@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴اگرچه
#اگرچه... ولی... (به زبان ساده): هر کجا اگرچه یا مرادفهای آن (گرچه، هرچند، بااینکه، با آنکه، گو اینکه، ...) در عبارتی به کار رود، استفاده‌ی ولی و مرادفهای آن (اما، با این همه، مع‌هذا، مع‌ذلک، لکن، لیکن، ولیکن، ...) خلاف منطق است. مثلاً به جای این جمله‌ی غلط: «اگرچه ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست»، یکی از دو جمله‌ی زیر را باید گفت:
- اگرچه ثروتمند است، خوشبخت نیست.
- ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست.
اما در متون کهن عبارات متعددی می‌توان یافت که این قاعده در آنها مراعات نشده است. بنابراین نمی‌توان استعمال «ولی» را به طور کامل غلط دانست. اما بهتر است از استعمال آن خودداری شود.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴اگرچه
#اگرچه... ولی... (به زبان ساده): هر کجا اگرچه یا مرادفهای آن (گرچه، هرچند، بااینکه، با آنکه، گو اینکه، ...) در عبارتی به کار رود، استفاده‌ی ولی و مرادفهای آن (اما، با این همه، مع‌هذا، مع‌ذلک، لکن، لیکن، ولیکن، ...) خلاف منطق است. مثلاً به جای این جمله‌ی غلط: «اگرچه ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست»، یکی از دو جمله‌ی زیر را باید گفت:
- اگرچه ثروتمند است، خوشبخت نیست.
- ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست.
اما در متون کهن عبارات متعددی می‌توان یافت که این قاعده در آنها مراعات نشده است. بنابراین نمی‌توان استعمال «ولی» را به طور کامل غلط دانست. اما بهتر است از استعمال آن خودداری شود.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
برای یک دوست و غصه های بزرگش.
#زخم_خونریز_مهاجرت در پیکر جامعه ایران.
حالا دیگر کمتر هموطنی را در ایران میشناسی که یکی از اعضای خانواده، فامیل، قوم و خویش، دوست یا آشنا و هم محلی اش مهاجرت نکرده باشد. حالا دیگر با کمتر جوان ایرانی در داخل کشور برخورد میکنی که آرزوی خارج شدن از کشور را نداشته باشد. حالا دیگر رفتن، به هر دلیلی و با هر وسیله ای، خیلی جذابتر و منطقی تر به نظر می آید تا ماندن به هزار دلیل. مگر چه پیش آمده که همه میخواهند بروند، آنهم، از سرزمینی که زمانی نه چندان دورعاشقش بودند ومیتوانستند جانشان را فدایش کنند.
حالا بزرگترین جابجایی جمعیتی در تاریخ ایران در همین دوسه ده گذشته پیش آمده و بزرگترین جابجایی نخبگان در تاریخ، هم اکنون برای ما ایرانیان در جریان است. بنا به آمارهای رسمی، بیش از 90 درصد از نفرات اول تا صدم کنکورهای چند دهه گذشته از کشور خارج وجذب دانشگاههای امریکا وسایر کشورهای غربی شدند. گروههای زیادی از دانش آموختگان ما جذب موسسات علمی و تحقیقاتی غرب شدند.گروهی دیگر فقط جانشان را برداشتند وبه هر قیمتی مهاجرت کردند و به هر وسیله ای در خارج از کشور ماندگارشدند. دانشگاههای امریکا پرشده از نخبگان ما. در آلمان، امکان ندارد که به یک درمانگاه یا بیمارستان وموسسه علمی یا تحقیقاتی مراجعه کنی ویک ایرانی در کادر و ریاست آنجا نبینی. بسیاری از رانندگان تاکسی شهرهای آلمان واروپا، فارغ التحصیلان ایرانی درعلوم پایه وانسانی هستند. خیلی از کارشناسان وکاردانان و اهالی فن وهنر ما در کیوسکهای کوچک وبزرگ غرب دستفروشی میکنند و بسیاری دیگر در کوچه های غربت برای شناخته نشدن با عینکهای ری بون کارتهای تبلیغی وتجاری پخش میکنند. برای ادامه بقا. آنهایی که ماندند چه؟ گروهی از کار اخراج ویا باز خرید شدند و گروههای دیگری هم مجبور به سکوت وگوشه نشینی وانزوا وشغلهای نامناسب گردیدند. آنهایی که صدایی داشتند و فریادی زدند، صدایشان به گوش کسی نرسید ویا در گلو خفه شد. همه آنهایی که حرفی و طرحی برای نجات و برونرفت از بن بست واعماق داشتند ودارند، اصلا نادیده گرفته شدند ومیشوند و اینگونه شد که هم اکنون مجموعه نخبگان علمی و برگزیدگان علوم انسانی و اندیشمندان اقتصاد وسیاست و دلسوزان عرصه های مختلف اجتماعی وفرهنگی شباهت زیادی به یک کاروان دزد زده وغارت شده دارد و همینگونه شد که بخش اعظم سرمایه های انسانی ما در داخل وخارج به فنا رفت وبخش دیگری از آن هم به هرز می رود. استاد جوان دانشگاهی را میشناسم که نابغه فیزیک وریاضی بود ولی برای گذران زندگی در ایران باید در سه شهر مختلف و دور ازخانواده زندگی وتدریس کند. هفته ای دو هزار کیلومتر در راه است ولی همسایه و همکلاسی بی کفایت سابقش از راه رانت وخدمت در مجمع خودیها ، تعطیلات آخر هفته اش را در ویلای شیک وگرانقیمتش در کلاردشت میگذراند. با اینحال نباید نا امید شد. با همه این چپاولها هنوز این سرزمین در حال جوشش و زایش است. از دکتر رنانی آقتصاددان دانشگاه اقتصاد اصفهان مقاله ومصاحبه ای دیدم که بسیار امیدوارکننده است. او میگوید سرزمین ما هنوز همه چیز دارد. نزدیک شش میلیون دانش آموخته بیکارکه سرمایه بزرگ انسانی ما هستند. میلیاردها دلار سرمایه های سرگردان در طرح های غیر ضروری وغیر مفید که میتوانند در جاهای دیگر بکار گرفته شوند. ظرفیتها وانگیزه های بسیار بالا در بدنه جامعه برای تغییرشرایط موجود، وجود دارد. تنها چیزی که جایش خالی ونقشش کمرنگ است وجود یک اراده سیاسی ملی برای تغییر است. تنها همین اراده میتواند به زخم خونریز مهاجرت در پیکر جامعه و به غصه داران غارت سرمایه های انسانی کشور مرهمی وتسلایی ببخشد. شاه ایران 45 سال پیش در دروازه ورودی تمدن بزرگش به همه ناراضیان آن زمان درب کوچکی نشان داد وگفت هرکس که ناراضیست، پاسپورتش را بگیرد و از آن درب کوچک پشتی از ایران خارج شود. بسیاری رفتند وخودش هم رفتنی شد. حالا دیگر نه دربی ونه دروازی ای ونه دیواری باقی مانده است ولی اشاره به آن درب کوچک تبدیل به یک سنت شد. حالا هرکس که میخواهد میرود و هر ناخوانده ای وارد میشود. نه همه آنهایی که رفته اند خائنند و وطن فروش و یا راحت طلب و نه همه آنهایی که مانده اند به ناچار مانده اند. بسیاری از آنان عاشق وطنشان ومردمشان بودند وبسیاری از اینان بخاطر وطن شان و مردمشان مانده اند. در این میان ولی گروه بزرگی هم هستند که به هیچکدام از آنها تعلق ندارند. آنها جزو غارتگران، فرصت طلبان و سودجویانی هستند که تاریخ در هیچ زمان و مکانی برای ماندن دائمیشان ضمانتی نکرده است.
#قباد_بخشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
برای یک دوست و غصه های بزرگش.
#زخم_خونریز_مهاجرت در پیکر جامعه ایران.
حالا دیگر کمتر هموطنی را در ایران میشناسی که یکی از اعضای خانواده، فامیل، قوم و خویش، دوست یا آشنا و هم محلی اش مهاجرت نکرده باشد. حالا دیگر با کمتر جوان ایرانی در داخل کشور برخورد میکنی که آرزوی خارج شدن از کشور را نداشته باشد. حالا دیگر رفتن، به هر دلیلی و با هر وسیله ای، خیلی جذابتر و منطقی تر به نظر می آید تا ماندن به هزار دلیل. مگر چه پیش آمده که همه میخواهند بروند، آنهم، از سرزمینی که زمانی نه چندان دورعاشقش بودند ومیتوانستند جانشان را فدایش کنند.
