کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مجموع آثار برگزیدگان دوره اول جایزه فرشته با عنوان «قصه های دهه شصت» با مقدمه ابراهیم حقیقی بالاخره توسط نشر هرمس منتشر شد. لیلی گلستان ویراستار کتاب و ابراهیم حقیقی طراح جلد آن است.
داستان «سفر به ماه» نوشته محمدرضا امانی برنده اولین دوره جایزه فرشته و همچنین داستان های «لبِ جیحون» از مصطفی انصافی، «شرح متن» از ساسان شیبانی نژاد، «به اندازه یک گردوی مظلوم» از مجتبی فدایی، «تابوت خالی» از فاطمه مهدوی پور، «لبخند بزن» از الهام نظری، «محله کمونیست ها» از امیررضا جلائیان، «کولی های خیابان ستارخان» از فرشاد موسی زاده، «مرگ گنجشک ها در سه اپیزود» از محسن کاکاوند و «گوجه ربی» از مرتضی برزگر ده داستان این مجموعه را تشکیل می دهند.
#فرشاد_موسی_زاده
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
مجموع آثار برگزیدگان دوره اول جایزه فرشته با عنوان «قصه های دهه شصت» با مقدمه ابراهیم حقیقی بالاخره توسط نشر هرمس منتشر شد. لیلی گلستان ویراستار کتاب و ابراهیم حقیقی طراح جلد آن است.
داستان «سفر به ماه» نوشته محمدرضا امانی برنده اولین دوره جایزه فرشته و همچنین داستان های «لبِ جیحون» از مصطفی انصافی، «شرح متن» از ساسان شیبانی نژاد، «به اندازه یک گردوی مظلوم» از مجتبی فدایی، «تابوت خالی» از فاطمه مهدوی پور، «لبخند بزن» از الهام نظری، «محله کمونیست ها» از امیررضا جلائیان، «کولی های خیابان ستارخان» از فرشاد موسی زاده، «مرگ گنجشک ها در سه اپیزود» از محسن کاکاوند و «گوجه ربی» از مرتضی برزگر ده داستان این مجموعه را تشکیل می دهند.
#فرشاد_موسی_زاده
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
پدربزرگم میگفت:
هر کسی باید وقت مُردن یه چیزی پشت سرش باقی بذاره. یه بچه یا یه کتاب یا یه نقاشی یا یه خونه یا یه دیوار یا یه جفت کفش یا یه باغ سرسبز.
یه چیزی که دستات یه جوری لمسش کرده باشه. اینجوری وقتی مُردی روحت یه جایی برای رفتن داره و وقتی مردم به اون درخت یا گلی که کاشتی نگاه میکنن، تو رو میبینن.
میگفت، مهم نیست که چی کار کردی، تا وقتی که یه چیزی رو نسبت به قبلش تغییر بدی و به شکلی که خودت دوست داری، دربیاری. میگفت، فرق بین مردی که فقط چمنا رو کوتاه میکنه و یه باغبون واقعی تو شیوه لمس کردن درختا و گُلاس. کسی که چمنا رو کوتاه میکنه احتمالاً قبل از کارش هیچ وقت کنار چمنا نبوده و اما باغبون عمری رو پای درختا و گلا گذاشته.
#ری_بردبری
#فارنهایت_۴۵۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
پدربزرگم میگفت:
هر کسی باید وقت مُردن یه چیزی پشت سرش باقی بذاره. یه بچه یا یه کتاب یا یه نقاشی یا یه خونه یا یه دیوار یا یه جفت کفش یا یه باغ سرسبز.
یه چیزی که دستات یه جوری لمسش کرده باشه. اینجوری وقتی مُردی روحت یه جایی برای رفتن داره و وقتی مردم به اون درخت یا گلی که کاشتی نگاه میکنن، تو رو میبینن.
میگفت، مهم نیست که چی کار کردی، تا وقتی که یه چیزی رو نسبت به قبلش تغییر بدی و به شکلی که خودت دوست داری، دربیاری. میگفت، فرق بین مردی که فقط چمنا رو کوتاه میکنه و یه باغبون واقعی تو شیوه لمس کردن درختا و گُلاس. کسی که چمنا رو کوتاه میکنه احتمالاً قبل از کارش هیچ وقت کنار چمنا نبوده و اما باغبون عمری رو پای درختا و گلا گذاشته.
#ری_بردبری
#فارنهایت_۴۵۱
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
تنها یک سرنوشت محتوم وجود دارد و آن "مرگ" است.
جز این " جبر" دیگری نیست.
در فاصلهی زمانی میان تولد و مرگ، هیچ چیز از پیش تعیین شده نیست. همه چیز را میتوان تغییر داد.
می توان جنگ را متوقف کرد و حتی صلح را حفظ کرد ... فقط به این شرط که بخواهی و همیشه بخواهی.
#آلبر_کامو
#یادداشتها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
تنها یک سرنوشت محتوم وجود دارد و آن "مرگ" است.
جز این " جبر" دیگری نیست.
در فاصلهی زمانی میان تولد و مرگ، هیچ چیز از پیش تعیین شده نیست. همه چیز را میتوان تغییر داد.
می توان جنگ را متوقف کرد و حتی صلح را حفظ کرد ... فقط به این شرط که بخواهی و همیشه بخواهی.
#آلبر_کامو
#یادداشتها
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#مسئله_خیر_شر، همچون مسئله جبر و اختیار از پیچیده ترین مسائل فلسفی و کلامی هستند.
در باورمندی اسلامی نظریه نظام اصلح جهان بسیار پررنگ است. بر طبق این نظریه عالم هستی بر بهترین شکل ممکن، آفریده شده و همواره بر بهترین حالت ممکن، تدبیر می شود. در این تفکر جهان خیر مطلق است و شری در آن راه نیست.
نظر آگوستین به این نظریه بسیار نزدیک است. در ادامه مثالی برای درک بهتر موضوع مطرح می شود.
شرترین مسئله ای که هر کدام از ما سراغ داریم مسئله مرگ است. اما فکر کنید که مرگ نباشد، چه اتفاقی می افتد! جهان بدون مرگ فاجعه است. با این دید هر شری فی نفسه خیر است.
از طرفی در دیدگاه اسپینوزا که اتفاقا تحت تاثیر مکاتب شرقی بوده خیر و شر، نسبی هستند و بازبسته به نوع انسان است و با تغییر زاویه دید، یعنی نگاه جامع، خیر و شری وجود ندارد و........
اما در برهان شر، که اصولا برای اثبات عدم وجود خدا به کار می رود، وجود شر را با خدا در تناقض می بینند، و بنابر اصل تناقض تنها یکی از این دو قضیه میتواند درست باشد؛ از آنجا که در وجود شر شکی نیست، صدق قضیه دوم، مستلزم نادرست بودن قضیه نخست است؛ بنابراین خدا نمیتواند وجود داشته باشد. دیوید هیوم و داوکینز از برجسته ترین چهره هایی هستند که به این نظریه پرداخته اند.
