@flith کانال پروازفکرواندیشه



نذر کرده ام
يک روزي که خوشحال‌تر بودم
بيايم و بنويسم که
زندگي را بايد با لذت خورد
که ضربه هاي روی سر را بايد آرام بوسيد
و بعد لبخند زد و دوباره با شوق راه افتاد.

يک روزي که خوشحال تر بودم
مي آيم و مي نويسم که
اين نيز بگذرد
مثل هميشه که همه چيز گذشته است و
آب از آسياب و طبل طوفان از نوا افتاده است.

يک روزي که خوشحال تر بودم
يک نقاشي از پاييز ميگذارم، که يادم بيايد زمستان تنها فصل زندگي نيست
زندگي پاييز هم مي شود، رنگارنگ، از همه رنگ، بخر و ببر.

يک روزي که خوشحال تر بودم
نذرم را ادا مي کنم
تا روزهايي مثل حالا
که خستگی و ناتوانی لای دست و پايم پيچيده است
بخوانمشان
و يادم بيايد که
هيچ بهار و پاييزي بي زمستان مزه نمي دهد و هيچ آسياب آرامی بی طوفان.

#مهدی_اخون_ثالث




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اقلاٌ

#اقلاً: کلمه‌ی اقل در عربی غیرمنصرف است و تنوین نمی‌گیرد. بنابراین ساخت کلمه‌ی اقلاً برخلاف قاعده است، اما این کلمه در فارسی، چه در نوشتار و چه در گفتار، کاملا رایج شده است و دیگر نمی‌توان آن را غلط دانست. با این همه، به جای آن می‌توان گفت: لااقل یا دست‌کم.

#الف



📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


گوهر فلسفه مالکیت بر حقیقت نیست، بلکه جست‌وجوی حقیقت است. فلسفه همواره درراه است (بی‌آنکه به مقصد برسد) پرسش‌های آن بنیادی‌ترند تا پاسخ‌های آن و هر پاسخی هم خود پرسشی تازه می‌شود. تعریف فلسفه در راه بودن جست‌وجوگرانه است و نه رسیدن به آرامش و کمال لحظه. هیچ‌چیز بالاتر یا در کنار فلسفه جای ندارد. فلسفه نمی‌تواند از چیز دیگر ناشی شود. برای تعیین ماهیت فلسفه فقط می‌توانیم آن را در عمل تجربه کنیم. پس فلسفه تحقق فکر زنده و تأمل بر این فکر، عمل و سخن از آن عمل خواهد بود. تنها با تجربه فلسفه به نفس خود، خواهیم توانست تفکر فلسفی تدوین یافته را درک کنیم.

#کوره_راه_خرد
#کارل_یاسپرس


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


نوعی از خود بيگانگى وجود دارد كه درباره داورى در باب ديگران است. هر وقت به هر انسانى برخورد كنيد و او را از همه ساحات وجوديش منعزل كنيد و فقط كاركرد او را در ارتباط با خودتان در نظر گيريد و باز به تعبير هگل، هر وقت انسانى گفت كه:« ارزش هر انسان مساوى است با ارزش كارى كه براى جامعه انجام مى دهد» در اين صورت، به از خودبيگانگى در باب ديگران مبتلا است. گابريل مارسل به اين حالت دوم «فقدان معناى وجودى» مى گويد. مثلا وقتى معلمتان از كلاس خارج مى شود، در اين هنگام فقط و فقط چيزى كه در ذهن شما نقش مى بندد و متبادر مى شود اين است كه اگر بشود فلان سؤال را از او بپرسم، فلان اشكال را هم پيش او رفع كنيم و... و اصلا در نظر نمى گيريد كه اين معلّم هم مثل شماست، يعنى غمهاى خاص خودش را دارد، آرزوهاى خاص خودش را دارد، احساس كمبودهاى خاص خودش را دارد، او هم علاوه بر اينكه معلم شماست، شوهر است، پدر است، خويشاوند دارد، گاهى مريض مى شود و... شما اصلا اين مطالب را در نظر نمى گيريد فقط و فقط آن چه در نظرتان هست كاركردى است كه براى شما دارد. هرگز در باب ديگران بدون كاركردشان داورى نمى كنيم و به همين سبب كارى به شؤون و امور ديگر او نداريم.

بارها شده است شما سوار تاكسى شويد و تنها چيزى كه از او انتظار داريد اين است كه ماشين او تميز باشد، خوب رانندگى كند، دقيقاً (و نه صد متر بالاتر) همانجايى كه گفتيد پياده تان كند، كرايه بيش از حد هم از شما نگيرد، اينها همه شؤون راننده بودن است كه همه مد نظر شماست. هرگز كسى نگفته است كه اگر اين راننده تاكسى مرا صدمتر بالاتر پياده كرد به خاطر اين است كه بچه اش مريض است و در بيمارستان بسترى است، فكر او پريشان است. به تعبير گابريل مارسل هر كه گفت: بليط فروش مترو فقط بليط فروش است، چنين كسى دچار اين نوع از خودبيگانگى است.

از آفات جامعه صنعتى امروز اين است كه روز به روز ما به اين سمت پيش مى رويم كه با هر كسى فقط به اندازه شأن او برخورد كنيم حتى با پدر و مادر خودمان، از پدر فقط انتظار پدرى داريم; درآمد داشته باشد و خرج ما كند، اما اينكه چقدر مشكلات دارد در نظر نمى گيريم و به نظر ما به ما ربطى ندارد. بعدها معادله فوق در نظر ماركس به اين شكل مطرح شد كه «انسان = كار» و اين را از خودبيگانگى دانست. فيلم عصر جديد چارلى چاپلين دقيقاً بازگوكننده انديشه هگل است. همانطور كه خود وى در زندگينامه اش گفته است «آدمى كه فقط كارش اين است كه پيچى را سفت كند و در اين كار مستحيل شده است در خيابان هم كه مى آيد همان حركت را مى خواهد انجام دهد . » هر چيزى را كه مى بيند در اين فكر فرو مى رود كه آيا مى توان آن را پيچ داد و سفت كرد يا نه.