حالا بزرگترین جابجایی جمعیتی در تاریخ ایران در همین دوسه ده گذشته پیش آمده و بزرگترین جابجایی نخبگان در تاریخ، هم اکنون برای ما ایرانیان در جریان است. بنا به آمارهای رسمی، بیش از 90 درصد از نفرات اول تا صدم کنکورهای چند دهه گذشته از کشور خارج وجذب دانشگاههای امریکا وسایر کشورهای غربی شدند. گروههای زیادی از دانش آموختگان ما جذب موسسات علمی و تحقیقاتی غرب شدند.گروهی دیگر فقط جانشان را برداشتند وبه هر قیمتی مهاجرت کردند و به هر وسیله ای در خارج از کشور ماندگارشدند. دانشگاههای امریکا پرشده از نخبگان ما. در آلمان، امکان ندارد که به یک درمانگاه یا بیمارستان وموسسه علمی یا تحقیقاتی مراجعه کنی ویک ایرانی در کادر و ریاست آنجا نبینی. بسیاری از رانندگان تاکسی شهرهای آلمان واروپا، فارغ التحصیلان ایرانی درعلوم پایه وانسانی هستند. خیلی از کارشناسان وکاردانان و اهالی فن وهنر ما در کیوسکهای کوچک وبزرگ غرب دستفروشی میکنند و بسیاری دیگر در کوچه های غربت برای شناخته نشدن با عینکهای ری بون کارتهای تبلیغی وتجاری پخش میکنند. برای ادامه بقا. آنهایی که ماندند چه؟ گروهی از کار اخراج ویا باز خرید شدند و گروههای دیگری هم مجبور به سکوت وگوشه نشینی وانزوا وشغلهای نامناسب گردیدند. آنهایی که صدایی داشتند و فریادی زدند، صدایشان به گوش کسی نرسید ویا در گلو خفه شد. همه آنهایی که حرفی و طرحی برای نجات و برونرفت از بن بست واعماق داشتند ودارند، اصلا نادیده گرفته شدند ومیشوند و اینگونه شد که هم اکنون مجموعه نخبگان علمی و برگزیدگان علوم انسانی و اندیشمندان اقتصاد وسیاست و دلسوزان عرصه های مختلف اجتماعی وفرهنگی شباهت زیادی به یک کاروان دزد زده وغارت شده دارد و همینگونه شد که بخش اعظم سرمایه های انسانی ما در داخل وخارج به فنا رفت وبخش دیگری از آن هم به هرز می رود. استاد جوان دانشگاهی را میشناسم که نابغه فیزیک وریاضی بود ولی برای گذران زندگی در ایران باید در سه شهر مختلف و دور ازخانواده زندگی وتدریس کند. هفته ای دو هزار کیلومتر در راه است ولی همسایه و همکلاسی بی کفایت سابقش از راه رانت وخدمت در مجمع خودیها ، تعطیلات آخر هفته اش را در ویلای شیک وگرانقیمتش در کلاردشت میگذراند. با اینحال نباید نا امید شد. با همه این چپاولها هنوز این سرزمین در حال جوشش و زایش است. از دکتر رنانی آقتصاددان دانشگاه اقتصاد اصفهان مقاله ومصاحبه ای دیدم که بسیار امیدوارکننده است. او میگوید سرزمین ما هنوز همه چیز دارد. نزدیک شش میلیون دانش آموخته بیکارکه سرمایه بزرگ انسانی ما هستند. میلیاردها دلار سرمایه های سرگردان در طرح های غیر ضروری وغیر مفید که میتوانند در جاهای دیگر بکار گرفته شوند. ظرفیتها وانگیزه های بسیار بالا در بدنه جامعه برای تغییرشرایط موجود، وجود دارد. تنها چیزی که جایش خالی ونقشش کمرنگ است وجود یک اراده سیاسی ملی برای تغییر است. تنها همین اراده میتواند به زخم خونریز مهاجرت در پیکر جامعه و به غصه داران غارت سرمایه های انسانی کشور مرهمی وتسلایی ببخشد. شاه ایران 45 سال پیش در دروازه ورودی تمدن بزرگش به همه ناراضیان آن زمان درب کوچکی نشان داد وگفت هرکس که ناراضیست، پاسپورتش را بگیرد و از آن درب کوچک پشتی از ایران خارج شود. بسیاری رفتند وخودش هم رفتنی شد. حالا دیگر نه دربی ونه دروازی ای ونه دیواری باقی مانده است ولی اشاره به آن درب کوچک تبدیل به یک سنت شد. حالا هرکس که میخواهد میرود و هر ناخوانده ای وارد میشود. نه همه آنهایی که رفته اند خائنند و وطن فروش و یا راحت طلب و نه همه آنهایی که مانده اند به ناچار مانده اند. بسیاری از آنان عاشق وطنشان ومردمشان بودند وبسیاری از اینان بخاطر وطن شان و مردمشان مانده اند. در این میان ولی گروه بزرگی هم هستند که به هیچکدام از آنها تعلق ندارند. آنها جزو غارتگران، فرصت طلبان و سودجویانی هستند که تاریخ در هیچ زمان و مکانی برای ماندن دائمیشان ضمانتی نکرده است.
#قباد_بخشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#آدمک ها
آدمک ها بر خردِ بیدارگرِ خویش عتاب می ورزند، آدمک ها تخیّل را بیش از علم دوست می دارند. اگر کسی شعری بسراید و مدحشان نماید و یا حتی لطیفه ای بگوید و ذمّشان نماید هورا می کشندودرپوست نمی گنجند.اماگردن انديشه را باگيوتين مي بوسند.آدمک ها متافیزیک را راحت تر از فیزیک قبول میدارند. به قول نیچه اگر در روی نیمکتی بنویسند، رنگی می شوید ، باور نمی کنند و دستشان را بر میز می کشند تا یقین کنند اما اگر بگویند در آسمان هفتم فلان اتفاق افتاده، زود باور می کنند ،شيفته ي تصورات ميشوند،مشتاقانه ومشفقانه ایمان می آورند ، زیرا به قول آندره آس ریم« پذیرفتن سهل تر از نپذیرفتن است» پذیرفتن دیگر حجت ، دلیل و برهانی لازم ندارد.دليري در دانستن سخت است نه در قبول كردن ،بريدن ازيك باورسخت است نه صمٌ بكم پذيرفتن! آنها روز و شب بخاطر قرصی نان می دوند به عربده ی صاحب خانه می لرزند ، قرص ماه را قرص نان می بینند، اما بر خرافاتی می اندیشند که هیچ شاهد عینی نداشته باشد. بر سوراخهای دیواری کنه وار چسبیده و ندبه و زاری می کنندكه توهين برشعور انساني وفلسفه هستي باشد. کانت چه خوب گفته « نابالغی ،آسودگی است » خواه نابالغی به تقصیر خویشتن ، با باورهای پوچ اما صادقانه ، خواه نابالغی به تقصیر دیگران ،مدل آقا محمدخان قاجار ، که سعی در جهل و گرسنگی مردم داشت.مدل هيتلركه وجودشوم اوموجب تجزيه اروپا ،موجب كشتار بي دليل مردم در جنگ جهاني بخاطر نژادعلي الظاهر پاك ژرمني وموجب هولوكاست وآدم سوزي بخاطرايدئولوژي پوچ نازيسم ،بودواگراين سر منشا معضلات نبود امروزه خيلي از مشكلات جهاني نبودند.اگر او نبود؛كشوراسرائيل همان پادگان نظامي غرب نبود،زندان غزه نبود،بحران خاورميانه كم مي بود. خلاصه نابالغي به تقصيرديگران، مدل هر دیکتاتور است كه سعي در عوام فريبي دارند.. آدمک ها درفرمول دكارت يعني” می اندیشم پس هستم”نمي گنجند ، در فرمول می جویم،پس هستم هم نمي گنجند، که جستن ، بهتر از رسیدن است .چرا که رسیدن آخرین ایستگاه حركت ونقطه ايستادن است ، من می شنوم، پس هستم، روش روشمند آنهاست .آنها می شنوند و قبول می دارند.
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#آدمک ها
آدمک ها بر خردِ بیدارگرِ خویش عتاب می ورزند، آدمک ها تخیّل را بیش از علم دوست می دارند. اگر کسی شعری بسراید و مدحشان نماید و یا حتی لطیفه ای بگوید و ذمّشان نماید هورا می کشندودرپوست نمی گنجند.اماگردن انديشه را باگيوتين مي بوسند.آدمک ها متافیزیک را راحت تر از فیزیک قبول میدارند. به قول نیچه اگر در روی نیمکتی بنویسند، رنگی می شوید ، باور نمی کنند و دستشان را بر میز می کشند تا یقین کنند اما اگر بگویند در آسمان هفتم فلان اتفاق افتاده، زود باور می کنند ،شيفته ي تصورات ميشوند،مشتاقانه ومشفقانه ایمان می آورند ، زیرا به قول آندره آس ریم« پذیرفتن سهل تر از نپذیرفتن است» پذیرفتن دیگر حجت ، دلیل و برهانی لازم ندارد.دليري در دانستن سخت است نه در قبول كردن ،بريدن ازيك باورسخت است نه صمٌ بكم پذيرفتن! آنها روز و شب بخاطر قرصی نان می دوند به عربده ی صاحب خانه می لرزند ، قرص ماه را قرص نان می بینند، اما بر خرافاتی می اندیشند که هیچ شاهد عینی نداشته باشد. بر سوراخهای دیواری کنه وار چسبیده و ندبه و زاری می کنندكه توهين برشعور انساني وفلسفه هستي باشد. کانت چه خوب گفته « نابالغی ،آسودگی است » خواه نابالغی به تقصیر خویشتن ، با باورهای پوچ اما صادقانه ، خواه نابالغی به تقصیر دیگران ،مدل آقا محمدخان قاجار ، که سعی در جهل و گرسنگی مردم داشت.مدل هيتلركه وجودشوم اوموجب تجزيه اروپا ،موجب كشتار بي دليل مردم در جنگ جهاني بخاطر نژادعلي الظاهر پاك ژرمني وموجب هولوكاست وآدم سوزي بخاطرايدئولوژي پوچ نازيسم ،بودواگراين سر منشا معضلات نبود امروزه خيلي از مشكلات جهاني نبودند.اگر او نبود؛كشوراسرائيل همان پادگان نظامي غرب نبود،زندان غزه نبود،بحران خاورميانه كم مي بود. خلاصه نابالغي به تقصيرديگران، مدل هر دیکتاتور است كه سعي در عوام فريبي دارند.. آدمک ها درفرمول دكارت يعني” می اندیشم پس هستم”نمي گنجند ، در فرمول می جویم،پس هستم هم نمي گنجند، که جستن ، بهتر از رسیدن است .چرا که رسیدن آخرین ایستگاه حركت ونقطه ايستادن است ، من می شنوم، پس هستم، روش روشمند آنهاست .آنها می شنوند و قبول می دارند.
