@flith کانال پروازفکرواندیشه


کابینه دوم دکتر مصدق به دنبال اصلاحات اساسی -ساختاری؛ دگرگونی نام وزارت جنگ، یادگار دکتر مصدق
هنگامی دکتر مصدق کابینه خود را در روز پنجم امرداد ۱۳۳۱ به مجلس معرفی کرد، دکتر مصدق همگان را آگاه کرد که نام وزارت جنگ را به "دفاع ملي" تغيير خواهد داد، زيرا که ارتش ايران يک نيروي دفاعي است. از آن روز به بعد این وزارتخانه ، وزارت دفاع نام گرفت.
برنامه دولت در سیاست خارجی تقویت سازمان ملل متحد و دوستی با کلیه دول و احترام نسبت به همه ملل بود.در سیاست داخلی، بر نامه ۹ ماده ای در زمینه لزوم اصلاحات در کشور، برای تصویب تقدیم مجلس گردید.
برنامه اصلاحاتی دولت بدین شرح بود:
۱) اصلاح قانون انتخابات مجلس شورای ملی و شهرداریها ۲) اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه به وسیله تقلیل در مخارج ۳)اصلاح امور اقتصادی به وسیله افزایش تولید و ایجاد کار و اصلاح قوانین پولی و بانکی ۴) بهره‌برداری از معادن نفت کشور ۵) اصلاح سازمانهای اداری و قوانین استخدام کشوری و قضایی ۶)ایجاد شورای محلی در دهات به منظور اصلاحات اجتماعی و تأمین مخارج این اصلاحات به وسیله وضع عوارض ۷)اصلاح قوانین دادگستری ۸) اصلاح قانون مطبوعات ۹) اصلاحات امور فرهنگی و بهداشتی و وسائل ارتباطی.
در کابينه تازه، دکتر مصدق خود سمت وزارت دفاع را بر عهده گرفته بود و باقر کاظمي را به عنوان وزیر دارایی و نايب نخست وزير تعيين کرده بود. در اين کابينه، دکتر غلامحسين صديقي جامعه شناس شهير ايران وزير کشور، دکتر مهدي آذر ملّي گراي بنام وزير فرهنگ، حسين نوّاب وزير امور خارجه، عبدالعلي لطفي وزير دادگستري و مهندس طالقاني وزير کشاورزي بودند. آقای دکتر ابراهیم عالمی وزیر کار، مهندس سیف‌الله معظمی‌وزیر پست و تلگراف، مهندس داود رجبی وزیر راه، دکتر علی‌اکبر اخوی وزیر اقتصاد ملی، فرمانفرماییان کفیل وزارت بهداری، آقای سرلشگر وثوق به سمت معاونت وزارت دفاع ملی معرفی شدند.
در جلسه هفتم امرداد ماه ۱۳۳۱ با ۶۸ رأی از ۶۹ نفر عده حضار به دولت دکتر مصدق از مجلس رای اعتماد گرفت.
اما از سوی دیگر دولت در امر اصلاحات اجتماعی و سیاسی با موانعی روبرو بود که یکی از آنها کمی بودجه بود. شاه و هیات حاکمه محافظه کار(نظامی و غیر نظامی) با تشویق مداوم بریتانیا و بعدا آمریکا هر چه در توان داشتند، برای بی ثبات کردن دولت مصدق انجام می دادند.
برگرفته از دنیای اقتصاد
مصدق؛ سالهای مبارزه و مقاومت- سرهنگ غلامرضا نجاتی- جلد نخست-ص ۴۵۰
مصدق و نبرد قدرت- همایون کاتوزیان، ص ۲۴۲



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

دمونستراسیون عظیم دانشگاهیان تبدیل به دمونستراسیون عمومی شد در حمایت از دکتر مصدق
در روز 31/12/11



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#همراهان_کودتا
اردشیر زاهدی
یکی از جوانترین عواملِ موثرِ داخلیِ کودتای بیست و هشت مرداد، اردشیر زاهدی فرزند نخست وزیرِ کودتا بود. ارتباط اردشیر زاهدی با کودتا تنها به روزهای منجر به آن خلاصه نشد، که او از فردای 28 مرداد تا به امروز در قامتِ مدافعِ تمام عیار آنچه که خود "قیام ملی" می‌نامدش بر آمد. او نه تنها منکر کودتا است بلکه گزارشات سیا و گفته‌های روزولت و آلبرایت را در مورد براندازی دولت مصدق کذب و بی‌اساس می‌خواند و مجدانه سعی در تطهیر وقایعی دارد که پدرش را از اختفای خانه به خانه به صندلی نخست وزیری رساند. وی در سال 1331 به واسطه پدرش پس از تحصیل در بیروت و آمریکا در بیست و چهار سالگی به معاونت و خزانه‌داری « کمیسیون مشترک ایران و آمریکا برای بهبود امور روستایی» (اصل 4 ترومن) رسید و تا روز کودتا در این سمت باقی ماند. نقل قول‌ها و مرور خاطرات اردشیر زاهدی نشان می‌دهد او از 23 مرداد همواره در اختفا در کنار پدرش و سایر عوامل نظامی از تدارکاتچیان کودتا بود. کرمیت روزولت با آوردن نام مستعار ارشیر زاهدی (مصطفی ویسی) در کتاب خود به حضور فعال او در کودتا صحّه می‌گذارد. همچنین روزولت توضیح می‌دهد که برای ملاقات با فضل‌الله زاهدی به همراه مصطفی ویسی به مخفیگاهش می‌رود و درباره اعتمادی که به مصطفی ویسی دارد می‌گوید: « تأکید کردم فقط شما [مصطفی ویسی]، سپهبد زاهدی و شاهنشاه اسم حقیقی مرا می‌دانید از نظر سایرین اسم من جیمز لاکریج است.» همچنین در مصاحبه‌های خود او می‌خوانیم که پس از بیست و پنج مرداد چاپ و تکثیر فرمان نخست وزیری پدرش و ترتیب مصاحبه با خبرنگاران خارجی به عهده او سپرده شده بود که هر دو را به انجام رسانید.
اردشیر زاهدی پس از کودتای 28 مرداد نشان درجه یک رستاخیز گرفت و در آبان ماه همان سال به سمت آجودان کشوری شاه منصوب شد. او در 1336 با شهناز پهلوی ازدواج کرد و به سمت نماینده شاه در امور دانشجویان خارج از کشور عازم اروپا شد. زاهدی در 1338 سفیر ایران در واشنگتن شد، اما پس از اعتراض دانشجویان ایرانی در 1340 به ایران فراخوانده شد. در دولت اسدالله علم، اردشیر زاهدی به سفارت کبرای ایران در انگلستان منصوب و در 1341 عازم لندن شد و به مدت 4 سال در این سمت باقی بود و پس از بازگشت در بهمن ماه 1345 در دولت امیرعباس هویدا به وزارت امور خارجه رسید و برای دومین بار در 1351 سفیر ایران در امریکا شد که این سمت را تا دی ماه 1357 برعهده داشت. بعد از انقلاب به سویس مهاجرت کرد و همچنان در این کشور زندگی میکند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

