@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴الجزایر
#الجزایر/الجزیره: این دو نام را امروزه غالباً به غلط به کار میبرند. الجزایر نام کشوری در شمال افریقاست. این کلمه در عین حال نام مهمترین شهر و مرکز حکومتی این سرزمین، واقع در کنار دریای مدیترانه، نیز هست. در نوشتههای معاصر فارسی، شاید برای اینکه این دو مکان با یکدیگر اشتباه نشود، رسم شده است که کشور را الجزایر و شهر را الجزیره بنامند (معادل Algérie و Alger در زبان فرانسه). این کار هر چند خلاف سنت است برای احتراز از ابهام و اشتباه شاید نامناسب نباشد، منتها باید دانست که در همهی کشورهای عربی زبان این دو مکان را به نام واحد میشناسند.
اما الجزیره (یا جزیره) نام قدیم اراضی شمالِ بینالنهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات است و امروزه دیگر مصطلح نیست.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴الجزایر
#الجزایر/الجزیره: این دو نام را امروزه غالباً به غلط به کار میبرند. الجزایر نام کشوری در شمال افریقاست. این کلمه در عین حال نام مهمترین شهر و مرکز حکومتی این سرزمین، واقع در کنار دریای مدیترانه، نیز هست. در نوشتههای معاصر فارسی، شاید برای اینکه این دو مکان با یکدیگر اشتباه نشود، رسم شده است که کشور را الجزایر و شهر را الجزیره بنامند (معادل Algérie و Alger در زبان فرانسه). این کار هر چند خلاف سنت است برای احتراز از ابهام و اشتباه شاید نامناسب نباشد، منتها باید دانست که در همهی کشورهای عربی زبان این دو مکان را به نام واحد میشناسند.
اما الجزیره (یا جزیره) نام قدیم اراضی شمالِ بینالنهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات است و امروزه دیگر مصطلح نیست.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دانش و قدرت: دو مفهوم اصلی در اندیشۀ #میشل فوکو
#مسعود_زمانی_مقدم
فوکو در قضیه قدرت از نیچه به شدت تأثیر گرفته است، در واقع، بحث قدرت از نظر فوکو بسیار متأثر از قضیۀ قدرتی است که نیچه مطرح کرده است. در حالیکه نیچه حقیقت را خواست قدرت میداند، فوکو در همین راستا دانش را پدیدآورنده قدرت می داند و نیز اینکه به نظر فوکو قدرت دارای منبعی متمرکز نیست و از این رو در برابر آن همواره مقاومتی وجود دارد. منظور فوکو این است که قدرت در یک جامعه و یا در یک گروه و حتی در یک خانواده نیز متمرکز نیست و با اینکه هر رابطه ای یک رابطۀ قدرت محسوب می شود و قدرت به صورت نابرابر توزیع می شود ولی باز هم قدرت در بین عناصر مختلف در یک جامعه پخش شده است و به همین دلیل هم نسبت به رشد روزافزون عقلانیت آنچنان که اندیشمندانی همچون ماکس وبر معتقدند، بدبین نیست و در برابر پیامدهای منفی عقلانیت مدرنیته، مقاومت هایی را از جانب افراد و ساختارهای جامعه در نظر می گیرد چرا که همانطور که گفته شد از نظر وی قدرت متمرکز نیست. به عبارتی دیگر، فوکو با اینکه انتقادات تندی بر مدرنیته وارد می سازد و حتی آن را به عنوان یک متفکر پست مدرنیست در نظر می گیرند، باز هم به دلیل نوع دیدگاهش نسبت به مناسبات قدرت و دانش، پیامدهای مدرنیته را یکسره منفی در نظر نمی گیرد و از این رو به آینده مدرنیته به طور خاص بدبین نیست و حتی در مواردی خوشبین است و شاید بتوان گفت بدبینی وی نسبت به کل تاریخ است و نه صرفاً نسبت به مدرنیته.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دانش و قدرت: دو مفهوم اصلی در اندیشۀ #میشل فوکو
#مسعود_زمانی_مقدم
فوکو در قضیه قدرت از نیچه به شدت تأثیر گرفته است، در واقع، بحث قدرت از نظر فوکو بسیار متأثر از قضیۀ قدرتی است که نیچه مطرح کرده است. در حالیکه نیچه حقیقت را خواست قدرت میداند، فوکو در همین راستا دانش را پدیدآورنده قدرت می داند و نیز اینکه به نظر فوکو قدرت دارای منبعی متمرکز نیست و از این رو در برابر آن همواره مقاومتی وجود دارد. منظور فوکو این است که قدرت در یک جامعه و یا در یک گروه و حتی در یک خانواده نیز متمرکز نیست و با اینکه هر رابطه ای یک رابطۀ قدرت محسوب می شود و قدرت به صورت نابرابر توزیع می شود ولی باز هم قدرت در بین عناصر مختلف در یک جامعه پخش شده است و به همین دلیل هم نسبت به رشد روزافزون عقلانیت آنچنان که اندیشمندانی همچون ماکس وبر معتقدند، بدبین نیست و در برابر پیامدهای منفی عقلانیت مدرنیته، مقاومت هایی را از جانب افراد و ساختارهای جامعه در نظر می گیرد چرا که همانطور که گفته شد از نظر وی قدرت متمرکز نیست. به عبارتی دیگر، فوکو با اینکه انتقادات تندی بر مدرنیته وارد می سازد و حتی آن را به عنوان یک متفکر پست مدرنیست در نظر می گیرند، باز هم به دلیل نوع دیدگاهش نسبت به مناسبات قدرت و دانش، پیامدهای مدرنیته را یکسره منفی در نظر نمی گیرد و از این رو به آینده مدرنیته به طور خاص بدبین نیست و حتی در مواردی خوشبین است و شاید بتوان گفت بدبینی وی نسبت به کل تاریخ است و نه صرفاً نسبت به مدرنیته.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
:
#همراهان_کودتا
مهدی میراشرافی
الو، الو! اینجا تهران!
مردم !
خبر بشارت آمیز!
چند دقیقه ی دیگر سرلشگر زاهدی نخست وزیر پیام شاهنشاه را برای شما قرائت میکند.
مردم شهرستان های ایران بیدار و هشیار باشید!
مصدق خائن فرار کرده است.
هزاران نفر را در تهران امروز مصدق خائن به مسلسل بسته است!
مردم شهرستانها من که با شما سخن می گویم میراشرافی نماینده مجلس شورای ملی هستم.
مردم! امروز در تهران مردم قیام کرده و خانه مصدق، روزنامه ی اطلاعات روزنامه ی کیهان، روزنامه ی باختر را آتش زده اند.
مردم! حسین فاطمی را قطعه قطعه کرده اند.
این عبارات اولین جملاتی بود که در 28 مرداد 1332 بعد از اشغال رادیو شنیده شد و کسی جز مهدی میراشرافی گوینده آن نبود.
میراشرافی از عوامل مهم مخالفت با دکترمصدق در مجلس و مطبوعات بود. او در سال ۱۳۳۰ در انتخابات مجلس هفدهم از شهر مشکین شهر نامزد شد. پس از پایان انتخابات، چند گروه از مردم محلی از خلاف کاریهای صورت گرفته در انتخابات و اعمال نفوذ ارتش به سود میراشرافی، به وزارت کشور شکایت کردند. مصدق به اللهیار صالح وزیر کشور دستور داد که کار شمارش آرا در این شهر را تا رسیدگی به شکایات یاد شده متوقف سازد، پس از چند هفته اللهیار صالح به نخست وزیر گزارش کرد که حتی با باطل کردن آراء مشکوک، میراشرافی برنده انتخابات است. در مجلس اعتبارنامه او مورد مخالفت رقیب قدیمی اش، زیرک زاده قرار گرفت ولی تنها با ۴ رای مخالف، تأیید شد.
پس از قیام س30 تیر فضای مجلس کاملا به نفع دولت و دکتر مصدق بود اما میراشرافی از معدود نمایندگان مخالف مصدق بود و به مرور دیگر نمایندگان مخالف مصدق و سپس بریدگان از جبهه ملی چون ابوالحسن حائریزاده، مظفر بقایی، علی زهری و نهایتاً حسین مکی به او پیوستند تا در ماههای پایانی منتهی به کودتای ۲۸ مرداد صحنه مجلس به یک جدال تمام عیار پارلمانی میان مخالفان و هواداران مصدق تبدیل شود.
