذیبش میکنید، لگدش میزنید، لعنتش میکنید، سرش فریاد میزنید، کتکش میزنید، با او جروبحث میکنید، سعی میکنید فراموشش کنید و فحشش میدهید. اما زندگی جا نمیزند. یا شما قبل از آنکه او به حسابتان برسد به حساب خود میرسید و یا او به حساب شما خواهد رسید. از اینرو با صداقت و تاسفِ فراوان باید اقرار کنم که: من بیست سال آزگار یک بیشعور تمامعیار بودم! در این مدت دوستان و اعضای خانوادهام از بیشعوری من آزار فراوان دیدند و در بسیاری از مواقع من آنها را از خودم فراری میدادم. حتی بیماران من هم از بینزاکتی و خودپسندیهای زایدالوصف من خیلی میرنجیدند. اگر من زودتر به بیشعوریام پی میبردم و در سنین پایینتر برای درمانم دستبهکار میشدم، اگر نگویم همه، دستکم بسیاری از این عوارض قابلپیشگیری بودند. به عقیدهی من، هیچگاه برای تشخیصِ نشانههای بیشعوری خیلی زود یا خیلی دیر نیست. بر همین منوال، هیچگاه نیز برای اص حِ عادات بدی که دوستان را میرنجاند، به روابط کاری و تجاری آسیب میرساند و باعث جروبحث و دعوا و مرافعه با بسیاری از مردم میشود، خیلی زود یا خیلی دیر نیست. خود من تا چهلسالگیام کوچکترین نشانهای از بیشعوریام احساس نکرده بودم. مثل بیشترِ بیشعورها، من هم به اینکه آدم نیرومندی هستم و همیشه به هر چیزی که میخواهم میرسم، مباهات میکردم. از همان سنینِ دورانِ دبیرستان یاد گرفتم که چگونه ندای وجدانم را خاموش کنم و هرگونه احساس گناهی را در نطفه خفه کنم. در دوران رزیدنتی، فهمیدم که میتوانم هر چیزی را با توپوتشر از پرستاران، بیماران و دیگران بخواهم، یعنی درحقیقت معمو با این شیوه دیگران را مجبور میکردم که دقیقا مطابق خواست من رفتار کنند. تازه، بعد از اینکه بهعنوان پزشک متخصص شروع به کار کردم باز هم فوتوفن های بیشتری در پرخاشگری و زرنگبازی کسب کردم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص١٩

ذکر این نکته مهم است که من همیشه فکر میکردم اینها خصوصیاتی مثبت به نشانهی اعتمادبهنفس است. بهعنوان پزشک، در تستهای روانشناسی و روانکاوی متعددی باید شرکت میکردم و پاسخ همهی آنها این بود که من شخصیتی قوی دارم و دارای چنان «عزت نفس» با یی هستم که از دیگران بینیازم میسازد. نمرات من در خودسازی با بود، چرا که تمرکزم خوب بود، مصمم بودم، اختیارم دست خودم بود و خودسنجی میکردم. این به معنای آن بود که کسی نمیتوانست با من دربیفتد و اگر هم هوس چنین کاری به سر کسی میزد، بهراحتی میتوانستم سرِ جای خودش بنشانمش. افتخارم این بود که میتوانم قبل از اینکه دیگران علیه من کاری کنند، من علیه آنها اقدام کنم. این ویژگیهای شخصیتی خیلی به من کمک میکرد، بهطوریکه بهعنوان پزشک متخصص در مقعدشناسی۱کارم خیلی گرفته بود. با زن بسیار جذابی ازدواج کردم و دوتا بچهی فوقالعاده آوردیم. تمام همکارانم به من احترام میگذاشتند و در بیمارستان و محافل پزشکی جایگاه ویژهای داشتم. در اجتماع هم به من بهعنوان کسی که در حرفهاش از نفوذ و اعتبار با یی برخوردار است نگاه میشد. ک زندگی خوبی بود و من از زندگی و از خودم راضی بودم. اما همه چیز در قلمرو دکتر خاویر کرمنت2به خوبی و خوشی پیش نمیرفت. گهگاهی این حس ناخوشایند به سراغم میآمد که رفتار احترامآمیز همکارانم نسبت به من، بیشتر از روی ترس است تا احترام واقعی. اما اینطور وانمود میکردم که چندان فرقی هم نمیکند و این امر ناشی از هیبت من است. اینطور بهنظر میرسید که تا سروکلهی من پیدا میشود، بعضی از همکاران گفتگویشان را قطع میکنند و متفرق میشوند و دوستانم هر روز بیشازپیش از اینکه نمیتوانند با من باشند، عذرخواهی میکنند. وقتی که در یک میهمانی حرف میزدم، بعضیها با بیقراری و ناراحتی به زمین خیره میشدند و چیزی نمیگفتند. انگار که حتی یک کلمه از حرف- های من را هم نمیخواستند بشنوند؛ اما من اینطور به خودم میقبو ندم که این، مشکل خود آنهاست و شاید مشک ت شخصی مشغولشان کرده است. زنم یکبار جشن تولد غافلگیرکنندهای برایم ترتیب داد، اما غافلگیرکنندهترین چیز این بود که فقط شش نفر در آن مراسم حضور یافتند که تازه سه تای آنها هم زن و بچههای خودم بودند. اما من آن را به پای حسادت دوستانم نسبت به موفقیتهای چشمگیرم گذاشتم. برایشان متاسف



