@flith کانال پروازفکرواندیشه

زرتشتیان آتش پرست نیستند:

اشوزرتشت نخستین پیام آور یکتاپرستی در جهان بودند که دین و کتاب داشتند.کتاب آسمانی ایشان گاتاها نام دارد. دین ایشان مزدیسنا یا مزداپرستی یا دین بهی و تنها مذهب این دین زرتشتی است.پیروان این ایین را مزداپرست یا مزدایسنا یا بهدین یا زرتشتی می نامند.
اشوزرتشت، خداوند یکتا را اهورامزدا(اهورا=هستی بخش / مزدا=دانای بزرگ) می نامد. 7 امشاسپندان نیز فروزه های اهورامزدا هستند(وهومن=بهترین منش،سپندارمذ=سپنتاآرمیتی=فروتنی و مهرپاک،خشتره وئیریه=شهریور=تسلط برنفس و شهریاری بر خویشتن،امرتات=امرداد=بی مرگی و جاودانگی، هئوروتات=خرداد=کمال گرایی، اشا وهیشتا = اردیبهشت=بهترین راستی و هنجار هستی و والاترین عشق ، اهورامزدا=هستی بخش و دانای بزرگ). بجز اینها ایزدان بسیاری نیز در این ایین وجود دارد.ایزد به معنای نیکی شایسته ی ستایش و آفرین است.اهورامزدا، خود یزدان=ایزد ایزدان خوانده شده.
در گاتاها تنها سخن از یک خداست و آن اهورامزداست خدایی که نه چشمی توان دید و نه دستی تواند لمس کرد.
اشوزرتشت اهورامزدا را شیدان شید(نورالانوار) می خواند و از این رو پرستش سوی زرتشتیان نور و روشنایی است(خورشید،آتش،و..)
آتش نماد راستی و دادگذاری و روشنایی است.آتش آتشکده مانند پرچمی است که پیوند بین رده های مختلف اجتماعی را نشان می دهد.
از این رو هرمسلمانی که زرتشتیان را اتش پرست بخواند،خود بت پرست است(چرا که رو به کعبه نماز می خواند!) هر مسیحی که زرتشتیان را آتش پرست بخواند خود بت پرست و آتش پرست است (چرا که روبه صلیب و نمادهای مسیحی و شمع های روشن نیایش می خواند) هر یهودی که زرتشتیان را اتش پرست بخواند خود نیز اتش پرست است(چرا که یهود نیز رو به اتش نیایش می گذارند)
منابع:
1.اوستا،کهن ترین سرودها و متن های ایرانی/گذارش و پژوهش جلیل دوستخواه-تهران: انتشارات مروارید-1371
2.جهان بینی اشوزرتشت/موبد دکتر اردشیر خورشیدیان-تهران:انتشارات فروهر-1383
3.فرهنگ زرتشتیان و آینده/موبدیار مهران غیبی-همایش سراسری گاتها شناسی مانتره
4.دانشنامه ایران باستان:عصر اوستایی تا پایان دوره ساسانیان/پژوهش و نوشته هاشم رضی.-تهران:سخن،1381.
5.زرتشت در فراز و نشیب تاریخ(نگاهی دیگر به زندگانی زرتشت)/گردآورندگان:زینب نیکبخش و مرضیه غرقی –تهران:پل،1388.
6.زرتشت،پیامبر سرزمین جاوید/نویسنده:زهرا رهبرنیا-مشهد:آهنگ قلم،1387.
7.آئین اوستا(ایران،هفت هزارسال پیشینه تمدن)/نوشته سیاوش اوستا-چاپ سوم:با اضافات زمستان 7024 آریایی میترایی – گردآورنده:شارمین مهرآذر.
8.شناخت زرتشت/نویسنده:دکتر حسین وحیدی-تهران:1384
9.تولدی دیگر
—----------------------------------------------------
نگارنده: #آتران_شهبانوی_زرتشتی
3751 زرتشتی
@shahbanoo_Ataran




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@selmuly

گزیده شعر و‌موسیقی

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب
#استغاثه_ی_انسان_نومید

آنگاه خدا با دشنام و عذاب تقدیر
همه چیز را از من می ستاند.
سرتاسر جهان ها بی بازگشت می گذرند!
چیزی به جز انتقام برایم بر جای نمی ماند!
من با افتخار،از خودم انتقام می گیرم
از آن هستی،از آن خدای بر مسند نشسته
آن تکه تکه های سستی را،نیرو ببخش
بدون پاداشی،نفس شایسته ام بده!
می خواهم تخت پادشاهی ام را بر آن فراز،بنا نهم
بر عرش اعلایش،سرمایی هولناک خواهد بود.
برای جان پناه اش-به خاطر هراس واهی اش
به خاطر سیاه ترین رنج مستبدانه اش.
کیست که با چشم عادی ببیند
کیست برگردد
گنگ و تیره،مرگ آسا بکوبد
چنگ بزند به فناپذیری دشوار و سخت
شاید آرامگاه شادمانی اش را بسازد.
و تندر قادر متعال
از آن آهن عظیم کمانه می کند
اگر او دیوارها و برج هایم را فرو بریزد
ابدیت باید با سرکشی آنها را برافرازد.