استاد #مصطفی_ملکیان



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



گادامر به حکم آن حکیم فلسفی یونان باستان بازمی گردد که هر فرد دانایی شکاک است و بی تردید حقیقت بی تردید وجود ندارد.همواره لحظه ای از حقیقت دست یافتنی است. اطمینان به اینکه حقیقت را دانسته ام انکار حقیقت است. حقیقت همواره در گردش و در دنیای مکالمه یافتنی است.
مکالمه میان افق معنایی متن و افق معنایی خواننده به معنایی درهم شدن این دو افق یا زمانه نگارش متن و زمان حادث است که در لحظه خواندن و تاویل گریزی از آن نیست. افق معنایی تاویل کننده اهمیت بیشترین دارد. ذهن تاویل کننده مجموعه ای است از پیشداوریهای امروزی به گفته هوسرل در حکم زیست جهان اوست یا همان افق معنایی او. تاویل کننده از زیست جهان خود آغاز می کند، طرح آغازینی از متن در سر دارد، اما با بررسی دقیق تر این طرح دگرگون می شود.
افق همان زمینه ای است که معنا را در خود زندانی می کند. همان موقعیت زمانمند است. هر افق مناسبتی دارد با افق های پیشین. رولان بارت هم با این خیانت تاویل آشنا بود و می گفت تاویل کننده زمینه معنایی اثر را تعیین می کند. بارت با بیان اینکه هیچ تاویلی معصوم و بی گناه نیست به گناه افزودن معنا یا عرضه افق معنایی جدید به متن تاکید کرد.
درک این نکته که افق امروز بدون افق گذشته وجود ندارد به معنای پذیرش این نکته است که زبان در حکم علامت یا مهر گذشته بر امروز است.به بیان دیگر زبان زندگی گذشته در زمان حاضر است. ما در زبان زاده شده ایم. زبان بر ما تسلط دارد. بار آمدن در یک زبان خاص باعث ایجاد انسان خاص می شود که با دیگران که در زبان دیگر پرورش یافته اند متفاوت است. ما در سنت زندگی می کنیم. به نظر هابرماس، گادامر پیش از آنکه با سنت مکالمه کند تسلیم آن می شود. این باعث می شود که گادامر سرانجام منکر سویه انتقادی شناخت گردد. ماییم که سنت را از اقتدارش تهی می کنیم.
سنت در حکم ارتباط پذیری اندیشه است. اندیشه فلسفی هیچگاه از نقطه صفر آغاز نمی شود.
نظریه کلاسیک هرمنوتیک( شلایرماخر و دیلتای) شناخت متن را دریافت معنای اصیل و راستین یک متن می دانست و این در اثر ارتباط خواننده با متن اتفاق می افتد. خواندن به منزله پاسخ گفتن مخاطب است به آنچه مولف می نویسد. دریافت نیت مولف هدف نهایی است. خواننده باید خود را با افق اندیشه های مولف همخوان کند تا به نتیجه برسد. با این روش نقد ادبی تبدیل به تاریخ ادبی می شود. و باید محیط زندگی مولف و حوادثی را که بر او گذشته است مطالعه کرد.نقد فرهنگستانی اینگونه پیدا شد. نویسنده آمریکایی اریک. د.هرش از معنای نهایی متن و نیت مولف دفاع کرد. به نظر هرش نظری بی حاصلتر از این نیست که آفریدن معناهای تازه را برای متن سودمند بدانیم. میان معنا و دلالت فرق است. بسیاری معناها چیزی جز بی اعتباری معنا نیست. تاویل به معنای باز سازی معنای متن است. معنای جاودانه متن آنست که مولف در سر داشته است و میان برداشت های مخاطبان یکی به این نیت نزدیکتر است یا با آن منطبق است و اعتبار دارد.
اما باید دانست فاصله معنا با واقعیت در زبان شکل می گیرد و به یاری زبان از بین نمی رود.اساسا اینکه تاویل صورت می گیرد به دلیل همین سویه پنهان و پوشیده معناست. یعنی غیاب معنا به گفته دریدا. مشکل هرش این است که می پندارد هر گزار ه یک معنا دارد.
به نظر هایدگر انسان موجودی تاریخی است و گوهر دگرگونی ناپذیر بی معنی است. نکته اصلی هستی شناسی حضور زمانمند آدمی است. به نظر گادامر هر نسل نه تنها خویشتن را به شیوه ای متفاوت از نسل های پیش می شناسد بل نسل های پیشین را نیز به شیوه ای یکسر متفاوت از شناخت آنها از خودشان می شناسد. لذا تاثیر متن در نسل های متفاوت دگرگون می شود. تمایز میان فرهنگ ها همانقدر زیاد است که میان نسل ها. به گفته هرش ما اساسا قادر به شناخت متنی خارج از گستره فرهنگی خود نیستیم. خواه متعلق به گذشته باشد یا حال. گادامر صرفا متن را مهم می داند...

تلخیص از فصل نوزده کتاب #ساختار_و_تاویل_متن
#بابک_احمدی / #آیدین_محمدی





@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اکثراٌ

#اکثراً: در عربی کلمه‌ی اکثر مانند دیگر کلمات بر وزن «افعل»، غیرمنصرف است و تنوین نمی‌گیرد و بنابراین اکثراً نیز مانند اقلاً از لحاظ دستور زبان عربی غلط است. در فارسی به جای آن می‌توان گفت غالباً، یا واژه‌ی «بیشتر» را با تغییری در ساخت جمله به کار برد.
مثلاً به جای «مردم اکثراً معتقدند که...» می‌توان گفت «بیشتر مردم معتقدند که...»
حتی بدون تغییر ساخت جمله نیز می‌توان بیشتر را به جای اکثراً به کار برد: «گاه بودی که صوف عودی پوشیدی، و در آخرِ عمر، بیشتر جامه‌ی جفتی پوشیدی» (فردوس‌المرشدیه، ۱۰۴)

#الف


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#آلزایمر_ملی

آلزایمر ملی ، سرمایه ی ملی را بر باد داده است !!!!!!!!!!

آلزایمر، حافظۀ کوتاه‌مدت بیمار را نابود می‌کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال‌های دور، دست نمی‌زند.

اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده‌ای، نام غذایی را به زبان می‌آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل‌انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می‌کند. مادر من در ماه‌های پایان عمرش این‌گونه بود. اگر از او می‌پرسیدیم که حالت چطور است، می‌گفت: چرا رحیم (نام یکی از برادرهایش که سی و پنج سال پیش بر اثر تصادف درگذشته بود) برای من از مشهد سوغات نیاورده است؟

مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته‌های بسیار دور زندگی می‌کنند و آگاهی‌های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفر است. بسیاری از مردم به‌ تقریب می‌دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهيان پس از سلجوقيان، اما من دانشجویانی را دیده‌ام که نمی‌دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضا شاه بود یا پسرش .


ایرانیان، قطعه‌هایی از تاریخ را هزار بار شنیده‌اند و می‌دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم‌ترین بخش‌‌های تاریخ معاصرشان ندارند. نام تمام جنگ‌های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را می‌دانند ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره‌ای است و چرا آن را «صغیر» می‌نامند، مات و مبهوت به پرسش‌گر نگاه می‌کنند.


آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می‌توانید پیدا کنید که یک بار برای میرزا یوسف خان مستشار الدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟ چون ایرانی نمی‌داند او کیست. او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می‌خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم سال‌ها در سیاهچال قجری، کتک خورد . شکنجه‌گر او موظف بود که او را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت. از این روضه‌های جانسوز در تاریخ ما کم نیست.


کسی می‌داند محمدعلی شاه، روزنامه‌نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟
آن دو را همراه قاضی ارداقی، آنقدر در باغ شاه و در جلو چشم شاه، شکنجه کردند که وقتی مُردند، شکنجه‌گران خوشحال شدند؛ چون دیگر توان و نیرویی برای ادامۀ شکنجه نداشتند.


به گمان من غم انگیزترین تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها، کلمۀ مشروطه و عدالت‌خانه و آزادی را فریاد کشیدند. آن روز محمدعلی شاه فرو ریخت. باورش نمی‌شد که چند جوان فوکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.


ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی‌دانند که نام یکی از بزرگ‌راه‌های تهران است، و از جنس اختلافات او با روشنفكران و آخوند خراسانی (رهبر معنوی مشروطه) در بی‌خبری محض به سر می‌برند.


ایرانی نمی‌تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی‌های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله‌های معاویه بی‌خبر نیست.


چند ایرانی را می‌شناسید که نام تیمورتاش و علی‌اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می‌شناسید كه نام مختار ثقفی را نشنیده‌ باشد؟ کسی که نمی‌داند علی‌اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم. کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود؟ کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، اطلاعات درخوری نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» دارد؟


در یکی از قبرستان‌های قم، مقبره‌ای است که در آن مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می‌گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می‌دید، می‌شناخت. اگر آیه‌ای را در میان خطبه‌ای از نهج البلاغه جاسازی می‌کردند، از آن خطبه فقط همان آیه را می‌توانست بخواند. بر مزار او مقبره‌ای ساخته‌اند و مردم نیز گروه‌گروه به زیارت او می‌روند.
قبر حسن رشدیه، بنیان‌گذار مدارس جدید در ایران نیز در همان قبرستان است.
ایام نوروز امسال برای زیارت قبر او به آنجا رفتم؛ ولی قبرش را نیافتم. هیچ کس هم نام او و نشانی قبرش را نمی‌دانست.


اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است.

آلزایمر ملی، این سرمایۀ ملی را بر باد داده‌ است. رسانه‌ها به‌ویژه‌ صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته اند .



#حسین_ملکوتی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

یکی از عملکردهای فکر،
اشتغال دائم خود با چیزی است.

اکثر ما می خواهیم ذهن مان را
دائما مشغول نگه داریم،
تا خود را آنگونه که هستیم نبینیم.

ما از ذهن خالی خود می‌ترسیم
و از نگاه کردن به ترس‌هایمان نیز
دچار وحشت می‌شویم.


#رهایی_از_دانستگی #كريشنا_مورتی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اکثریت

#اکثر/اکثریت: این دو کلمه را نباید به جای هم به کار برد. اکثر صفت تفضیلی و به معنای «بیشتر» یا «بیشترین» است، ولی اکثریت اسم مصدر و به معنای «وضع و کمیّت بیشتر» است.
مثلاً می‌توان گفت: «مجلس از اکثریت افتاد.» ولی نمی‌توان گفت: «اکثریت نمایندگان مجلس را ترک کردند»، بلکه باید گفت: «اکثر نمایندگان مجلس را ترک کردند». در اغلب نوشته‌های این زمان، اکثریت به غلط به جای اکثر به کار رفته است. مثالهای زیر که نمونه‌ای از این استعمال غلط است از منابع مختلف گرفته شده است:
«اکثریت مردم نیجریه مسلمان‌اند» (رادیو ایران).
«اکثریت مترجمان ما کسانی هستند که چون نمی‌توانند بنویسند به ترجمه می‌پردازند» (از یک کتاب تحقیقی).
«هنگامی که مقاله‌ام را برای چاپ به هیئت تحریریه‌ی آن ماهنامه دادم اکثریت آنها با انتشار آن مخالفت کردند» (از کتاب خاطرات یک نویسنده).

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



سوال و جواب چالشی #اوریانافالاچی با #آيت_الله_خمینی درمورد #حجاب

سوال- با این حجاب زنان چطور زنان شنا کنند
امام- به شما ربطی نداره.... حجاب برای زنان حسابی است.

فالاچی: خواهش می کنم امام ، باید هنوز از شما سوالات زیادی بکنم. مثلاً از این چادر که بر من پوشانده اند تا به خدمت شما برسم و شما به زور به زنان می پوشانید. به من بگویید چرا زنان را مجبور می کنید که خود را مخفی کنند در زیر پوششی که پوشیدن آن مشکل و بیهوده است؟ که با آن نه می شود حرکت کرد ، در حالی که همه زنان نشان داده اند که مثل مردان اند. مثل مردان مبارزه کردند، زندان کشیدند، شکنجه دیدند، و مثل مردان انقلاب کردند؟
امام: زنانی که انقلاب کرده اند، زنانی هستند که پوشش اسلامی داشته اند و یا دارند. نه زنان شیک پوش بزک کرده مثل شما، که این ور و آن ور می روند بدون پوشش و یک دو جین مرد را به دنبال خود می کشند. عروسکانی که بزک می کنند و به خیابان ها می آیند و سر و سینه و موی و فرم بدن خود را نشان می دهند، بر ضد شاه قیام نکردند. هیچ کار مفیدی انجام ندادند. نمی دانند خود را چگونه مفید قرار دهند. نه به صورت اجتماعی ، نه به صورت سیاسی و نه حتی به صورت حرفه ای و تخصصی و این بدین دلیل است که خود را به نمایش می گذارند، برای مردان و حواس پرتی می آورد و آزارشان می دهد، همچنین باعث حواس پرتی سایر زنان و آزار و حسرت آنان می شود.

فالاچی: صحیح نیست امام، در هر حال منظورم فقط یک پوشش نیست، بلکه چیزی است که باعث عقب افتادن زنان انقلاب می شود. همین زنان نمی توانند در دانشگاه با مردان تحصیل کنند و نه با مردان می توانند کار کنند، نه اینکه در دریا و استخر با مردان شنا کنند و یا جداگانه با چادر شیرجه بروند، راستی با چادر چگونه می شود شنا کرد؟

امام: تمام این مسائل ربطی به شما ندارد. رسوم و آداب ما به شما مربوط نیست. اگر پوشش اسلامی را دوست ندارید، مجبور نیستید بپوشید. برای اینکه پوشش اسلامی ، برای زنان و جوان حسابی است...