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
قمرالملوک وزیری‌زاده (۱۲۸۴ تاکستان - ۱۴ مرداد ۱۳۳۸تهران) خواننده آوازهای سنتی ایران بود.
وی نخستین زن خواننده ایرانی بود که صدایش ضبط شد و نخستین زنی بود که در ایران بدون حجاب بروی صحنه رفت. مهمترین عامل موفقیت شتابنده او، نیاز زمانه به نو شدن و دگرگونی بود. وی در نوع‌دوستی و بخشش افراط داشت بطوریکه اواخر عمر خود را به تنگدستی گذراند.
قمرالملوک وزیری که نام شناسنامه‌ای‌اش پیش‌تر «قمرخانم سید حسین‌خان» بود، نخستین زن در دوران تاریخ معاصر ایران بود که به صورت بی‌حجاب، به خوانندگی در حضور مردان پرداخت. از وی به عنوان پرآوازه‌ترین خواننده زن آوازهای سنتی ایران یاد میشود.
در جلد نخست کتاب سیمای هنرمندان ایران که بیش از یکصد و سی صفحه از قمرالملوک نوشته است، به "نقل از جهانشاه صارمی در آدینه شمارهٔ ۳۷" آمده است: «قمر در ۱۲۸۴ شمسی در تاکستان قزوین چشم به جهان گشود. پدرش سید حسن چهار ماه قبل از تولد او درگذشته بود. از دامان مادرش که طوبی نام داشت بیش از هشت ماه بهره‌مند نشد و از هشت ماهگی تحت تکفل و سرپرستی مادربزرگش خیرالنساء ملقب به افتخار الذاکرین قرار گرفت». در ۱۸ ماهگی مادرش به دلیل ابتلاء به بیماریحصبه درگذشت و از این زمان تحت سرپرستی مادربزرگش که روضه‌خوان زنانه حرم ناصرالدین شاه بود قرار گرفت. او در جایی گفته‌است: «من مدیون تربیت اولیهٔ خودم هستم. چرا که همان پامنبری کردن‌ها به من جرأت خوانندگی داد.»
در جوانی پس از آشنائی با مرتضی نی‌داود با ردیف موسیقی ملی آشنا شد و راهش را برای کسب تجربیات از استادان دیگر هموار ساخت. کار پیشرفت قمر در مدتی کوتاه به آنجا رسید که کمپانی «هیز ماسترز ویس» به خاطر ضبط صدای او دستگاه صفحه پر کنی به تهران آورد. بعد از آن کمپانی «پولیفون» هم آمد. به گفته ساسان سپنتاو امیر جاهد ۲۰۰ صفحه از قمر ضبط شده‌است.
قمر نخستین کنسرت خود را در سال ۱۳۰۳ در گراند هتلبرگزار کرد. روز بعد نظمیه از او تعهد گرفت که بی حجاب کنسرت ندهد زیرا در آن زمان، زنان بی چادر را در خیابان‌ها دستگیر می‌کردند و به کلانتری‌ها و بازداشتگاه‌ها می‌بردند. اما این اتفاق باعث ریختن ترس زنان از خوانندگی و ورود خوانندگان دیگری چون ملوک ضرابی و روح‌انگیز شد.
قمر عواید کنسرت را به امور خیریه اختصاص داد. قمر در سفر خراسان در مشهد کنسرت داد و عواید آن را صرفآرامگاه فردوسی نمود. در همدان در سال ۱۳۱۰ کنسرت داد و ترانه‌هایی از عارف خواند. وقتی نیرالدوله والی خراسان چند گلدان نقره به او هدیه کرد آن را به عارف پیشکش نمود. با این که عارف مورد غضب والی و دستگاه رضاشاهبود. در سال ۱۳۰۸ به نفع شیر و خورشید سرخ کنسرت داد و عواید آن به بچه‌های یتیم اختصاص داده شد. گشایشرادیو ایران در سال ۱۳۱۹ صدای قمر را به عموم مردم رساند.
قمر در ۱۵ سالگی به ازدواج یک صاحب منصب در آمد و پس از یک ماه طلاق گرفت. بعدها که ۳۰ ساله بود (۱۳۱۴)، به عقد امین‌التجار درآمد که این ازدواج هم دوام نیافت.
قمرالملوک وزیری در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۳۸ در شمیران، بر اثر سکته مغزی درگذشت. وی در گورستان ظهیرالدوله بین امامزاده قاسم و تجریش شمیران به خاک سپرده شده‌است.
او اگر چه اهل سیاست نبود اما مراوداتش با دولتمردان از او هنرمندی آگاه به مسائل سیاسی پدید آورده بود. شهرت قمر به جایی رسیده بود که او در مورد شرکت در میهمانی‌ها و جشن و سرورها خود تصمیم می‌گرفت و غالباً دعوت خانواده‌های تهی دست را بر پذیرش دعوت بزرگان ترجیح می‌داد و بارها جواهرات اهدایی بزرگان را پس می‌فرستاد و یا میان نیازمندان تقسیم می‌کرد.
با وجود رقابت با ملوک ضرابی و روح‌انگیز، دوستی صمیمانه‌ای بین آنها وجود داشت. ملوک ضرابی دربارهٔ وی گفته است: «قمر زیاد من و امثال من را جدی نمی‌گرفت. خود را بالاتر از ما می‌شمرد. البته بالاتر هم بود. میان ما بیشتر رفاقت بود تا رقابت».
همچنین بنان در وصف این بانو گفته: «قمرالملوک ام کلثوم ایران است.»
آوازه بلند قمر در جرگه روشنفکران و قلم به دستان زمانه نیز پیچید. شعرها برایش سرودند و مقالات تحسین آمیز بر کنسرت‌های او نوشتند. او نیز شعر شاعران نام یافته را در کنسرت‌های خود به کار می‌گرفت و برخی از اجراهای خود را به آنان تقدیم می‌کرد. عارف قزوینی، ایرج‌میرزا وتیمورتاش وزیر دربار، شیفته او شده بودند.
♍️کانال پروازفکرواندیشه flith@
قمرالملوک وزیری‌زاده (۱۲۸۴ تاکستان - ۱۴ مرداد ۱۳۳۸تهران) خواننده آوازهای سنتی ایران بود.
وی نخستین زن خواننده ایرانی بود که صدایش ضبط شد و نخستین زنی بود که در ایران بدون حجاب بروی صحنه رفت. مهمترین عامل موفقیت شتابنده او، نیاز زمانه به نو شدن و دگرگونی بود. وی در نوع‌دوستی و بخشش افراط داشت بطوریکه اواخر عمر خود را به تنگدستی گذراند.
قمرالملوک وزیری که نام شناسنامه‌ای‌اش پیش‌تر «قمرخانم سید حسین‌خان» بود، نخستین زن در دوران تاریخ معاصر ایران بود که به صورت بی‌حجاب، به خوانندگی در حضور مردان پرداخت. از وی به عنوان پرآوازه‌ترین خواننده زن آوازهای سنتی ایران یاد میشود.
در جلد نخست کتاب سیمای هنرمندان ایران که بیش از یکصد و سی صفحه از قمرالملوک نوشته است، به "نقل از جهانشاه صارمی در آدینه شمارهٔ ۳۷" آمده است: «قمر در ۱۲۸۴ شمسی در تاکستان قزوین چشم به جهان گشود. پدرش سید حسن چهار ماه قبل از تولد او درگذشته بود. از دامان مادرش که طوبی نام داشت بیش از هشت ماه بهره‌مند نشد و از هشت ماهگی تحت تکفل و سرپرستی مادربزرگش خیرالنساء ملقب به افتخار الذاکرین قرار گرفت». در ۱۸ ماهگی مادرش به دلیل ابتلاء به بیماریحصبه درگذشت و از این زمان تحت سرپرستی مادربزرگش که روضه‌خوان زنانه حرم ناصرالدین شاه بود قرار گرفت. او در جایی گفته‌است: «من مدیون تربیت اولیهٔ خودم هستم. چرا که همان پامنبری کردن‌ها به من جرأت خوانندگی داد.»
در جوانی پس از آشنائی با مرتضی نی‌داود با ردیف موسیقی ملی آشنا شد و راهش را برای کسب تجربیات از استادان دیگر هموار ساخت. کار پیشرفت قمر در مدتی کوتاه به آنجا رسید که کمپانی «هیز ماسترز ویس» به خاطر ضبط صدای او دستگاه صفحه پر کنی به تهران آورد. بعد از آن کمپانی «پولیفون» هم آمد. به گفته ساسان سپنتاو امیر جاهد ۲۰۰ صفحه از قمر ضبط شده‌است.
قمر نخستین کنسرت خود را در سال ۱۳۰۳ در گراند هتلبرگزار کرد. روز بعد نظمیه از او تعهد گرفت که بی حجاب کنسرت ندهد زیرا در آن زمان، زنان بی چادر را در خیابان‌ها دستگیر می‌کردند و به کلانتری‌ها و بازداشتگاه‌ها می‌بردند. اما این اتفاق باعث ریختن ترس زنان از خوانندگی و ورود خوانندگان دیگری چون ملوک ضرابی و روح‌انگیز شد.
قمر عواید کنسرت را به امور خیریه اختصاص داد. قمر در سفر خراسان در مشهد کنسرت داد و عواید آن را صرفآرامگاه فردوسی نمود. در همدان در سال ۱۳۱۰ کنسرت داد و ترانه‌هایی از عارف خواند. وقتی نیرالدوله والی خراسان چند گلدان نقره به او هدیه کرد آن را به عارف پیشکش نمود. با این که عارف مورد غضب والی و دستگاه رضاشاهبود. در سال ۱۳۰۸ به نفع شیر و خورشید سرخ کنسرت داد و عواید آن به بچه‌های یتیم اختصاص داده شد. گشایشرادیو ایران در سال ۱۳۱۹ صدای قمر را به عموم مردم رساند.