#کارل_مارکس
ترجمه: #محمدصادق_رئیسی
#عاشقانه_های_مارکس
نشر:پیام امروز
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

چه کسانی‌اند دیگران و چه کسی‌ایم ما؟ از خود می‌پرسیم. گاهی تمام بعدازظهر را تنها در اتاق‌مان می‌مانیم؛ با اندیشیدن. با احساس گنگی از سرگیجه، از خود می‌پرسیم: آیا دیگران واقعن وجود دارند یا ما آنان را خلق کرده‌ایم. به خود می‌گوییم شاید در غیاب‌مان، دیگرانی وجود نداشته باشند و با وزش بادی ناپدید شوند و به طور معجزه‌آسایی به محض آنکه نگاه‌شان می‌کنیم یک‌باره سر از خاک برآورند. اگر روزی ناگهان سر برگردانیم و هیچ‌چیز و هیچ‌کس را نبینیم، آیا حیرت‌زده نخواهیم شد؟ بنابراین به خود می‌گوییم دلیلی ندارد که از بی‌اعتنایی دیگران، دیگرانی که شاید وجود ندارند، این همه غمگین شویم.


#ناتالیا_گینزبورگ
#محسن_ابراهیم
#فضیلت_های_ناچیز


@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#طنز

ردپای بزرگان ادبیات فارسی در فیلم اخراجی‌ها !

در زمان دبیرستان، برای آموزش آرایه ادبی «پارادوکس» از مثال‌هایی چون «از تُهی سرشار» و «صدای سکوت» استفاده می‌کردند. برخلاف انتگرال دوگانه، لگاریتم مبنای ٥ و حدگیری، تنها چیزی که از درس‌های آن دوران در زندگی‌ ما کاربرد عینی پیدا کرد، همین آرایه ادبی بود. از الفاظی مثل « دولت پاکدستی» که بگذریم، آدم واقعا وقتی حضور برخی افراد را درعرصه «فرهنگ و هنر» می‌بیند، معنی واقعی «پارادوکس» را با پوست و گوشت و استخوان و حتی تاندون لای استخوان‌هایش لمس می‌کند! جمعه‌شب بود که کارگردان نام‌آشنای سینما یعنی آقای «مسعود ده‌نمکی» با حضور در برنامه «هفت»، واژه‌هایی «گُل‌مضمون» را به مخاطب عرضه کرد که اوجشان ادعای الگوگرفتن وی از «مولانا» در ساخت فیلم‌هایش بود. باور کنید اگر «علی درخشی» سازنده انیمیشن‌های «دیرین‌دیرین» این حرف را می‌زد و می‌گفت، ایده اصلی کارش را از مثنوی معنوی گرفته و شعر «بشنو از نی چون شکایت می‌کند» درواقع همان بشنو از «وی»، «چووون» شکایت می‌کند، است، برای من یکی باورپذیرتر بود! اما با این حال احتمالا همچنان کسانی هستند که ادعا کنند در آثار آقای ده‌نمکی، نه‌تنها مولانا بلکه تفکرات سایر بزرگان ادبیات فارسی هم دیده می‌شود، این‌جوری:
ریشه «بایرام لودر» در مثنوی معنوی
شخصیت «بایرام لودر» یا «بایرام باقالی» با بازی استاد اکبر عبدی در سه‌گانه اخراجی‌ها، بدون‌ شک پس از شخصیت «حمید‌هامون» که مرحوم خسرو شکیبایی نقش آن را بازی کرده است، از ماندگارترین کاراکترهای سینمایی تاریخ فرهنگ و هنر این مرزوبوم به شمار می‌رود. اگر یادتان باشد در یکی از صحنه‌های ماندگار فیلم اخراجی‌های یک، بایرام که علاقه زیادی به مصرف باقالی و تشعشع اصوات ناهنجار و مشام‌آزار از خودش دارد، سر یکی از کلاس‌های آموزشی «ش.میم‌.ر» درجبهه، عنان از کف می‌دهد و این امر باعث می‌شود تا همه فکر کنند عراقی‌ها شیمیایی زده‌اند! کارشناسان عرصه ادبیات این سکانس ماندگار و خوش عطر و بو را برگرفته از بیت « زانک حس چشم آمد رنگ کش .... مغز و بینی می‌کشد بوهای خوش» در دفتر ششم مثنوی معنوی (حکایت شب‌دزدان کی سطان محمود) می‌دانند. همچنین این کارشناسان اعتقاد دارند، کلیات شخصیت «بایرام باقالی» از دفتر چهارم مثنوی معنوی و شخصیت دباغی که وارد بازار عطارها شده و بوی خوش عطرها و مُشک‌ها بی‌هوشش می‌کند، گرفته شده است!
حضور«حاجی‌گیرینوف» در دیوان حافظ
هرکس که یک‌بار دیوان حضرت حافظ را خوانده باشد، بدون ‌شک شعر «واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند» را به خاطر خواهد داشت و بدون ‌شک نخستین چیزی که با زمزمه این شعر و دیدن القابی چون شیخ، مفتی و محتسب به ذهنش می‌آید، شخصیت ریاکار «حاجی گیرینوف» فیلم اخراجی‌ها با بازی فراموش‌نشدنی اسطوره سینما یعنی محمدرضا شریفی‌نیا است که از قضا در سکانسی از این فیلم، هنگام وضوگرفتن خالکوبی‌های یکی از افراد اکیپ اخراجی‌ها را می‌بیند و او را به خاطر این از صورقبیحه سرزنش کرده و دعوت به توبه می‌کند، جوری که مخاطب را یاد مصرع «توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند؟» می‌اندازد! سیدجواد ‌هاشمی هم که در این فیلم همان نقاشی را بازی می‌کند که «رند» در شعر حافظ دارد، مثل بقیه فیلم‌هایش!
جلوه‌های حماسی شاهنامه در اخراجی‌ها
شخصیت قهرمانانه مجید با بازی «کامبیز دیرباز» در اخراجی‌های یک و کاراکتری که سلطانِ یقه ایران و نواده‌ آریایی مرحوم الویس پریسلی یعنی جناب آقای «حسام نواب صفوی» در اخراجی‌های دو نقش آن را بازی کرد؛ با آن عِرق ملی، هیکل چهارشانه، منش لوطی و سبیل‌های دسته‌موتوری‌شان، ناخودآگاه انسان را به یاد پهلوانان شاهنامه فردوسی می‌اندازند. اصلا انگار یک نفر رستم، سهراب، افراسیاب و سایر بروبچ شاهنامه را توی مخلوط‌کن ریخته و عصاره آنها را در این دو شخصیت جمع کرده است، عینهو نکتار هفت‌میوه! خالی از لطف نیست که بدانیم کاراکتر امین حیایی در این فیلم نیز «بیژن بزغاله» نام دارد و همان‌طور که می‌دانید «بیژن» ‌اسمِ فرزند «گیو»، نوه‌ «گودرز» و برادر‌زاده «رُهام» در شاهنامه است و این نشان می‌دهد که در آثار آقای ده‌نمکی نه فقط ادبیات تعلیمی و عرفانی بلکه ادبیات حماسی نیز نقش بسزایی داشته‌اند!