فالاچی: متشکرم. حالا که به من می گویید، زود برش می دارم. ولی به من بگویید زنی مثل من، که همیشه بین مردان زندگی کرده و مو سینه و گوش های خود را نشان می داده و در جبهه جنگ سربازان خوابیده، آیا به نظر شما یک زن بی اخلاق یا پیرزنی ناحسابی هستم؟

امام: این را وجدان شما می داند. من احوالات شخصی را قضاوت نمی کنم. نمی توانم بدانم که زندگی شما اخلاقی بوده یا غیر اخلاقی و یا چگونه با سربازان به سر برده اید. این چیزهایی که گفتم، در زندگی طولانی ام به این تجربه رسیده ام که اگر پوشش نباشد، زنان نمی توانند به نحو مفید و سالمی کار کنند و نه حتی مردان قوانین ما قوانین با ارزشی هستند.»

منبع: طلیعه انقلاب اسلامی، مصاحبه اوریانا فلانچی با حضرت امام ( ره) ، دوم مهرماه ۱۳۸۵ ، ص ۳۶۱- ۳۶۲
.



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#ﭼﺮﺍ_ﻣﺎ_ﺁﻧﻬﺎ_ﺷﺪﯾﻢ؟

ﭼﺮﺍ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻭﻥ ﻣﺘﻤﺎﺩﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﯿﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺳﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩﮐﺎﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﺟﺶ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﺳﺮﺍﯾﺶﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺭﻧﮓ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ، ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﯽ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩ .
ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﮐﻠﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﻮﺩ، ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ . ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻫﺴﺖ . ﻣﻦ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻧﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎﯾﺶ ﺗﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ . ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯﯼ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺭﺳﺘﻢ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﺎﺟﺒﺨﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﯼ ﻭ ﺳﺮ ﮐﺸﯽ ﺟﺰﻭ ﺧﺼﯿﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﺒﻠﯽ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ گشتاسپ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺑﻮﺩ . ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﯼ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ، ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﯽ ﺩﻫﺪ :
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎ ﺑﺮﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﺘﻢ ﺑﺒﻨﺪ
ﻧﺒﻨﺪﺩ ﻣﺮﺍﺩﺳﺖ ، ﭼﺮﺥ ﺑﻠﻨﺪ .
ﺍﮔﺮ ﭼﺮﺥ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﺮﺍ ﮐﯿﻦ ﻧﯿﻮﺵ
ﺑﻪ ﮔﺮﺯ ﮔﺮﺍﻧﺶﺑﻤﺎﻟﻢ ﺩﻭ ﮔﻮﺵ .
ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ .ﺍﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ گشتاسپ.شاه ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺮﺥ ﻭ ﻓﻠﮏ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﯼ ﻣﺎﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺣﺘﯽ ﻣﺎﻭﺭﺍﯼ ﺯﻣﯿﻦ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﻫﺮ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻮﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺳﺎﺯﯼ . ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽﮔﻮﻫﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﺶ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺭﺍﯼ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻣﯽ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺴﻢ ﺩﺭﻭﻏﻨﺪ . ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺭﺍﺳﺘﯿﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺩﮔﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ‏( ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﺪ ‏) ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ،ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺩﻋﺎﯾﯽ ﺧﺪﺍﯾﯽ
ﺑﮑﻨﻨﺪ . ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻨﺶ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .
ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯽ ﺭﻫﺎﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﯿﺰﺩﮐﻪ ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩ . ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﻥﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﯿﺘﯽ ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﭘﯿﺮﯼ ﮐﺎﻣﯿﺎﺏ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . " ﻭﺭ ﺟﻤﮑﺮﺩ " ﺑﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻨﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺰﻧﺪﯼ ﺩﺭ "ﺧﺮﺩﺍﺩ " ﻭ " ﻣﺮﺩﺍﺩ " ﺯﯾﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪ . ‏(ﺧﺮﺩﺍﺩ =ﺧﻮﺷﺰﺳﺘﯽ ﻭﺧﻮﺷﺒﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺩ= ﺩﯾﺮﺯﯾﺴﺘﯽ ﻭ ﺑﯽ ﻣﺮﮔﯽ ‏) . ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻬﺮﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺒﺐ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﯾﺎﻥ ﻭ. نمﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺷﻮﺩ . ﺑﺎ ﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﯿﻢ ﺷﻮﺩ . ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﻏﺮﻭﺭ
ﭘﯿﺸﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ " ﻣﻨﯽ " ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . " ﻣﻨﯿﺪﻥ " ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯿﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺟﺮﻡ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .
ﺭﺳﺘﻢ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺸﮑﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﻫﺎﻣﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺭﻫﺎﻧﺪ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ " ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﮔﻮﻧﻪ " ﻣﯽ ﺩﻫﺪ . ﭼﺸﻢﺧﻮﺭﺷﯿﺪﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺑﯿﻨﺎﺋﯿﺶ ﺭﺍ . ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮊﺭﻑ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﯽ
ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﻭ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﻫﺪﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ .
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩﮐﺎﻣﮕﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﯽ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻞ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺣﻖ ﺑﻪ
ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﯽ ﭼﻮﻥ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ ﺩﻡ ﺍﺯﻭﺣﺪﺗﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ . ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎﻧﯿﺰ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻐﺰ ﻋﻠﯿﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺍﺳﺖ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﻫﻤﭙﺮﺳﯽ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﻧﺪ .ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﭼﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎﯾﺶ ﭼﻪ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭبﻌﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ .
‏( ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﯾﺎﻓﺘﻬﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺟﻤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . )


#حمزه_حسین_زاده



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اگرچه

#اگرچه... ولی... (به زبان ساده): هر کجا اگرچه یا مرادفهای آن (گرچه، هرچند، بااینکه، با آنکه، گو اینکه، ...) در عبارتی به کار رود، استفاده‌ی ولی و مرادفهای آن (اما، با این همه، مع‌هذا، مع‌ذلک، لکن، لیکن، ولیکن، ...) خلاف منطق است. مثلاً به جای این جمله‌ی غلط: «اگرچه ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست»، یکی از دو جمله‌ی زیر را باید گفت:

- اگرچه ثروتمند است، خوشبخت نیست.
- ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست.