بیانی استنتاجی برهان شر دیوید هیوم:
1خدا وجود دارد. (فرض اولیه)
2خدا قادر و عالم مطلق است. (تعریف خدا)
3خدا کریم و مهربان مطلق است. (تعریف خدا)
4موجودی که مطلقاً کریم و مهربان باشد با هر بدی و شر مطلقاً مخالف است. (تعریف مهربان مطلق)
5موجودی که مطلقاً کریم و مهربان باشد در صورت اطلاع از وجود شر و توانایی نابود کردن، آن شر را بلافاصله نابود میکند. (نتیجهگیری از گزاره ۴)
6خدا با هر بدی و شر مخالف است. (نتیجهگیری از گزاره ۳ و ۴)
7خدا آنی میتواند شر را به طور کامل نابود کند. (نتیجهگیری از گزاره ۲)
8نتیجه شر و بدی هرچه که باشد خدا میتواند بدون متوسل شدن به شر به آن دست یابد. (نتیجهگیری از گزاره ۲)
9خدا دلیلی برای نابود نکردن شر ندارد. (نتیجهگیری از گزاره ۷٫۱)
10خدا دلیلی برای بلافاصله عمل نکردن ندارد. (نتیجهگیری از گزاره ۵)
11خدا شر را به طور کامل و آنی نابود میکند. (نتیجهگیری از گزاره ۶، ۷٫۲ و ۷٫۳)
12شر وجود داشتهاست، وجود دارد و وجود خواهد داشت. (فرض اولیه)
13گزارههای ۸ و ۹ متناقض هستند؛
بنابراین یکی از فروض اولیه نادرست هستند. به این معنی که یا خدا وجود ندارد. یا شر وجود ندارد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#مسئله_خیر_شر، همچون مسئله جبر و اختیار از پیچیده ترین مسائل فلسفی و کلامی هستند.
در باورمندی اسلامی نظریه نظام اصلح جهان بسیار پررنگ است. بر طبق این نظریه عالم هستی بر بهترین شکل ممکن، آفریده شده و همواره بر بهترین حالت ممکن، تدبیر می شود. در این تفکر جهان خیر مطلق است و شری در آن راه نیست.
نظر آگوستین به این نظریه بسیار نزدیک است. در ادامه مثالی برای درک بهتر موضوع مطرح می شود.
شرترین مسئله ای که هر کدام از ما سراغ داریم مسئله مرگ است. اما فکر کنید که مرگ نباشد، چه اتفاقی می افتد! جهان بدون مرگ فاجعه است. با این دید هر شری فی نفسه خیر است.
از طرفی در دیدگاه اسپینوزا که اتفاقا تحت تاثیر مکاتب شرقی بوده خیر و شر، نسبی هستند و بازبسته به نوع انسان است و با تغییر زاویه دید، یعنی نگاه جامع، خیر و شری وجود ندارد و........
اما در برهان شر، که اصولا برای اثبات عدم وجود خدا به کار می رود، وجود شر را با خدا در تناقض می بینند، و بنابر اصل تناقض تنها یکی از این دو قضیه میتواند درست باشد؛ از آنجا که در وجود شر شکی نیست، صدق قضیه دوم، مستلزم نادرست بودن قضیه نخست است؛ بنابراین خدا نمیتواند وجود داشته باشد. دیوید هیوم و داوکینز از برجسته ترین چهره هایی هستند که به این نظریه پرداخته اند.
بیانی استنتاجی برهان شر دیوید هیوم:
1خدا وجود دارد. (فرض اولیه)
2خدا قادر و عالم مطلق است. (تعریف خدا)
3خدا کریم و مهربان مطلق است. (تعریف خدا)
4موجودی که مطلقاً کریم و مهربان باشد با هر بدی و شر مطلقاً مخالف است. (تعریف مهربان مطلق)
5موجودی که مطلقاً کریم و مهربان باشد در صورت اطلاع از وجود شر و توانایی نابود کردن، آن شر را بلافاصله نابود میکند. (نتیجهگیری از گزاره ۴)
6خدا با هر بدی و شر مخالف است. (نتیجهگیری از گزاره ۳ و ۴)
7خدا آنی میتواند شر را به طور کامل نابود کند. (نتیجهگیری از گزاره ۲)
8نتیجه شر و بدی هرچه که باشد خدا میتواند بدون متوسل شدن به شر به آن دست یابد. (نتیجهگیری از گزاره ۲)
9خدا دلیلی برای نابود نکردن شر ندارد. (نتیجهگیری از گزاره ۷٫۱)
10خدا دلیلی برای بلافاصله عمل نکردن ندارد. (نتیجهگیری از گزاره ۵)
11خدا شر را به طور کامل و آنی نابود میکند. (نتیجهگیری از گزاره ۶، ۷٫۲ و ۷٫۳)
12شر وجود داشتهاست، وجود دارد و وجود خواهد داشت. (فرض اولیه)
13گزارههای ۸ و ۹ متناقض هستند؛
بنابراین یکی از فروض اولیه نادرست هستند. به این معنی که یا خدا وجود ندارد. یا شر وجود ندارد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
برگهای کتاب، به منزله بالهایی هستند که روح ما را به عالم روشنایی پرواز میدهند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#روزی_که_اسبها_میریزند
"روز اسبریزی" نام داستان کوتاهی از مجموعه ی 'یوزپلنگانی که با من دویدهاند' نوشته ی "بیژن نجدی" است.
نجدی متولد ۱۳۲۰ و متوفی ۱۳۷۶ است، نویسنده ای که برای داستان کوتاه "یوزپلنگانی که با من دویدهاند" در سال ۱۳۷۳ برنده ی جایزه ی ادبی گردون شد.
داستان "روز اسبریزی" روایت اسبی است که در مسابقه ای محلی از دیگر اسبان پیشی می گیرد و صاحبش قالان خان یک زین و پوستین برنده می شود. قالان خان اسب را به گردش می برد و راضی است. اما آسیه -دختر نوجوان قالان خان- وقتی برای خشک کردن اسب به طویله می آید، بدون زین و دهنه سوار اسب میشود و در دهکده می تازد. قالان خان نگران سلامت دختر است، اما اسب مزه ی آزادی و رها شدن را چشیده است...
داستان با این اتفاقات شکل می گیرد. توصیفات خواندنی و بکر نجدی که از زبان اسب بیان میشود، خواننده را سر شوق می آورد. تغییر مکرر و مداوم زاویه ی دید داستان (اسب،دختر) خواننده را به چالشی جدی دعوت می کند. تقابل های دوتایی، آنگونه که فردیناند دو سوسور بیان کرده و بعدتر ژاک دریدا آن را تکمیل (به عقیده ی نویسنده این متن) کرد، به خوبی در این داستان مشهود اند. تقابل هایی که شاید شاخص ترین آنها تقابل انسان/حیوان یا به بیان دقیق تر انسان/طبیعت باشد. تقابلی که با خواندن نقدی شالوده شکن، بر اساس نظریات دریدا نوشته ی حمید عبداللهیان و فرنوش فرهمند، ما را به درک دقیق تری از متن داستان می رساند. داستانی که بدون شک تا مدت ها، حرف برای گفتن دارد.
#امید_خواجوی_نیا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#روزی_که_اسبها_میریزند
"روز اسبریزی" نام داستان کوتاهی از مجموعه ی 'یوزپلنگانی که با من دویدهاند' نوشته ی "بیژن نجدی" است.
نجدی متولد ۱۳۲۰ و متوفی ۱۳۷۶ است، نویسنده ای که برای داستان کوتاه "یوزپلنگانی که با من دویدهاند" در سال ۱۳۷۳ برنده ی جایزه ی ادبی گردون شد.