قمر در ۱۵ سالگی به ازدواج یک صاحب منصب در آمد و پس از یک ماه طلاق گرفت. بعدها که ۳۰ ساله بود (۱۳۱۴)، به عقد امین‌التجار درآمد که این ازدواج هم دوام نیافت.
قمرالملوک وزیری در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۳۸ در شمیران، بر اثر سکته مغزی درگذشت. وی در گورستان ظهیرالدوله بین امامزاده قاسم و تجریش شمیران به خاک سپرده شده‌است.
او اگر چه اهل سیاست نبود اما مراوداتش با دولتمردان از او هنرمندی آگاه به مسائل سیاسی پدید آورده بود. شهرت قمر به جایی رسیده بود که او در مورد شرکت در میهمانی‌ها و جشن و سرورها خود تصمیم می‌گرفت و غالباً دعوت خانواده‌های تهی دست را بر پذیرش دعوت بزرگان ترجیح می‌داد و بارها جواهرات اهدایی بزرگان را پس می‌فرستاد و یا میان نیازمندان تقسیم می‌کرد.
با وجود رقابت با ملوک ضرابی و روح‌انگیز، دوستی صمیمانه‌ای بین آنها وجود داشت. ملوک ضرابی دربارهٔ وی گفته است: «قمر زیاد من و امثال من را جدی نمی‌گرفت. خود را بالاتر از ما می‌شمرد. البته بالاتر هم بود. میان ما بیشتر رفاقت بود تا رقابت».
همچنین بنان در وصف این بانو گفته: «قمرالملوک ام کلثوم ایران است.»
آوازه بلند قمر در جرگه روشنفکران و قلم به دستان زمانه نیز پیچید. شعرها برایش سرودند و مقالات تحسین آمیز بر کنسرت‌های او نوشتند. او نیز شعر شاعران نام یافته را در کنسرت‌های خود به کار می‌گرفت و برخی از اجراهای خود را به آنان تقدیم می‌کرد. عارف قزوینی، ایرج‌میرزا وتیمورتاش وزیر دربار، شیفته او شده بودند.
♍️کانال پروازفکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
محمدحسین شهریار غزل زیبایی را در مدح این زن خوش صدا سروده‌است.
از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاست
آری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت
آن نغمه سرا بلبل باغ هنر این جاست
ای عاشق روی قمرای ایرج ناکام
برخیز که باز آن بت بیدادگر این جاست
ای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا، قمر این جا، قمر این جاست
با وجود مخالفت دولت با ذکر نام قمرالملوک وزیری، صدیق تعریف آلبوم ماه بانو را برای بزرگداشت او خواند و منتشر کرد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
محمدحسین شهریار غزل زیبایی را در مدح این زن خوش صدا سروده‌است.
از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاست
آری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت
آن نغمه سرا بلبل باغ هنر این جاست
ای عاشق روی قمرای ایرج ناکام
برخیز که باز آن بت بیدادگر این جاست
ای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا، قمر این جا، قمر این جاست
با وجود مخالفت دولت با ذکر نام قمرالملوک وزیری، صدیق تعریف آلبوم ماه بانو را برای بزرگداشت او خواند و منتشر کرد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴الجزایر
#الجزایر/الجزیره: این دو نام را امروزه غالباً به غلط به کار می‌برند. الجزایر نام کشوری در شمال افریقاست. این کلمه در عین حال نام مهمترین شهر و مرکز حکومتی این سرزمین، واقع در کنار دریای مدیترانه، نیز هست. در نوشته‌های معاصر فارسی، شاید برای اینکه این دو مکان با یکدیگر اشتباه نشود، رسم شده است که کشور را الجزایر و شهر را الجزیره بنامند (معادل Algérie و Alger در زبان فرانسه). این کار هر چند خلاف سنت است برای احتراز از ابهام و اشتباه شاید نامناسب نباشد، منتها باید دانست که در همه‌ی کشورهای عربی زبان این دو مکان را به نام واحد می‌شناسند.
اما الجزیره (یا جزیره) نام قدیم اراضی شمالِ بین‌النهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات است و امروزه دیگر مصطلح نیست.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴الجزایر
#الجزایر/الجزیره: این دو نام را امروزه غالباً به غلط به کار می‌برند. الجزایر نام کشوری در شمال افریقاست. این کلمه در عین حال نام مهمترین شهر و مرکز حکومتی این سرزمین، واقع در کنار دریای مدیترانه، نیز هست. در نوشته‌های معاصر فارسی، شاید برای اینکه این دو مکان با یکدیگر اشتباه نشود، رسم شده است که کشور را الجزایر و شهر را الجزیره بنامند (معادل Algérie و Alger در زبان فرانسه). این کار هر چند خلاف سنت است برای احتراز از ابهام و اشتباه شاید نامناسب نباشد، منتها باید دانست که در همه‌ی کشورهای عربی زبان این دو مکان را به نام واحد می‌شناسند.
اما الجزیره (یا جزیره) نام قدیم اراضی شمالِ بین‌النهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات است و امروزه دیگر مصطلح نیست.
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دانش و قدرت: دو مفهوم اصلی در اندیشۀ #میشل فوکو
#مسعود_زمانی_مقدم
فوکو در قضیه قدرت از نیچه به شدت تأثیر گرفته است، در واقع، بحث قدرت از نظر فوکو بسیار متأثر از قضیۀ قدرتی است که نیچه مطرح کرده است. در حالیکه نیچه حقیقت را خواست قدرت میداند، فوکو در همین راستا دانش را پدیدآورنده قدرت می داند و نیز اینکه به نظر فوکو قدرت دارای منبعی متمرکز نیست و از این رو در برابر آن همواره مقاومتی وجود دارد. منظور فوکو این است که قدرت در یک جامعه و یا در یک گروه و حتی در یک خانواده نیز متمرکز نیست و با اینکه هر رابطه ای یک رابطۀ قدرت محسوب می شود و قدرت به صورت نابرابر توزیع می شود ولی باز هم قدرت در بین عناصر مختلف در یک جامعه پخش شده است و به همین دلیل هم نسبت به رشد روزافزون عقلانیت آنچنان که اندیشمندانی همچون ماکس وبر معتقدند، بدبین نیست و در برابر پیامدهای منفی عقلانیت مدرنیته، مقاومت هایی را از جانب افراد و ساختارهای جامعه در نظر می گیرد چرا که همانطور که گفته شد از نظر وی قدرت متمرکز نیست. به عبارتی دیگر، فوکو با اینکه انتقادات تندی بر مدرنیته وارد می سازد و حتی آن را به عنوان یک متفکر پست مدرنیست در نظر می گیرند، باز هم به دلیل نوع دیدگاهش نسبت به مناسبات قدرت و دانش، پیامدهای مدرنیته را یکسره منفی در نظر نمی گیرد و از این رو به آینده مدرنیته به طور خاص بدبین نیست و حتی در مواردی خوشبین است و شاید بتوان گفت بدبینی وی نسبت به کل تاریخ است و نه صرفاً نسبت به مدرنیته.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دانش و قدرت: دو مفهوم اصلی در اندیشۀ #میشل فوکو
#مسعود_زمانی_مقدم
فوکو در قضیه قدرت از نیچه به شدت تأثیر گرفته است، در واقع، بحث قدرت از نظر فوکو بسیار متأثر از قضیۀ قدرتی است که نیچه مطرح کرده است. در حالیکه نیچه حقیقت را خواست قدرت میداند، فوکو در همین راستا دانش را پدیدآورنده قدرت می داند و نیز اینکه به نظر فوکو قدرت دارای منبعی متمرکز نیست و از این رو در برابر آن همواره مقاومتی وجود دارد. منظور فوکو این است که قدرت در یک جامعه و یا در یک گروه و حتی در یک خانواده نیز متمرکز نیست و با اینکه هر رابطه ای یک رابطۀ قدرت محسوب می شود و قدرت به صورت نابرابر توزیع می شود ولی باز هم قدرت در بین عناصر مختلف در یک جامعه پخش شده است و به همین دلیل هم نسبت به رشد روزافزون عقلانیت آنچنان که اندیشمندانی همچون ماکس وبر معتقدند، بدبین نیست و در برابر پیامدهای منفی عقلانیت مدرنیته، مقاومت هایی را از جانب افراد و ساختارهای جامعه در نظر می گیرد چرا که همانطور که گفته شد از نظر وی قدرت متمرکز نیست. به عبارتی دیگر، فوکو با اینکه انتقادات تندی بر مدرنیته وارد می سازد و حتی آن را به عنوان یک متفکر پست مدرنیست در نظر می گیرند، باز هم به دلیل نوع دیدگاهش نسبت به مناسبات قدرت و دانش، پیامدهای مدرنیته را یکسره منفی در نظر نمی گیرد و از این رو به آینده مدرنیته به طور خاص بدبین نیست و حتی در مواردی خوشبین است و شاید بتوان گفت بدبینی وی نسبت به کل تاریخ است و نه صرفاً نسبت به مدرنیته.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
:
#همراهان_کودتا
مهدی میراشرافی
الو، الو! اینجا تهران!
مردم !
خبر بشارت آمیز!
چند دقیقه ی دیگر سرلشگر زاهدی نخست وزیر پیام شاهنشاه را برای شما قرائت میکند.
مردم شهرستان های ایران بیدار و هشیار باشید!
مصدق خائن فرار کرده است.
هزاران نفر را در تهران امروز مصدق خائن به مسلسل بسته است!