پس از سقوط مرکز رادیو که به یک سکوت رادیویی بیسابقه در تاریخ ایران انجامید، او نخستین کسی بود که پشت میکروفن رفته و خبر سرنگونی مصدق را اعلام کرد.
در سالهای بعد او علاوه بر عضویت در مجلس سنا و حزب رستاخیز، به اصفهان رفت و مالک کارخانه ریسندگی تاج گردید. میراشرافی حمایت خود را از رژیم پهلوی تا روزهای آخر انقلاب نگاه داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
:
#همراهان_کودتا
مهدی میراشرافی
الو، الو! اینجا تهران!
مردم !
خبر بشارت آمیز!
چند دقیقه ی دیگر سرلشگر زاهدی نخست وزیر پیام شاهنشاه را برای شما قرائت میکند.
مردم شهرستان های ایران بیدار و هشیار باشید!
مصدق خائن فرار کرده است.
هزاران نفر را در تهران امروز مصدق خائن به مسلسل بسته است!
مردم شهرستانها من که با شما سخن می گویم میراشرافی نماینده مجلس شورای ملی هستم.
مردم! امروز در تهران مردم قیام کرده و خانه مصدق، روزنامه ی اطلاعات روزنامه ی کیهان، روزنامه ی باختر را آتش زده اند.
مردم! حسین فاطمی را قطعه قطعه کرده اند.
این عبارات اولین جملاتی بود که در 28 مرداد 1332 بعد از اشغال رادیو شنیده شد و کسی جز مهدی میراشرافی گوینده آن نبود.
میراشرافی از عوامل مهم مخالفت با دکترمصدق در مجلس و مطبوعات بود. او در سال ۱۳۳۰ در انتخابات مجلس هفدهم از شهر مشکین شهر نامزد شد. پس از پایان انتخابات، چند گروه از مردم محلی از خلاف کاریهای صورت گرفته در انتخابات و اعمال نفوذ ارتش به سود میراشرافی، به وزارت کشور شکایت کردند. مصدق به اللهیار صالح وزیر کشور دستور داد که کار شمارش آرا در این شهر را تا رسیدگی به شکایات یاد شده متوقف سازد، پس از چند هفته اللهیار صالح به نخست وزیر گزارش کرد که حتی با باطل کردن آراء مشکوک، میراشرافی برنده انتخابات است. در مجلس اعتبارنامه او مورد مخالفت رقیب قدیمی اش، زیرک زاده قرار گرفت ولی تنها با ۴ رای مخالف، تأیید شد.
پس از قیام س30 تیر فضای مجلس کاملا به نفع دولت و دکتر مصدق بود اما میراشرافی از معدود نمایندگان مخالف مصدق بود و به مرور دیگر نمایندگان مخالف مصدق و سپس بریدگان از جبهه ملی چون ابوالحسن حائریزاده، مظفر بقایی، علی زهری و نهایتاً حسین مکی به او پیوستند تا در ماههای پایانی منتهی به کودتای ۲۸ مرداد صحنه مجلس به یک جدال تمام عیار پارلمانی میان مخالفان و هواداران مصدق تبدیل شود.
پس از سقوط مرکز رادیو که به یک سکوت رادیویی بیسابقه در تاریخ ایران انجامید، او نخستین کسی بود که پشت میکروفن رفته و خبر سرنگونی مصدق را اعلام کرد.
در سالهای بعد او علاوه بر عضویت در مجلس سنا و حزب رستاخیز، به اصفهان رفت و مالک کارخانه ریسندگی تاج گردید. میراشرافی حمایت خود را از رژیم پهلوی تا روزهای آخر انقلاب نگاه داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
انتخابات و «نزاهت طلبی» مصدق
دوران کوتاه نهضت ملی و دولت منتخب آن، آنچنان پر حادثه و درسآموز است که هنوز که هنوز است، میباید خوانده شود و حوادث آن باز گفته شود. غالب تحلیل گران، مهمترین اشتباه مصدق را، برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم میدانند. رفراندمی که نتیجۀ آن، فرصت لازم را برای صدور فرمان عزل، در اختیار شاه قرار داد. صاحب این قلم اما به دلایل گونه گون، با این تحلیل موافق نیست و البته قصد هم ندارد که در این یادداشت کوتاه، به آن بپردازد. موضوع این نوشتار، اشاره به تحلیل فوق العادۀ محمدعلی موحد در مورد خطای تعیین کنندۀ مصدق است. به اعتقاد من، این خطاییست که هنوز در صحنۀ سیاسی ایران تکرار میشود و نشان میدهد که ما در کلاس تاریخ، چه شاگردان ضعیفی هستیم!
محمدعلی موحد، نه برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم، که در کمال شگفتی، نحوۀ برگزاری انتخابات آن مجلس را بزرگترین خطای نخست وزیر نهضت ملی میداند. آرای موحد را در این زمینه می خوانیم:
«ما این انتخابات را، بزرگترین خطای مصدق خواندیم، نه برای اصل موضوع که چرا انتخابات کرد، بلکه به جهت شیوۀ نامعقولی که در اجرای آن به کار بست. مصدق تصمیم گرفته بود که به قول خودش انتخاباتی صد در صد ملی انجام دهد و قول داد که دولت در آن دخالت نخواهد کرد. بسیار خوب! دخالت نکردن دولت در این حد میتواند باشد که آدمهای بیطرف و صحیح العمل را به نظارت در انتخابات بگمارد و از دستکاری در اوراق رای و احیانا ریختن آرای اضافی در صندوقها و عوض کردن آنها جلوگیری نماید. اما مصدق از کجا میتوانست اطمینان حاصل کند و چرا اصلا متوقع بود که به صرف اعلام بیطرفی ِدولت، دیگران، اعم از منتسبین دربار و متنفذان محلی، میدان را خالی کنند و از کوشش برای انتخاب خود تن در زنند و از عوامل و امکاناتی که در اختیار دارند، چشم بپوشند؟
خودداری دولت از دخالت، به این معنی نیست که دولت، نسبت به سرنوشت انتخابات بیتفاوت باشد! در کشورهای دیگر جهان که احزاب وجود دارد و دولتها برگزیدۀ احزاب اند، اعضای دولت، از رییس جمهور و نخست وزیر تا پایین، به اقتفای حزبی که آنان را برگزیده است، در مبارزات انتخاباتی شرکت میکنند و از هیچ کوششی برای موفقیت نامزدهای خود فروگذار نمینمایند و این غیر از تقلب در انتخابات و استفاده از امکانات و اختیارات اجرایی برای دستکاری در جریان امر و تعویض و تبدیل آرای مردم و تخلف از شرط امانتداریست که مذموم و نامشروع شمرده میشود.
در ایران که یک حزب فراگیر و منسجم در هواداری از دولت وجود نداشت، میبایستی از چتر جبهۀ ملی در این راه استفاده میشد. دکتر مصدق میبایستی از همۀ هواداران خود میخواست که در زیر این چتر گرد آیند و نامزدانی برای کلیۀ حوزههای انتخاباتی معین کنند و متفقا و یکصدا، برای پیروزی آن نامزدان به فعالیت برخیزند. نزاهت طلبی مصدق او را بر آن داشت که این راه را نرود...
(از این رو) عملا هرکی می توانست در ولایات، خود را به جبهۀ ملی منتسب سازد و از حسن نیت مردم دربارۀ آن بهره یابد. در برخی از شهرستانها، دو یا چند تن به دعوی انتساب به جبهۀ ملی ، با یکدیگر مبارزه میکردند و مایۀ حیرت و گیجی مردم می شدند!»
برای مطالعۀ بیشتر به کتاب خواب آشفتۀ نفت (دکتر مصدق و نهضت ملی ایران، ص ۸۹۶ مراجعه کنید.)