#احمدرضا_کاظمی
روزنامه شهروند



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

"#دریدا_و_عشق"

مصاحبه‌کننده: چیزی که همه می‌خواهند بدانند این است که نظرتان درباره‌ی عشق چیست؟

دریدا: درباره‌ی؟

مصاحبه‌کننده: درباره‌ی عشق (او که لهجه‌ی انگلیسی داردL'amour (عشق) را اشتباه و شبیه به La mort (مرگ) تلفظ می‌کند)

دریدا: عشق یا مرگ؟

مصاحبه‌کننده: مرگ نه! عشق. درباره‌ی مرگ به‌اندازه‌ی کافی شنیدیم.

دریدا: عشق.

مصاحبه‌کننده: بله

دریدا: چیزی ندارم درباره‌ی عشق بگویم. هیچ! حداقل یک سوال بپرسید. اینطور نمی‌توانم درباره‌ی عشق حرف بزنم.نمی‌توانم به‌شکلی عمومی درباره عشق حرف بزنم. نمی‌توانم. شاید می‌خواهید به تماشاچیانتان بگویید که من هیچ چیز ندارم درباره‌ی عشق بگویم، هیچ چیز کلی...

مصاحبه‌کننده: خب آیا می‌توانید بگویید چرا این موضوع قرن‌هاست که مورد توجه فلاسفه قرار دارد؟ این یک سوژه‌‌ی فلسفی مهم است. اینطور نیست؟

دریدا: نه! نباید این را از من بپرسید. چرا فلاسفه اغلب از عشق حرف زدند؟ فلسفه اینچین آغاز شد… .نه! نه! ناممکن است. وقتی می‌خواهم به‌شکلی کلی درباره‌ی عشق فکر کنم، خلائی در مغزم احساس می‌کنم. همین‌طور درباره‌ی این سوال که چرا فلاسفه زیاد از عشق حرف زدند. وقتی به این موضوع فکر می‌کنم، یا ذهنم خالی می‌شود یا افکار کلیشه‌ای به ذهنم میاید.

مصاحبه‌کننده: این موضوعی‌ست که بسیار مورد علاقه‌ی افلاطون بوده و شما هم می‌توانید درباره‌اش حرف بزنید.

دریدا: نخستین پرسشی که می‌توان در این باره طرح کرد، که درباره‌اش کمی تحقیق کرده‌ام: بحث درباره‌ی تفاوت بین چه‌کسی و چه‌چیزی است. (کی و چه) آیا عشق، عشق به کسی‌ست یا عشق به چیزی؟
خب فرض کنیم که من کسی را دوست دارم. آیا من کسی را به‌خاطر یگانگی‌ِ مطلقش دوست دارم؟ یعنی آن‌چه هست. تو را. چون تو، تو هستی. یا این‌که خصوصیات خوبت را دوست دارم، زیبایی‌ات را، هوش‌ات را.
آیا آدم کسی را دوست دارد یا چیزی را در کسی دوست دارد؟