مردم شهرستانها من که با شما سخن می گویم میراشرافی نماینده مجلس شورای ملی هستم.
مردم! امروز در تهران مردم قیام کرده و خانه مصدق، روزنامه ی اطلاعات روزنامه ی کیهان، روزنامه ی باختر را آتش زده اند.
مردم! حسین فاطمی را قطعه قطعه کرده اند.
این عبارات اولین جملاتی بود که در 28 مرداد 1332 بعد از اشغال رادیو شنیده شد و کسی جز مهدی میراشرافی گوینده آن نبود.
میراشرافی از عوامل مهم مخالفت با دکترمصدق در مجلس و مطبوعات بود. او در سال ۱۳۳۰ در انتخابات مجلس هفدهم از شهر مشکین شهر نامزد شد. پس از پایان انتخابات، چند گروه از مردم محلی از خلاف کاری‌های صورت گرفته در انتخابات و اعمال نفوذ ارتش به سود میراشرافی، به وزارت کشور شکایت کردند. مصدق به الله‌یار صالح وزیر کشور دستور داد که کار شمارش آرا در این شهر را تا رسیدگی به شکایات یاد شده متوقف سازد، پس از چند هفته الله‌یار صالح به نخست وزیر گزارش کرد که حتی با باطل کردن آراء مشکوک، میراشرافی برنده انتخابات است. در مجلس اعتبارنامه او مورد مخالفت رقیب قدیمی اش، زیرک زاده قرار گرفت ولی تنها با ۴ رای مخالف، تأیید شد.
پس از قیام س30 تیر فضای مجلس کاملا به نفع دولت و دکتر مصدق بود اما میراشرافی از معدود نمایندگان مخالف مصدق بود و به مرور دیگر نمایندگان مخالف مصدق و سپس بریدگان از جبهه ملی چون ابوالحسن حائری‌زاده، مظفر بقایی، علی زهری و نهایتاً حسین مکی به او پیوستند تا در ماه‌های پایانی منتهی به کودتای ۲۸ مرداد صحنه مجلس به یک جدال تمام عیار پارلمانی میان مخالفان و هواداران مصدق تبدیل شود.
پس از سقوط مرکز رادیو که به یک سکوت رادیویی بی‌سابقه در تاریخ ایران انجامید، او نخستین کسی بود که پشت میکروفن رفته و خبر سرنگونی مصدق را اعلام کرد.
در سالهای بعد او علاوه بر عضویت در مجلس سنا و حزب رستاخیز، به اصفهان رفت و مالک کارخانه ریسندگی تاج گردید. میراشرافی حمایت خود را از رژیم پهلوی تا روزهای آخر انقلاب نگاه داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
:
#همراهان_کودتا
مهدی میراشرافی
الو، الو! اینجا تهران!
مردم !
خبر بشارت آمیز!
چند دقیقه ی دیگر سرلشگر زاهدی نخست وزیر پیام شاهنشاه را برای شما قرائت میکند.
مردم شهرستان های ایران بیدار و هشیار باشید!
مصدق خائن فرار کرده است.
هزاران نفر را در تهران امروز مصدق خائن به مسلسل بسته است!
مردم شهرستانها من که با شما سخن می گویم میراشرافی نماینده مجلس شورای ملی هستم.
مردم! امروز در تهران مردم قیام کرده و خانه مصدق، روزنامه ی اطلاعات روزنامه ی کیهان، روزنامه ی باختر را آتش زده اند.
مردم! حسین فاطمی را قطعه قطعه کرده اند.
این عبارات اولین جملاتی بود که در 28 مرداد 1332 بعد از اشغال رادیو شنیده شد و کسی جز مهدی میراشرافی گوینده آن نبود.
میراشرافی از عوامل مهم مخالفت با دکترمصدق در مجلس و مطبوعات بود. او در سال ۱۳۳۰ در انتخابات مجلس هفدهم از شهر مشکین شهر نامزد شد. پس از پایان انتخابات، چند گروه از مردم محلی از خلاف کاری‌های صورت گرفته در انتخابات و اعمال نفوذ ارتش به سود میراشرافی، به وزارت کشور شکایت کردند. مصدق به الله‌یار صالح وزیر کشور دستور داد که کار شمارش آرا در این شهر را تا رسیدگی به شکایات یاد شده متوقف سازد، پس از چند هفته الله‌یار صالح به نخست وزیر گزارش کرد که حتی با باطل کردن آراء مشکوک، میراشرافی برنده انتخابات است. در مجلس اعتبارنامه او مورد مخالفت رقیب قدیمی اش، زیرک زاده قرار گرفت ولی تنها با ۴ رای مخالف، تأیید شد.
پس از قیام س30 تیر فضای مجلس کاملا به نفع دولت و دکتر مصدق بود اما میراشرافی از معدود نمایندگان مخالف مصدق بود و به مرور دیگر نمایندگان مخالف مصدق و سپس بریدگان از جبهه ملی چون ابوالحسن حائری‌زاده، مظفر بقایی، علی زهری و نهایتاً حسین مکی به او پیوستند تا در ماه‌های پایانی منتهی به کودتای ۲۸ مرداد صحنه مجلس به یک جدال تمام عیار پارلمانی میان مخالفان و هواداران مصدق تبدیل شود.
پس از سقوط مرکز رادیو که به یک سکوت رادیویی بی‌سابقه در تاریخ ایران انجامید، او نخستین کسی بود که پشت میکروفن رفته و خبر سرنگونی مصدق را اعلام کرد.
در سالهای بعد او علاوه بر عضویت در مجلس سنا و حزب رستاخیز، به اصفهان رفت و مالک کارخانه ریسندگی تاج گردید. میراشرافی حمایت خود را از رژیم پهلوی تا روزهای آخر انقلاب نگاه داشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
انتخابات و «نزاهت طلبی» مصدق
دوران کوتاه نهضت ملی و دولت منتخب آن، آنچنان پر حادثه و درس‌آموز است که هنوز که هنوز است، می‌باید خوانده شود و حوادث آن باز گفته شود. غالب تحلیل گران، مهمترین اشتباه مصدق را، برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم می‌دانند. رفراندمی که نتیجۀ آن، فرصت لازم را برای صدور فرمان عزل، در اختیار شاه قرار داد. صاحب این قلم اما به دلایل گونه گون، با این تحلیل موافق نیست و البته قصد هم ندارد که در این یادداشت کوتاه، به آن بپردازد. موضوع این نوشتار، اشاره به تحلیل فوق العادۀ محمدعلی موحد در مورد خطای تعیین کنندۀ مصدق است. به اعتقاد من، این خطایی‌ست که هنوز در صحنۀ سیاسی ایران تکرار میشود و نشان می‌دهد که ما در کلاس تاریخ، چه شاگردان ضعیفی هستیم!
محمدعلی موحد، نه برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم، که در کمال شگفتی، نحوۀ برگزاری انتخابات آن مجلس را بزرگترین خطای نخست وزیر نهضت ملی میداند. آرای موحد را در این زمینه می خوانیم:
«ما این انتخابات را، بزرگترین خطای مصدق خواندیم، نه برای اصل موضوع که چرا انتخابات کرد، بلکه به جهت شیوۀ نامعقولی که در اجرای آن به کار بست. مصدق تصمیم گرفته بود که به قول خودش انتخاباتی صد در صد ملی انجام دهد و قول داد که دولت در آن دخالت نخواهد کرد. بسیار خوب! دخالت نکردن دولت در این حد میتواند باشد که آدم‌های بی‌طرف و صحیح العمل را به نظارت در انتخابات بگمارد و از دستکاری در اوراق رای و احیانا ریختن آرای اضافی در صندوق‌ها و عوض کردن آنها جلوگیری نماید. اما مصدق از کجا می‌توانست اطمینان حاصل کند و چرا اصلا متوقع بود که به صرف اعلام بی‌طرفی ِدولت، دیگران، اعم از منتسبین دربار و متنفذان محلی، میدان را خالی کنند و از کوشش برای انتخاب خود تن در زنند و از عوامل و امکاناتی که در اختیار دارند، چشم بپوشند؟
خودداری دولت از دخالت، به این معنی نیست که دولت، نسبت به سرنوشت انتخابات بی‌تفاوت باشد! در کشورهای دیگر جهان که احزاب وجود دارد و دولت‌ها برگزیدۀ احزاب اند، اعضای دولت، از رییس جمهور و نخست وزیر تا پایین، به اقتفای حزبی که آنان را برگزیده است، در مبارزات انتخاباتی شرکت میکنند و از هیچ کوششی برای موفقیت نامزدهای خود فروگذار نمی‌نمایند و این غیر از تقلب در انتخابات و استفاده از امکانات و اختیارات اجرایی برای دستکاری در جریان امر و تعویض و تبدیل آرای مردم و تخلف از شرط امانتداری‌ست که مذموم و نامشروع شمرده میشود.
در ایران که یک حزب فراگیر و منسجم در هواداری از دولت وجود نداشت، می‌بایستی از چتر جبهۀ ملی در این راه استفاده میشد. دکتر مصدق می‌بایستی از همۀ هواداران خود می‌خواست که در زیر این چتر گرد آیند و نامزدانی برای کلیۀ حوزه‌های انتخاباتی معین کنند و متفقا و یکصدا، برای پیروزی آن نامزدان به فعالیت برخیزند. نزاهت طلبی مصدق او را بر آن داشت که این راه را نرود...
(از این رو) عملا هرکی می توانست در ولایات، خود را به جبهۀ ملی منتسب سازد و از حسن نیت مردم دربارۀ آن بهره یابد. در برخی از شهرستانها، دو یا چند تن به دعوی انتساب به جبهۀ ملی ، با یکدیگر مبارزه می‌کردند و مایۀ حیرت و گیجی مردم می شدند!»