نويسند حميدرضا عابديان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
انتخابات و «نزاهت طلبی» مصدق
دوران کوتاه نهضت ملی و دولت منتخب آن، آنچنان پر حادثه و درسآموز است که هنوز که هنوز است، میباید خوانده شود و حوادث آن باز گفته شود. غالب تحلیل گران، مهمترین اشتباه مصدق را، برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم میدانند. رفراندمی که نتیجۀ آن، فرصت لازم را برای صدور فرمان عزل، در اختیار شاه قرار داد. صاحب این قلم اما به دلایل گونه گون، با این تحلیل موافق نیست و البته قصد هم ندارد که در این یادداشت کوتاه، به آن بپردازد. موضوع این نوشتار، اشاره به تحلیل فوق العادۀ محمدعلی موحد در مورد خطای تعیین کنندۀ مصدق است. به اعتقاد من، این خطاییست که هنوز در صحنۀ سیاسی ایران تکرار میشود و نشان میدهد که ما در کلاس تاریخ، چه شاگردان ضعیفی هستیم!
محمدعلی موحد، نه برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم، که در کمال شگفتی، نحوۀ برگزاری انتخابات آن مجلس را بزرگترین خطای نخست وزیر نهضت ملی میداند. آرای موحد را در این زمینه می خوانیم:
«ما این انتخابات را، بزرگترین خطای مصدق خواندیم، نه برای اصل موضوع که چرا انتخابات کرد، بلکه به جهت شیوۀ نامعقولی که در اجرای آن به کار بست. مصدق تصمیم گرفته بود که به قول خودش انتخاباتی صد در صد ملی انجام دهد و قول داد که دولت در آن دخالت نخواهد کرد. بسیار خوب! دخالت نکردن دولت در این حد میتواند باشد که آدمهای بیطرف و صحیح العمل را به نظارت در انتخابات بگمارد و از دستکاری در اوراق رای و احیانا ریختن آرای اضافی در صندوقها و عوض کردن آنها جلوگیری نماید. اما مصدق از کجا میتوانست اطمینان حاصل کند و چرا اصلا متوقع بود که به صرف اعلام بیطرفی ِدولت، دیگران، اعم از منتسبین دربار و متنفذان محلی، میدان را خالی کنند و از کوشش برای انتخاب خود تن در زنند و از عوامل و امکاناتی که در اختیار دارند، چشم بپوشند؟
خودداری دولت از دخالت، به این معنی نیست که دولت، نسبت به سرنوشت انتخابات بیتفاوت باشد! در کشورهای دیگر جهان که احزاب وجود دارد و دولتها برگزیدۀ احزاب اند، اعضای دولت، از رییس جمهور و نخست وزیر تا پایین، به اقتفای حزبی که آنان را برگزیده است، در مبارزات انتخاباتی شرکت میکنند و از هیچ کوششی برای موفقیت نامزدهای خود فروگذار نمینمایند و این غیر از تقلب در انتخابات و استفاده از امکانات و اختیارات اجرایی برای دستکاری در جریان امر و تعویض و تبدیل آرای مردم و تخلف از شرط امانتداریست که مذموم و نامشروع شمرده میشود.
در ایران که یک حزب فراگیر و منسجم در هواداری از دولت وجود نداشت، میبایستی از چتر جبهۀ ملی در این راه استفاده میشد. دکتر مصدق میبایستی از همۀ هواداران خود میخواست که در زیر این چتر گرد آیند و نامزدانی برای کلیۀ حوزههای انتخاباتی معین کنند و متفقا و یکصدا، برای پیروزی آن نامزدان به فعالیت برخیزند. نزاهت طلبی مصدق او را بر آن داشت که این راه را نرود...
(از این رو) عملا هرکی می توانست در ولایات، خود را به جبهۀ ملی منتسب سازد و از حسن نیت مردم دربارۀ آن بهره یابد. در برخی از شهرستانها، دو یا چند تن به دعوی انتساب به جبهۀ ملی ، با یکدیگر مبارزه میکردند و مایۀ حیرت و گیجی مردم می شدند!»
برای مطالعۀ بیشتر به کتاب خواب آشفتۀ نفت (دکتر مصدق و نهضت ملی ایران، ص ۸۹۶ مراجعه کنید.)
نويسند حميدرضا عابديان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#معرفی_کتاب
گذشته چراغ راه آینده است
متن معرفيِ انتشارات نگاه در مورد كتاب:
«گذشته چراغ راه آينده است» كه اينك چاپ ويراسته آن به خوانندگان ارائه مىشود، بىترديد در ميان كتابهاى سياسى مربوط به دوره تاريخ 1331-1320 از منابع يگانه و منحصر به فرد بهحساب مىآيد، تا ساليان همگان بر اين تصور بودند كه اين كتاب نگاشته سازمانى سياسى و كار گروهى است، اما امروز مىدانيم كه اين اثر نگاشته مردى فرهيخته، تاريخنگار و فروتن است كه گوشه گرفته و دوست دارد كه كماكان پوشيدهنام بماند و اسمش زينتبخش اثرش نگردد، نويسنده با حوصلهاى شگرف و قابل ستايش تمام نشريات، روزنامهها، اعلاميهها و بيانيههاى دوره مورد نظر را بهدقت كاويده و با گزيدهگرايى تلاش كرده با بهرهجويى از اين منابع پرتوى بر اين دوره بيندازد. ترديد نيست كه اين اثر نيز همانند هر كار پژوهشى ديگر خالى از نقايص و مبرا از عيب و كاستىها نيست، مثلا عدم توجه نويسنده به حوزههاى اجتماعى و فرهنگى اين دوران دوازده ساله و تأثيرات تحولات سياسى اين سالها بر اين حوزهها بهويژه در حوزه تفكر و انديشه كه موجب اوجگيرى ادبيات رئاليسم سوسياليستى از ادبيات دوره استالين در ايران شد، هرگز مورد توجه نويسنده قرار نگرفته، از سويى تأثيرات فرهنگى بر تحولات سياسى نيز چندان مورد نظر صاحب اثر نبوده، تكيه بيش از حد كتاب بر منابع روزنامهاى و مجلات، اگرچه شايد دليل آن كمى منابع مكتوب يا شفاهى بوده است. در خلال كتاب بهخوبى آشكار مىشود كه نويسنده گرايش يا تمايلاتى به انديشههاى چپ دارد و اگرچه در بخش عمدهاى از كتاب با سياستهاى اتحاد جماهير شوروى آن روز در ايران همسويى نشان مىدهد و لاجرم به تأييد سياستهاى حزب توده نيز مىپردازد، اما آنجا كه روشهاى اپورتونيستى حزب توده و پيروى بىچون چرا و چشمبسته اين حزب از همسايه شمالى آشكار مىشود، جانب انصاف وبىطرفى تاريخنگارى را رعايت و به نقد سياستهاى شوروى و حزب توده مىپردازد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#معرفی_کتاب
گذشته چراغ راه آینده است
متن معرفيِ انتشارات نگاه در مورد كتاب:
«گذشته چراغ راه آينده است» كه اينك چاپ ويراسته آن به خوانندگان ارائه مىشود، بىترديد در ميان كتابهاى سياسى مربوط به دوره تاريخ 1331-1320 از منابع يگانه و منحصر به فرد بهحساب مىآيد، تا ساليان همگان بر اين تصور بودند كه اين كتاب نگاشته سازمانى سياسى و كار گروهى است، اما امروز مىدانيم كه اين اثر نگاشته مردى فرهيخته، تاريخنگار و فروتن است كه گوشه گرفته و دوست دارد كه كماكان پوشيدهنام بماند و اسمش زينتبخش اثرش نگردد، نويسنده با حوصلهاى شگرف و قابل ستايش تمام نشريات، روزنامهها، اعلاميهها و بيانيههاى دوره مورد نظر را بهدقت كاويده و با گزيدهگرايى تلاش كرده با بهرهجويى از اين منابع پرتوى بر اين دوره بيندازد. ترديد نيست كه اين اثر نيز همانند هر كار پژوهشى ديگر خالى از نقايص و مبرا از عيب و كاستىها نيست، مثلا عدم توجه نويسنده به حوزههاى اجتماعى و فرهنگى اين دوران دوازده ساله و تأثيرات تحولات سياسى اين سالها بر اين حوزهها بهويژه در حوزه تفكر و انديشه كه موجب اوجگيرى ادبيات رئاليسم سوسياليستى از ادبيات دوره استالين در ايران شد، هرگز مورد توجه نويسنده قرار نگرفته، از سويى تأثيرات فرهنگى بر تحولات سياسى نيز چندان مورد نظر صاحب اثر نبوده، تكيه بيش از حد كتاب بر منابع روزنامهاى و مجلات، اگرچه شايد دليل آن كمى منابع مكتوب يا شفاهى بوده است. در خلال كتاب بهخوبى آشكار مىشود كه نويسنده گرايش يا تمايلاتى به انديشههاى چپ دارد و اگرچه در بخش عمدهاى از كتاب با سياستهاى اتحاد جماهير شوروى آن روز در ايران همسويى نشان مىدهد و لاجرم به تأييد سياستهاى حزب توده نيز مىپردازد، اما آنجا كه روشهاى اپورتونيستى حزب توده و پيروى بىچون چرا و چشمبسته اين حزب از همسايه شمالى آشكار مىشود، جانب انصاف وبىطرفى تاريخنگارى را رعايت و به نقد سياستهاى شوروى و حزب توده مىپردازد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴اما
#اما: این کلمه حرف ربط است و مانند همهی حروف ربط در آغاز جمله میآید. امروزه بعضی از نویسندگان، و به تقلید از آنها، کارگزاران رسانههای گروهی «اما» را در میان جمله قرار میدهند و مثلاً میگویند: «او زودتر از وقت به مدرسه آمد؛ درِ مدرسه اما هنوز بسته بود.»