فرق بین «کی» و «چه» در قلب و بطن موضوع عشق، قلب را دو پاره می‌کند. چون لرزش قلب…
خب گفته میشه که عشق لرزش و تپش قلب است…

آیا من با تپش‌های قلبم، کسی را به‌خاطر بی‌همتاییِ مطلق آن شخص، دوست دارم؟
یا شیوه‌ی بودنِ آن شخص را دوست دارم؟

عشق اغلب با گونه‌ای اغوا آغاز می‌شود. آدم جذب کسی می‌شود چون او اینطورری یا آن‌طوری‌ست و برعکس عشق زمانی شکست می‌خورد و می‌میرد که می‌گوییم آن شخص لیاقت عشق مرا نداشت. …

او اینطوری یا آن‌طوری که فکر می‌کردم نبود…
پس به‌نظر می‌رسد که مرگ عشق به این دلیل فرا می‌رسد که کسی را به خاطر بودنش (هستی‌اش) دوست نداریم…

بلکه به‌خاطر این‌چیز و آن‌چیز دوستش داشتیم…
یعنی آدم بیشتر چیزی را دوست دارد تا کسی را. و تاریخ عشق در بطن‌اش به کی و چه تقسیم شده‌است. بنابراین موضوع هستی پیش می‌آید…

به فلسفه برگردیم. پرسش هستی: نخستین پرسشِ فلسفه درباره‌ی هستی‌ست. هستی چیست؟
پرسش درباره‌ی هستی و بودن هم خود به «چه‌کسی» و «چه‌چیز» تقسیم می‌شود. آیا هستی کسی است؟
یا چیزی؟

من دارم به‌شکلی انتزاعی در این باره حرف می‌زنم و فکر می‌کنم دوست داشتن، آغاز به دوست داشتن و پایان دادن به دوست داشتن در تسخیر همین برهان است: چه‌کسی؟
و چه‌چیز؟

به خودتان می‌گویید: من به کسی وفادارم که بی‌همتاست و کسی دیگر جای او را نمی‌گیرد اما بعد متوجه می‌شوید که او همان کسی نیست که فکر می‌کردید دوستش دارید، آن خصوصیات، آن تصویر و چیزهایی را ندارد که فکر می‌کردید در او دوست دارید. بنابراین وقتی تفاوت بین چه‌کسی و چه چیزی به میان می‌آید، وفاداری در معرض تهدید قرار می‌گیرد....

منبع:
Jacques Derrida on Love and Being



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



... ما انسانها به زعم لکان موجودی تمنامند هستیم که به دنبال مطلوب و گمشده ایی میگردیم و هربار با بدست آوردن این محبوب پی میبریم که باز هم چیزی کم است و یکجایش می لنگد .

بدین وسیله پی می بریم که زندگی بشری ما همیشه بایستی یکجایش بلنگد تا تحول ادامه یابد . زیرا عشق و مطلوب گمشده از جهاتی بر پایه حماقتی نهفته است ، زیرا این چنین بهشت گمشده ایی هیچگاه وجود نداشته است ،

اما این حماقت همزمان پیش شرط آزادی و خلاقیت ماست و اینکه در جستجوی چیز ناممکن مرتب جهان ها و روایات نو بیافرینیم . از اینرو جهان نمادین بشری به زعم لکان "هیچگاه از نوشته شدن باز نمی ماند ". همانطور که عشق می خواهد مرتب از نو نوشته شود .

اینجا ما با "بازگشت و تکرار جاودانه ایی "روبرو هستیم که می خواهد یا مجبور است مرتب تفاوت بیافریند.زیرا تکرار تفاوت می آفریند و آنجا که تکرار تفاوت نمی آفریند ، به اجبار به تکرار بیمارگونه تبدیل شده است ،

جایی که عاشق یا سوژه حاضر به قبول حقیقت خویش نیست و مجبور است آنقدر در دور باطل بچرخد تا حقیقتش را بپذیرد ، کمبود و کستراسیون را بپذیرد .

مقاله #لکان_و_عشق



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴اعزام

#اعزام: این کلمه در زبان عربی نیامده است، ولی امروزه در فارسی، خاصه در اصطلاح نظامی «اعزام نیرو» چندان متداول است که دیگر نمی‌توان آن را غلط دانست. با این همه، کسانی که از استعمال این کلمه احتراز دارند می‌توانند به جای آن واژه‌ی «گسیل» را به کار ببرند.

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

وقتی به ایستگاه شرقی می رسم، در نهان آرزو دارم کاش کسی به انتظارم آمده باشد. احمقانه است. مادرم در این ساعت، هنوز سرِ کار است و مارک از آن آدم ها نیست که برای حمل کردنِ چمدانِ من به حومه ی شهر بیاید. همیشه این امیدِ بی رمق را داشته ام.
این بار هم دست برنداشتم. پیش از پیاده شدن از پله های واگن و سوار شدن به مترو، نگاهِ دورانی دیگری به اطراف انداختم ببینم شاید کسی باشد ... گویی در هر پله، چمدان سنگین تر می شود.
دوست داشتم کسی جایی منتظرم باشد ... به هر حال، چندان پیچیده نیست.