برای مطالعۀ بیشتر به کتاب خواب آشفتۀ نفت (دکتر مصدق و نهضت ملی ایران، ص ۸۹۶ مراجعه کنید.)
نويسند حميدرضا عابديان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
انتخابات و «نزاهت طلبی» مصدق
دوران کوتاه نهضت ملی و دولت منتخب آن، آنچنان پر حادثه و درس‌آموز است که هنوز که هنوز است، می‌باید خوانده شود و حوادث آن باز گفته شود. غالب تحلیل گران، مهمترین اشتباه مصدق را، برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم می‌دانند. رفراندمی که نتیجۀ آن، فرصت لازم را برای صدور فرمان عزل، در اختیار شاه قرار داد. صاحب این قلم اما به دلایل گونه گون، با این تحلیل موافق نیست و البته قصد هم ندارد که در این یادداشت کوتاه، به آن بپردازد. موضوع این نوشتار، اشاره به تحلیل فوق العادۀ محمدعلی موحد در مورد خطای تعیین کنندۀ مصدق است. به اعتقاد من، این خطایی‌ست که هنوز در صحنۀ سیاسی ایران تکرار میشود و نشان می‌دهد که ما در کلاس تاریخ، چه شاگردان ضعیفی هستیم!
محمدعلی موحد، نه برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم، که در کمال شگفتی، نحوۀ برگزاری انتخابات آن مجلس را بزرگترین خطای نخست وزیر نهضت ملی میداند. آرای موحد را در این زمینه می خوانیم:
«ما این انتخابات را، بزرگترین خطای مصدق خواندیم، نه برای اصل موضوع که چرا انتخابات کرد، بلکه به جهت شیوۀ نامعقولی که در اجرای آن به کار بست. مصدق تصمیم گرفته بود که به قول خودش انتخاباتی صد در صد ملی انجام دهد و قول داد که دولت در آن دخالت نخواهد کرد. بسیار خوب! دخالت نکردن دولت در این حد میتواند باشد که آدم‌های بی‌طرف و صحیح العمل را به نظارت در انتخابات بگمارد و از دستکاری در اوراق رای و احیانا ریختن آرای اضافی در صندوق‌ها و عوض کردن آنها جلوگیری نماید. اما مصدق از کجا می‌توانست اطمینان حاصل کند و چرا اصلا متوقع بود که به صرف اعلام بی‌طرفی ِدولت، دیگران، اعم از منتسبین دربار و متنفذان محلی، میدان را خالی کنند و از کوشش برای انتخاب خود تن در زنند و از عوامل و امکاناتی که در اختیار دارند، چشم بپوشند؟
خودداری دولت از دخالت، به این معنی نیست که دولت، نسبت به سرنوشت انتخابات بی‌تفاوت باشد! در کشورهای دیگر جهان که احزاب وجود دارد و دولت‌ها برگزیدۀ احزاب اند، اعضای دولت، از رییس جمهور و نخست وزیر تا پایین، به اقتفای حزبی که آنان را برگزیده است، در مبارزات انتخاباتی شرکت میکنند و از هیچ کوششی برای موفقیت نامزدهای خود فروگذار نمی‌نمایند و این غیر از تقلب در انتخابات و استفاده از امکانات و اختیارات اجرایی برای دستکاری در جریان امر و تعویض و تبدیل آرای مردم و تخلف از شرط امانتداری‌ست که مذموم و نامشروع شمرده میشود.
در ایران که یک حزب فراگیر و منسجم در هواداری از دولت وجود نداشت، می‌بایستی از چتر جبهۀ ملی در این راه استفاده میشد. دکتر مصدق می‌بایستی از همۀ هواداران خود می‌خواست که در زیر این چتر گرد آیند و نامزدانی برای کلیۀ حوزه‌های انتخاباتی معین کنند و متفقا و یکصدا، برای پیروزی آن نامزدان به فعالیت برخیزند. نزاهت طلبی مصدق او را بر آن داشت که این راه را نرود...
(از این رو) عملا هرکی می توانست در ولایات، خود را به جبهۀ ملی منتسب سازد و از حسن نیت مردم دربارۀ آن بهره یابد. در برخی از شهرستانها، دو یا چند تن به دعوی انتساب به جبهۀ ملی ، با یکدیگر مبارزه می‌کردند و مایۀ حیرت و گیجی مردم می شدند!»
برای مطالعۀ بیشتر به کتاب خواب آشفتۀ نفت (دکتر مصدق و نهضت ملی ایران، ص ۸۹۶ مراجعه کنید.)
نويسند حميدرضا عابديان
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#معرفی_کتاب
گذشته چراغ راه آینده است
متن معرفيِ انتشارات نگاه در مورد كتاب:
«گذشته چراغ راه آينده است» كه اينك چاپ ويراسته آن به خوانندگان ارائه مى‌شود، بى‌ترديد در ميان كتاب‌هاى سياسى مربوط به دوره تاريخ 1331-1320 از منابع يگانه و منحصر به فرد به‌حساب مى‌آيد، تا ساليان همگان بر اين تصور بودند كه اين كتاب نگاشته سازمانى سياسى و كار گروهى است، اما امروز مى‌دانيم كه اين اثر نگاشته مردى فرهيخته، تاريخنگار و فروتن است كه گوشه گرفته و دوست دارد كه كماكان پوشيده‌نام بماند و اسمش زينت‌بخش اثرش نگردد، نويسنده با حوصله‌اى شگرف و قابل ستايش تمام نشريات، روزنامه‌ها، اعلاميه‌ها و بيانيه‌هاى دوره مورد نظر را به‌دقت كاويده و با گزيده‌گرايى تلاش كرده با بهره‌جويى از اين منابع پرتوى بر اين دوره بيندازد. ترديد نيست كه اين اثر نيز همانند هر كار پژوهشى ديگر خالى از نقايص و مبرا از عيب و كاستى‌ها نيست، مثلا عدم توجه نويسنده به حوزه‌هاى اجتماعى و فرهنگى اين دوران دوازده ساله و تأثيرات تحولات سياسى اين سال‌ها بر اين حوزه‌ها به‌ويژه در حوزه تفكر و انديشه كه موجب اوج‌گيرى ادبيات رئاليسم سوسياليستى از ادبيات دوره استالين در ايران شد، هرگز مورد توجه نويسنده قرار نگرفته، از سويى تأثيرات فرهنگى بر تحولات سياسى نيز چندان مورد نظر صاحب اثر نبوده، تكيه بيش از حد كتاب بر منابع روزنامه‌اى و مجلات، اگرچه شايد دليل آن كمى منابع مكتوب يا شفاهى بوده است. در خلال كتاب به‌خوبى آشكار مى‌شود كه نويسنده گرايش يا تمايلاتى به انديشه‌هاى چپ دارد و اگرچه در بخش عمده‌اى از كتاب با سياست‌هاى اتحاد جماهير شوروى آن روز در ايران همسويى نشان مى‌دهد و لاجرم به تأييد سياست‌هاى حزب توده نيز مى‌پردازد، اما آنجا كه روش‌هاى اپورتونيستى حزب توده و پيروى بى‌چون چرا و چشم‌بسته اين حزب از همسايه شمالى آشكار مى‌شود، جانب انصاف وبى‌طرفى تاريخنگارى را رعايت و به نقد سياست‌هاى شوروى و حزب توده مى‌پردازد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#معرفی_کتاب
گذشته چراغ راه آینده است
متن معرفيِ انتشارات نگاه در مورد كتاب:
«گذشته چراغ راه آينده است» كه اينك چاپ ويراسته آن به خوانندگان ارائه مى‌شود، بى‌ترديد در ميان كتاب‌هاى سياسى مربوط به دوره تاريخ 1331-1320 از منابع يگانه و منحصر به فرد به‌حساب مى‌آيد، تا ساليان همگان بر اين تصور بودند كه اين كتاب نگاشته سازمانى سياسى و كار گروهى است، اما امروز مى‌دانيم كه اين اثر نگاشته مردى فرهيخته، تاريخنگار و فروتن است كه گوشه گرفته و دوست دارد كه كماكان پوشيده‌نام بماند و اسمش زينت‌بخش اثرش نگردد، نويسنده با حوصله‌اى شگرف و قابل ستايش تمام نشريات، روزنامه‌ها، اعلاميه‌ها و بيانيه‌هاى دوره مورد نظر را به‌دقت كاويده و با گزيده‌گرايى تلاش كرده با بهره‌جويى از اين منابع پرتوى بر اين دوره بيندازد. ترديد نيست كه اين اثر نيز همانند هر كار پژوهشى ديگر خالى از نقايص و مبرا از عيب و كاستى‌ها نيست، مثلا عدم توجه نويسنده به حوزه‌هاى اجتماعى و فرهنگى اين دوران دوازده ساله و تأثيرات تحولات سياسى اين سال‌ها بر اين حوزه‌ها به‌ويژه در حوزه تفكر و انديشه كه موجب اوج‌گيرى ادبيات رئاليسم سوسياليستى از ادبيات دوره استالين در ايران شد، هرگز مورد توجه نويسنده قرار نگرفته، از سويى تأثيرات فرهنگى بر تحولات سياسى نيز چندان مورد نظر صاحب اثر نبوده، تكيه بيش از حد كتاب بر منابع روزنامه‌اى و مجلات، اگرچه شايد دليل آن كمى منابع مكتوب يا شفاهى بوده است. در خلال كتاب به‌خوبى آشكار مى‌شود كه نويسنده گرايش يا تمايلاتى به انديشه‌هاى چپ دارد و اگرچه در بخش عمده‌اى از كتاب با سياست‌هاى اتحاد جماهير شوروى آن روز در ايران همسويى نشان مى‌دهد و لاجرم به تأييد سياست‌هاى حزب توده نيز مى‌پردازد، اما آنجا كه روش‌هاى اپورتونيستى حزب توده و پيروى بى‌چون چرا و چشم‌بسته اين حزب از همسايه شمالى آشكار مى‌شود، جانب انصاف وبى‌طرفى تاريخنگارى را رعايت و به نقد سياست‌هاى شوروى و حزب توده مى‌پردازد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴اما
#اما: این کلمه حرف ربط است و مانند همه‌ی حروف ربط در آغاز جمله می‌آید. امروزه بعضی از نویسندگان، و به تقلید از آنها، کارگزاران رسانه‌های گروهی «اما» را در میان جمله قرار می‌دهند و مثلاً می‌گویند: «او زودتر از وقت به مدرسه آمد؛ درِ مدرسه اما هنوز بسته بود.»
