پرواز فکر و اندیشه

کانال پروازفکرواندیشه
@flith

نوشته اي از نادر گراميان
حتما بخوانيد :
روزی سیاست ارزشی داشت و سیاستمدار آبرو داشت در آنروزگاران خوب هر چیزی جای خودش بود آری سیاست و سیاستمدار کثیف بود اما کثافت نبود وقتی بوریس پاسترناک از درد دکتر ژیواگو میگفت که لارا رفت همه میگریستیم وقتی لئون تولستوی جنگ و صلح را نوشت درست زمانی بود که لک لک ها پرواز کرده بودند وقتی کتاب سرنوشت یک انسان و آخرین نامه یک سرباز را خواندم تازه فهمیدم کمونیست و بلشویک ها چه بروز مردم شوروی آوردند آیا کمونیست غبر فقرو جنگ درد ارمغانی برای مردم شوروی داشت ؟ خلق را تقلیدشان برباد داد اما ملت من را حماقت برباد داد .
اوائل سال 1325 بود که نوشین و خواشه و خیر خواه از پشت سن تئاتر دهقان به سفارت شوروی پناهنده شدند واز آنجا به کشور معبود خود اتحاد جماهیر شوروی رفتند مانوک ترو خدا یک لحظه فکر کن هنرمندانی که در ایران ارزش داشتند ومردم دوستشان داشتند من نمیدانم چه دردی داشتند که پناهنده شوروی شدند و در آنجا به عملگی و بیکاری مشغول شدند میدانی درد کجا بود ؟ حال اگر توده ای های ایران الگوی زندگیشان کشور امریکا و آلمان و فرانسه و کانادا بود دلم نمیسوخت این توده ای های بدبخت ایده آلشان کشور های کمونیستی بود که نون نداشتند بخورند خاطرم هست سال 1970 چون در کشور اطریش تحصیل میکردم گاهی وقت ها که درس نداشتم بیشتر تابستان ها برای تفریح به کشور های بلوک شرق که کمونیستی بود میرفتم ....رومانی . مجارستان . بلغارستان . چکسلواکی . آلمان شرقی در کشور هائی که قیمت یک شب دختر یک جوراب نایلون پا بود و یا یک رژ لب مدتی در بلغارستان زندگی کردم چون کار تحقیق داشتم آنچه که من در یک سال در بلغارستان دیدم از زندگی بیزار شدم ملت افسرده و بدبختی که زنها کنار پارک ها بافتنی میبافتند و مرد ها ودکا میخوردند تا فراموش کنند انسانند ...غذای مردم آنکشور برش بود برش مقداری آبجوش بود با قلم گاو و پیاز و سیب زمینی با نانی که اگر به گاو میدادی نمیخورد این تمام آن چیزی بود که من در کشورهای بلوک شرق دیدم .
سال 1972 به ایران برگشتم هنوز باور نمیکنم چاتانوگا و کاربلانکاو سورنتو . کاباره ونک و کاباره باکارا وکاباره میامی و ........ تازه فهمیدم چقدر فرق دارد مردمی که زنده هستند و دارند مثل آدم زندگی میکنند با مردم بدبختی که زیر چکمه های کمونیسم سالهاست که مرده اند این تنها درد من نبود درد جای دیگر بود ...هرجا که رفتم توده ای بود هرکه را دیدم چریک بود در دانشگاه چگوارا بت دانشجویان کشورم بود وقتی دادگاه خسرو گلسرخی را از تلویزیون دیدم برای ملتی گریستم که او بت نسل جوان کشورم بود شاملو شعر میگفت بزرگ علوی کتاب مینوشت پرویز نیکخواه ترور میکرد گروه بیژن جزنی مسلسل دست گرفته بود سعید محسن و حنیف نژادو برادارا رضائی بمب کار میگذاشتند اینها تمام تلاششان رسیدن جامعه آنروز ایران به کمونیسم بود ؟ آیا براستی حتا یک نفر از اینها به یک کشور کمونیستی سفر کرده بودند ؟ اساسا میدانستند فلسفه کمونیست چیست ؟ یا ما طوطی واری شعر میگفتیم و کتاب مینوشتیم ؟ استاد دانشگاه ما مائوئیست بودکارمندان شرکت نفت توده ای بودند عیر از سپور های شهرداری و پاسبان های شهربانی بقیه همه کمونیست بودند مانوک عزیز اگر بخواهم از آنروزها بنویسم بطول و عرض 37 سال باید بنویسم .....وای بر ملتی که آن موجودات دوپا ناراضیان کشور من بودند

⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

503 views07:53