#دوست_داشتم_کسی_جایی_منتظرم_باشد
#آنا_گاوالدا




@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴افریقا

#افریقا: از قدیم به کسر اول تلفظ می‌شده است و نه با «آ» به صورت آفریقا. امروزه هم صحیحتر است که به صورت اِفریقا خوانده و نوشته شود.

#الف

📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب




اگر کلیسا آلت دست یک حکومت ارتجاعی باشد فساد به منتهی درجه ی خود رسیده است.زیرا در این صورت کلیسا به جای آنکه آلام بشریت را از راه ایمان و احسان و رجاء تسکین دهد ، آلت دست روحانیانی می شود که علم را به خود انحصار می دهند و نیز وسیله ای برای شکنجه های سیاسی می گردد.

#ویل_دورانت
#امانوئل_کانت
#عباس_زریاب
کتاب:#تاریخ_فلسفه

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ما وقتی عاشق کسی می شویم آیا این زیبایی اوست که ما را جذب می کند، صفتی در او می بینیم که مورد علاقه ماست و در دیگران نیست، دانشی، بینشی، کمال اخلاقی، چیزی در او هست که ما را شیفته او می سازد یا صرفا ما عاشق خود شخص می شویم؟ آیا بین خود شخص و ویژگی ظاهری و باطنی اش تفاوتی وجود دارد؟ آیا خود شخص غیر از قیافه ظاهر و کاراکتر اوست؟ اینها سوالاتی بود در ذهنم که از خود کرده ام و امروز با مطالعه نظر دریدا فهمیدم که سوالاتم مختص من نبوده و خیلی هم سوالات بیربطی نبوده و برای کسی چون دریدا هم مطرح بوده است. خودم به این نتیجه رسیده بودم که وقتی به کسی می گوییم دوستت دارم چونکه زیبا هستی در واقع ما عاشق پوست او شده ایم و تناسب هایی که در ظاهر اوست. طرف مقابل حق دارد از ما برنجد و بگوید تو هنوز عشق را نشناخته ای. عشق اصیل باید از پوست و پوسته بگذرد و به انسان برسد. چون اگر عشق در این سطح بماند اگر در اثر بیماری یا تصادفی آن قیافه آسیب ببیند آن شخص از چشم ما خواهد افتاد و رهایش خواهیم کرد. همینطور اگر دلبسته علم یا اخلاق طرف شده ایم ممکن است کسی پیدا شود که علم و اخلاقش از معشوق ما والاتر باشد و آنوقت دلیلی برای وفاداری نمی ماند. یا اگر بین خود و معشوق جنسیت و سنخیتی وجود دارد که ما را به هم پیوند می دهد چه بسا این با کسی آشنا بشویم که احساس کنیم با او سنخیت بیشتری داریم و معشوق اولی را رها کنیم. آیا خیانت و جدایی که در بسیاری از عشق ها اتفاق می افتد ناشی از همین اصل نیست که انسانها در فرد دیگر عاشق چیزی می شوند به جای اینکه عاشق خود آن فرد شوند؟
در نظریه لکان در واقع انسان دنبال معشوق ایده آل است که در عالم واقع وجود ندارد، انسان کسی را می بیند و دل می بندد و بعد متوجه می شود این او نیست، می رود سراغ شخص دیگر و عشقی تازه تر. در واقع او عاشق خصوصیات و صفاتی است که دوست دارد آنها را در فردی پیدا کند اما هربار با سراب روبرو می شود.
اسطوره پیگمالیون که مجسمه زن دلخواهش را از مرمر تراشید و بعد عاشقش شد دلالت بر این دارد که انسان ها با ملاک ها و ایده آل های از پیش تعیین شده سراغ افراد می روند، هر کسی نمی تواند عاشق هر کسی شود. انسان دنبال چیزی است نه دنبال کسی. یا بهتر بگوییم دنبال کسی است که چیزهای مورد نظر جستجوکننده را داشته باشد. این یک واقعیت است، اما اینکه چقدر درست است جای بحث است.
.
پاسخ مولانا به این سوال اینگونه است که عاشق در وجود معشوق دنبال کیفیتی است که او را سرمست بسازد. اما در عین حال آن کیفیت در واقع ذهنی است و در واقعیت وجود ندارد، عاشق کیفیتی را که در درون خویش است در فرد می تاباند و تصور می کند که آن فرد دارای آن کیفیات است. مجنون عاشق چیزی است که در لیلی آن را یافته، لیلی حکم کوزه را دارد و مجنون را از شراب زیبایی مست می سازد. اما این زیبایی فقط در چشم مجنون است و دیگران آن را نمی بینند:
گفت لیلی کوزه است و حسن می
می خدایم می دهد از نقش وی