زمانی شاعری در یکی از اشعار خود جای حرف ربط «اما» را، بنابر ضرورت شعری، در دو سه جمله تغییر داد* ... از آن پس گروهی از نوپردازان گمان کردند که همه جا، چه در شعر و چه در نثر، لازم است که جای «اما» را تغییر دهند ... تا از زمرهی نوآوران به شمار آیند. اکنون حتی گویندگان رادیو و تلویزیون وقتی که میخواهند بر طمطراق کلام بیفزایند و به گمان خود سخن را شاعرانه کنند «اما» را از آغاز جمله به میان جمله میبرند...
آوردن «اما» در میان جمله بر خلاف سنت زبان فارسی است و باید از آن احتراز کرد.
* بخشی از آن شعر چنین است: «من اما هیچکس را در شبی تاریک و طوفانی نکشتهام / من اما راه بر مرد رباخواری نبستهام ...» (احمد شاملو، باغ آینه، تهران، ۱۳۳۹، شعر «کیفر»).
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴اما
#اما: این کلمه حرف ربط است و مانند همهی حروف ربط در آغاز جمله میآید. امروزه بعضی از نویسندگان، و به تقلید از آنها، کارگزاران رسانههای گروهی «اما» را در میان جمله قرار میدهند و مثلاً میگویند: «او زودتر از وقت به مدرسه آمد؛ درِ مدرسه اما هنوز بسته بود.»
زمانی شاعری در یکی از اشعار خود جای حرف ربط «اما» را، بنابر ضرورت شعری، در دو سه جمله تغییر داد* ... از آن پس گروهی از نوپردازان گمان کردند که همه جا، چه در شعر و چه در نثر، لازم است که جای «اما» را تغییر دهند ... تا از زمرهی نوآوران به شمار آیند. اکنون حتی گویندگان رادیو و تلویزیون وقتی که میخواهند بر طمطراق کلام بیفزایند و به گمان خود سخن را شاعرانه کنند «اما» را از آغاز جمله به میان جمله میبرند...
آوردن «اما» در میان جمله بر خلاف سنت زبان فارسی است و باید از آن احتراز کرد.
* بخشی از آن شعر چنین است: «من اما هیچکس را در شبی تاریک و طوفانی نکشتهام / من اما راه بر مرد رباخواری نبستهام ...» (احمد شاملو، باغ آینه، تهران، ۱۳۳۹، شعر «کیفر»).
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
درسکولاریته ، اصل و معنا و غایتِ زندگی ، دراندرون خود انسان،هست.انسان،باهدفِ رسیدنی درزمان ، کاردارد،نه باغایتِ نارسیدنی درفراسوی زمان. اصل چیست؟ اصل ، چیزیست که «همیشه ، پی درپی درزمان، میآفریند» ، و طبعا همیشه دوام درزمان دارد، ودرحرکت با زمان ، باقی میماند ونومیشود و پیشرفت میکند، و بدین سان، گذراوفانی نیست. موقعی ، هرچیزی ، یا جهان جان بطورکلی، فانی شمرده میشود، که«بی اصل»یا به اصطلاحی دیگر، « بی تخم = بی گوهر= بی مینو= بی خوا= خایه = اوُ وا = بی بُن » باشد. انسان که درفرهنگ ایران ، مردم = مر+ تخم نامیده میشود ، این اندیشه را درخودِ نامش دارد . چون ، « مر» که پیشوند مردم باشد ، به معنای «غار» و به معنای گوسپند ( گئوسپنتا = جان مقدس = جان برخاسته ازسه اصل = سه+ پنت که همان سه پند باشد، پند، زهدانست، چون پندند= که به معنای فرزنداست، پند+ اند= تخم از زهدان) است. پس مردم ، به معنای آنست که «تخم درونِ ِغار= تخم درون جایگاه آفرینندگی»است . انسان ، «جایگاه تخم ، یا زهدان ِاصل آفریننده » است، چون« جا» نیز، به معنای«زهدان» است ( جاکش) . این به سخن امروزین ، به معنای آنست که مردم یا انسان، وجودِ« آبستن به اصل» است. انسان، وجودِ همیشه آبستن به خود است. وجودیست، که خودش، خودش را میزاید و میآفریند وروشن میکند . دراندرون خود، اصل ِخود-آفرین دارد . واژه « اندرونandaron » به خودی خودش ، گواه براینست . چون اندرandar به معنای دین یا زهدان و نیروی زایندگی است-Junker- و پسوندِ - رون، به معنای – به سوی – میباشد .پس اندرون ، به معنای: بسوی زهدان= بسوی اصل آفرینندگی جان وبینش- است » . انسان ، «وجودیست همیشه آبستن » . این اصطلاح ، حاوی این اندیشه بود ، که انسان هیچگاه نابود نمیشود ، یا به عبارت دیگر، به معنای آنست که وجودیست ناگذرا . در الهیات زرتشتی ، واژه « مردم» را تبدیل به « مرت + تخم » ساختند . یعنی انسان را با یک ضربه از اصالت انداختند . چون « مرت + تخم » ، به معنای آنست که مردم ، « تخم مردنی» است . بدینسان ، مفهوم « تخم = مینو= خوا =گوهر= ...» بکلی عوض شد . تخم میمیرد . پس درتخم ، درمردم ، بُن واصل نیست . تخم ، مخلوق شد. بدینسان انسان ، گذرا و مردنی وکاستنی میشود . درحالیکه « مر+ تخم = مردم » درفرهنگ سیمرغی ، بیان « دوام و نوآفرینی وخود افزائی» بود. خود، تخم یا گوهراست ، طبعا « ازخود، پیدایش می یابد ، ازخود، روشن میکند ومیشود،ازخودمی بیند، وازخود، میاندیشد، و ازخود، برمیگزیند » . پس ازخود ، آزاد است( خود، سرچشمه آزادی است
#منوچهر_جمالی
#سکولاریته_یا_نوزایی_فرهنگ_زنخدایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
درسکولاریته ، اصل و معنا و غایتِ زندگی ، دراندرون خود انسان،هست.انسان،باهدفِ رسیدنی درزمان ، کاردارد،نه باغایتِ نارسیدنی درفراسوی زمان. اصل چیست؟ اصل ، چیزیست که «همیشه ، پی درپی درزمان، میآفریند» ، و طبعا همیشه دوام درزمان دارد، ودرحرکت با زمان ، باقی میماند ونومیشود و پیشرفت میکند، و بدین سان، گذراوفانی نیست. موقعی ، هرچیزی ، یا جهان جان بطورکلی، فانی شمرده میشود، که«بی اصل»یا به اصطلاحی دیگر، « بی تخم = بی گوهر= بی مینو= بی خوا= خایه = اوُ وا = بی بُن » باشد. انسان که درفرهنگ ایران ، مردم = مر+ تخم نامیده میشود ، این اندیشه را درخودِ نامش دارد . چون ، « مر» که پیشوند مردم باشد ، به معنای «غار» و به معنای گوسپند ( گئوسپنتا = جان مقدس = جان برخاسته ازسه اصل = سه+ پنت که همان سه پند باشد، پند، زهدانست، چون پندند= که به معنای فرزنداست، پند+ اند= تخم از زهدان) است. پس مردم ، به معنای آنست که «تخم درونِ ِغار= تخم درون جایگاه آفرینندگی»است . انسان ، «جایگاه تخم ، یا زهدان ِاصل آفریننده » است، چون« جا» نیز، به معنای«زهدان» است ( جاکش) . این به سخن امروزین ، به معنای آنست که مردم یا انسان، وجودِ« آبستن به اصل» است. انسان، وجودِ همیشه آبستن به خود است. وجودیست، که خودش، خودش را میزاید و میآفریند وروشن میکند . دراندرون خود، اصل ِخود-آفرین دارد . واژه « اندرونandaron » به خودی خودش ، گواه براینست . چون اندرandar به معنای دین یا زهدان و نیروی زایندگی است-Junker- و پسوندِ - رون، به معنای – به سوی – میباشد .