عکس عروسی اردشیر زاهدی با شهناز پلهوی

@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اقشار

#اقشار: این کلمه که در سالهای اخیر به عنوان جمع قشر رایج شده است در عربی به کار نمی‌رود و استعمال آن غلط است (جمع قشر در عربی قشور است که در فارسی مستعمل نیست). به جای آن می‌توان گفت: قشرها.

#الف



📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#نگاهی_به_تمثیل_موسی_و_شبان_در_مثنوی_معنوی_از_زاوایه_ای_دیگر:
#بخش_اول

مولانا در شش دفتر مثنوی که بزرگ ترین کتاب ادبیات تعلیمی ایرانیان است با آوردن تمثیلات فراوان بیشتر از هر سخنور دیگری موضوع تساهل و تسامح را مطرح کرده است. نظرگاه وی در باب مدارا بسیار به دیدگاه های مدرن نزدیک است.
وقتی کسی می گوید عیسی به دین خود و موسی به دین خود، در حقیقت یک اصل از اصول تساهل را برزبان رانده است. یعنی هر کس هر راهی را که در پیش گرفته و آن را درست می پندارد، بگذار به راهش ادامه دهد. اگر چوپانی به زبان خودش با خدایش راز و نیاز می کند کسی نباید بر او خرده بگیرد هر چند این شخص آدمی به مهمی موسی باشد که مأموریت الهی دارد دیگران را هدایت کند. مولانا در تمثیل موسی و شبان در حقیقت نظریه تکثرگرایی را مطرح می کند؛ آنهم در روزگاری که صحبت از آزادی فردی، جرمی نا بخشودنی به حساب می آمد.
داستان از این قرار است که حضرت موسی(ع) با چوپانی برخورد می کند که در حال عبادت صفاتی به خدا نسبت می دهد که در شأن او نیست؛ از قبیل اینکه تو کجایی که من نوکری ات را بکنم، چارقت را بدوزم و سرت را شانه کنم؛ خوابگاهت را جارو بزنم و برایت شیر بیاورم و شپش هایت را بکشم و سخنانی از این قبیل. موسی (ع) تحمل خود را از دست می دهد و به چوپان تشر می زند که خفه شود؛ زیرا اگر همچنان به کفرگویی ادامه دهد خدا آتشی می فرستد و تر و خشک را با هم می سوزاند.
در این داستان موسی نمونه یک فرد متعصب تصویر می شود که تحمل شنیدن سخن مخالف را ندارد و چوپان را متهم به کفر گویی می کند. او را تهدید می کند و می ترساند که اگر دهانش را نبندد آتش غضب الهی می آید و نه تنها خود او بلکه همه خلق را می سوزاند. چوپان می ترسد واز گفته های خود پشیمان می شود و سر به بیابان می گذارد. در این حین ندایی به موسی می رسد که این چه کاری بود که کردی؟ تو را فرستاده ایم که مردم را به طرف ما جذب کنی، نه اینکه آنها را از ما برمانی. هرکسی با توجه به ظرفیتی که دارد و میزان علم و آگاهی اش ما را به طریقی منحصر به فرد ستایش می کند و در این کار آزاد است. ما توجهی به الفاظ نداریم. ما به حال افراد توجه داریم. آداب دانان دیگر هستند و سوخته جانان دیگر:
گفت ای موسی دهانم دوختی
وز پشیمانی تو جانم سوختی
وحی آمد سوی موسی از خدا
بنده ما را چرا کردی جدا
تو برای وصل کردن آمدی
نی برای فصل کردن آمدی
هر کسی را سیرتی بنهاده ام
هر کسی را اصطلاحی داده ام
ما زبان را ننگریم و قال را
ما درون را بنگریم و حال را
موسیا آداب دانان دیگرند
سوخته جان و روانان دیگرند
ملت عشق از همه دین ها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست
آنگاه موسی در پی چوپان می دود و او را پیدا می کند و می گوید که دستور تازه ای رسیده و دیگر نیازی نیست هنگام عبادت پایبند آداب و تشریفات باشی:
هیچ آداب و ترتیبی مجو
هر چه می خواهد دل تنگت بگو

👇👇

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#نگاهی_به_تمثیل_موسی_و_شبان_در_مثنوی_معنوی_از_زاوایه_ای_دیگر:
#بخش_دوم