#آیدین_محمدی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

این پرسشی قدیمی است که هر عصر پاسخ خود را به آن می دهد. اینکه مومنی در کعبه شکوه و عظمتی می بیند که کافر آن را نمی بیند یک واقعیت است. این عظمت در نگاه افراد است نه در واقعیت بیرونی. اینکه مولانا می گوید:
آن یکی باشد به چشم تو نگار
هم به چشم آن یکی دیگر چو مار
اشاره به این واقعیت است. یوسف در چشم برادران آن نمی نماید که در چشم یعقوب. اینکه هر ملتی چیزی می پرستد که در چشم ملت دیگر خطای محض است بحث نسبی گرایی در ارزش ها و اعتقادات را پیش می کشد. شبستری در گلشن راز بیتی دارد شگفت انگیز:
مسلمان گر بدانستی که بت چیست
بدانستی که دین در بت پرستی است
صحبت از پیگمالیون رفت لازم آمد به آن داستان هم اشارهای کنم. افسانه پیگمالیون بسیار زیبا و معنادار است. او که از زن های واقعی متنفر بود، تصویر زن رویایی خویش را از سنگ می تراشد و عاشق ساخته دست خود می شود. به الهه عشق و زیبایی، ونوس، متوسل می شود. ونوس به مجسمه روح می دمد و مجسمه جان می گیرد و به خالق خود لبخند می زند و خالق خویش را به آغوش می کشد. آندو دست هم را می گیرند و برای سپاسگزاری به سمت معبد ونوس روانه می شوند. تاویل های زیادی بر این اسطوره شده، آیا آنچه را که عاشق در وجود معشوق می بیند ساخته ذهن عاشق است؟ آیا تفکر خلاق ماست که به همه چیز روح و معنا می دهد؟ آیا بت پرست در بت خویش چیزی می بیند که دیگران نمی بینند؟ آیا ما به جهان بیرون معنا می دهیم یا معنا در پدیده های بیرونی واقعا وجود دارد؟ تاثیر انتظار بر واقعیت یکی از آخرین تفسیرهای این اسطوره است که امروزه در نظام اداری مورد توجه است. اما این تفسیر فقط کاربرد اداری ندارد بلکه در خانواده و در تعلیم و تربیت نیز کاربرد دارد، از بچه هامون هر انتظاری داشته باشیم آنها همان خواهند شد. این اصل روانشناسی را همیشه در مد نظر داشته باشیم.

#آیدین_محمدی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

هنگامی که آدمی به پوچی پی می برد در صدد نگارش آئین خوشبختی بر می آید خواهند گفت عجب! از همین کوره راهها می خواهید به سرزمین سعادت برسید ؟ در پاسخ می گویم : ولی یک دنیا بیشتر وجود ندارد ، بهروزی و پوچی دو فرزند همین خاکدانند . این دو را نمی توان از هم جدا ساخت . اگر بگوییم سعادت الزاما مولود کشف پوچی است ، اشتباه کرده ایم چرا که گاهی پوچی زائیده خوشبختی است ...
همه شادی خموش سیزیف در همین نکته است . سرنوشتش از آن خود اوست . سنگ ملعبه او می شود بهمین ترتیب ، انسان دنیای پوچی ، وقتی به عذاب خود نظر میکند همه بت ها را به خموشی وا میدارد ،هزاران نوای کوچک شگفت زده در جهانی که ناگهان سکوت اولیه خود را باز می یابد از زمین بر می خیزد . این نوا های آگاه و سری ، این دعوت های چهره ها پاداشی است ضروری و بهای پیروزی ، خورشید بی سایه نمی شود و تیرگی شب را هم باید چشید . انسان دنیای پوچی زندگی را می پذیرد و کوشش او را انجامی نخواهد بود . سرنوشت فردی وجود دارد ولی تقدیر برتری وجود ندارد یا دستکم بیش از یک تقدیر برتر نیست که در آنصورت سرنوشت فردی آنرا بعنوان محتوم و جبری می پذیرد و تحقیر می کند در بقیه موارد انسان دنیای پوچی ، خود را مختار می داند . در ان لحظه حساسی که آدمی به زندگی خود نظر می کند ، همچون سیزیف که به سوی سنگش بر می گردد به همه اعمال بی ربطی می نگرد که سرنوشت اوست ، سرنوشتی که مخلوق خود اوست و در دیده دل یکسان و یکپارچه است و به زودی مهر مرگ بر آن صحه میگذارد بدین سان ، آدمی منشاء انسانی امور انسانی را قبول می کند . وی همچون کوری که مشتاق دیدن است و می داند که شبش را پایانی نیست ، همچنان رهسپار است . سنگ همچنان می غلتد ...
#آلبر_کامو
#محمدتقی_غیاثی
#فلسفه_پوچی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#برشی_از_کتاب

اغلب اوقات-و شاید همیشه-وقتی کسی رادوست می داریم او را بخاطر چیزی که واقعا هست دوست نداریم ،او در حقیقت شخصیت آرمانی دنیای خیالی ذهن ماست که رنگ واقعیت گرفته و تجسد پیدا کرده. به عبارتی ما در مورد شخصیت او دچار سوء تفاهم شده ایم به اشتباه تصویری خیالی از شخصیت او در ذهنمان خلق کردیم .این گونه است که وقتی در می یابیم که اشتباه کرده ایم عشق به نفرت و محبت به خشونت تبدیل می شود. برای یک معشوق هیچ چیزی خطرناکتر و مرگبارتر از این نیست که عاشقش نه برای آن چه که هست، بلکه برای آن چه که ایده آل ذهنی اوست دوستش داشته باشد.