اما در متون کهن عبارات متعددی می‌توان یافت که این قاعده در آنها مراعات نشده است. بنابراین نمی‌توان استعمال «ولی» را به طور کامل غلط دانست. اما بهتر است از استعمال آن خودداری شود.

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

برای یک دوست و غصه های بزرگش.
#زخم_خونریز_مهاجرت در پیکر جامعه ایران.
حالا دیگر کمتر هموطنی را در ایران میشناسی که یکی از اعضای خانواده، فامیل، قوم و خویش، دوست یا آشنا و هم محلی اش مهاجرت نکرده باشد. حالا دیگر با کمتر جوان ایرانی در داخل کشور برخورد میکنی که آرزوی خارج شدن از کشور را نداشته باشد. حالا دیگر رفتن، به هر دلیلی و با هر وسیله ای، خیلی جذابتر و منطقی تر به نظر می آید تا ماندن به هزار دلیل. مگر چه پیش آمده که همه میخواهند بروند، آنهم، از سرزمینی که زمانی نه چندان دورعاشقش بودند ومیتوانستند جانشان را فدایش کنند.
حالا بزرگترین جابجایی جمعیتی در تاریخ ایران در همین دوسه ده گذشته پیش آمده و بزرگترین جابجایی نخبگان در تاریخ، هم اکنون برای ما ایرانیان در جریان است. بنا به آمارهای رسمی، بیش از 90 درصد از نفرات اول تا صدم کنکورهای چند دهه گذشته از کشور خارج وجذب دانشگاههای امریکا وسایر کشورهای غربی شدند. گروههای زیادی از دانش آموختگان ما جذب موسسات علمی و تحقیقاتی غرب شدند.گروهی دیگر فقط جانشان را برداشتند وبه هر قیمتی مهاجرت کردند و به هر وسیله ای در خارج از کشور ماندگارشدند. دانشگاههای امریکا پرشده از نخبگان ما. در آلمان، امکان ندارد که به یک درمانگاه یا بیمارستان وموسسه علمی یا تحقیقاتی مراجعه کنی ویک ایرانی در کادر و ریاست آنجا نبینی. بسیاری از رانندگان تاکسی شهرهای آلمان واروپا، فارغ التحصیلان ایرانی درعلوم پایه وانسانی هستند. خیلی از کارشناسان وکاردانان و اهالی فن وهنر ما در کیوسکهای کوچک وبزرگ غرب دستفروشی میکنند و بسیاری دیگر در کوچه های غربت برای شناخته نشدن با عینکهای ری بون کارتهای تبلیغی وتجاری پخش میکنند. برای ادامه بقا. آنهایی که ماندند چه؟ گروهی از کار اخراج ویا باز خرید شدند و گروههای دیگری هم مجبور به سکوت وگوشه نشینی وانزوا وشغلهای نامناسب گردیدند. آنهایی که صدایی داشتند و فریادی زدند، صدایشان به گوش کسی نرسید ویا در گلو خفه شد. همه آنهایی که حرفی و طرحی برای نجات و برونرفت از بن بست واعماق داشتند ودارند، اصلا نادیده گرفته شدند ومیشوند و اینگونه شد که هم اکنون مجموعه نخبگان علمی و برگزیدگان علوم انسانی و اندیشمندان اقتصاد وسیاست و دلسوزان عرصه های مختلف اجتماعی وفرهنگی شباهت زیادی به یک کاروان دزد زده وغارت شده دارد و همینگونه شد که بخش اعظم سرمایه های انسانی ما در داخل وخارج به فنا رفت وبخش دیگری از آن هم به هرز می رود. استاد جوان دانشگاهی را میشناسم که نابغه فیزیک وریاضی بود ولی برای گذران زندگی در ایران باید در سه شهر مختلف و دور ازخانواده زندگی وتدریس کند. هفته ای دو هزار کیلومتر در راه است ولی همسایه و همکلاسی بی کفایت سابقش از راه رانت وخدمت در مجمع خودیها ، تعطیلات آخر هفته اش را در ویلای شیک وگرانقیمتش در کلاردشت میگذراند. با اینحال نباید نا امید شد. با همه این چپاولها هنوز این سرزمین در حال جوشش و زایش است. از دکتر رنانی آقتصاددان دانشگاه اقتصاد اصفهان مقاله ومصاحبه ای دیدم که بسیار امیدوارکننده است. او میگوید سرزمین ما هنوز همه چیز دارد. نزدیک شش میلیون دانش آموخته بیکارکه سرمایه بزرگ انسانی ما هستند. میلیاردها دلار سرمایه های سرگردان در طرح های غیر ضروری وغیر مفید که میتوانند در جاهای دیگر بکار گرفته شوند. ظرفیتها وانگیزه های بسیار بالا در بدنه جامعه برای تغییرشرایط موجود، وجود دارد. تنها چیزی که جایش خالی ونقشش کمرنگ است وجود یک اراده سیاسی ملی برای تغییر است. تنها همین اراده میتواند به زخم خونریز مهاجرت در پیکر جامعه و به غصه داران غارت سرمایه های انسانی کشور مرهمی وتسلایی ببخشد. شاه ایران 45 سال پیش در دروازه ورودی تمدن بزرگش به همه ناراضیان آن زمان درب کوچکی نشان داد وگفت هرکس که ناراضیست، پاسپورتش را بگیرد و از آن درب کوچک پشتی از ایران خارج شود. بسیاری رفتند وخودش هم رفتنی شد. حالا دیگر نه دربی ونه دروازی ای ونه دیواری باقی مانده است ولی اشاره به آن درب کوچک تبدیل به یک سنت شد. حالا هرکس که میخواهد میرود و هر ناخوانده ای وارد میشود. نه همه آنهایی که رفته اند خائنند و وطن فروش و یا راحت طلب و نه همه آنهایی که مانده اند به ناچار مانده اند. بسیاری از آنان عاشق وطنشان ومردمشان بودند وبسیاری از اینان بخاطر وطن شان و مردمشان مانده اند. در این میان ولی گروه بزرگی هم هستند که به هیچکدام از آنها تعلق ندارند. آنها جزو غارتگران، فرصت طلبان و سودجویانی هستند که تاریخ در هیچ زمان و مکانی برای ماندن دائمیشان ضمانتی نکرده است.