پس اندرون ، به معنای: بسوی زهدان= بسوی اصل آفرینندگی جان وبینش- است » . انسان ، «وجودیست همیشه آبستن » . این اصطلاح ، حاوی این اندیشه بود ، که انسان هیچگاه نابود نمیشود ، یا به عبارت دیگر، به معنای آنست که وجودیست ناگذرا . در الهیات زرتشتی ، واژه « مردم» را تبدیل به « مرت + تخم » ساختند . یعنی انسان را با یک ضربه از اصالت انداختند . چون « مرت + تخم » ، به معنای آنست که مردم ، « تخم مردنی» است . بدینسان ، مفهوم « تخم = مینو= خوا =گوهر= ...» بکلی عوض شد . تخم میمیرد . پس درتخم ، درمردم ، بُن واصل نیست . تخم ، مخلوق شد. بدینسان انسان ، گذرا و مردنی وکاستنی میشود . درحالیکه « مر+ تخم = مردم » درفرهنگ سیمرغی ، بیان « دوام و نوآفرینی وخود افزائی» بود. خود، تخم یا گوهراست ، طبعا « ازخود، پیدایش می یابد ، ازخود، روشن میکند ومیشود،ازخودمی بیند، وازخود، میاندیشد، و ازخود، برمیگزیند » . پس ازخود ، آزاد است( خود، سرچشمه آزادی است
#منوچهر_جمالی
#سکولاریته_یا_نوزایی_فرهنگ_زنخدایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#جزم_اندیشی یا #دگماتیسم :
گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد
به خود گمان نبرد هیچ کس که نادانم
در واژه نامه های فارسی در معنی «جَزم» آمده است: استوار، بی تغییر، و در ادامه و در تعریف «جزم اندیش» آورده اند: دارای گرایش به اندیشه های قطعی و تغییرناپذیر ـ دارای عادت و پافشاری بر باورها و عقیده های از پیش پذیرفته شده و بی اعتنا به دلایلی که نادرستی آنها را اثبات میکند.و به تعریف دیگر «جزم اندیشی» عبارت است از بینش یا اصول فکری مبتنی بر باورهای ثابت نشده اما پذیرفته شده... و من این مقاله را به هر دلیلی که شما فکر کنید، ترجیح دادم که به این موضوع اختصاص دهم تا اندکی همین تعاریف ظاهراً مفهوم و ساده را به اتفاق بررسی کنیم، که چه صفت مذموم و مخرّبی است این صفت و چه آفتی است که اگر توانست استیلای خود را بر فکر و بر مغز شخص، یا فرقی نمیکند گروه، فرقه و یا جامعه ای برقراری سازد و استدلال و منطق را به سُخره بگیرد، از آن فرقه و یا قبیله، آثاری باقی نمی ماند جز، در مقام تشبیه، مزرعه ای ملخ زده. و از اولین آثار این آفت زدگی ظهور شیفتگی بیش از حد است در صاحب فکر، و ایجاد چنان باوری بدون کوچکترین شک و شبه های که این باورها بر پایه های بدون چون و چرای عقلی استوار گشته است. و در این حالت است که چشم میبیند بدون آن که ببیند و گوش میشنود بدون آن که شنیدنی در کار باشد.
از «برنارد شاو» نقل میکنند که انسانهای معمولاً گله مند، در تنها موردی که از خالق خود شکوه ای ندارند همانا تقسیم عقل است و سهم آنان از این تقسیم. یعنی اینکه از دانسته های خود، از باورهای خود و از درک خود راضی اند، به آن عشق میورزند! و حاضر نیستند به راحتی از آن دست بکشند. ... و این است که میگویم «جزم اندیشی» یک بیماری است از نوع بیماری هایی که کم و بیش در تمامی طول تاریخ و تقریباً در تمامی جوامع بشری هم به وفور یافت میشود، با توجه به این نکته که در بعضی از جوامع کمتر و در بعضی از کشورهای عقب افتاده یک کمی بیشتر.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#جزم_اندیشی یا #دگماتیسم :
گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد
به خود گمان نبرد هیچ کس که نادانم
در واژه نامه های فارسی در معنی «جَزم» آمده است: استوار، بی تغییر، و در ادامه و در تعریف «جزم اندیش» آورده اند: دارای گرایش به اندیشه های قطعی و تغییرناپذیر ـ دارای عادت و پافشاری بر باورها و عقیده های از پیش پذیرفته شده و بی اعتنا به دلایلی که نادرستی آنها را اثبات میکند.و به تعریف دیگر «جزم اندیشی» عبارت است از بینش یا اصول فکری مبتنی بر باورهای ثابت نشده اما پذیرفته شده... و من این مقاله را به هر دلیلی که شما فکر کنید، ترجیح دادم که به این موضوع اختصاص دهم تا اندکی همین تعاریف ظاهراً مفهوم و ساده را به اتفاق بررسی کنیم، که چه صفت مذموم و مخرّبی است این صفت و چه آفتی است که اگر توانست استیلای خود را بر فکر و بر مغز شخص، یا فرقی نمیکند گروه، فرقه و یا جامعه ای برقراری سازد و استدلال و منطق را به سُخره بگیرد، از آن فرقه و یا قبیله، آثاری باقی نمی ماند جز، در مقام تشبیه، مزرعه ای ملخ زده. و از اولین آثار این آفت زدگی ظهور شیفتگی بیش از حد است در صاحب فکر، و ایجاد چنان باوری بدون کوچکترین شک و شبه های که این باورها بر پایه های بدون چون و چرای عقلی استوار گشته است. و در این حالت است که چشم میبیند بدون آن که ببیند و گوش میشنود بدون آن که شنیدنی در کار باشد.
از «برنارد شاو» نقل میکنند که انسانهای معمولاً گله مند، در تنها موردی که از خالق خود شکوه ای ندارند همانا تقسیم عقل است و سهم آنان از این تقسیم. یعنی اینکه از دانسته های خود، از باورهای خود و از درک خود راضی اند، به آن عشق میورزند! و حاضر نیستند به راحتی از آن دست بکشند. ... و این است که میگویم «جزم اندیشی» یک بیماری است از نوع بیماری هایی که کم و بیش در تمامی طول تاریخ و تقریباً در تمامی جوامع بشری هم به وفور یافت میشود، با توجه به این نکته که در بعضی از جوامع کمتر و در بعضی از کشورهای عقب افتاده یک کمی بیشتر.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
معروف است حسن صباح هنگامی که خلیفه ی بغداد سفیری را برای تذکر و تمکین به نزد وی فرستاده بود در حال مذاکره با اشاره ی دست به سرباز نگونبختی که در حال عبور بود امر کرد تا خود را از بالای دیوار مرتفع قلعه به پایین بیندازد و سرباز بدون اینکه چند و چونی کند و خمی به ابرو بیاورد خود را در مقابل چشمان حیرت زده ی سفیر به پایین پرتاب کرد. تعجّب نکنید، دلیلش بسیار واضح است. باورهای غلط از مدتها پیش در مغز وی به حد کافی اشباع شده بود و فقط به همین یک اشاره ی کوتاه صباح نیاز داشت تا خود را به ظهور برساند.