در طی این داستان هم موسی و هم چوپان هر دو دستخوش تحول می شوند. هر دو به بینشی تازه می رسند. بنظر می رسد این داستان زبان حال خود مولاناست. بیانگر کشمکش درونی اوست. چوپان که به روش خودمانی خدا را می شناسد و پرستش می کند بخشی از باور خود مولاناست و روش سخت گیرانه پیامبری چون موسی نیز بخشی دیگر از باورش. روش موسی را می توانیم روش عرفان زاهدانه بدانیم که با شریعت در آمیخته است و نماینده آن امام محمد غزالی است. روش چوپان همان عرفان عاشقانه که آداب و ترتیب را درهم می شکند و عبادتی را مقبول می شمارد که همراه با شور و حال باشد. مولانا در این کشمکش درونی به نفع چوپان رأی می دهد و از خدا برای او تأیید می گیرد.
مولانا در این داستان مذهب عشق را شرح می دهد که با سایر مذاهب متفاوت است و در آن کفر با دین آمیخته است. در این مذهب آداب و تشریفات جایی ندارد. ظاهر مهم نیست. تکرار الفاظ ره به جایی نمی برد. سوز درون وصفای باطن اصل و اساس است. در آن تعصب و کوته فکری جایی ندارد. حقیقت در انحصار کسی نیست. حتی اگر آن شخص کسی مثل حضرت موسی باشد. یک چوپان در یک بیابان همان اندازه به حقیقت نزدیک است که پیغمبری چون موسی. موسی حق ندارد ذهنیت خود را به چوپان تحمیل کند. هرکس با زبان ویژه خود خدا را می ستاید. فهم ها از حقیقت متفاوت می باشد و تهمت کج فهمی به دیگران محکوم است. تهدید وفشار وتکفیر دیگران از طرف هر کس که باشد درست نیست.
این آموزه ها شبیه آموزه های مکتب پست مدرن است. یکی از اصول پست مدرنیسم پذیرش تنوع آرا و عقاید است. این تنوع بیش از هر چیز به نگرش انسان ها به مقوله دین باوری نیز رنگ و رویی تازه بخشیده و آن را از حصار تنگ سنت ها و آداب و تشریفات بیرون آورده است.
بعضی را عقیده بر این است که چون عقاید انسان با دل و قلب او سر و کار دارد لذا تحمیل عقیده به رواج ریاکاری و فساد دین از درون می انجامد و به ضرر دین تمام می شود. در حقیقت رسیدن به معرفت دینی و ارتباط با خدا در یک فرد نیازمند زمان است و نباید انتظار داشت که شخص از طریق تقلید بتواند به تجربه دینی برسد. همچنان که در سایر علوم باید مدتی دانشجو شد و پس از سال ها کار و کوشش به مقام استادی رسید و مفهوم آن علم را عمیقاً درک کرد در علم الهی نیز وضع چنین است و باید ممارست به خرج داد و آموزه های دینی را بکار بست تا به کمال معنوی رسید. منتها در این راه بیش از این که فراگیری آداب و اصطلاحات فقها بکار آید سیر و سلوک روحانی کارساز است و آن داشتن سوز وطلب می باشد که آغاز کار است و بی آن حرکتی صورت نمی گیرد.
دینداری در نظر عرفا با دینداری معمولی که انسان مؤمن وظیفه اش را در انجام فرایض می داند تفاوت دارد. عارف به این اکتفا نمی کند که با معبود خود با واسطه حرف بزند. با واسطه آداب و تشریفات و الفاظ ویژه. او می خواهد صوت و گفت و لفظ را بر هم بزند و به زبان بی زبانی با معبود حرف بزند:
صوت و گفت و حرف را بر هم زنم
تا که بی این هر سه با تو دم زنم

👇👇


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#نگاهی_به_تمثیل_موسی_و_شبان_در_مثنوی_معنوی_از_زاوایه_ای_دیگر:
#بخش_سوم

این داستان بهانه ای است که مولانا نظر خود را در باب تجربه دینی بیان کند. در این داستان موسی فردی سخت گیر و متعصب نشان داده شده که وقتی حرفی خلاف اعتقاد خود می شنود درجا عصبانی می شود و طرف مقابل را به کفرگویی متهم می سازد. با تهدید به عذاب الهی سعی می کند او را خفه سازد. موسی فردی متشرع و مقید به آداب و رسوم معرفی می شود. او دین را در اجرای صحیح تشریفات و مناسک خلاصه می کند و هر کس را که بر خلاف آیین مرسوم و اصطلاحات قراردادی در ستایش حق چیزی بر زبان بیاورد کافر می شمارد. اصولا دین یهود دین تکالیف است. نه فقط ده فرمان، بلکه صدها احکام ریز و درشت محتوای این آیین را تشکیل می دهد. در حقیقت جرم مسیح این بود که آمده بود از بار احکام بکاهد و به روح و روان انسان فرصت پرواز ببخشد. مولانا همه جا موسی را فردی متعصب و سخت گیر معرفی می کند:
کرده با چشمت تعصب موسیا
از حماقت چشم موش آسیا
موسی به چوپان نهیب می زند که چرا خدا را به انسانی مثل خودش تشبیه کرده؛ در حالی است که خود وی در دلیلی که ارائه می کند همین کار را می کند. او خود خدا را به مرد متعصبی تشبیه می کند که به مرد بودن خودش می بالد و اگر کسی او را با اسم زن خطاب کند به او حمله ور می شود. خدا به موسی یادآور می شود که دربند ظاهر نباش . عبادتی که از ته دل نباشد ارزشی ندارد. رابطه انسان با خدا یک رابطه قراردادی نیست. هر کس باید به زبان خودش با خدا سخن بگوید. با زبانی که بدان آشنایی دارد و خودش باید معنی حرفی را که می زند بداند. بنابرین الزام انسان ها به پیروی از یک سری قواعد خشک و خالی و تکرار اصطلاحات خاص انسان را به کمال نمی رساند. برعکس، شاید در او بیزاری نیز ایجاد کند. نتیجه چنین رفتاری با انسان ها باعث رواج بدبینی و تفرقه می شود. باید سعه صدر داشت و پذیرفت که انسان ها مراتب یکسانی ندارند و بقول حافظ هر کسی به قدر فهم خویش از حقیقت برداشتی دارد:
تو را چنانکه تویی هر نظر کجا بیند
بقدر دانش خود هر کسی کند ادراک
نرمی و مدارا ورزیدن با مخالفین نشانه کمال انسان است. استادی که خود به
کمال رسیده باشد دانشجویش را به سبب اشتباه و خطایی که از او سر می زند یا به خاطر سؤالاتی که می کند از خود نمی راند؛ بلکه با صبر و حوصله راه حل صحیح مسأله را بار دیگر به او یادآور می شود. انسان ها اگر به زعم ما در گمراهی بسر می برند باید بدانیم که راه دعوت آنها به حق، قول حسنه است و سلاح ما در این پیکار جز منطق برنده چیز دیگری نیست. باید دانست که هر انسانی اگر حق را تشخیص دهد آن.
انسان سخت گیر هنوز به دیواره زندان تنگ و تاریک عقاید خود چسبیده و خود را حق مطلق می انگارد. او هنوز جنین است و به دنیای انسانی وارد نشده. باید به او کمک کرد که متولد شود. چشم باز کند و رحم و بخشش خدا را ببیند تا بلکه رحم و بخشش باری تعالی در وجود او سرایت کند. تعصب مانع دیدار حقیقت است.آسیب تعصب پیش از دیگران، یقه شخص متعصب را می گیرد. آدم متعصب گروگان اندیشه محدود خویش است.
تعصب دست آورد تحقیق نیست، بلکه نتیجه تقلید است. کسی که باورش را نه از راه مطالعه بلکه از طریق سر سپردگی و تقلید از دیگران بدست آورده است تعصب می ورزد. تقلید آفت بزرگی است در راه کشف حقیقت. بین محقق و مقلد فرق بسیار است. محقق از سوز دل حرف می زند و مقلد حرف کسی دیگر را تکرار می کند بی آنکه معنی اش را بخوبی فهمیده باشد:
از محقق تا مقلد فرق هاست
کین چو داوودست آن دیگر صداست
منبع گفتار این سوزی بود
وآن مقلد کهنه آموزی بود