داستان "روز اسبریزی" روایت اسبی است که در مسابقه ای محلی از دیگر اسبان پیشی می گیرد و صاحبش قالان خان یک زین و پوستین برنده می شود. قالان خان اسب را به گردش می برد و راضی است. اما آسیه -دختر نوجوان قالان خان- وقتی برای خشک کردن اسب به طویله می آید، بدون زین و دهنه سوار اسب میشود و در دهکده می تازد. قالان خان نگران سلامت دختر است، اما اسب مزه ی آزادی و رها شدن را چشیده است...
داستان با این اتفاقات شکل می گیرد. توصیفات خواندنی و بکر نجدی که از زبان اسب بیان میشود، خواننده را سر شوق می آورد. تغییر مکرر و مداوم زاویه ی دید داستان (اسب،دختر) خواننده را به چالشی جدی دعوت می کند. تقابل های دوتایی، آنگونه که فردیناند دو سوسور بیان کرده و بعدتر ژاک دریدا آن را تکمیل (به عقیده ی نویسنده این متن) کرد، به خوبی در این داستان مشهود اند. تقابل هایی که شاید شاخص ترین آنها تقابل انسان/حیوان یا به بیان دقیق تر انسان/طبیعت باشد. تقابلی که با خواندن نقدی شالوده شکن، بر اساس نظریات دریدا نوشته ی حمید عبداللهیان و فرنوش فرهمند، ما را به درک دقیق تری از متن داستان می رساند. داستانی که بدون شک تا مدت ها، حرف برای گفتن دارد.
#امید_خواجوی_نیا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موهايت را زنداني ميكنند با كهنه اي سياه
كهنه اي كه نه روي سر تو
كه داخل سر آنهاست
دلت آزاد بانو انديشه ات شاد
لبخند بزن
برق چشمانت را به چه زنجيري خواهند بست؟
#بصیر_احمدي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موهايت را زنداني ميكنند با كهنه اي سياه
كهنه اي كه نه روي سر تو
كه داخل سر آنهاست
دلت آزاد بانو انديشه ات شاد
لبخند بزن
برق چشمانت را به چه زنجيري خواهند بست؟
#بصیر_احمدي
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#فلسفه #اخلاق #گزیده_کتاب
سایر فلاسفه ی اخلاق غالبا دراین باره با کانت همداستان اند که نفع شخصی انگیزه ای شایسته برای عمل اخلاقی نیست.اما بسیاری از فلاسفه ی اخلاق در مدعای او دایر بر این که وجود یا عدم احساساتی نظیر رحم و شفقت در شخصی که دست به عمل می زند ربطی به ارزیابی اخلاقی ما درباره ی اعمال او ندارد به دیده ی انکار می نگرند. به هر روی،نظر کانت این است که یگانه انگیزه ی قابل قبول برای عمل اخلاقی،حس تکلیف است. یکی از دلایلی که نشان می دهد چرا کانت در خصوص اعمال تا این پایه انگیزه ها را،به جای نتایج آنها،در کانون توجه خود قرار می داد این است که او معتقد بود همه ی انسانها می توانند به زیور اخلاق آراسته شوند.از آنجا که عقل حکم می کند که ما را تنها در قبال اعمالی اخلاقا مسئول بدانند که بر آنها اختیاری داشته باشیم-یا،به قول کانت،از آنجایی که بایستن مستلزم توانستن است - و نیز بدان جهت که نتایج اعمال غالبا از اختیار ما خارج است،این نتایج را نمی توان تعیین کننده یا ذاتی اخلاقی بودن یا حیث اخلاقی دانست.از باب مثال،اگر من،از سر حس تکلیف،تلاش کنم کودکی را که در حال غرق شدن است نجات بدهم،ولی دست بر قضا آن کودک را غرق کنم،عمل مرا می توان همچنان عملی اخلاقی دانست زیرا انگیزه های من صواب بوده اند:در این مورد،نتایج عمل من مصیبت بار بوده،ولی دخلی به ارزش اخلاقی کارم نداشته است.
#نایجل_واربرتون
ترجمه: #مسعود_علیا
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
#فلسفه #اخلاق #گزیده_کتاب
سایر فلاسفه ی اخلاق غالبا دراین باره با کانت همداستان اند که نفع شخصی انگیزه ای شایسته برای عمل اخلاقی نیست.اما بسیاری از فلاسفه ی اخلاق در مدعای او دایر بر این که وجود یا عدم احساساتی نظیر رحم و شفقت در شخصی که دست به عمل می زند ربطی به ارزیابی اخلاقی ما درباره ی اعمال او ندارد به دیده ی انکار می نگرند. به هر روی،نظر کانت این است که یگانه انگیزه ی قابل قبول برای عمل اخلاقی،حس تکلیف است. یکی از دلایلی که نشان می دهد چرا کانت در خصوص اعمال تا این پایه انگیزه ها را،به جای نتایج آنها،در کانون توجه خود قرار می داد این است که او معتقد بود همه ی انسانها می توانند به زیور اخلاق آراسته شوند.از آنجا که عقل حکم می کند که ما را تنها در قبال اعمالی اخلاقا مسئول بدانند که بر آنها اختیاری داشته باشیم-یا،به قول کانت،از آنجایی که بایستن مستلزم توانستن است - و نیز بدان جهت که نتایج اعمال غالبا از اختیار ما خارج است،این نتایج را نمی توان تعیین کننده یا ذاتی اخلاقی بودن یا حیث اخلاقی دانست.از باب مثال،اگر من،از سر حس تکلیف،تلاش کنم کودکی را که در حال غرق شدن است نجات بدهم،ولی دست بر قضا آن کودک را غرق کنم،عمل مرا می توان همچنان عملی اخلاقی دانست زیرا انگیزه های من صواب بوده اند:در این مورد،نتایج عمل من مصیبت بار بوده،ولی دخلی به ارزش اخلاقی کارم نداشته است.
#نایجل_واربرتون
ترجمه: #مسعود_علیا
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
📝 پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
⁉️ اینکه #مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
📝 پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
⁉️ اینکه #مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴آتش گشودن
#آتش_گشودن: این ترکیب جعلی که ترجمهی لفظ به لفظ ouvrir le feu فرانسوی و to open fire انگلیسی است از ساختههای دستگاه لغتسازی ارتش است و خبرگزاریها مدام آن را به کار میبرند: «سربازان به روی جمعیت آتش گشودند و عدهای را زخمی کردند.» اما هیچ نیازی به ساختن چنین ترکیبی نبوده است، زیرا برای بیان این معنی در فارسی اصطلاحات فراوانی هست که هم در نوشتار و هم در گفتار به کار میرود، مانند آتش کردن، بهآتش بستن، تیراندازی کردن، شلیک کردن. (ارتش فقط به منظور طرد کلمات عربی، تعدادی واژه و ترکیب بیهودهی دیگر نیز ساخته است، مانند ترابری، تک، پاتک، آفند، پدافند و جز اینها.)