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٠

بودم که حقارتها و بیکفایتیهایشان باعث میشود که در مقابل من چنین واکنشهایی نشان دهند، اما زیاد خودم را ناراحت نمیکردم و این قبیل خصوصیات را جزو سرشت آدمها میدانستم. بعد هم سعی میکردم با بزرگواری این قبیل وقایع را فراموش کنم. سرانجام یک روز از خواب خرگوشی تکانی خوردم. تنها پسرم بعد از ساعتها بگومگو با من، اع م کرد که نمیخواهد به کال برود و میخواهد در نیروی دریایی ثبتنام کند. تکپسرم میخواست به جنگ من بیاید! باورم نمیشد! در طی بیست سال گذشته هیچکس جرات نکرده بود که با من دربیفتد و آخرین کسی که چنین خبطی را مرتکب شده بود سالها بود انگشت ندامت به دندان میگزید. من میخواستم پسرم پزشک موفقی مثل خودم بشود، اما او داشت خیرهسری میکرد. از کوره دررفتم و گفتم اگر در نیروی دریایی ثبتنام کند هر چه دید از چشم خودش دیده. او هم در مقابل چشمان من چیزی را حواله داد که هرچند غریب بود، نحوهی استعمال آن برای یک مقعدشناس ناآشنا نبود! بعد هم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت. او به همسرم گفته بود که تصمیم گرفته تا آنجایی که امکان دارد از من دور بشود و به حرفش هم عمل کرد. او در رستهی آموزش هوافضا ثبتنام کرد. بهخاطر این کارِ پسرم خیلی اعصابم بههم ریخت و درهم شدم. با دلخوری از زن و دخترم پرسیدم که نظرشان دربارهی این ماجرا چیست و منتظر بودم تایید کنند که من پدر دلسوزی هستم و آن پسره کار احمقانهای انجام داده است. با بغض گفتم: «چطور دلش آمد از خواستهی منی که اینقدر دوستش دارم سرپیچی کند؟» بعد پاسخی شنیدم که خیلی برایم غیرمنتظره بود. اول دخترم زیر لب گفت: «شما فقط و فقط خودتان را دوست دارید.» چند لحظه بهتم زد. بعد بهعنوان آخرین امید چشم به همسرم دوختم، اما او هم حرفِ دخترمان را تایید کرد و گفت: «راست میگوید. اص راستش را بخواهی، چند سالی میشود که زندگی مشترک ما به آخر خطش رسیده. لطفا همین امشب از این خانه برو.» نمیتوانستم آنچه را که در حال وقوع بود باور کنم. فقط در عرض چند ساعت دنیای شخصی من نیستونابود شده بود. تا چند روز آنچه را رخ داده بود در ذهنم زیروبا میکردم. قلبا معتقد بودم که حق با من است، مثل همیشه که علیرغم اعتقاد دیگران حق با من بود. یکی داشت کسانی را که خیلی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢١

دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢٢

دوستشان داشتم از من دور میکرد. آنها را علیه من تحریک کرده بود. دلم میخواست بفهمم کار چه کسی است تا حسابش را برسم. قب هم بارها با کسانی روبرو شده بودم که در مقابل اعتقادات و رفتارهای من دستبهیکی کرده بودند. در چنین مواقعی فقط و فقط با اتکا به ارادهی قویام توانسته بودم وقار و شخصیت خودم را حفظ کنم. با خره به این نتیجه رسیدم که این مورد با بقیهی موارد فرق چندانی ندارد. بزرگترین دغدغهام این بود که درنهایت با پیروزی به نزد خانوادهام بازگردم، اما هر کاری که در این راه میکردم با شکست مواجه میشد. آنها نمیخواستند مرا ببینند و با من حرف بزنند. ما از هم دورتر و دورتر میشدیم. سرانجام با درماندگی چیزی را قبول کردم که قبولش برای هر بیشعوری سخت است: به کمک کس دیگری نیاز دارم! بنابراین با یکی از همکارانِ روانپزشکم به مشاوره نشستم. همه چیز را برایش تعریف کردم و ازش پرسیدم که اشکال از کجاست و چی به سر خانوادهام آمده است؟ آیا مریض شدهاند؟ خواهش کردم که حقیقت را رُکوراست به من بگوید، چرا که من آدم قویای هستم و توانایی مواجهه با هر خبر و پیشامد ناگواری را دارم. دوستم کمی درنگ کرد و بعد در حالی که توی چشمهای من نگاه میکرد، گفت: «آنها مریض نیستند، حالشان خیلی هم خوب است.» مدتی طول کشید تا منظورش را از این حرف بفهمم، چیزی که مواجهه با آن برایم خیلی سنگین بود. «م م منظورت این است که... پس من مریضم؟» «نه... تو هم مریض نیستی. تو فقط بیشعوری.» من که از این پاسخ بیادبانه جا خورده بودم، با عصبانیت گفتم: «من اینجا نیامدهام که بهم توهین شود. اگر نمیتوانی مشکلم را حل کنی، میروم.» و رفتم. در شش ماهی که پس از آن سپری شد، انگار که تمام دنیا تبدیل به جهنم شده بود؛ یا دست کم مطب مقعدشناسی من عین جهنم سوزانی شده بود. دلم برای خودم میسوخت و خودم را قربانی نیروی ناشناختهای میدیدم که باعث شده بود کسانی که دوستشان داشتم، درکم نکنند و نادیدهام بگیرند و کسانی که از آنها کمک خواسته بودم، مسخرهام کنند. یک روز عصبانی بودم و روزِ دیگر غمگین؛ اما هیچوقت شاد یا حتی راضی نبودم. خوب نمیخوابیدم و همیشه بیقرار بودم. هر تاخیر، تعلیق و وضعیت پیچیدهای را طوری میدیدم که انگار در خدمت دشمنی


@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