#کتاب_هنر_مدارا
#ارشد_محمدی ( #آیدین)



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



نذر کرده ام
يک روزي که خوشحال‌تر بودم
بيايم و بنويسم که
زندگي را بايد با لذت خورد
که ضربه هاي روی سر را بايد آرام بوسيد
و بعد لبخند زد و دوباره با شوق راه افتاد.

يک روزي که خوشحال تر بودم
مي آيم و مي نويسم که
اين نيز بگذرد
مثل هميشه که همه چيز گذشته است و
آب از آسياب و طبل طوفان از نوا افتاده است.

يک روزي که خوشحال تر بودم
يک نقاشي از پاييز ميگذارم، که يادم بيايد زمستان تنها فصل زندگي نيست
زندگي پاييز هم مي شود، رنگارنگ، از همه رنگ، بخر و ببر.

يک روزي که خوشحال تر بودم
نذرم را ادا مي کنم
تا روزهايي مثل حالا
که خستگی و ناتوانی لای دست و پايم پيچيده است
بخوانمشان
و يادم بيايد که
هيچ بهار و پاييزي بي زمستان مزه نمي دهد و هيچ آسياب آرامی بی طوفان.

#مهدی_اخون_ثالث




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اقلاٌ

#اقلاً: کلمه‌ی اقل در عربی غیرمنصرف است و تنوین نمی‌گیرد. بنابراین ساخت کلمه‌ی اقلاً برخلاف قاعده است، اما این کلمه در فارسی، چه در نوشتار و چه در گفتار، کاملا رایج شده است و دیگر نمی‌توان آن را غلط دانست. با این همه، به جای آن می‌توان گفت: لااقل یا دست‌کم.

#الف



📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب


گوهر فلسفه مالکیت بر حقیقت نیست، بلکه جست‌وجوی حقیقت است. فلسفه همواره درراه است (بی‌آنکه به مقصد برسد) پرسش‌های آن بنیادی‌ترند تا پاسخ‌های آن و هر پاسخی هم خود پرسشی تازه می‌شود. تعریف فلسفه در راه بودن جست‌وجوگرانه است و نه رسیدن به آرامش و کمال لحظه. هیچ‌چیز بالاتر یا در کنار فلسفه جای ندارد. فلسفه نمی‌تواند از چیز دیگر ناشی شود. برای تعیین ماهیت فلسفه فقط می‌توانیم آن را در عمل تجربه کنیم. پس فلسفه تحقق فکر زنده و تأمل بر این فکر، عمل و سخن از آن عمل خواهد بود. تنها با تجربه فلسفه به نفس خود، خواهیم توانست تفکر فلسفی تدوین یافته را درک کنیم.

#کوره_راه_خرد
#کارل_یاسپرس


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


نوعی از خود بيگانگى وجود دارد كه درباره داورى در باب ديگران است. هر وقت به هر انسانى برخورد كنيد و او را از همه ساحات وجوديش منعزل كنيد و فقط كاركرد او را در ارتباط با خودتان در نظر گيريد و باز به تعبير هگل، هر وقت انسانى گفت كه:« ارزش هر انسان مساوى است با ارزش كارى كه براى جامعه انجام مى دهد» در اين صورت، به از خودبيگانگى در باب ديگران مبتلا است. گابريل مارسل به اين حالت دوم «فقدان معناى وجودى» مى گويد. مثلا وقتى معلمتان از كلاس خارج مى شود، در اين هنگام فقط و فقط چيزى كه در ذهن شما نقش مى بندد و متبادر مى شود اين است كه اگر بشود فلان سؤال را از او بپرسم، فلان اشكال را هم پيش او رفع كنيم و... و اصلا در نظر نمى گيريد كه اين معلّم هم مثل شماست، يعنى غمهاى خاص خودش را دارد، آرزوهاى خاص خودش را دارد، احساس كمبودهاى خاص خودش را دارد، او هم علاوه بر اينكه معلم شماست، شوهر است، پدر است، خويشاوند دارد، گاهى مريض مى شود و... شما اصلا اين مطالب را در نظر نمى گيريد فقط و فقط آن چه در نظرتان هست كاركردى است كه براى شما دارد. هرگز در باب ديگران بدون كاركردشان داورى نمى كنيم و به همين سبب كارى به شؤون و امور ديگر او نداريم.