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴آتش گشودن
#آتش_گشودن: این ترکیب جعلی که ترجمهی لفظ به لفظ ouvrir le feu فرانسوی و to open fire انگلیسی است از ساختههای دستگاه لغتسازی ارتش است و خبرگزاریها مدام آن را به کار میبرند: «سربازان به روی جمعیت آتش گشودند و عدهای را زخمی کردند.» اما هیچ نیازی به ساختن چنین ترکیبی نبوده است، زیرا برای بیان این معنی در فارسی اصطلاحات فراوانی هست که هم در نوشتار و هم در گفتار به کار میرود، مانند آتش کردن، بهآتش بستن، تیراندازی کردن، شلیک کردن. (ارتش فقط به منظور طرد کلمات عربی، تعدادی واژه و ترکیب بیهودهی دیگر نیز ساخته است، مانند ترابری، تک، پاتک، آفند، پدافند و جز اینها.)
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تاملی_درباره_نهیلیسم (با تٲکید بر نیچه و نقد او بر سقراط)
سقراط می گفت: «زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد». اما از نظر نیچه، آزمودنِ زندگی، اگر مفید هم باشد، اساساً، ممکن نیست. چراکه برای آزمودن هر پدیده ای، اولاً باید بیرون از آن پدیده بود و فاصله ای با آن داشت، ثانیاً، باید محک و معیاری ماسوا و مستقل از آن پدیده داشت تا به واسطهٔ آن، امکانِ سنجش و آزمون فراهم آید. «فاصله مندی» و «واسطه مندی» پیش شرطِ تحقّقِ هر سنجشی است. بنابراین، برای سنجش زندگی، نیز، اولاً، باید بیرون زندگی ایستاد؛ ثانیاً، باید سنجه ای فرای زندگی، دستِ کم، ورای آن فراهم کرد. اما آیا تحقّق این شروط ممکن است؟
آدمی خود در حیات محاط شده و جزئی از آن است. فاصله گرفتن یک جزء از اجزاء دیگر، و به یک معنا، فاصله گرفتن یک جزء از خویش ممکن است؛ اما فاصله گرفتن یک جزء از کل ناممکن است. از سوی دیگر، هر سنجه ای که برای سنجش زندگی در نظر گرفته شود، اگر خود تبارشناسی شود، آشکار خواهد شد که پیشاپیش وامدار زندگی و از تبار زندگی است؛ از قبل زندگی بوده و اکنون نیز از قِبَلِ زندگی است که شده آنچه که هست.
هیچ چیزی ـ حتی مرگ ـ مقابل زندگی نیست و زندگی هم در قِبال هیچ چیز مسٶول نیست. «زندگی تنها به خود حساب پس می دهد، اما همهٔ ایده ها و پدیده ها باید به زندگی حساب پس دهند.» پارهٔ اول این اندیشه را در جمله ای نغز از مونتنی می توان یافت: «بگذار زندگی پاسخ خود باشد.»
(این جمله مونتنی بسیار مورد علاقهٔ ویرجینیا وولف بود) پارهٔ دوم آن را نیز می توان، تعبیری برای این جملهٔ ژرف کافکا دانست: «در رویارویی خودت با جهان [زندگی]، همیشه، جانبِ جهان را بگیر!»
به همان معنا که هیچ نقطه ای ارشمیدسی وجود ندارد که با تکیه بر آن بتوان جهان را جا به جا کرد، هیچ ترازویی نیز بیرون زندگی نیست که بتوان بر پایهٔ آن زندگی را وزن کرد. زندگی خود معیار برای آزمون و سنجش همهٔ پدیده هایی است که آنها را فراگرفته است. از این رو، میزانِ اعتبار هر معیاری به میزانِ سرشاری آن از زندگی است. بنابراین، نیچه می تواند به سقراط که «عقل» را معیارِ سنجشِ همه چیز در زندگی، و همچنین خود زندگی می دانست، انتقاد کند. از نظر نیچه، شاید بتوان داوری و سنجش عقل را نسبت به دیگر اجزاء زندگی، با قیود و شروطی، پذیرفت و برای آن اعتبار نسبی قائل شد، اما عقل در داوری زندگی هیچ اعتبار ندارد و باید از او خلعِ یَد کرد. قدرتِ مانور عقل درون زندگی است، و نه درباره، و در برابرِ زندگی.
از نظر نیچه، داوری عقلانی، و ایضاً اخلاقیِ زندگی، معلول ذهن های علیل و جان های جبون است. داوری عقلانی و اخلاقیِ زندگی، یک توهّمِ نهیلیستی است؛ نظراً بی پایه و عملاً پر مُخاطره است. زندگی فراسوی درست و خطا، و فراسوی خیر و شرّ است. این است معنای این سخن نیچه که «جهان نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ عقلانی و نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ اخلاقی قابل توجیه نیست.» عقل ـ چه عقلِ نظری و چه عقلِ عملی (وجدان) ـ چیزی بیرون از زندگی نیست و اعتبار خود او نیز نهایتاً منوط و مشروط به زندگی است.
ادامه👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تاملی_درباره_نهیلیسم (با تٲکید بر نیچه و نقد او بر سقراط)
سقراط می گفت: «زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد». اما از نظر نیچه، آزمودنِ زندگی، اگر مفید هم باشد، اساساً، ممکن نیست. چراکه برای آزمودن هر پدیده ای، اولاً باید بیرون از آن پدیده بود و فاصله ای با آن داشت، ثانیاً، باید محک و معیاری ماسوا و مستقل از آن پدیده داشت تا به واسطهٔ آن، امکانِ سنجش و آزمون فراهم آید. «فاصله مندی» و «واسطه مندی» پیش شرطِ تحقّقِ هر سنجشی است. بنابراین، برای سنجش زندگی، نیز، اولاً، باید بیرون زندگی ایستاد؛ ثانیاً، باید سنجه ای فرای زندگی، دستِ کم، ورای آن فراهم کرد. اما آیا تحقّق این شروط ممکن است؟
آدمی خود در حیات محاط شده و جزئی از آن است. فاصله گرفتن یک جزء از اجزاء دیگر، و به یک معنا، فاصله گرفتن یک جزء از خویش ممکن است؛ اما فاصله گرفتن یک جزء از کل ناممکن است. از سوی دیگر، هر سنجه ای که برای سنجش زندگی در نظر گرفته شود، اگر خود تبارشناسی شود، آشکار خواهد شد که پیشاپیش وامدار زندگی و از تبار زندگی است؛ از قبل زندگی بوده و اکنون نیز از قِبَلِ زندگی است که شده آنچه که هست.
هیچ چیزی ـ حتی مرگ ـ مقابل زندگی نیست و زندگی هم در قِبال هیچ چیز مسٶول نیست. «زندگی تنها به خود حساب پس می دهد، اما همهٔ ایده ها و پدیده ها باید به زندگی حساب پس دهند.» پارهٔ اول این اندیشه را در جمله ای نغز از مونتنی می توان یافت: «بگذار زندگی پاسخ خود باشد.»
(این جمله مونتنی بسیار مورد علاقهٔ ویرجینیا وولف بود) پارهٔ دوم آن را نیز می توان، تعبیری برای این جملهٔ ژرف کافکا دانست: «در رویارویی خودت با جهان [زندگی]، همیشه، جانبِ جهان را بگیر!»