به نظر من هیچ اسلحهای خطرناکتر از باور اشباع شده ی غلط نیست. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست داریم. هیتلر اگر باورش نشده بود که نژاد آلمانی برترین است و بقیه باید که فرودستی اینها را بکنند مطمئناً هرگز دارای چنین قدرت مخربی نمیشد که نیمه ی بزرگ دنیا را اینچنین به آتش و خون بکشد! من در این شک ندارم که او واقعاً به راهی که میرفت ایمان داشت یعنی باورش شده بود به این نوع اعتقاد واقعاً پلید جزمی.
... تقریباً هیچ مادر یا پدری علاقه ندارد گزارشهای غیر دلخواه خود را از رفتار و کردار فرزندانش بشنود و آن را باور کند؛ و یا لااقل اقدام به بررسی و تحقیق کند. هرکس حتی اگر به قصد خیرخواهی اندک ملامتی از آنها بکند مورد قبول والدین که شیفته ی فرزندان خود هستند قرار نمیگیرد. و هکذا روابط مرید و مرادی که این روزها متأسفانه نوع غیر متداول آن رونق های تازه ای گرفته... به مرید گفتند، حضرت آقا خودشان به لسان مبارک فرمودند که اشتباه کردند.
گفت بیخود کردند، آقا هیچ وقت اشتباه نمیکنند!
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
معروف است حسن صباح هنگامی که خلیفه ی بغداد سفیری را برای تذکر و تمکین به نزد وی فرستاده بود در حال مذاکره با اشاره ی دست به سرباز نگونبختی که در حال عبور بود امر کرد تا خود را از بالای دیوار مرتفع قلعه به پایین بیندازد و سرباز بدون اینکه چند و چونی کند و خمی به ابرو بیاورد خود را در مقابل چشمان حیرت زده ی سفیر به پایین پرتاب کرد. تعجّب نکنید، دلیلش بسیار واضح است. باورهای غلط از مدتها پیش در مغز وی به حد کافی اشباع شده بود و فقط به همین یک اشاره ی کوتاه صباح نیاز داشت تا خود را به ظهور برساند.
به نظر من هیچ اسلحهای خطرناکتر از باور اشباع شده ی غلط نیست. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست داریم. هیتلر اگر باورش نشده بود که نژاد آلمانی برترین است و بقیه باید که فرودستی اینها را بکنند مطمئناً هرگز دارای چنین قدرت مخربی نمیشد که نیمه ی بزرگ دنیا را اینچنین به آتش و خون بکشد! من در این شک ندارم که او واقعاً به راهی که میرفت ایمان داشت یعنی باورش شده بود به این نوع اعتقاد واقعاً پلید جزمی.
... تقریباً هیچ مادر یا پدری علاقه ندارد گزارشهای غیر دلخواه خود را از رفتار و کردار فرزندانش بشنود و آن را باور کند؛ و یا لااقل اقدام به بررسی و تحقیق کند. هرکس حتی اگر به قصد خیرخواهی اندک ملامتی از آنها بکند مورد قبول والدین که شیفته ی فرزندان خود هستند قرار نمیگیرد. و هکذا روابط مرید و مرادی که این روزها متأسفانه نوع غیر متداول آن رونق های تازه ای گرفته... به مرید گفتند، حضرت آقا خودشان به لسان مبارک فرمودند که اشتباه کردند.
گفت بیخود کردند، آقا هیچ وقت اشتباه نمیکنند!
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
جالب است، وقتی که مثلاً برای تحقیق و بررسی عازم کشوری میشویم که تا به حال آنجا نرفته ایم؛ درست است که ظاهراً برای دیدنی های تازه راهی این سفر میشویم ولی واقعیت این است که میرویم تا آنچه را که میخواهیم ببینیم و نه آنچه را که هست! اگر به کشور دوست میرویم از یک زاویه و اگر به خیال خودمان به سرزمین رقیب! می رویم به گونه ای دیگر نگاه میکنیم. تحلیلگرهایمان هم همینطور، قلم به دستانمان هم همینطور.
... با جوان فرهیخته و واقعاً پاک نهادی که مشغول گذراندن دوره ی دکتری خود در یکی از دانشگاههای امریکا بود و تمایلات «رفیق»پسندانه ای را به صورت ارثی و نه اکتسابی با خود حمل میکرد درباره ی محدودیت های حزبی صحبت میکردم که حزب و حزب گرایی هر خاصیت خوبی هم داشته باشد، که دارد، این عیب را دارد که از یک محدوده ی معینی بیشتر اجازه ی جولان فکری به تو نمیدهد و عملاً جلو رشد ذهنیات را میگیرد. میگفت: این را قبول دارم ولی این فرمول که شامل هر حزبی نمیشود. یعنی متوجه شدم که بلافاصله حزب مورد علاقه اش را جدا میکند. یعنی این جوان در اوج منطقی بودن، با آن شیفتگی که توضیحش را قبلاً ارائه کردم، قاعده را می پذیرد ولی بلافاصله آن قسمت مورد ستایشش را استثنا میکند. جزم اندیشی یعنی همین.
...
و تازه یادمان نرود که این شیفتگی و دگماتیسم یک روی خطرناک دیگر هم دارد که علیرغم «محو شدن»ها اگر به هر دلیلی (تکرار میکنم به هر دلیلی) انسانِ دگم آن طرفِ مرز فکری اش رفت و آن را زیر پا گذاشت آنچنان از طرف دیگر غش میکند که به قول معروف شمر هم جلودارش نیست.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
جالب است، وقتی که مثلاً برای تحقیق و بررسی عازم کشوری میشویم که تا به حال آنجا نرفته ایم؛ درست است که ظاهراً برای دیدنی های تازه راهی این سفر میشویم ولی واقعیت این است که میرویم تا آنچه را که میخواهیم ببینیم و نه آنچه را که هست! اگر به کشور دوست میرویم از یک زاویه و اگر به خیال خودمان به سرزمین رقیب! می رویم به گونه ای دیگر نگاه میکنیم. تحلیلگرهایمان هم همینطور، قلم به دستانمان هم همینطور.
... با جوان فرهیخته و واقعاً پاک نهادی که مشغول گذراندن دوره ی دکتری خود در یکی از دانشگاههای امریکا بود و تمایلات «رفیق»پسندانه ای را به صورت ارثی و نه اکتسابی با خود حمل میکرد درباره ی محدودیت های حزبی صحبت میکردم که حزب و حزب گرایی هر خاصیت خوبی هم داشته باشد، که دارد، این عیب را دارد که از یک محدوده ی معینی بیشتر اجازه ی جولان فکری به تو نمیدهد و عملاً جلو رشد ذهنیات را میگیرد. میگفت: این را قبول دارم ولی این فرمول که شامل هر حزبی نمیشود. یعنی متوجه شدم که بلافاصله حزب مورد علاقه اش را جدا میکند. یعنی این جوان در اوج منطقی بودن، با آن شیفتگی که توضیحش را قبلاً ارائه کردم، قاعده را می پذیرد ولی بلافاصله آن قسمت مورد ستایشش را استثنا میکند. جزم اندیشی یعنی همین.
...