بارها شده است شما سوار تاكسى شويد و تنها چيزى كه از او انتظار داريد اين است كه ماشين او تميز باشد، خوب رانندگى كند، دقيقاً (و نه صد متر بالاتر) همانجايى كه گفتيد پياده تان كند، كرايه بيش از حد هم از شما نگيرد، اينها همه شؤون راننده بودن است كه همه مد نظر شماست. هرگز كسى نگفته است كه اگر اين راننده تاكسى مرا صدمتر بالاتر پياده كرد به خاطر اين است كه بچه اش مريض است و در بيمارستان بسترى است، فكر او پريشان است. به تعبير گابريل مارسل هر كه گفت: بليط فروش مترو فقط بليط فروش است، چنين كسى دچار اين نوع از خودبيگانگى است.

از آفات جامعه صنعتى امروز اين است كه روز به روز ما به اين سمت پيش مى رويم كه با هر كسى فقط به اندازه شأن او برخورد كنيم حتى با پدر و مادر خودمان، از پدر فقط انتظار پدرى داريم; درآمد داشته باشد و خرج ما كند، اما اينكه چقدر مشكلات دارد در نظر نمى گيريم و به نظر ما به ما ربطى ندارد. بعدها معادله فوق در نظر ماركس به اين شكل مطرح شد كه «انسان = كار» و اين را از خودبيگانگى دانست. فيلم عصر جديد چارلى چاپلين دقيقاً بازگوكننده انديشه هگل است. همانطور كه خود وى در زندگينامه اش گفته است «آدمى كه فقط كارش اين است كه پيچى را سفت كند و در اين كار مستحيل شده است در خيابان هم كه مى آيد همان حركت را مى خواهد انجام دهد . » هر چيزى را كه مى بيند در اين فكر فرو مى رود كه آيا مى توان آن را پيچ داد و سفت كرد يا نه.

استاد #مصطفی_ملکیان



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



گادامر به حکم آن حکیم فلسفی یونان باستان بازمی گردد که هر فرد دانایی شکاک است و بی تردید حقیقت بی تردید وجود ندارد.همواره لحظه ای از حقیقت دست یافتنی است. اطمینان به اینکه حقیقت را دانسته ام انکار حقیقت است. حقیقت همواره در گردش و در دنیای مکالمه یافتنی است.
مکالمه میان افق معنایی متن و افق معنایی خواننده به معنایی درهم شدن این دو افق یا زمانه نگارش متن و زمان حادث است که در لحظه خواندن و تاویل گریزی از آن نیست. افق معنایی تاویل کننده اهمیت بیشترین دارد. ذهن تاویل کننده مجموعه ای است از پیشداوریهای امروزی به گفته هوسرل در حکم زیست جهان اوست یا همان افق معنایی او. تاویل کننده از زیست جهان خود آغاز می کند، طرح آغازینی از متن در سر دارد، اما با بررسی دقیق تر این طرح دگرگون می شود.
افق همان زمینه ای است که معنا را در خود زندانی می کند. همان موقعیت زمانمند است. هر افق مناسبتی دارد با افق های پیشین. رولان بارت هم با این خیانت تاویل آشنا بود و می گفت تاویل کننده زمینه معنایی اثر را تعیین می کند. بارت با بیان اینکه هیچ تاویلی معصوم و بی گناه نیست به گناه افزودن معنا یا عرضه افق معنایی جدید به متن تاکید کرد.
درک این نکته که افق امروز بدون افق گذشته وجود ندارد به معنای پذیرش این نکته است که زبان در حکم علامت یا مهر گذشته بر امروز است.به بیان دیگر زبان زندگی گذشته در زمان حاضر است. ما در زبان زاده شده ایم. زبان بر ما تسلط دارد. بار آمدن در یک زبان خاص باعث ایجاد انسان خاص می شود که با دیگران که در زبان دیگر پرورش یافته اند متفاوت است. ما در سنت زندگی می کنیم. به نظر هابرماس، گادامر پیش از آنکه با سنت مکالمه کند تسلیم آن می شود. این باعث می شود که گادامر سرانجام منکر سویه انتقادی شناخت گردد. ماییم که سنت را از اقتدارش تهی می کنیم.
سنت در حکم ارتباط پذیری اندیشه است. اندیشه فلسفی هیچگاه از نقطه صفر آغاز نمی شود.
نظریه کلاسیک هرمنوتیک( شلایرماخر و دیلتای) شناخت متن را دریافت معنای اصیل و راستین یک متن می دانست و این در اثر ارتباط خواننده با متن اتفاق می افتد. خواندن به منزله پاسخ گفتن مخاطب است به آنچه مولف می نویسد. دریافت نیت مولف هدف نهایی است. خواننده باید خود را با افق اندیشه های مولف همخوان کند تا به نتیجه برسد. با این روش نقد ادبی تبدیل به تاریخ ادبی می شود. و باید محیط زندگی مولف و حوادثی را که بر او گذشته است مطالعه کرد.نقد فرهنگستانی اینگونه پیدا شد. نویسنده آمریکایی اریک. د.هرش از معنای نهایی متن و نیت مولف دفاع کرد. به نظر هرش نظری بی حاصلتر از این نیست که آفریدن معناهای تازه را برای متن سودمند بدانیم. میان معنا و دلالت فرق است. بسیاری معناها چیزی جز بی اعتباری معنا نیست. تاویل به معنای باز سازی معنای متن است. معنای جاودانه متن آنست که مولف در سر داشته است و میان برداشت های مخاطبان یکی به این نیت نزدیکتر است یا با آن منطبق است و اعتبار دارد.
اما باید دانست فاصله معنا با واقعیت در زبان شکل می گیرد و به یاری زبان از بین نمی رود.اساسا اینکه تاویل صورت می گیرد به دلیل همین سویه پنهان و پوشیده معناست. یعنی غیاب معنا به گفته دریدا. مشکل هرش این است که می پندارد هر گزار ه یک معنا دارد.
به نظر هایدگر انسان موجودی تاریخی است و گوهر دگرگونی ناپذیر بی معنی است. نکته اصلی هستی شناسی حضور زمانمند آدمی است. به نظر گادامر هر نسل نه تنها خویشتن را به شیوه ای متفاوت از نسل های پیش می شناسد بل نسل های پیشین را نیز به شیوه ای یکسر متفاوت از شناخت آنها از خودشان می شناسد. لذا تاثیر متن در نسل های متفاوت دگرگون می شود. تمایز میان فرهنگ ها همانقدر زیاد است که میان نسل ها. به گفته هرش ما اساسا قادر به شناخت متنی خارج از گستره فرهنگی خود نیستیم. خواه متعلق به گذشته باشد یا حال. گادامر صرفا متن را مهم می داند...