به همان معنا که هیچ نقطه ای ارشمیدسی وجود ندارد که با تکیه بر آن بتوان جهان را جا به جا کرد، هیچ ترازویی نیز بیرون زندگی نیست که بتوان بر پایهٔ آن زندگی را وزن کرد. زندگی خود معیار برای آزمون و سنجش همهٔ پدیده هایی است که آنها را فراگرفته است. از این رو، میزانِ اعتبار هر معیاری به میزانِ سرشاری آن از زندگی است. بنابراین، نیچه می تواند به سقراط که «عقل» را معیارِ سنجشِ همه چیز در زندگی، و همچنین خود زندگی می دانست، انتقاد کند. از نظر نیچه، شاید بتوان داوری و سنجش عقل را نسبت به دیگر اجزاء زندگی، با قیود و شروطی، پذیرفت و برای آن اعتبار نسبی قائل شد، اما عقل در داوری زندگی هیچ اعتبار ندارد و باید از او خلعِ یَد کرد. قدرتِ مانور عقل درون زندگی است، و نه درباره، و در برابرِ زندگی.
از نظر نیچه، داوری عقلانی، و ایضاً اخلاقیِ زندگی، معلول ذهن های علیل و جان های جبون است. داوری عقلانی و اخلاقیِ زندگی، یک توهّمِ نهیلیستی است؛ نظراً بی پایه و عملاً پر مُخاطره است. زندگی فراسوی درست و خطا، و فراسوی خیر و شرّ است. این است معنای این سخن نیچه که «جهان نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ عقلانی و نه به مثابهٔ یک پدیدهٔ اخلاقی قابل توجیه نیست.» عقل ـ چه عقلِ نظری و چه عقلِ عملی (وجدان) ـ چیزی بیرون از زندگی نیست و اعتبار خود او نیز نهایتاً منوط و مشروط به زندگی است.
ادامه👇👇👇
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
کانت به ما آموخت «عقل ـ به زبان او «فاهمه» ـ تنها می تواند پدیده های درون - جهانی (تجربه پذیر) را تصوّر کند و بشناسد.» نیچه می تواند بگوید «عقل تنها می تواند پدیده - های درون - جهانی را بسنجد و ارزش گذاری کند.» ویتگنشتاین می گفت «مرزهای جهانم را نمی توانم بکِشم، ولی مرزهای درون جهانم را چرا» نیچه می تواند بگوید «ارزش جهانم را نمی توانم معین کنم، ولی ارزش های درون جهانم را چرا.»
از نظر نیچه، نه تنها می توان، ایده ها و پدیده های مختلف «در زندگی» را قضاوت و ارزش گذاری کرد بلکه باید چنین کرد. اساساً نهیلیسم نتیجهٔ غیابِ این قضاوت های ضروری و فقدان شعور متناسب با آن است. «زندگی فراموشی» و سست شدنِ حاکمیتِ زندگی، به بی ارزش شدنِ والاترین ارزشها و ارزش شدنِ پست ترین ارزشها می انجامد. باری، همه چیز به زندگی مشروط، با زندگی مشروع، و در برابر زندگی مسٶول است.
تبارشناسی نیچه را می توان اینگونه نیز تعبیر کرد که هیچ محکِ ناب و منزّهی [از زندگی] وجود ندارد. هر ایده و پدیده ای که مدّعی است که در او غش [به زندگی] نیست، کافی است که محکِ زندگی به میان آید تا سیه رو شود. در سنجش هر پدیده ای، به ویژه پدیده ای که به نوعی خود را معیار معرفی می کند، می بایست دید که آن پدیده تا چه میزان «زندگی بخش» و «زندگی ساز» است و تا چه میزان «زندگی پوش» و «زندگی ستیز»؛ تا چه اندازه به پویایی و شکوفایی زندگی کمک می کند و تا چه اندازه مایهٔ رخوت و فَترت در زندگی است. اشاره شد برای نیچه آن معیار حتی می تواند «اخلاق» باشد. اخلاق هم فقط تا آنجا که زندگی فراموش نباشد، اعتبار و حقانیت دارد. نیچه می خواهد از سلطهٔ اخلاق هم رها شود و به فراسوی خیر و شرّ سفر کند.
#مسعود_زنجانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانت به ما آموخت «عقل ـ به زبان او «فاهمه» ـ تنها می تواند پدیده های درون - جهانی (تجربه پذیر) را تصوّر کند و بشناسد.» نیچه می تواند بگوید «عقل تنها می تواند پدیده - های درون - جهانی را بسنجد و ارزش گذاری کند.» ویتگنشتاین می گفت «مرزهای جهانم را نمی توانم بکِشم، ولی مرزهای درون جهانم را چرا» نیچه می تواند بگوید «ارزش جهانم را نمی توانم معین کنم، ولی ارزش های درون جهانم را چرا.»
از نظر نیچه، نه تنها می توان، ایده ها و پدیده های مختلف «در زندگی» را قضاوت و ارزش گذاری کرد بلکه باید چنین کرد. اساساً نهیلیسم نتیجهٔ غیابِ این قضاوت های ضروری و فقدان شعور متناسب با آن است. «زندگی فراموشی» و سست شدنِ حاکمیتِ زندگی، به بی ارزش شدنِ والاترین ارزشها و ارزش شدنِ پست ترین ارزشها می انجامد. باری، همه چیز به زندگی مشروط، با زندگی مشروع، و در برابر زندگی مسٶول است.
تبارشناسی نیچه را می توان اینگونه نیز تعبیر کرد که هیچ محکِ ناب و منزّهی [از زندگی] وجود ندارد. هر ایده و پدیده ای که مدّعی است که در او غش [به زندگی] نیست، کافی است که محکِ زندگی به میان آید تا سیه رو شود. در سنجش هر پدیده ای، به ویژه پدیده ای که به نوعی خود را معیار معرفی می کند، می بایست دید که آن پدیده تا چه میزان «زندگی بخش» و «زندگی ساز» است و تا چه میزان «زندگی پوش» و «زندگی ستیز»؛ تا چه اندازه به پویایی و شکوفایی زندگی کمک می کند و تا چه اندازه مایهٔ رخوت و فَترت در زندگی است. اشاره شد برای نیچه آن معیار حتی می تواند «اخلاق» باشد. اخلاق هم فقط تا آنجا که زندگی فراموش نباشد، اعتبار و حقانیت دارد. نیچه می خواهد از سلطهٔ اخلاق هم رها شود و به فراسوی خیر و شرّ سفر کند.
#مسعود_زنجانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#دو_نشانه_متعصبان:
«تعصب» که در ادبیات دینی به آن «جاهلیت» هم میگویند، شایعترین بیماری فکری در جوامع عقبافتاده است. درمان آن نیز بسیار دشوار است؛ چون هیچ کس خود را متعصب نمیداند. تعصب، چیزی است که ما آن را همیشه در دیگری میبینیم و دیگری در ما. ما نمیتوانیم به او ثابت کنیم که متعصب است و او نیز نمیتواند تعصب ما را به ما نشان دهد. اما دو ویژگی مهم در انسانهای متعصب وجود دارد که خوشبختانه تا حدی قابل اندازهگیری است و از این راه میتوان میزان و مقدار تعصب را در انسانها حدس زد:
☄یک. غلبۀ کمّی و کیفی باورهای متافیزیکی بر دانشهای زمینی.