#ژیژک_درباره_سرگیجه_هیچکاک.

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

دید موسی یک شبانی را براه
کو همی‌گفت ای گزیننده اله
تو کجایی تا شوم من چاکرت
چارقت دوزم کنم شانه سرت
جامه‌ات شویم شپشهاات کشم
شیر پیشت آورم ای محتشم
دستکت بوسم بمالم پایکت
وقت خواب آید بروبم جایکت
ای فدای تو همه بزهای من
ای بیادت هیهی و هیهای من
این نمط بیهوده می‌گفت آن شبان
گفت موسی با کی است این ای فلان
گفت با آنکس که ما را آفرید
این زمین و چرخ ازو آمد پدید
گفت موسی های بس مدبر شدی
خود مسلمان ناشده کافر شدی
این چه ژاژست این چه کفرست و فشار
پنبه‌ای اندر دهان خود فشار
گند کفر تو جهان را گنده کرد
کفر تو دیبای دین را ژنده کرد
چارق و پاتابه لایق مر تراست
آفتابی را چنینها کی رواست
گر نبندی زین سخن تو حلق را
آتشی آید بسوزد خلق را
آتشی گر نامدست این دود چیست
جان سیه گشته روان مردود چیست
گر همی‌دانی که یزدان داورست
ژاژ و گستاخی ترا چون باورست
دوستی بی‌خرد خود دشمنیست
حق تعالی زین چنین خدمت غنیست

و.......
گفت اى موسى دهانم دوختى
و ز پشيمانى تو جانم سوختى
جامه را بدريد و آهى كرد تفت
سر نهاد اندر بيابانى و رفت
وحى آمد سوى موسى از خدا
بنده ى ما را ز ما كردى جدا
تو براى وصل كردن آمدى
نى براى فصل كردن آمدى
تا توانى پا منه اندر فراق
أبغض الأشياء عندي الطلاق
هر كسى را سيرتى بنهاده ام
هر كسي را اصطلاحى داده ام
در حق او مدح و در حق تو ذم
در حق او شهد و در حق تو سم
ما برى از پاك و ناپاكى همه
از گران جانى و چالاكى همه
من نكردم امر تا سودى كنم
بلكه تا بر بندگان جودى كنم
هندوان را اصطلاح هند مدح
سنديان را اصطلاح سند مدح
من نگردم پاك از تسبيحشان
پاك هم ايشان شوند و در فشان
ما زبان را ننگريم و قال را
ما روان را بنگريم و حال را

و........
بعد از آن در سر موسى حق نهفت
رازهايى كان نمى آيد به گفت
بر دل موسى سخنها ريختند
ديدن و گفتن به هم آميختند
چند بى خود گشت و چند آمد به خود

و........
عاقبت دريافت او را و بديد گفت
مژده ده كه دستورى رسيد
هيچ آدابى و ترتيبى مجو
هر چه مى خواهد دل تنگت بگو
كفر تو دين است و دينت نور جان
ايمنى و ز تو جهانى در امان
ای معاف يَفْعَلُ اللَّهُ ما يشاء
بی محابا رو زبان را بر گشا
گفت اى موسى از آن بگذشته ام
من كنون در خون دل آغشته ام
من ز سدره ى منتهى بگذشته ام
صد هزاران ساله ز آن سو رفته ام
تازيانه بر زدى اسبم بگشت
گنبدى كرد و ز گردون بر گذشت
محرم ناسوت ما لاهوت باد
آفرين بر دست و بر بازوت باد

#مولانا

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



بی شک تمامی ما داستان موسی و شبان را در دفتر دوم مثنوی خوانده ایم.
در این داستان، موسی در گذر از راهی، چوپانی را میبیند که اینگونه مشغول مناجات با خدای خویش است :
ای خدا کجایی که من چاکرت شوم؟ کجایی که سرت را شانه کنم و جامه ات را بشویم؟ کجایی که شپش های تنت را بکشم و شیر گرم برایت بیاورم و....
موسی با شنیدن سخنان شبان در خشم می شود و او را مورد عتاب قرار میدهد:

این چه ژاژ است، این چه کفر است و فُشار
پنبه ای اندر دهان خود فشار

سرزنش موسی، چوپان را آشفته حال و پریشان میکند.
در همین اثنا، از جانب حق به موسی وحی میشود که این چه خشم و عتابی بود؟ تو بنده مرا از من جدا کردی.

تو برای وصل کردن آمدی
یا برای فصل کردن آمدی؟

سپس اسرار و سخن ها در جان موسی ریختند، موسی سرگشته و پشیمان از کار خود به دنبال چوپان می رود و عذر تقصیر می خواهد.

عاقبت دریافت او را و بدید
گفت مژده ده که دستوری رسید
هیچ آدابی و ترتیبی مجو
هر چه می خواهد دل تنگت بگو
کفر تو دین است و دینت نور جان
ایمنی وز تو جهانی در امان

اما شبان که حقیقت هستی را دریافته بود می گوید ای موسی از همه آنچه تو می گویی من رسته ام و عتاب تو باعث شد من از مرتبه ناسوتی خود بگذرم و جایگاه حقیقی خودم را دریابم.