زمانی شاعری در یکی از اشعار خود جای حرف ربط «اما» را، بنابر ضرورت شعری، در دو سه جمله تغییر داد* ... از آن پس گروهی از نوپردازان گمان کردند که همه جا، چه در شعر و چه در نثر، لازم است که جای «اما» را تغییر دهند ... تا از زمره‌ی نوآوران به شمار آیند. اکنون حتی گویندگان رادیو و تلویزیون وقتی که میخواهند بر طمطراق کلام بیفزایند و به گمان خود سخن را شاعرانه کنند «اما» را از آغاز جمله به میان جمله می‌برند...
آوردن «اما» در میان جمله بر خلاف سنت زبان فارسی است و باید از آن احتراز کرد.
* بخشی از آن شعر چنین است: «من اما هیچکس را در شبی تاریک و طوفانی نکشته‌ام / من اما راه بر مرد رباخواری نبسته‌ام ...» (احمد شاملو، باغ آینه، تهران، ۱۳۳۹، شعر «کیفر»).
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴اما
#اما: این کلمه حرف ربط است و مانند همه‌ی حروف ربط در آغاز جمله می‌آید. امروزه بعضی از نویسندگان، و به تقلید از آنها، کارگزاران رسانه‌های گروهی «اما» را در میان جمله قرار می‌دهند و مثلاً می‌گویند: «او زودتر از وقت به مدرسه آمد؛ درِ مدرسه اما هنوز بسته بود.»
زمانی شاعری در یکی از اشعار خود جای حرف ربط «اما» را، بنابر ضرورت شعری، در دو سه جمله تغییر داد* ... از آن پس گروهی از نوپردازان گمان کردند که همه جا، چه در شعر و چه در نثر، لازم است که جای «اما» را تغییر دهند ... تا از زمره‌ی نوآوران به شمار آیند. اکنون حتی گویندگان رادیو و تلویزیون وقتی که میخواهند بر طمطراق کلام بیفزایند و به گمان خود سخن را شاعرانه کنند «اما» را از آغاز جمله به میان جمله می‌برند...
آوردن «اما» در میان جمله بر خلاف سنت زبان فارسی است و باید از آن احتراز کرد.
* بخشی از آن شعر چنین است: «من اما هیچکس را در شبی تاریک و طوفانی نکشته‌ام / من اما راه بر مرد رباخواری نبسته‌ام ...» (احمد شاملو، باغ آینه، تهران، ۱۳۳۹، شعر «کیفر»).
#الف
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
درسکولاریته ، اصل و معنا و غایتِ زندگی ، دراندرون خود انسان،هست.انسان،باهدفِ رسیدنی درزمان ، کاردارد،نه باغایتِ نارسیدنی درفراسوی زمان. اصل چیست؟ اصل ، چیزیست که «همیشه ، پی درپی درزمان، میآفریند» ، و طبعا همیشه دوام درزمان دارد، ودرحرکت با زمان ، باقی میماند ونومیشود و پیشرفت میکند، و بدین سان، گذراوفانی نیست. موقعی ، هرچیزی ، یا جهان جان بطورکلی، فانی شمرده میشود، که«بی اصل»یا به اصطلاحی دیگر، « بی تخم = بی گوهر= بی مینو= بی خوا= خایه = اوُ وا = بی بُن » باشد. انسان که درفرهنگ ایران ، مردم = مر+ تخم نامیده میشود ، این اندیشه را درخودِ نامش دارد . چون ، « مر» که پیشوند مردم باشد ، به معنای «غار» و به معنای گوسپند ( گئوسپنتا = جان مقدس = جان برخاسته ازسه اصل = سه+ پنت که همان سه پند باشد، پند، زهدانست، چون پندند= که به معنای فرزنداست، پند+ اند= تخم از زهدان) است. پس مردم ، به معنای آنست که «تخم درونِ ِغار= تخم درون جایگاه آفرینندگی»است . انسان ، «جایگاه تخم ، یا زهدان ِاصل آفریننده » است، چون« جا» نیز، به معنای«زهدان» است ( جاکش) . این به سخن امروزین ، به معنای آنست که مردم یا انسان، وجودِ« آبستن به اصل» است. انسان، وجودِ همیشه آبستن به خود است. وجودیست، که خودش، خودش را میزاید و میآفریند وروشن میکند . دراندرون خود، اصل ِخود-آفرین دارد . واژه « اندرونandaron » به خودی خودش ، گواه براینست . چون اندرandar به معنای دین یا زهدان و نیروی زایندگی است-Junker- و پسوندِ - رون، به معنای – به سوی – میباشد .پس اندرون ، به معنای: بسوی زهدان= بسوی اصل آفرینندگی جان وبینش- است » . انسان ، «وجودیست همیشه آبستن » . این اصطلاح ، حاوی این اندیشه بود ، که انسان هیچگاه نابود نمیشود ، یا به عبارت دیگر، به معنای آنست که وجودیست ناگذرا . در الهیات زرتشتی ، واژه « مردم» را تبدیل به « مرت + تخم » ساختند . یعنی انسان را با یک ضربه از اصالت انداختند . چون « مرت + تخم » ، به معنای آنست که مردم ، « تخم مردنی» است . بدینسان ، مفهوم « تخم = مینو= خوا =گوهر= ...» بکلی عوض شد . تخم میمیرد . پس درتخم ، درمردم ، بُن واصل نیست . تخم ، مخلوق شد. بدینسان انسان ، گذرا و مردنی وکاستنی میشود . درحالیکه « مر+ تخم = مردم » درفرهنگ سیمرغی ، بیان « دوام و نوآفرینی وخود افزائی» بود. خود، تخم یا گوهراست ، طبعا « ازخود، پیدایش می یابد ، ازخود، روشن میکند ومیشود،ازخودمی بیند، وازخود، میاندیشد، و ازخود، برمیگزیند » . پس ازخود ، آزاد است( خود، سرچشمه آزادی است
#منوچهر_جمالی
#سکولاریته_یا_نوزایی_فرهنگ_زنخدایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
درسکولاریته ، اصل و معنا و غایتِ زندگی ، دراندرون خود انسان،هست.انسان،باهدفِ رسیدنی درزمان ، کاردارد،نه باغایتِ نارسیدنی درفراسوی زمان. اصل چیست؟ اصل ، چیزیست که «همیشه ، پی درپی درزمان، میآفریند» ، و طبعا همیشه دوام درزمان دارد، ودرحرکت با زمان ، باقی میماند ونومیشود و پیشرفت میکند، و بدین سان، گذراوفانی نیست. موقعی ، هرچیزی ، یا جهان جان بطورکلی، فانی شمرده میشود، که«بی اصل»یا به اصطلاحی دیگر، « بی تخم = بی گوهر= بی مینو= بی خوا= خایه = اوُ وا = بی بُن » باشد. انسان که درفرهنگ ایران ، مردم = مر+ تخم نامیده میشود ، این اندیشه را درخودِ نامش دارد . چون ، « مر» که پیشوند مردم باشد ، به معنای «غار» و به معنای گوسپند ( گئوسپنتا = جان مقدس = جان برخاسته ازسه اصل = سه+ پنت که همان سه پند باشد، پند، زهدانست، چون پندند= که به معنای فرزنداست، پند+ اند= تخم از زهدان) است. پس مردم ، به معنای آنست که «تخم درونِ ِغار= تخم درون جایگاه آفرینندگی»است . انسان ، «جایگاه تخم ، یا زهدان ِاصل آفریننده » است، چون« جا» نیز، به معنای«زهدان» است ( جاکش) . این به سخن امروزین ، به معنای آنست که مردم یا انسان، وجودِ« آبستن به اصل» است. انسان، وجودِ همیشه آبستن به خود است. وجودیست، که خودش، خودش را میزاید و میآفریند وروشن میکند . دراندرون خود، اصل ِخود-آفرین دارد . واژه « اندرونandaron » به خودی خودش ، گواه براینست . چون اندرandar به معنای دین یا زهدان و نیروی زایندگی است-Junker- و پسوندِ - رون، به معنای – به سوی – میباشد .پس اندرون ، به معنای: بسوی زهدان= بسوی اصل آفرینندگی جان وبینش- است » . انسان ، «وجودیست همیشه آبستن » . این اصطلاح ، حاوی این اندیشه بود ، که انسان هیچگاه نابود نمیشود ، یا به عبارت دیگر، به معنای آنست که وجودیست ناگذرا . در الهیات زرتشتی ، واژه « مردم» را تبدیل به « مرت + تخم » ساختند . یعنی انسان را با یک ضربه از اصالت انداختند . چون « مرت + تخم » ، به معنای آنست که مردم ، « تخم مردنی» است . بدینسان ، مفهوم « تخم = مینو= خوا =گوهر= ...» بکلی عوض شد . تخم میمیرد . پس درتخم ، درمردم ، بُن واصل نیست . تخم ، مخلوق شد. بدینسان انسان ، گذرا و مردنی وکاستنی میشود . درحالیکه « مر+ تخم = مردم » درفرهنگ سیمرغی ، بیان « دوام و نوآفرینی وخود افزائی» بود. خود، تخم یا گوهراست ، طبعا « ازخود، پیدایش می یابد ، ازخود، روشن میکند ومیشود،ازخودمی بیند، وازخود، میاندیشد، و ازخود، برمیگزیند » . پس ازخود ، آزاد است( خود، سرچشمه آزادی است
#منوچهر_جمالی
#سکولاریته_یا_نوزایی_فرهنگ_زنخدایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#جزم_اندیشی یا #دگماتیسم :
گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد
به خود گمان نبرد هیچ کس که نادانم
در واژه نامه های فارسی در معنی «جَزم» آمده است: استوار، بی تغییر، و در ادامه و در تعریف «جزم اندیش» آورده اند: دارای گرایش به اندیشه های قطعی و تغییرناپذیر ـ دارای عادت و پافشاری بر باورها و عقیده های از پیش پذیرفته شده و بی اعتنا به دلایلی که نادرستی آنها را اثبات میکند.و به تعریف دیگر «جزم اندیشی» عبارت است از بینش یا اصول فکری مبتنی بر باورهای ثابت نشده اما پذیرفته شده... و من این مقاله را به هر دلیلی که شما فکر کنید، ترجیح دادم که به این موضوع اختصاص دهم تا اندکی همین تعاریف ظاهراً مفهوم و ساده را به اتفاق بررسی کنیم، که چه صفت مذموم و مخرّبی است این صفت و چه آفتی است که اگر توانست استیلای خود را بر فکر و بر مغز شخص، یا فرقی نمیکند گروه، فرقه و یا جامعه ای برقراری سازد و استدلال و منطق را به سُخره بگیرد، از آن فرقه و یا قبیله، آثاری باقی نمی ماند جز، در مقام تشبیه، مزرعه ای ملخ زده. و از اولین آثار این آفت زدگی ظهور شیفتگی بیش از حد است در صاحب فکر، و ایجاد چنان باوری بدون کوچکترین شک و شبه های که این باورها بر پایه های بدون چون و چرای عقلی استوار گشته است. و در این حالت است که چشم میبیند بدون آن که ببیند و گوش میشنود بدون آن که شنیدنی در کار باشد.