باورهای متافیزیکی انسان متعصب، بسیار بیش از دانشهای دنیوی او است. او بیش از آنکه بداند و بشناسد و بخواند، باورمند است و آن اندازه که اقیانوس باورهای او سرشار است، کاسۀ دانشش پر نیست. باورهای متافیزیکی در غیبت دانشهای زمینی، از سنگ و چوب، بت میسازند و از زمین و زمان، مقدسات. اگر نیوتن یا زکریای رازی متعصب نبودند، از آن رو است که دانستههای علمی آنان، بسیار بیش از باورهای فراعلمی و فرازمینی ایشان بود. نیز به همین دلیل است که دیو تعصب، معمولا قربانیان خود را از میان جوانان و مردم کمسواد میگیرد.
☄دو. ناآشنایی با «دیگر»ها.
متعصب، معمولا شناختی ژرف از دیگران و باورهایشان ندارد. بیخبری از اندیشهها و باورهای دیگران، او را به آنچه دارد، دلبستهتر میکند. انسانها هر چه با شهرها و کشورهای بیشتر و بزرگتری آشنا باشند، دلبستگی کمتری به روستای خود دارند.
بنابراین، انسان متعصب، بیش از دانش، گرایش دارد و بیش از آنکه عقیدهشناس باشد، عقیدهپرست است. حاضر است در راه عقیدهاش جان بدهد ولی حاضر نیست دربارۀ عقیدهاش بیندیشد و بخواند و بپرسد.
متعصبان را بهراحتی میتوان سازماندهی کرد و به کارهای سخت واداشت. آنان، کنشگر و سراپا غیرت و ارادهاند، و هیچ نیرویی در برابرشان تاب مقاومت ندارد، مگر حکومت قانون. برای مهار خشونت و زیادهخواهی متعصبان، در کوتاهمدت هیچ راهی وجود ندارد، جز تقدیس و تقویت قانون و استوارسازی پایههای آن. تعصب، تا آنجا که قانون را نقض نکند، خطری برای جامعه ندارد. گرفتاری از وقتی آغاز میشود که قانون در برابر متعصبان و خشونتطلبان کوتاه بیاید و دست آنان را باز یا نیمهباز بگذارد. از همین رو است که زنان و مردان تعصبمدار، قانونگریزترین مردم روزگارند. آنان خود را تافتههای جدابافته میدانند و عقیدۀ خود را مقدستر از هر قانونی. قانون را تا آنجا گردن میگذارند که پشتیبانشان باشد؛ نه بیش از آن. کشوری که در آن، سخن از عقیده، بیش از قانون و حقوق باشد، بهشت متعصبان است.
#رضا_بابایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#دو_نشانه_متعصبان:
«تعصب» که در ادبیات دینی به آن «جاهلیت» هم میگویند، شایعترین بیماری فکری در جوامع عقبافتاده است. درمان آن نیز بسیار دشوار است؛ چون هیچ کس خود را متعصب نمیداند. تعصب، چیزی است که ما آن را همیشه در دیگری میبینیم و دیگری در ما. ما نمیتوانیم به او ثابت کنیم که متعصب است و او نیز نمیتواند تعصب ما را به ما نشان دهد. اما دو ویژگی مهم در انسانهای متعصب وجود دارد که خوشبختانه تا حدی قابل اندازهگیری است و از این راه میتوان میزان و مقدار تعصب را در انسانها حدس زد:
☄یک. غلبۀ کمّی و کیفی باورهای متافیزیکی بر دانشهای زمینی.
باورهای متافیزیکی انسان متعصب، بسیار بیش از دانشهای دنیوی او است. او بیش از آنکه بداند و بشناسد و بخواند، باورمند است و آن اندازه که اقیانوس باورهای او سرشار است، کاسۀ دانشش پر نیست. باورهای متافیزیکی در غیبت دانشهای زمینی، از سنگ و چوب، بت میسازند و از زمین و زمان، مقدسات. اگر نیوتن یا زکریای رازی متعصب نبودند، از آن رو است که دانستههای علمی آنان، بسیار بیش از باورهای فراعلمی و فرازمینی ایشان بود. نیز به همین دلیل است که دیو تعصب، معمولا قربانیان خود را از میان جوانان و مردم کمسواد میگیرد.
☄دو. ناآشنایی با «دیگر»ها.
متعصب، معمولا شناختی ژرف از دیگران و باورهایشان ندارد. بیخبری از اندیشهها و باورهای دیگران، او را به آنچه دارد، دلبستهتر میکند. انسانها هر چه با شهرها و کشورهای بیشتر و بزرگتری آشنا باشند، دلبستگی کمتری به روستای خود دارند.
بنابراین، انسان متعصب، بیش از دانش، گرایش دارد و بیش از آنکه عقیدهشناس باشد، عقیدهپرست است. حاضر است در راه عقیدهاش جان بدهد ولی حاضر نیست دربارۀ عقیدهاش بیندیشد و بخواند و بپرسد.
متعصبان را بهراحتی میتوان سازماندهی کرد و به کارهای سخت واداشت. آنان، کنشگر و سراپا غیرت و ارادهاند، و هیچ نیرویی در برابرشان تاب مقاومت ندارد، مگر حکومت قانون. برای مهار خشونت و زیادهخواهی متعصبان، در کوتاهمدت هیچ راهی وجود ندارد، جز تقدیس و تقویت قانون و استوارسازی پایههای آن. تعصب، تا آنجا که قانون را نقض نکند، خطری برای جامعه ندارد. گرفتاری از وقتی آغاز میشود که قانون در برابر متعصبان و خشونتطلبان کوتاه بیاید و دست آنان را باز یا نیمهباز بگذارد. از همین رو است که زنان و مردان تعصبمدار، قانونگریزترین مردم روزگارند. آنان خود را تافتههای جدابافته میدانند و عقیدۀ خود را مقدستر از هر قانونی. قانون را تا آنجا گردن میگذارند که پشتیبانشان باشد؛ نه بیش از آن. کشوری که در آن، سخن از عقیده، بیش از قانون و حقوق باشد، بهشت متعصبان است.
#رضا_بابایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تعبیر_دگردیسی_نیچه
نيچه آنجا که در « #چنين_گفت_زرتشت» از سه دگرديسي جان آدمي سخن مي گويد ميتوان تا اندازه اي به سير انديشه و زندگي او پي برد. جان آدمي ابتدا شتر است، بعد شير ميشود و سرانجام كودك.
از اين سخنانِ نيچه ميتوان اينگونه نتيجه گرفت: آنجا كه ميگويد جان آدمي شتر است و كار شتر به دوش كشيدن بار ارزشهاي كهن، به نظر ميآيد اين مرحله ي اولِ جان، شباهت به مرحله ي اول زندگي خودنيچه دارد كه در خانواده اي روحاني به دنيا ميآيد و همان روحيه ي مذهبي اطرافيانش رادنبال ميكند اما آنجا كه جان، شير ميشود، بي شباهت با مرحله دوم زندگي نيچه نيست. چون جانِ شتر با اژدهايي روبه رو ميشود كه «تو بايد» نام دارد اما جان نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، جان ميخواهد «من ميخواهم» باشد .بنابراين جانِ شتر به جان شير تبديل ميشود، شير به خود، «من» ميگويد ، يعني «من ميخواهم».