و تازه یادمان نرود که این شیفتگی و دگماتیسم یک روی خطرناک دیگر هم دارد که علیرغم «محو شدن»ها اگر به هر دلیلی (تکرار میکنم به هر دلیلی) انسانِ دگم آن طرفِ مرز فکری اش رفت و آن را زیر پا گذاشت آنچنان از طرف دیگر غش میکند که به قول معروف شمر هم جلودارش نیست.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
یادم میآید در آن سالهای نه چندان نزدیک با مردی متین و مذهبی و میانسالی آشنا شدم که گویا به دلیل چرخش زمانه مغازه ی عطاری اش را در یکی از شهرستانها رها کرده بود و با این استدلال که به او گفته بودند تکلیف است، و یا شاید هم خودش احساس خودمکلف بینی کرده بود آمد و در رأس یک شرکت بزرگ چند صد نفری قرار گرفت، شد مدیر ارشد. با چند و چونش اصلاً کاری ندارم، ولی حادثه ای را میخواهم شرح بدهم و خودهم هم هیچ وقت یادم نمیرود اینکه از قضای روزگار این مرد را برای اولین بار به عنوان سرپرست یک هیئت مدیریتی برای مدت کوتاهی به مأموریت اداری یک کشور اروپایی فرستادند. چشمتان روز بد نبیند که به هنگام بازگشت واقعاً دردناک بود که این بیگناه بینوا در عرض فقط چند روز اینچنین زیر و زبر شده بود. تمامی افکارش را که دهها سال آنها را فقط به صورت جزمی و نه استدلالی پذیرفته و با آنها زندگی کرده بود، همه را به یکباره زیر سؤال برده بود. همه چیزش را به هم ریخته بودند، خُردش کرده بودند. ما هم به جای سرزنش کردن یادمان نرود که تازه اینگونه آدم ها از نوع انسان های صادق و ساده ای هستند که قدرت کتمان افکارشان را ندارند، و الا کم نداشتیم از همین فرهیختگانی که به دیار دوستان رفتند و دیدند آنچه که باورشان نمیشد، ولی به روی خودشان نیاوردند تا مبادا آیندگان و نسل های بعدی به همان راه کشیده شوند.
... به بخش کوتاهی از نوشته ی یک عنصر صادق یکی از جریانات چپ توجه کنید: «رفقای توده ای داشتیم که پس از عبور از مرز آنها را روانه زندان و اردوگاههای کار اجباری کردند. اما بعد از گذشت یک سال و نیم در زندان و شکنجه روحی و جسمی، هنوز در اردوگاه به دور از چشم مأموران جلسه حزبی میگذاشتند و در این جلسات به این نتیجه می رسیدندکه بی شک مقامات شوروی دارند اعتقاد و استحکام آنها را آزمایش میکنند!» ببینید که عمق فاجعه ی دگماتیسم تا به کجاها که نمی رود؟ در واقع این مادر شکنجه هاست که تو عاشق نظامی باشی و در عین حال زندانی همان نظام لعنتی، یعنی که زندان در زندان.
نوشتاری از آقای #حسن_نراقی که در مجله ی بخارا، شماره 31 و نیز در کتاب #پی_نکته_هایی_بر_جامعه_شناسی_خودمانی (صص 72-80) انتشار یافته است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
یادم میآید در آن سالهای نه چندان نزدیک با مردی متین و مذهبی و میانسالی آشنا شدم که گویا به دلیل چرخش زمانه مغازه ی عطاری اش را در یکی از شهرستانها رها کرده بود و با این استدلال که به او گفته بودند تکلیف است، و یا شاید هم خودش احساس خودمکلف بینی کرده بود آمد و در رأس یک شرکت بزرگ چند صد نفری قرار گرفت، شد مدیر ارشد. با چند و چونش اصلاً کاری ندارم، ولی حادثه ای را میخواهم شرح بدهم و خودهم هم هیچ وقت یادم نمیرود اینکه از قضای روزگار این مرد را برای اولین بار به عنوان سرپرست یک هیئت مدیریتی برای مدت کوتاهی به مأموریت اداری یک کشور اروپایی فرستادند. چشمتان روز بد نبیند که به هنگام بازگشت واقعاً دردناک بود که این بیگناه بینوا در عرض فقط چند روز اینچنین زیر و زبر شده بود. تمامی افکارش را که دهها سال آنها را فقط به صورت جزمی و نه استدلالی پذیرفته و با آنها زندگی کرده بود، همه را به یکباره زیر سؤال برده بود. همه چیزش را به هم ریخته بودند، خُردش کرده بودند. ما هم به جای سرزنش کردن یادمان نرود که تازه اینگونه آدم ها از نوع انسان های صادق و ساده ای هستند که قدرت کتمان افکارشان را ندارند، و الا کم نداشتیم از همین فرهیختگانی که به دیار دوستان رفتند و دیدند آنچه که باورشان نمیشد، ولی به روی خودشان نیاوردند تا مبادا آیندگان و نسل های بعدی به همان راه کشیده شوند.
... به بخش کوتاهی از نوشته ی یک عنصر صادق یکی از جریانات چپ توجه کنید: «رفقای توده ای داشتیم که پس از عبور از مرز آنها را روانه زندان و اردوگاههای کار اجباری کردند. اما بعد از گذشت یک سال و نیم در زندان و شکنجه روحی و جسمی، هنوز در اردوگاه به دور از چشم مأموران جلسه حزبی میگذاشتند و در این جلسات به این نتیجه می رسیدندکه بی شک مقامات شوروی دارند اعتقاد و استحکام آنها را آزمایش میکنند!» ببینید که عمق فاجعه ی دگماتیسم تا به کجاها که نمی رود؟ در واقع این مادر شکنجه هاست که تو عاشق نظامی باشی و در عین حال زندانی همان نظام لعنتی، یعنی که زندان در زندان.
نوشتاری از آقای #حسن_نراقی که در مجله ی بخارا، شماره 31 و نیز در کتاب #پی_نکته_هایی_بر_جامعه_شناسی_خودمانی (صص 72-80) انتشار یافته است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴امپراتور
#امپراتور: از کلمات دخیل در فارسی است که از زبانهای فرنگی، ظاهراً از طریق ترکی عثمانی، گرفته شده است. بهتر است با حرف «ت» و به صورت امپراتور نوشته شود و نه امپراطور.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴امپراتور
#امپراتور: از کلمات دخیل در فارسی است که از زبانهای فرنگی، ظاهراً از طریق ترکی عثمانی، گرفته شده است. بهتر است با حرف «ت» و به صورت امپراتور نوشته شود و نه امپراطور.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
ً@iktair کانال جنبش کتابخوانی ایران
📄 بررسی دلایل عقب افتادگی ایران
📖 کتاب "چرا عقب مانده ایم ؟" نوشته ی دکتر علی محمد ایزدی