#قباد_بخشی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#آدمک ها

آدمک ها بر خردِ بیدارگرِ خویش عتاب می ورزند، آدمک ها تخیّل را بیش از علم دوست می دارند. اگر کسی شعری بسراید و مدحشان نماید و یا حتی لطیفه ای بگوید و ذمّشان نماید هورا می کشندودرپوست نمی گنجند.اماگردن انديشه را باگيوتين مي بوسند.آدمک ها متافیزیک را راحت تر از فیزیک قبول میدارند. به قول نیچه اگر در روی نیمکتی بنویسند، رنگی می شوید ، باور نمی کنند و دستشان را بر میز می کشند تا یقین کنند اما اگر بگویند در آسمان هفتم فلان اتفاق افتاده، زود باور می کنند ،شيفته ي تصورات ميشوند،مشتاقانه ومشفقانه ایمان می آورند ، زیرا به قول آندره آس ریم« پذیرفتن سهل تر از نپذیرفتن است» پذیرفتن دیگر حجت ، دلیل و برهانی لازم ندارد.دليري در دانستن سخت است نه در قبول كردن ،بريدن ازيك باورسخت است نه صمٌ بكم پذيرفتن! آنها روز و شب بخاطر قرصی نان می دوند به عربده ی صاحب خانه می لرزند ، قرص ماه را قرص نان می بینند، اما بر خرافاتی می اندیشند که هیچ شاهد عینی نداشته باشد. بر سوراخهای دیواری کنه وار چسبیده و ندبه و زاری می کنندكه توهين برشعور انساني وفلسفه هستي باشد. کانت چه خوب گفته « نابالغی ،آسودگی است » خواه نابالغی به تقصیر خویشتن ، با باورهای پوچ اما صادقانه ، خواه نابالغی به تقصیر دیگران ،مدل آقا محمدخان قاجار ، که سعی در جهل و گرسنگی مردم داشت.مدل هيتلركه وجودشوم اوموجب تجزيه اروپا ،موجب كشتار بي دليل مردم در جنگ جهاني بخاطر نژادعلي الظاهر پاك ژرمني وموجب هولوكاست وآدم سوزي بخاطرايدئولوژي پوچ نازيسم ،بودواگراين سر منشا معضلات نبود امروزه خيلي از مشكلات جهاني نبودند.اگر او نبود؛كشوراسرائيل همان پادگان نظامي غرب نبود،زندان غزه نبود،بحران خاورميانه كم مي بود. خلاصه نابالغي به تقصيرديگران، مدل هر دیکتاتور است كه سعي در عوام فريبي دارند.. آدمک ها درفرمول دكارت يعني” می اندیشم پس هستم”نمي گنجند ، در فرمول می جویم،پس هستم هم نمي گنجند، که جستن ، بهتر از رسیدن است .چرا که رسیدن آخرین ایستگاه حركت ونقطه ايستادن است ، من می شنوم، پس هستم، روش روشمند آنهاست .آنها می شنوند و قبول می دارند.

#عسگر_موسوی




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


قمرالملوک وزیری‌زاده (۱۲۸۴ تاکستان - ۱۴ مرداد ۱۳۳۸تهران) خواننده آوازهای سنتی ایران بود.

وی نخستین زن خواننده ایرانی بود که صدایش ضبط شد و نخستین زنی بود که در ایران بدون حجاب بروی صحنه رفت. مهم‌ترین عامل موفقیت شتابنده او، نیاز زمانه به نو شدن و دگرگونی بود. وی در نوع‌دوستی و بخشش افراط داشت بطوریکه اواخر عمر خود را به تنگدستی گذراند.
قمرالملوک وزیری که نام شناسنامه‌ای‌اش پیش‌تر «قمرخانم سید حسین‌خان» بود، نخستین زن در دوران تاریخ معاصر ایران بود که به صورت بی‌حجاب، به خوانندگی در حضور مردان پرداخت. از وی به عنوان پرآوازه‌ترین خواننده زن آوازهای سنتی ایران یاد می‌شود.
در جلد نخست کتاب سیمای هنرمندان ایران که بیش از یکصد و سی صفحه از قمرالملوک نوشته است، به "نقل از جهانشاه صارمی در آدینه شمارهٔ ۳۷" آمده است: «قمر در ۱۲۸۴ شمسی در تاکستان قزوین چشم به جهان گشود. پدرش سید حسن چهار ماه قبل از تولد او درگذشته بود. از دامان مادرش که طوبی نام داشت بیش از هشت ماه بهره‌مند نشد و از هشت ماهگی تحت تکفل و سرپرستی مادربزرگش خیرالنساء ملقب به افتخار الذاکرین قرار گرفت». در ۱۸ ماهگی مادرش به دلیل ابتلاء به بیماریحصبه درگذشت و از این زمان تحت سرپرستی مادربزرگش که روضه‌خوان زنانه حرم ناصرالدین شاه بود قرار گرفت. او در جایی گفته‌است: «من مدیون تربیت اولیهٔ خودم هستم. چرا که همان پامنبری کردن‌ها به من جرأت خوانندگی داد.»
در جوانی پس از آشنائی با مرتضی نی‌داود با ردیف موسیقی ملی آشنا شد و راهش را برای کسب تجربیات از استادان دیگر هموار ساخت. کار پیشرفت قمر در مدتی کوتاه به آنجا رسید که کمپانی «هیز ماسترز ویس» به خاطر ضبط صدای او دستگاه صفحه پر کنی به تهران آورد. بعد از آن کمپانی «پولیفون» هم آمد. به گفته ساسان سپنتاو امیر جاهد ۲۰۰ صفحه از قمر ضبط شده‌است.
قمر نخستین کنسرت خود را در سال ۱۳۰۳ در گراند هتلبرگزار کرد. روز بعد نظمیه از او تعهد گرفت که بی حجاب کنسرت ندهد زیرا در آن زمان، زنان بی چادر را در خیابان‌ها دستگیر می‌کردند و به کلانتری‌ها و بازداشتگاه‌ها می‌بردند. اما این اتفاق باعث ریختن ترس زنان از خوانندگی و ورود خوانندگان دیگری چون ملوک ضرابی و روح‌انگیز شد.
قمر عواید کنسرت را به امور خیریه اختصاص داد. قمر در سفر خراسان در مشهد کنسرت داد و عواید آن را صرفآرامگاه فردوسی نمود. در همدان در سال ۱۳۱۰ کنسرت داد و ترانه‌هایی از عارف خواند. وقتی نیرالدوله والی خراسان چند گلدان نقره به او هدیه کرد آن را به عارف پیشکش نمود. با این که عارف مورد غضب والی و دستگاه رضاشاهبود. در سال ۱۳۰۸ به نفع شیر و خورشید سرخ کنسرت داد و عواید آن به بچه‌های یتیم اختصاص داده شد. گشایشرادیو ایران در سال ۱۳۱۹ صدای قمر را به عموم مردم رساند.
قمر در ۱۵ سالگی به ازدواج یک صاحب منصب در آمد و پس از یک ماه طلاق گرفت. بعدها که ۳۰ ساله بود (۱۳۱۴)، به عقد امین‌التجار درآمد که این ازدواج هم دوام نیافت.
قمرالملوک وزیری در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۳۸ در شمیران، بر اثر سکته مغزی درگذشت. وی در گورستان ظهیرالدوله بین امامزاده قاسم و تجریش شمیران به خاک سپرده شده‌است.
او اگر چه اهل سیاست نبود اما مراوداتش با دولتمردان از او هنرمندی آگاه به مسائل سیاسی پدید آورده بود. شهرت قمر به جایی رسیده بود که او در مورد شرکت در میهمانی‌ها و جشن و سرورها خود تصمیم می‌گرفت و غالباً دعوت خانواده‌های تهی دست را بر پذیرش دعوت بزرگان ترجیح می‌داد و بارها جواهرات اهدایی بزرگان را پس می‌فرستاد و یا میان نیازمندان تقسیم می‌کرد.
با وجود رقابت با ملوک ضرابی و روح‌انگیز، دوستی صمیمانه‌ای بین آنها وجود داشت. ملوک ضرابی دربارهٔ وی گفته است: «قمر زیاد من و امثال من را جدی نمی‌گرفت. خود را بالاتر از ما می‌شمرد. البته بالاتر هم بود. میان ما بیشتر رفاقت بود تا رقابت».
همچنین بنان در وصف این بانو گفته: «قمرالملوک ام کلثوم ایران است.»
آوازه بلند قمر در جرگه روشنفکران و قلم به دستان زمانه نیز پیچید. شعرها برایش سرودند و مقالات تحسین آمیز بر کنسرت‌های او نوشتند. او نیز شعر شاعران نام یافته را در کنسرت‌های خود به کار می‌گرفت و برخی از اجراهای خود را به آنان تقدیم می‌کرد. عارف قزوینی، ایرج‌میرزا وتیمورتاش وزیر دربار، شیفته او شده بودند.