مرحله ي دوم زندگي نيچه آنجايي است كه وي ارزشها را نفي ميكند و نيست انگار ميشود. اينجا نيچه نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، ميخواهد «من ميخواهم»باشد، ميخواهد به ارزشهايي كه تاكنون قبول داشته «نه» بگويد. در مرحله ي سوم، جان، كودك ميشود. كودك، خلّاق و آفريننده ي ارزشهاي نو و تازه است. در اين مرحله نيچه، در پي جبران آن «نه گويي» درصدد «آري»گويي به زندگي برميآيد. دنبال ارزشهاي نو و تازه است كه انديشه ي «بازگشت جاويدان همان» را در پي دارد.
انديشه ي <عشق به سرنوشت > نيچه حاكي از «جان كودك» است. يعني نگاهي آري گويانه به زندگي، آن هم آري گفتني از سرِ عشق و سرشار از نيروي زندگي كه همانا هماهنگ شدن و همراه شدن با سرنوشت است. در انديشه ي «عشق به سرنوشت»، نيچه تقدير و سرنوشت و سوقِ به امر متعالي را باهم درمي آميزد.
#دکتر_محمد_اکوان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تعبیر_دگردیسی_نیچه
نيچه آنجا که در « #چنين_گفت_زرتشت» از سه دگرديسي جان آدمي سخن مي گويد ميتوان تا اندازه اي به سير انديشه و زندگي او پي برد. جان آدمي ابتدا شتر است، بعد شير ميشود و سرانجام كودك.
از اين سخنانِ نيچه ميتوان اينگونه نتيجه گرفت: آنجا كه ميگويد جان آدمي شتر است و كار شتر به دوش كشيدن بار ارزشهاي كهن، به نظر ميآيد اين مرحله ي اولِ جان، شباهت به مرحله ي اول زندگي خودنيچه دارد كه در خانواده اي روحاني به دنيا ميآيد و همان روحيه ي مذهبي اطرافيانش رادنبال ميكند اما آنجا كه جان، شير ميشود، بي شباهت با مرحله دوم زندگي نيچه نيست. چون جانِ شتر با اژدهايي روبه رو ميشود كه «تو بايد» نام دارد اما جان نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، جان ميخواهد «من ميخواهم» باشد .بنابراين جانِ شتر به جان شير تبديل ميشود، شير به خود، «من» ميگويد ، يعني «من ميخواهم».
مرحله ي دوم زندگي نيچه آنجايي است كه وي ارزشها را نفي ميكند و نيست انگار ميشود. اينجا نيچه نميخواهد تحت فرمان «تو بايد» باشد، ميخواهد «من ميخواهم»باشد، ميخواهد به ارزشهايي كه تاكنون قبول داشته «نه» بگويد. در مرحله ي سوم، جان، كودك ميشود. كودك، خلّاق و آفريننده ي ارزشهاي نو و تازه است. در اين مرحله نيچه، در پي جبران آن «نه گويي» درصدد «آري»گويي به زندگي برميآيد. دنبال ارزشهاي نو و تازه است كه انديشه ي «بازگشت جاويدان همان» را در پي دارد.
انديشه ي <عشق به سرنوشت > نيچه حاكي از «جان كودك» است. يعني نگاهي آري گويانه به زندگي، آن هم آري گفتني از سرِ عشق و سرشار از نيروي زندگي كه همانا هماهنگ شدن و همراه شدن با سرنوشت است. در انديشه ي «عشق به سرنوشت»، نيچه تقدير و سرنوشت و سوقِ به امر متعالي را باهم درمي آميزد.
#دکتر_محمد_اکوان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#مدرنیته
پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
اینکه مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#مدرنیته
پیش شرط هر آغازی (به استثناء آغاز مطلق) یک «پایان» است.
اینکه مدرنیته آغاز چیست پرسش مهمی است اما مهمتر از آن برای ما این پرسش است که مدرنیته «پایانٍ» چیست؟
مدرنیته پایان «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی است. مدرنیته پایان بردگی و انقیاد است، نه فقط بردگی و انقیاد توسط نیروهای خارجی، بلکه بردگی و انقیاد معنوی و فکری. مدرنیته پایان انقیاد روح بشر از بندهای کور و مبهمی است که «عقل» بشر ماهیت آنها را به پرسش گرفت و «آزادی» رهایی از آنها را به ارمغان آورد.
هنوز هستند کسانی که تحت تاثیر اندیشه های ضد مدرنیته، پیشگامان مدرنیته را متهم می کنند به پیش گویی درباره مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد و سپس از بازگشت ادیان یا وجود بردگی در قرن ۲۱ سخن می گویند. پیشگامان مدرنیته هیچگاه مرگ ادیان یا پایان بردگی و انقیاد را پیش بینی نکردند، بلکه مشروط به رشد عقل و آزادی، نوید جهان بهتری را دادند که در آن می توان با کمک عقل و آزادی به «سلطه» ادیان بر مناسبات اخلاقی-اجتماعی و سیاسی پایان داد و مانع از به انقیاد درآمدن بشر توسط نیروهای کوری شد که پرسش عقل، آنها را دچار بحران می کند. اگر کسانی که به پیشگامان مدرنیته ایراد می گیرند با مدرنیته دشمنی نداشته باشند به جای بازگشت ادیان یا وجود بردگی باید از راه های جلوگیری از سلطه ادیان بر حیات اجتماعی و سیاسی بشر و راه های از بین بردن بردگی در قرن ۲۱ سخن بگویند.
مدرنیته، دقیقا به این دلیل که پایان بردگی و انقیاد بود، به پایان نرسیده است و به پایان نخواهد رسید، بلکه همواره آغازی نو را تجربه می کند.
#محمد_ایمانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تمايز_خشم_واقعی_از_خشم_دفاعی:
خشم دفاعی یا بر دفاع های فرافکنی و برون سازی مبتنی است یا غم را پس میزند.
در زیر به معیارهای خشم واقعی و تمایز آن از خشم دفاعی میپردازیم؛
-فرایند؛ احساس خشم قبل از اضطراب و دفاع اتفاق می افتد. خشم دفاعی پس از احساس و اضطراب ظاهر میشود.
-محرک واقعی در برابر محرک خیالی؛ خشم واقعی از محرکی واقعی در واقعیت ناشی میشود. مثلا، همسرم منو کتک میزنه.خشم دفاعی به محرک های خیالی مبتنی بر دفاع هایی نظیر فرافکنی مربوط است.
-فعالیت فیزیولوژیک؛ وقتی تکانه خشم واقعی تجربه میشود، بیمار آرام است و احساس ارامش میکند.
درمقابل تجربه تکانه در خشم دفاعی-ابراز خشم به فرافکنی- آرامشی به بار نمی آورد. بیمار هنوز با فردی وحشتناک تغییر ناپذیر (فرافکنی) در ارتباط است. و خشم ادامه می یابد.
- هشدار ناهشیار؛ خشم واقعی منجر به اضطراب در بدن میشود و هنگامی که بیمار خشم را تجربه کرد اضطراب فروکش میکند. اما خشم دفاعی اضطراب و دفاعی برانگیخته نمیکند. بنابراین خشم طولانی مدت بدون ظهور اضطراب، دفاعی است.
فعالیت دفاع: خشم واقعی دفاع ها را بر می انگیزد و هنگامی که دفاع ها مسدود میشوند، شدیدتر متجلی میشود.