دکتر ایزدی از جمله متفکرانی است که سالها در آمریکا زندگی و در دانشگاههای این کشور به تحصیل پرداخته است . وی در کتاب "چرا عقب مانده ایم ؟" شرح مفصلی از علل عقب افتادگی تاریخی ایران ارائه کرده و فرهنگ مردم ایران را اصلی ترین عامل عقب افتادگی انها میداند . استاد ایزدی در قسمتی از کتاب خود مینویسد : فرهنگ و روش زندگی مردم یک کشور در واقع تعیین کننده ی پیشرفت و سیستم حکومتی است که بر آنها حکومت میکند . به عبارت دیگر ، هر جامعه ایی لیاقت همان وضع و حکومتی را دارد که بر او حاکم است . نتیجه اینکه هر کس به فکر تغییر سیستم حکومت و یا نحوه ی زندگی جامعه ایی باشد باید بدنبال یافتن راهی باشد که بتوان خلقیات و باورهای آن مردم را عوض کرد . وقتی باورهای اکثریت جامعه عوض شد ، دیر یا زود سیستم حکومت و نحوه ی زندگیشان هم عوض خواهد شد . دکتر ایزدی در ادامه ، به نقش اموزش و پرورش در تحول مردم یک جامعه اشاره کرده و مینویسد یکی از دلایل عمده ی تغییر رژیم کمونیستی شوروی ، تغییراتی بود که در آموزش و پرورش کودکان آن سرزمین بوجود آمد . تغییراتی که سبب شد کودکان به اندازه ی والدین خود مورد تجاوز ، خشونت و تحقیر قرار نگیرند و به همین دلیل ، دیگر تن به تجاوز و قلدری حکومت های ستم گر ندهند . استاد ایزدی در بخش دیگری از کتاب ، خلقیات ایرانیها را عامل بوجود آمدن فرهنگ خاصی میداند که در آن عدم همکاری ، تجاوز به حقوق یکدیگر ، بی اعتنایی به هر نوع ضابطه و قانون و ایجاد هرج و مرج موج میزند . نویسنده ی کتاب ، در ادامه ، برای اثبات این ادعا که فرهنگ و اخلاقیات ایرانی مانع اصلی پیشرفت این مردم است قسمت هایی از خاطرات مقامات و جهانگردان اروپایی در مورد اخلاقیات ایرانیان را بازگو میکند : آمی ین مارسلین ، مورخ معروف رومی ، ایرانیان را افرادی بسیار پرگو ، خودستا و بی رحم نسبت به زیر دستان خود معرفی میکند . گرنت واتسون ، مولف کتاب تاریخ ایران و قاجاریه ، ایرانیان را نسبت به زیر دستان خود زورگو و متکبر میداند . جیمس موریه ، سیاح معروف اروپایی ، در کتاب سیاحت ایران ، ارمنستان ، آسیای صغیر و ترکیه ، مینویسد : در تمام دنیا مردمی به لافزنی ایرانیها وجود ندارد و دروغ گویی آنها از حد تصور خارج است ! شاردن که از مشهورترین سیاحان جهان است و در عهد صفویه به ایران سفر کرده مردم ایران را بسیار مخفی کار ، متقلب و بزرگترین چاپلوسان عالم دانسته و دروغ گویی را عیب بزرگ اخلاقی آنها برشمرده است . الکسی سولتیکوف ، شاهزاده ی روسی ، که یکصد وپنجاه سال پیش به ایران سفر کرده در کتاب سیاحت نامه ی خود نوشته : درستی صفتی است که در ایران وجود ندارد . دروغ ، طوری در عادات و رسوم مردم ایران ریشه دوانیده است که اگر احیانا یک نفر از آنها رفتاری به درستی بنماید یا به قول و عهد خود وفا کند چنان است که گویی مشکل ترین کار دنیا را انجام داده و رسما از شما پاداش و انعام توقع دارد ! جیمز موریه ، مولف معروف کتاب حاجی بابای اصفهانی درباره ی اخلاقیات ایرانی ها مینویسد : دروغ ، عیب فطری ایشان است و دایما در حال قسم خوردن هستند . سخن راست را چه حاجت به قسم است ؟ به جان تو ، به جان خودم ، به مرگ اولادم ، به قرآن ، به نان و نمک ، به خدا ... ایرانیها مکررا قسم میخورند ! دکتر ایزدی در پایان کتاب خود تنها راه برون رفت از عقب افتادگی را اصلاح فرهنگی میداند که با تفکر ، مطالعه و تحقیق حاصل میشود . در واقع به اعتقاد دکتر ایزدی چیزی که لازمه ی پیشرفت است جایگزینی شعور و تفکر به جای شعار و تعصب است .
📗 منبع : ( چرا عقب مانده ایم ؟ ، دکتر علی محمد ایزدی ، تهران : نشر علم ، 1382)
@iktair کانال جنبش کتابخوانی ایران♍️
📄 بررسی دلایل عقب افتادگی ایران
📖 کتاب "چرا عقب مانده ایم ؟" نوشته ی دکتر علی محمد ایزدی
دکتر ایزدی از جمله متفکرانی است که سالها در آمریکا زندگی و در دانشگاههای این کشور به تحصیل پرداخته است . وی در کتاب "چرا عقب مانده ایم ؟" شرح مفصلی از علل عقب افتادگی تاریخی ایران ارائه کرده و فرهنگ مردم ایران را اصلی ترین عامل عقب افتادگی انها میداند . استاد ایزدی در قسمتی از کتاب خود مینویسد : فرهنگ و روش زندگی مردم یک کشور در واقع تعیین کننده ی پیشرفت و سیستم حکومتی است که بر آنها حکومت میکند . به عبارت دیگر ، هر جامعه ایی لیاقت همان وضع و حکومتی را دارد که بر او حاکم است . نتیجه اینکه هر کس به فکر تغییر سیستم حکومت و یا نحوه ی زندگی جامعه ایی باشد باید بدنبال یافتن راهی باشد که بتوان خلقیات و باورهای آن مردم را عوض کرد . وقتی باورهای اکثریت جامعه عوض شد ، دیر یا زود سیستم حکومت و نحوه ی زندگیشان هم عوض خواهد شد . دکتر ایزدی در ادامه ، به نقش اموزش و پرورش در تحول مردم یک جامعه اشاره کرده و مینویسد یکی از دلایل عمده ی تغییر رژیم کمونیستی شوروی ، تغییراتی بود که در آموزش و پرورش کودکان آن سرزمین بوجود آمد . تغییراتی که سبب شد کودکان به اندازه ی والدین خود مورد تجاوز ، خشونت و تحقیر قرار نگیرند و به همین دلیل ، دیگر تن به تجاوز و قلدری حکومت های ستم گر ندهند . استاد ایزدی در بخش دیگری از کتاب ، خلقیات ایرانیها را عامل بوجود آمدن فرهنگ خاصی میداند که در آن عدم همکاری ، تجاوز به حقوق یکدیگر ، بی اعتنایی به هر نوع ضابطه و قانون و ایجاد هرج و مرج موج میزند . نویسنده ی کتاب ، در ادامه ، برای اثبات این ادعا که فرهنگ و اخلاقیات ایرانی مانع اصلی پیشرفت این مردم است قسمت هایی از خاطرات مقامات و جهانگردان اروپایی در مورد اخلاقیات ایرانیان را بازگو میکند : آمی ین مارسلین ، مورخ معروف رومی ، ایرانیان را افرادی بسیار پرگو ، خودستا و بی رحم نسبت به زیر دستان خود معرفی میکند . گرنت واتسون ، مولف کتاب تاریخ ایران و قاجاریه ، ایرانیان را نسبت به زیر دستان خود زورگو و متکبر میداند . جیمس موریه ، سیاح معروف اروپایی ، در کتاب سیاحت ایران ، ارمنستان ، آسیای صغیر و ترکیه ، مینویسد : در تمام دنیا مردمی به لافزنی ایرانیها وجود ندارد و دروغ گویی آنها از حد تصور خارج است ! شاردن که از مشهورترین سیاحان جهان است و در عهد صفویه به ایران سفر کرده مردم ایران را بسیار مخفی کار ، متقلب و بزرگترین چاپلوسان عالم دانسته و دروغ گویی را عیب بزرگ اخلاقی آنها برشمرده است . الکسی سولتیکوف ، شاهزاده ی روسی ، که یکصد وپنجاه سال پیش به ایران سفر کرده در کتاب سیاحت نامه ی خود نوشته : درستی صفتی است که در ایران وجود ندارد . دروغ ، طوری در عادات و رسوم مردم ایران ریشه دوانیده است که اگر احیانا یک نفر از آنها رفتاری به درستی بنماید یا به قول و عهد خود وفا کند چنان است که گویی مشکل ترین کار دنیا را انجام داده و رسما از شما پاداش و انعام توقع دارد ! جیمز موریه ، مولف معروف کتاب حاجی بابای اصفهانی درباره ی اخلاقیات ایرانی ها مینویسد : دروغ ، عیب فطری ایشان است و دایما در حال قسم خوردن هستند . سخن راست را چه حاجت به قسم است ؟ به جان تو ، به جان خودم ، به مرگ اولادم ، به قرآن ، به نان و نمک ، به خدا ... ایرانیها مکررا قسم میخورند ! دکتر ایزدی در پایان کتاب خود تنها راه برون رفت از عقب افتادگی را اصلاح فرهنگی میداند که با تفکر ، مطالعه و تحقیق حاصل میشود . در واقع به اعتقاد دکتر ایزدی چیزی که لازمه ی پیشرفت است جایگزینی شعور و تفکر به جای شعار و تعصب است .
📗 منبع : ( چرا عقب مانده ایم ؟ ، دکتر علی محمد ایزدی ، تهران : نشر علم ، 1382)
@iktair کانال جنبش کتابخوانی ایران♍️