♍️کانال پروازفکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@

محمدحسین شهریار غزل زیبایی را در مدح این زن خوش صدا سروده‌است.

از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاست
آری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت
آن نغمه سرا بلبل باغ هنر این جاست
ای عاشق روی قمرای ایرج ناکام
برخیز که باز آن بت بیدادگر این جاست
ای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا، قمر این جا، قمر این جاست

با وجود مخالفت دولت با ذکر نام قمرالملوک وزیری، صدیق تعریف آلبوم ماه بانو را برای بزرگداشت او خواند و منتشر کرد.





♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

قمرالملوک وزیری

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴الجزایر

#الجزایر/الجزیره: این دو نام را امروزه غالباً به غلط به کار می‌برند. الجزایر نام کشوری در شمال افریقاست. این کلمه در عین حال نام مهمترین شهر و مرکز حکومتی این سرزمین، واقع در کنار دریای مدیترانه، نیز هست. در نوشته‌های معاصر فارسی، شاید برای اینکه این دو مکان با یکدیگر اشتباه نشود، رسم شده است که کشور را الجزایر و شهر را الجزیره بنامند (معادل Algérie و Alger در زبان فرانسه). این کار هر چند خلاف سنت است برای احتراز از ابهام و اشتباه شاید نامناسب نباشد، منتها باید دانست که در همه‌ی کشورهای عربی زبان این دو مکان را به نام واحد می‌شناسند.
اما الجزیره (یا جزیره) نام قدیم اراضی شمالِ بین‌النهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات است و امروزه دیگر مصطلح نیست.
#الف


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


دانش و قدرت: دو مفهوم اصلی در اندیشۀ #میشل فوکو

#مسعود_زمانی_مقدم

فوکو در قضیه قدرت از نیچه به شدت تأثیر گرفته است، در واقع، بحث قدرت از نظر فوکو بسیار متأثر از قضیۀ قدرتی است که نیچه مطرح کرده است. در حالیکه نیچه حقیقت را خواست قدرت می­داند، فوکو در همین راستا دانش را پدیدآورنده قدرت می­ داند و نیز اینکه به نظر فوکو قدرت دارای منبعی متمرکز نیست و از این رو در برابر آن همواره مقاومتی وجود دارد. منظور فوکو این است که قدرت در یک جامعه و یا در یک گروه و حتی در یک خانواده نیز متمرکز نیست و با اینکه هر رابطه­ ای یک رابطۀ قدرت محسوب می­ شود و قدرت به صورت نابرابر توزیع می ­شود ولی باز هم قدرت در بین عناصر مختلف در یک جامعه پخش شده است و به همین دلیل هم نسبت به رشد روزافزون عقلانیت آنچنان که اندیشمندانی همچون ماکس وبر معتقدند، بدبین نیست و در برابر پیامدهای منفی عقلانیت مدرنیته، مقاومت­ هایی را از جانب افراد و ساختارهای جامعه در نظر می­ گیرد چرا که همانطور که گفته شد از نظر وی قدرت متمرکز نیست. به عبارتی­ دیگر، فوکو با اینکه انتقادات تندی بر مدرنیته وارد می ­سازد و حتی آن را به عنوان یک متفکر پست­ مدرنیست در نظر می­ گیرند، باز هم به دلیل نوع دیدگاهش نسبت به مناسبات قدرت و دانش، پیامدهای مدرنیته را یکسره منفی در نظر نمی­ گیرد و از این رو به آینده مدرنیته به طور خاص بدبین نیست و حتی در مواردی خوشبین است و شاید بتوان گفت بدبینی وی نسبت به کل تاریخ است و نه صرفاً نسبت به مدرنیته.