ساختار تجربه: خشم واقعی به شکل موج اوج میگیرد و فرو می افتد. خشم دفاعی به علت فرافکنی به سرعت اوج اوج میگیرد و تا زمانی که بیمار فرافکنی میکند باقی می ماند و خشم مزمن ادامه می یابد.
نتیجه تجربه خشم: تجربه عصبانیت واقعی، آرامش به بار می آورد. خشم دفاعی باعث آرامش نمیشود، فقط به بی رمقی و یأس منجر میشود. فردی که بطور مداوم به همسرش فرافکنی میکند خشم و یاس مداوم احساس می کند.و در نتیجه بیمار ترغیب میشود که بیشتر فرافکنی کرده و حس تحریف شده تری از دیگری را خلق کند و نا امید گردد.
مقدار: میزان خشم واقعی با میزان تحریک متناسب است. خشم دفاعی با خیال پردازی یا فرافکنی متناسب است. یک موضوع جزیی به علاوه فرافکنی منجر به رفتار واكنشي می شود.
برگرفته از :
Frederickson, J. (2013). Co-creating change.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تمايز_خشم_واقعی_از_خشم_دفاعی:
خشم دفاعی یا بر دفاع های فرافکنی و برون سازی مبتنی است یا غم را پس میزند.
در زیر به معیارهای خشم واقعی و تمایز آن از خشم دفاعی میپردازیم؛
-فرایند؛ احساس خشم قبل از اضطراب و دفاع اتفاق می افتد. خشم دفاعی پس از احساس و اضطراب ظاهر میشود.
-محرک واقعی در برابر محرک خیالی؛ خشم واقعی از محرکی واقعی در واقعیت ناشی میشود. مثلا، همسرم منو کتک میزنه.خشم دفاعی به محرک های خیالی مبتنی بر دفاع هایی نظیر فرافکنی مربوط است.
-فعالیت فیزیولوژیک؛ وقتی تکانه خشم واقعی تجربه میشود، بیمار آرام است و احساس ارامش میکند.
درمقابل تجربه تکانه در خشم دفاعی-ابراز خشم به فرافکنی- آرامشی به بار نمی آورد. بیمار هنوز با فردی وحشتناک تغییر ناپذیر (فرافکنی) در ارتباط است. و خشم ادامه می یابد.
- هشدار ناهشیار؛ خشم واقعی منجر به اضطراب در بدن میشود و هنگامی که بیمار خشم را تجربه کرد اضطراب فروکش میکند. اما خشم دفاعی اضطراب و دفاعی برانگیخته نمیکند. بنابراین خشم طولانی مدت بدون ظهور اضطراب، دفاعی است.
فعالیت دفاع: خشم واقعی دفاع ها را بر می انگیزد و هنگامی که دفاع ها مسدود میشوند، شدیدتر متجلی میشود.
ساختار تجربه: خشم واقعی به شکل موج اوج میگیرد و فرو می افتد. خشم دفاعی به علت فرافکنی به سرعت اوج اوج میگیرد و تا زمانی که بیمار فرافکنی میکند باقی می ماند و خشم مزمن ادامه می یابد.
نتیجه تجربه خشم: تجربه عصبانیت واقعی، آرامش به بار می آورد. خشم دفاعی باعث آرامش نمیشود، فقط به بی رمقی و یأس منجر میشود. فردی که بطور مداوم به همسرش فرافکنی میکند خشم و یاس مداوم احساس می کند.و در نتیجه بیمار ترغیب میشود که بیشتر فرافکنی کرده و حس تحریف شده تری از دیگری را خلق کند و نا امید گردد.
مقدار: میزان خشم واقعی با میزان تحریک متناسب است. خشم دفاعی با خیال پردازی یا فرافکنی متناسب است. یک موضوع جزیی به علاوه فرافکنی منجر به رفتار واكنشي می شود.
برگرفته از :
Frederickson, J. (2013). Co-creating change.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#بریده_ای_از_کتاب
یکی از چیزهایی که آدمها را دیوانه میکند همین انتظار کشیدن است. مردم تمام عمرشان انتظار میکشیدند. انتظار میکشیدند که زندگی کنند، انتظار میکشیدند که بمیرند. توی صف انتظار میکشیدند تا کاغذ توالت بخرند. توی صف برای پول منتظر میماندند و اگر پولی در کار نبود سراغ صفهای درازتر میرفتند. صبر میکردی که خوابت ببرد و بعد هم صبر میکردی تا بیدار شوی. انتظار میکشیدی که ازدواج کنی و بعد هم منتظر طلاق گرفتن میشدی. منتظر باران میشدی و بعد هم صبر میکردی تا بند بیاید. منتظر غذا خوردن میشدی و وقتی سیر میشدی باز هم صبر می کردی تا نوبت دوباره خوردن برسد. توی مطب روانپزشک با بقیهٔ روانیها انتظار میکشیدی و نمیدانستی آیا تو هم جزء آنها هستی یا نه.
کتاب: #عامه_پسند
#چارلز_بوکوفسکی
ترجمه: #پیمان_خاکسار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#بریده_ای_از_کتاب
یکی از چیزهایی که آدمها را دیوانه میکند همین انتظار کشیدن است. مردم تمام عمرشان انتظار میکشیدند. انتظار میکشیدند که زندگی کنند، انتظار میکشیدند که بمیرند. توی صف انتظار میکشیدند تا کاغذ توالت بخرند. توی صف برای پول منتظر میماندند و اگر پولی در کار نبود سراغ صفهای درازتر میرفتند. صبر میکردی که خوابت ببرد و بعد هم صبر میکردی تا بیدار شوی. انتظار میکشیدی که ازدواج کنی و بعد هم منتظر طلاق گرفتن میشدی. منتظر باران میشدی و بعد هم صبر میکردی تا بند بیاید. منتظر غذا خوردن میشدی و وقتی سیر میشدی باز هم صبر می کردی تا نوبت دوباره خوردن برسد. توی مطب روانپزشک با بقیهٔ روانیها انتظار میکشیدی و نمیدانستی آیا تو هم جزء آنها هستی یا نه.
کتاب: #عامه_پسند
#چارلز_بوکوفسکی
ترجمه: #پیمان_خاکسار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
وقتی تصمیم می گیری
یک احساس را
به سرانجامی به نام " ازدواج " برسانی،
اولین حرکت مفید این است که
از خودت بپرسی
آیا واقعاً باور داری که تا سنین پیری از سخن گفتن با این زن، لذت خواهی برد؟
سخن گفتن؛ و نه همخوابگی!
تمامی مسائل دیگر در ازدواج
موقت و گذرا است.
تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن دارند، می شود به عمر ارتباطشان امید داشت.
#فردریش_نیچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
وقتی تصمیم می گیری
یک احساس را
به سرانجامی به نام " ازدواج " برسانی،
اولین حرکت مفید این است که
از خودت بپرسی
آیا واقعاً باور داری که تا سنین پیری از سخن گفتن با این زن، لذت خواهی برد؟
سخن گفتن؛ و نه همخوابگی!
تمامی مسائل دیگر در ازدواج
موقت و گذرا است.
تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن دارند، می شود به عمر ارتباطشان امید داشت.
#فردریش_نیچه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