حال من اکنون برون از گفتن است
این چه می گویم نه احوال من است

#لیلا_بهزادی_نژاد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


در این داستان به ظاهر ساده، نکته های بس عمیقی نهفته است.
یکی از بنیادی ترین مفاهیمی که در اثناء داستان بیان می شود، خدا پنداری شخصی است.
یعنی هر فرد تصویری که از خدای خود دارد، تصویری از خویشتن خویش است منتها کمی بزرگتر.
خداوند داری دو گونه صفات جلالی و جمالی می باشد.
صفات جلالی خداوند، بیانگر صفاتی است که تعلق به قهر و غضب الهی دارد و صفات جمالی خداوند بیانگر الطاف و بخشش های خداوند است.
با نگاهی ساده به اطراف خود خواهیم دید که بسیاری از افراد که روحیه قهری دارند در برخورد با خداوند نیز بیشتر بر صفات جلالی او تکیه می کنند. اینان بیشتر تصویرگران جهنم هستند و خشم و غضب الهی را بسیار بزرگتر از خشم و غضب خود می بینند.
در مقابل افرادی که روحیه ای سرشار از عشق و لطف دارند خدا را از منظر جمالی او می بینند. اینان پروردگار را کریم مطلق می دانند منتها کرم خدا را بزرگتر از کرم خود می شناسند.
مولانا در این داستان با بیان این نکته، سعی در بیان این مهم دارد که خداوند ورای تصورات ماست. او نه در تصورات موسی که فرستاده اوست می گنجد و نه در تصورات شبان که نماینده قشر ساده و عامی است و هر کس بر شیوه و سلوک خود، سعی در شناخت خدا و ستایش او دارد.

الطرق الی الله بعدد نفوس الخلایق
راه های رسیدن به خدا، به عدد آدمیان است.

ما بری از پاک و ناپاکی همه

از گرانجانی و چالاکی همه

من نکردم امر تا سودی کنم

بلکه تا بر بندگان جودی کنم

هندوان را اصطلاح هند مدح

سندیان را اصطلاح سند مدح

من نگردم پاک از تسبیحشان

پاک هم ایشان شوند و درفشان

ما زبان را ننگریم و قال را

ما روان را بنگریم و حال را

#لیلا_بهزادی_نژاد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه



دیگر مهم اینکه، با نگاهی اجمالی به نظر می آید که مرتبه موسی به عنوان نبی خدا برتر از شبان که فردی عامی است، باشد.
موسی گرفتار ظاهر شریعت است. او با غره شدن بر ایمان خود، مناجات شبان را در قیاس با مناجات های خود بی ارزش و چه بسا کفرآمیز می داند. موسی در نقش مشاهده گر، رفتار چوپان را در موقعیت خاصی ارزیابی می کند، و با توجه به فقدان پیش زمینه شناخت، ارزیابی دقیقی از او ندارد.
همه سعی موسی این است که از طریق الگو پردازی، شبان را بر اساس آرمان های ذهنی خود، هدایت کند اما از جهتی حضور شبان واجب بود که پرده ها از پیش چشم موسی بازگیرند و اسرارها در گوش جان او گویند. بنابراین شبان مقامی بالاتر از موسی دارد. او بنا بر اصل اراده آزاد، ندانسته نقطه کلیدی هدایت موسی شده است و در واقع پیر راهیست که خود از آن بی خبر است.
شبان بر اساس هدف فطری کمال طلبی، به سمت یکپارچگی با هستی گرایش داشت و عتاب موسی، او را که مجذوب سالک بود، دل شکسته کرد و همین عتاب باعث شد که او با گذر از مرحله ناسوتی به حقیقت هستی راه یابد و آشنای اسرار گردد.

گفت ای موسی از آن بگذشته‌ام
من کنون در خون دل آغشته‌ام

من ز سدرهٔ منتهی بگذشته‌ام
صد هزاران ساله زان سو رفته‌ام

تازیانه بر زدی اسپم بگشت
گنبدی کرد و ز گردون بر گذشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد
آفرین بر دست و بر بازوت باد

مولانا در این داستان به زیبایی باطن را در مقابل ظاهر قرار می دهد و می فهماند که حقیقت امور از درک ما خارج است. او سعی دارد بگوید با پرهیز از قضاوت و قیاس از خود، بر الگوی منحصر به فرد زندگی خودمان تمرکز کنیم تا به غایت آرمانی دست پیدا کنیم.
#لیلا_بهزادی_نژاد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#غلط_ننویسیم

🔴افغان

#افغان/افغانی: اهل کشور افغانستان را باید «افغان» بنامیم و نه «افغانی»، چنانکه اهل کشور ترکیه و استان کردستان را ترک یا کرد می‌نامیم و نه ترکی و کردی. البته افغانی نیز واژه‌ی صحیحی است، ولی نه به معنای «اهل افغانستان»، بلکه به معنای «منسوب به افغانها» یا «ساخته‌ی افغانها». مثلاً «رسوم افغانی» یا «فراورده‌های افغانی». واحد پول افغانستان نیز افغانی نامیده می‌شود.

#الف


📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی



@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️