تلخیص از فصل نوزده کتاب #ساختار_و_تاویل_متن
#بابک_احمدی / #آیدین_محمدی





@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اکثراٌ

#اکثراً: در عربی کلمه‌ی اکثر مانند دیگر کلمات بر وزن «افعل»، غیرمنصرف است و تنوین نمی‌گیرد و بنابراین اکثراً نیز مانند اقلاً از لحاظ دستور زبان عربی غلط است. در فارسی به جای آن می‌توان گفت غالباً، یا واژه‌ی «بیشتر» را با تغییری در ساخت جمله به کار برد.
مثلاً به جای «مردم اکثراً معتقدند که...» می‌توان گفت «بیشتر مردم معتقدند که...»
حتی بدون تغییر ساخت جمله نیز می‌توان بیشتر را به جای اکثراً به کار برد: «گاه بودی که صوف عودی پوشیدی، و در آخرِ عمر، بیشتر جامه‌ی جفتی پوشیدی» (فردوس‌المرشدیه، ۱۰۴)

#الف


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



#آلزایمر_ملی

آلزایمر ملی ، سرمایه ی ملی را بر باد داده است !!!!!!!!!!

آلزایمر، حافظۀ کوتاه‌مدت بیمار را نابود می‌کند، اما به بخشی از خاطرات او از سال‌های دور، دست نمی‌زند.

اگر از او بپرسی که امروز ناهار چه خورده‌ای، نام غذایی را به زبان می‌آورد که سی یا چهل سال پیش در یک ظهر دل‌انگیز خورده است. او در حافظۀ درازمدتش زندگی می‌کند. مادر من در ماه‌های پایان عمرش این‌گونه بود. اگر از او می‌پرسیدیم که حالت چطور است، می‌گفت: چرا رحیم (نام یکی از برادرهایش که سی و پنج سال پیش بر اثر تصادف درگذشته بود) برای من از مشهد سوغات نیاورده است؟

مردم ایران دقیقا به چنین بیماری خطرناکی مبتلا هستند. در گذشته‌های بسیار دور زندگی می‌کنند و آگاهی‌های آنان از قرن حاضر، نزدیک به صفر است. بسیاری از مردم به‌ تقریب می‌دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهيان پس از سلجوقيان، اما من دانشجویانی را دیده‌ام که نمی‌دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضا شاه بود یا پسرش .


ایرانیان، قطعه‌هایی از تاریخ را هزار بار شنیده‌اند و می‌دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم‌ترین بخش‌‌های تاریخ معاصرشان ندارند. نام تمام جنگ‌های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را می‌دانند ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره‌ای است و چرا آن را «صغیر» می‌نامند، مات و مبهوت به پرسش‌گر نگاه می‌کنند.


آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می‌توانید پیدا کنید که یک بار برای میرزا یوسف خان مستشار الدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟ چون ایرانی نمی‌داند او کیست. او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می‌خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم سال‌ها در سیاهچال قجری، کتک خورد . شکنجه‌گر او موظف بود که او را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت. از این روضه‌های جانسوز در تاریخ ما کم نیست.


کسی می‌داند محمدعلی شاه، روزنامه‌نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟
آن دو را همراه قاضی ارداقی، آنقدر در باغ شاه و در جلو چشم شاه، شکنجه کردند که وقتی مُردند، شکنجه‌گران خوشحال شدند؛ چون دیگر توان و نیرویی برای ادامۀ شکنجه نداشتند.


به گمان من غم انگیزترین تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها، کلمۀ مشروطه و عدالت‌خانه و آزادی را فریاد کشیدند. آن روز محمدعلی شاه فرو ریخت. باورش نمی‌شد که چند جوان فوکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.


ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی‌دانند که نام یکی از بزرگ‌راه‌های تهران است، و از جنس اختلافات او با روشنفكران و آخوند خراسانی (رهبر معنوی مشروطه) در بی‌خبری محض به سر می‌برند.


ایرانی نمی‌تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی‌های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله‌های معاویه بی‌خبر نیست.


چند ایرانی را می‌شناسید که نام تیمورتاش و علی‌اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می‌شناسید كه نام مختار ثقفی را نشنیده‌ باشد؟ کسی که نمی‌داند علی‌اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم. کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود؟ کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، اطلاعات درخوری نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» دارد؟


در یکی از قبرستان‌های قم، مقبره‌ای است که در آن مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می‌گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می‌دید، می‌شناخت. اگر آیه‌ای را در میان خطبه‌ای از نهج البلاغه جاسازی می‌کردند، از آن خطبه فقط همان آیه را می‌توانست بخواند. بر مزار او مقبره‌ای ساخته‌اند و مردم نیز گروه‌گروه به زیارت او می‌روند.
قبر حسن رشدیه، بنیان‌گذار مدارس جدید در ایران نیز در همان قبرستان است.
ایام نوروز امسال برای زیارت قبر او به آنجا رفتم؛ ولی قبرش را نیافتم. هیچ کس هم نام او و نشانی قبرش را نمی‌دانست.


اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است.

آلزایمر ملی، این سرمایۀ ملی را بر باد داده‌ است. رسانه‌ها به‌ویژه‌ صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته اند .



#حسین_ملکوتی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

یکی از عملکردهای فکر،
اشتغال دائم خود با چیزی است.

اکثر ما می خواهیم ذهن مان را
دائما مشغول نگه داریم،
تا خود را آنگونه که هستیم نبینیم.

ما از ذهن خالی خود می‌ترسیم
و از نگاه کردن به ترس‌هایمان نیز
دچار وحشت می‌شویم.


#رهایی_از_دانستگی #كريشنا_مورتی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اکثریت

#اکثر/اکثریت: این دو کلمه را نباید به جای هم به کار برد. اکثر صفت تفضیلی و به معنای «بیشتر» یا «بیشترین» است، ولی اکثریت اسم مصدر و به معنای «وضع و کمیّت بیشتر» است.
مثلاً می‌توان گفت: «مجلس از اکثریت افتاد.» ولی نمی‌توان گفت: «اکثریت نمایندگان مجلس را ترک کردند»، بلکه باید گفت: «اکثر نمایندگان مجلس را ترک کردند». در اغلب نوشته‌های این زمان، اکثریت به غلط به جای اکثر به کار رفته است. مثالهای زیر که نمونه‌ای از این استعمال غلط است از منابع مختلف گرفته شده است:
«اکثریت مردم نیجریه مسلمان‌اند» (رادیو ایران).
«اکثریت مترجمان ما کسانی هستند که چون نمی‌توانند بنویسند به ترجمه می‌پردازند» (از یک کتاب تحقیقی).
«هنگامی که مقاله‌ام را برای چاپ به هیئت تحریریه‌ی آن ماهنامه دادم اکثریت آنها با انتشار آن مخالفت کردند» (از کتاب خاطرات یک نویسنده).

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



سوال و جواب چالشی #اوریانافالاچی با #آيت_الله_خمینی درمورد #حجاب

سوال- با این حجاب زنان چطور زنان شنا کنند
امام- به شما ربطی نداره.... حجاب برای زنان حسابی است.

فالاچی: خواهش می کنم امام ، باید هنوز از شما سوالات زیادی بکنم. مثلاً از این چادر که بر من پوشانده اند تا به خدمت شما برسم و شما به زور به زنان می پوشانید. به من بگویید چرا زنان را مجبور می کنید که خود را مخفی کنند در زیر پوششی که پوشیدن آن مشکل و بیهوده است؟ که با آن نه می شود حرکت کرد ، در حالی که همه زنان نشان داده اند که مثل مردان اند. مثل مردان مبارزه کردند، زندان کشیدند، شکنجه دیدند، و مثل مردان انقلاب کردند؟
امام: زنانی که انقلاب کرده اند، زنانی هستند که پوشش اسلامی داشته اند و یا دارند. نه زنان شیک پوش بزک کرده مثل شما، که این ور و آن ور می روند بدون پوشش و یک دو جین مرد را به دنبال خود می کشند. عروسکانی که بزک می کنند و به خیابان ها می آیند و سر و سینه و موی و فرم بدن خود را نشان می دهند، بر ضد شاه قیام نکردند. هیچ کار مفیدی انجام ندادند. نمی دانند خود را چگونه مفید قرار دهند. نه به صورت اجتماعی ، نه به صورت سیاسی و نه حتی به صورت حرفه ای و تخصصی و این بدین دلیل است که خود را به نمایش می گذارند، برای مردان و حواس پرتی می آورد و آزارشان می دهد، همچنین باعث حواس پرتی سایر زنان و آزار و حسرت آنان می شود.

فالاچی: صحیح نیست امام، در هر حال منظورم فقط یک پوشش نیست، بلکه چیزی است که باعث عقب افتادن زنان انقلاب می شود. همین زنان نمی توانند در دانشگاه با مردان تحصیل کنند و نه با مردان می توانند کار کنند، نه اینکه در دریا و استخر با مردان شنا کنند و یا جداگانه با چادر شیرجه بروند، راستی با چادر چگونه می شود شنا کرد؟

امام: تمام این مسائل ربطی به شما ندارد. رسوم و آداب ما به شما مربوط نیست. اگر پوشش اسلامی را دوست ندارید، مجبور نیستید بپوشید. برای اینکه پوشش اسلامی ، برای زنان و جوان حسابی است...

فالاچی: متشکرم. حالا که به من می گویید، زود برش می دارم. ولی به من بگویید زنی مثل من، که همیشه بین مردان زندگی کرده و مو سینه و گوش های خود را نشان می داده و در جبهه جنگ سربازان خوابیده، آیا به نظر شما یک زن بی اخلاق یا پیرزنی ناحسابی هستم؟

امام: این را وجدان شما می داند. من احوالات شخصی را قضاوت نمی کنم. نمی توانم بدانم که زندگی شما اخلاقی بوده یا غیر اخلاقی و یا چگونه با سربازان به سر برده اید. این چیزهایی که گفتم، در زندگی طولانی ام به این تجربه رسیده ام که اگر پوشش نباشد، زنان نمی توانند به نحو مفید و سالمی کار کنند و نه حتی مردان قوانین ما قوانین با ارزشی هستند.»

منبع: طلیعه انقلاب اسلامی، مصاحبه اوریانا فلانچی با حضرت امام ( ره) ، دوم مهرماه ۱۳۸۵ ، ص ۳۶۱- ۳۶۲
.