از «برنارد شاو» نقل میکنند که انسانهای معمولاً گله مند، در تنها موردی که از خالق خود شکوه ای ندارند همانا تقسیم عقل است و سهم آنان از این تقسیم. یعنی اینکه از دانسته های خود، از باورهای خود و از درک خود راضی اند، به آن عشق میورزند! و حاضر نیستند به راحتی از آن دست بکشند. ... و این است که میگویم «جزم اندیشی» یک بیماری است از نوع بیماری هایی که کم و بیش در تمامی طول تاریخ و تقریباً در تمامی جوامع بشری هم به وفور یافت میشود، با توجه به این نکته که در بعضی از جوامع کمتر و در بعضی از کشورهای عقب افتاده یک کمی بیشتر.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#جزم_اندیشی یا #دگماتیسم :
گر از بسیط زمین عقل منعدم گردد
به خود گمان نبرد هیچ کس که نادانم
در واژه نامه های فارسی در معنی «جَزم» آمده است: استوار، بی تغییر، و در ادامه و در تعریف «جزم اندیش» آورده اند: دارای گرایش به اندیشه های قطعی و تغییرناپذیر ـ دارای عادت و پافشاری بر باورها و عقیده های از پیش پذیرفته شده و بی اعتنا به دلایلی که نادرستی آنها را اثبات میکند.و به تعریف دیگر «جزم اندیشی» عبارت است از بینش یا اصول فکری مبتنی بر باورهای ثابت نشده اما پذیرفته شده... و من این مقاله را به هر دلیلی که شما فکر کنید، ترجیح دادم که به این موضوع اختصاص دهم تا اندکی همین تعاریف ظاهراً مفهوم و ساده را به اتفاق بررسی کنیم، که چه صفت مذموم و مخرّبی است این صفت و چه آفتی است که اگر توانست استیلای خود را بر فکر و بر مغز شخص، یا فرقی نمیکند گروه، فرقه و یا جامعه ای برقراری سازد و استدلال و منطق را به سُخره بگیرد، از آن فرقه و یا قبیله، آثاری باقی نمی ماند جز، در مقام تشبیه، مزرعه ای ملخ زده. و از اولین آثار این آفت زدگی ظهور شیفتگی بیش از حد است در صاحب فکر، و ایجاد چنان باوری بدون کوچکترین شک و شبه های که این باورها بر پایه های بدون چون و چرای عقلی استوار گشته است. و در این حالت است که چشم میبیند بدون آن که ببیند و گوش میشنود بدون آن که شنیدنی در کار باشد.
از «برنارد شاو» نقل میکنند که انسانهای معمولاً گله مند، در تنها موردی که از خالق خود شکوه ای ندارند همانا تقسیم عقل است و سهم آنان از این تقسیم. یعنی اینکه از دانسته های خود، از باورهای خود و از درک خود راضی اند، به آن عشق میورزند! و حاضر نیستند به راحتی از آن دست بکشند. ... و این است که میگویم «جزم اندیشی» یک بیماری است از نوع بیماری هایی که کم و بیش در تمامی طول تاریخ و تقریباً در تمامی جوامع بشری هم به وفور یافت میشود، با توجه به این نکته که در بعضی از جوامع کمتر و در بعضی از کشورهای عقب افتاده یک کمی بیشتر.
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
معروف است حسن صباح هنگامی که خلیفه ی بغداد سفیری را برای تذکر و تمکین به نزد وی فرستاده بود در حال مذاکره با اشاره ی دست به سرباز نگونبختی که در حال عبور بود امر کرد تا خود را از بالای دیوار مرتفع قلعه به پایین بیندازد و سرباز بدون اینکه چند و چونی کند و خمی به ابرو بیاورد خود را در مقابل چشمان حیرت زده ی سفیر به پایین پرتاب کرد. تعجّب نکنید، دلیلش بسیار واضح است. باورهای غلط از مدتها پیش در مغز وی به حد کافی اشباع شده بود و فقط به همین یک اشاره ی کوتاه صباح نیاز داشت تا خود را به ظهور برساند.
به نظر من هیچ اسلحه‌ای خطرناکتر از باور اشباع شده ی غلط نیست. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست داریم. هیتلر اگر باورش نشده بود که نژاد آلمانی برترین است و بقیه باید که فرودستی اینها را بکنند مطمئناً هرگز دارای چنین قدرت مخربی نمیشد که نیمه ی بزرگ دنیا را اینچنین به آتش و خون بکشد! من در این شک ندارم که او واقعاً به راهی که میرفت ایمان داشت یعنی باورش شده بود به این نوع اعتقاد واقعاً پلید جزمی.
... تقریباً هیچ مادر یا پدری علاقه ندارد گزارشهای غیر دلخواه خود را از رفتار و کردار فرزندانش بشنود و آن را باور کند؛ و یا لااقل اقدام به بررسی و تحقیق کند. هرکس حتی اگر به قصد خیرخواهی اندک ملامتی از آنها بکند مورد قبول والدین که شیفته ی فرزندان خود هستند قرار نمیگیرد. و هکذا روابط مرید و مرادی که این روزها متأسفانه نوع غیر متداول آن رونق های تازه ای گرفته... به مرید گفتند، حضرت آقا خودشان به لسان مبارک فرمودند که اشتباه کردند.
گفت بیخود کردند، آقا هیچ وقت اشتباه نمیکنند!
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
معروف است حسن صباح هنگامی که خلیفه ی بغداد سفیری را برای تذکر و تمکین به نزد وی فرستاده بود در حال مذاکره با اشاره ی دست به سرباز نگونبختی که در حال عبور بود امر کرد تا خود را از بالای دیوار مرتفع قلعه به پایین بیندازد و سرباز بدون اینکه چند و چونی کند و خمی به ابرو بیاورد خود را در مقابل چشمان حیرت زده ی سفیر به پایین پرتاب کرد. تعجّب نکنید، دلیلش بسیار واضح است. باورهای غلط از مدتها پیش در مغز وی به حد کافی اشباع شده بود و فقط به همین یک اشاره ی کوتاه صباح نیاز داشت تا خود را به ظهور برساند.
به نظر من هیچ اسلحه‌ای خطرناکتر از باور اشباع شده ی غلط نیست. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست داریم. هیتلر اگر باورش نشده بود که نژاد آلمانی برترین است و بقیه باید که فرودستی اینها را بکنند مطمئناً هرگز دارای چنین قدرت مخربی نمیشد که نیمه ی بزرگ دنیا را اینچنین به آتش و خون بکشد! من در این شک ندارم که او واقعاً به راهی که میرفت ایمان داشت یعنی باورش شده بود به این نوع اعتقاد واقعاً پلید جزمی.
... تقریباً هیچ مادر یا پدری علاقه ندارد گزارشهای غیر دلخواه خود را از رفتار و کردار فرزندانش بشنود و آن را باور کند؛ و یا لااقل اقدام به بررسی و تحقیق کند. هرکس حتی اگر به قصد خیرخواهی اندک ملامتی از آنها بکند مورد قبول والدین که شیفته ی فرزندان خود هستند قرار نمیگیرد. و هکذا روابط مرید و مرادی که این روزها متأسفانه نوع غیر متداول آن رونق های تازه ای گرفته... به مرید گفتند، حضرت آقا خودشان به لسان مبارک فرمودند که اشتباه کردند.
گفت بیخود کردند، آقا هیچ وقت اشتباه نمیکنند!
👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️