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


:
#همراهان_کودتا
مهدی میراشرافی

الو، الو! اینجا تهران!
مردم !
خبر بشارت آمیز!
چند دقیقه ی دیگر سرلشگر زاهدی نخست وزیر پیام شاهنشاه را برای شما قرائت میکند.
مردم شهرستان های ایران بیدار و هشیار باشید!
مصدق خائن فرار کرده است.
هزاران نفر را در تهران امروز مصدق خائن به مسلسل بسته است!
مردم شهرستانها من که با شما سخن می گویم میراشرافی نماینده مجلس شورای ملی هستم.
مردم! امروز در تهران مردم قیام کرده و خانه مصدق، روزنامه ی اطلاعات روزنامه ی کیهان، روزنامه ی باختر را آتش زده اند.
مردم! حسین فاطمی را قطعه قطعه کرده اند.
این عبارات اولین جملاتی بود که در 28 مرداد 1332 بعد از اشغال رادیو شنیده شد و کسی جز مهدی میراشرافی گوینده آن نبود.
میراشرافی از عوامل مهم مخالفت با دکترمصدق در مجلس و مطبوعات بود. او در سال ۱۳۳۰ در انتخابات مجلس هفدهم از شهر مشکین شهر نامزد شد. پس از پایان انتخابات، چند گروه از مردم محلی از خلاف کاری‌های صورت گرفته در انتخابات و اعمال نفوذ ارتش به سود میراشرافی، به وزارت کشور شکایت کردند. مصدق به الله‌یار صالح وزیر کشور دستور داد که کار شمارش آرا در این شهر را تا رسیدگی به شکایات یاد شده متوقف سازد، پس از چند هفته الله‌یار صالح به نخست وزیر گزارش کرد که حتی با باطل کردن آراء مشکوک، میراشرافی برنده انتخابات است. در مجلس اعتبارنامه او مورد مخالفت رقیب قدیمی اش، زیرک زاده قرار گرفت ولی تنها با ۴ رای مخالف، تأیید شد.
پس از قیام س30 تیر فضای مجلس کاملا به نفع دولت و دکتر مصدق بود اما میراشرافی از معدود نمایندگان مخالف مصدق بود و به مرور دیگر نمایندگان مخالف مصدق و سپس بریدگان از جبهه ملی چون ابوالحسن حائری‌زاده، مظفر بقایی، علی زهری و نهایتاً حسین مکی به او پیوستند تا در ماه‌های پایانی منتهی به کودتای ۲۸ مرداد صحنه مجلس به یک جدال تمام عیار پارلمانی میان مخالفان و هواداران مصدق تبدیل شود.
پس از سقوط مرکز رادیو که به یک سکوت رادیویی بی‌سابقه در تاریخ ایران انجامید، او نخستین کسی بود که پشت میکروفن رفته و خبر سرنگونی مصدق را اعلام کرد.
در سالهای بعد او علاوه بر عضویت در مجلس سنا و حزب رستاخیز، به اصفهان رفت و مالک کارخانه ریسندگی تاج گردید. میراشرافی حمایت خود را از رژیم پهلوی تا روزهای آخر انقلاب نگاه داشت.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


انتخابات و «نزاهت طلبی» مصدق
دوران کوتاه نهضت ملی و دولت منتخب آن، آنچنان پر حادثه و درس‌آموز است که هنوز که هنوز است، می‌باید خوانده شود و حوادث آن باز گفته شود. غالب تحلیل گران، مهم‌ترین اشتباه مصدق را، برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم می‌دانند. رفراندمی که نتیجۀ آن، فرصت لازم را برای صدور فرمان عزل، در اختیار شاه قرار داد. صاحب این قلم اما به دلایل گونه گون، با این تحلیل موافق نیست و البته قصد هم ندارد که در این یادداشت کوتاه، به آن بپردازد. موضوع این نوشتار، اشاره به تحلیل فوق العادۀ محمدعلی موحد در مورد خطای تعیین کنندۀ مصدق است. به اعتقاد من، این خطایی‌ست که هنوز در صحنۀ سیاسی ایران تکرار می‌شود و نشان می‌دهد که ما در کلاس تاریخ، چه شاگردان ضعیفی هستیم!
محمدعلی موحد، نه برگزاری رفراندم انحلال مجلس هفدهم، که در کمال شگفتی، نحوۀ برگزاری انتخابات آن مجلس را بزرگترین خطای نخست وزیر نهضت ملی می‌داند. آرای موحد را در این زمینه می خوانیم:
«ما این انتخابات را، بزرگترین خطای مصدق خواندیم، نه برای اصل موضوع که چرا انتخابات کرد، بلکه به جهت شیوۀ نامعقولی که در اجرای آن به کار بست. مصدق تصمیم گرفته بود که به قول خودش انتخاباتی صد در صد ملی انجام دهد و قول داد که دولت در آن دخالت نخواهد کرد. بسیار خوب! دخالت نکردن دولت در این حد می‌تواند باشد که آدم‌های بی‌طرف و صحیح العمل را به نظارت در انتخابات بگمارد و از دستکاری در اوراق رای و احیانا ریختن آرای اضافی در صندوق‌ها و عوض کردن آنها جلوگیری نماید. اما مصدق از کجا می‌توانست اطمینان حاصل کند و چرا اصلا متوقع بود که به صرف اعلام بی‌طرفی ِدولت، دیگران، اعم از منتسبین دربار و متنفذان محلی، میدان را خالی کنند و از کوشش برای انتخاب خود تن در زنند و از عوامل و امکاناتی که در اختیار دارند، چشم بپوشند؟
خودداری دولت از دخالت، به این معنی نیست که دولت، نسبت به سرنوشت انتخابات بی‌تفاوت باشد! در کشورهای دیگر جهان که احزاب وجود دارد و دولت‌ها برگزیدۀ احزاب اند، اعضای دولت، از رییس جمهور و نخست وزیر تا پایین، به اقتفای حزبی که آنان را برگزیده است، در مبارزات انتخاباتی شرکت می‌کنند و از هیچ کوششی برای موفقیت نامزدهای خود فروگذار نمی‌نمایند و این غیر از تقلب در انتخابات و استفاده از امکانات و اختیارات اجرایی برای دستکاری در جریان امر و تعویض و تبدیل آرای مردم و تخلف از شرط امانتداری‌ست که مذموم و نامشروع شمرده می‌شود.
در ایران که یک حزب فراگیر و منسجم در هواداری از دولت وجود نداشت، می‌بایستی از چتر جبهۀ ملی در این راه استفاده میشد. دکتر مصدق می‌بایستی از همۀ هواداران خود می‌خواست که در زیر این چتر گرد آیند و نامزدانی برای کلیۀ حوزه‌های انتخاباتی معین کنند و متفقا و یکصدا، برای پیروزی آن نامزدان به فعالیت برخیزند. نزاهت طلبی مصدق او را بر آن داشت که این راه را نرود...
(از این رو) عملا هرکی می توانست در ولایات، خود را به جبهۀ ملی منتسب سازد و از حسن نیت مردم دربارۀ آن بهره یابد. در برخی از شهرستان‌ها، دو یا چند تن به دعوی انتساب به جبهۀ ملی ، با یکدیگر مبارزه می‌کردند و مایۀ حیرت و گیجی مردم می شدند!»
برای مطالعۀ بیشتر به کتاب خواب آشفتۀ نفت (دکتر مصدق و نهضت ملی ایران، ص ۸۹۶ مراجعه کنید.)
نويسند حميدرضا عابديان



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