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#ﭼﺮﺍ_ﻣﺎ_ﺁﻧﻬﺎ_ﺷﺪﯾﻢ؟

ﭼﺮﺍ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻭﻥ ﻣﺘﻤﺎﺩﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﯿﻬﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺳﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩﮐﺎﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﺟﺶ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﺳﺮﺍﯾﺶﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﺭﻧﮓ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ، ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﯽ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩ .
ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﮐﻠﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﻮﺩ، ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ . ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻫﺴﺖ . ﻣﻦ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻧﺶ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎﯾﺶ ﺗﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ . ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯﯼ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺭﺳﺘﻢ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﺎﺟﺒﺨﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﯼ ﻭ ﺳﺮ ﮐﺸﯽ ﺟﺰﻭ ﺧﺼﯿﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﺒﻠﯽ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ گشتاسپ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺑﻮﺩ . ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﯼ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ، ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﯽ ﺩﻫﺪ :
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎ ﺑﺮﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﺘﻢ ﺑﺒﻨﺪ
ﻧﺒﻨﺪﺩ ﻣﺮﺍﺩﺳﺖ ، ﭼﺮﺥ ﺑﻠﻨﺪ .
ﺍﮔﺮ ﭼﺮﺥ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﺮﺍ ﮐﯿﻦ ﻧﯿﻮﺵ
ﺑﻪ ﮔﺮﺯ ﮔﺮﺍﻧﺶﺑﻤﺎﻟﻢ ﺩﻭ ﮔﻮﺵ .
ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ .ﺍﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ گشتاسپ.شاه ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺮﺥ ﻭ ﻓﻠﮏ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﯼ ﻣﺎﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﯼ ﺍﺳﺖ، ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺣﺘﯽ ﻣﺎﻭﺭﺍﯼ ﺯﻣﯿﻦ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﮔﻮﻫﺮ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻮﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺳﺎﺯﯼ . ﺷﮑﻮﻓﺎﯾﯽﮔﻮﻫﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﺶ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺭﺍﯼ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻣﯽ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺴﻢ ﺩﺭﻭﻏﻨﺪ . ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺭﺍﺳﺘﯿﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺩﮔﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ‏( ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﺪ ‏) ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ،ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻫﺮﯾﻤﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺩﻋﺎﯾﯽ ﺧﺪﺍﯾﯽ
ﺑﮑﻨﻨﺪ . ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﺪﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻨﺶ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺘﻬﺎﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .
ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯽ ﺭﻫﺎﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﯿﺰﺩﮐﻪ ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩ . ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﻥﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮔﯿﺘﯽ ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﭘﯿﺮﯼ ﮐﺎﻣﯿﺎﺏ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . " ﻭﺭ ﺟﻤﮑﺮﺩ " ﺑﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻨﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺰﻧﺪﯼ ﺩﺭ "ﺧﺮﺩﺍﺩ " ﻭ " ﻣﺮﺩﺍﺩ " ﺯﯾﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪ . ‏(ﺧﺮﺩﺍﺩ =ﺧﻮﺷﺰﺳﺘﯽ ﻭﺧﻮﺷﺒﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺩ= ﺩﯾﺮﺯﯾﺴﺘﯽ ﻭ ﺑﯽ ﻣﺮﮔﯽ ‏) . ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻬﺮﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺒﺐ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﯾﺎﻥ ﻭ. نمﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺷﻮﺩ . ﺑﺎ ﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﯿﻢ ﺷﻮﺩ . ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﻏﺮﻭﺭ
ﭘﯿﺸﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ " ﻣﻨﯽ " ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . " ﻣﻨﯿﺪﻥ " ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯿﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺟﺮﻡ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .
ﺭﺳﺘﻢ ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺸﮑﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﻫﺎﻣﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺭﻫﺎﻧﺪ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ " ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﮔﻮﻧﻪ " ﻣﯽ ﺩﻫﺪ . ﭼﺸﻢﺧﻮﺭﺷﯿﺪﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺑﯿﻨﺎﺋﯿﺶ ﺭﺍ . ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ
ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮊﺭﻑ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﯽ
ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﻭ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﻫﺪﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ .
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻝ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩﮐﺎﻣﮕﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﯽ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻞ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺣﻖ ﺑﻪ
ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﯽ ﭼﻮﻥ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ ﺩﻡ ﺍﺯﻭﺣﺪﺗﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ . ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎﻧﯿﺰ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻐﺰ ﻋﻠﯿﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺍﺳﺖ . ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﻫﻤﭙﺮﺳﯽ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﻧﺪ .ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﭼﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﯾﺪﻩ ﺁﻟﻬﺎﯾﺶ ﭼﻪ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭبﻌﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ .
‏( ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﯾﺎﻓﺘﻬﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ﺟﻤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺣﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . )


#حمزه_حسین_زاده



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اگرچه

#اگرچه... ولی... (به زبان ساده): هر کجا اگرچه یا مرادفهای آن (گرچه، هرچند، بااینکه، با آنکه، گو اینکه، ...) در عبارتی به کار رود، استفاده‌ی ولی و مرادفهای آن (اما، با این همه، مع‌هذا، مع‌ذلک، لکن، لیکن، ولیکن، ...) خلاف منطق است. مثلاً به جای این جمله‌ی غلط: «اگرچه ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست»، یکی از دو جمله‌ی زیر را باید گفت:

- اگرچه ثروتمند است، خوشبخت نیست.
- ثروتمند است، ولی خوشبخت نیست.

اما در متون کهن عبارات متعددی می‌توان یافت که این قاعده در آنها مراعات نشده است. بنابراین نمی‌توان استعمال «ولی» را به طور کامل غلط دانست. اما بهتر است از استعمال آن خودداری شود.

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️