#کتاب_صوتی🎧
📒 #سمفونی_مردگان
✍🏻 #عباس_معروفی
🎙 #امیرعلی_علیخانی
#قسمت ۲۸

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

کانال پروازفکرواندیشه
@flith


#بازنگری_در_بدیهیات

ما همگی در بستر فرهنگ و عرف های نانوشته ی بدوا خانواده و سپس اجتماع رشد یافته و بالغ گشته ایم. عرف ها و ارزش هایی که گاهی بدان ها اگاهی نداریم ولی اثرات زیادی بر زندگیمان دارند و الزاما از مذهب و یا ایین های مرسوم نشات نگرفته اند؛ مثل ارزش لباس پوشیدن و محافظت از دیده شدن شرمگاهمان یا سایر اعضای خصوصیمان. اگر کسی بطور ناگهانی از ما بپرسد: "چرا ان ها را میپوشانید؟" پاسخی صریح و مشخص و فی البداهه برای ان نداریم.
این عرف ها بنظر میرسد بین اکثریت جوامع یک اصل و ارزش ذاتی تلقی میشوند ولی ایا فردی که از کودکی به وی درخصوص پوشاندن اندام های جنسی اش تذکر داده نشده، نسبت به ممانعت از دیده شدنشان در بزرگسالی اقدامی خواهد کرد؟!
ایا پشت این محافظت از برخی نقاط تن و بدنمان فایده ای فرگشتی وجود دارد؟
اگر فرگشتیست، چرا بومیان برهنه در اقیانوسیه و یا برخی قبایل افریقایی و آمریکای جنوبی سابقا زندگی میکرده اند؟ یا چرا در بین حیوانات فایده فرگشتی آن محرز نیست؟
من پاسخی برای سوالات بالا ندارم ولی میدانم ما این ارزش ها را پذیرفته ایم و حتی گاهی بدون داشتن دلیل ان ها را مهم و لایتغیر میشماریم. مثلا اگر بگویند ناگهان اتفاقی افتاده که جامعه از نظر پوشش کاملا آزاد خواهد بود و همه مردم در خیابان ها برهنه و لخت ظاهر شوند چه خواهیم کرد؟ ایا ما هم کاملا برهنه ظاهر میشویم؟ اگر چیزی مانعمان میشود آن چیز چیست؟ و اگر چیزی ترغیبمان میکند علتش کدام است؟

گاها در مهمانی ها و اجتماعات دوستان به این موضوع برخورد میکنم که خانمی از نگاه های برخی مردان به اندام یا ظاهرش ناراحت است و اصطلاحا از "نگاه های هیز بعضی اقایان به اندامش" اظهار گلایه، شکایت و ناراحتی میکند. شاید حتی اعضای جنسیش دیده نشوند ولی خانم مذکور از تخیلات دیگران درباره بدنش نگران است.
چیزی که واضح است این است که بخشی از زیبایی و جذابیت زنانگی در نظر اقایان در انتخاب با ظرافت لباس و ظاهر خانم هاست طوری که موجب نمایش محرز اعضای جنسی نشود و درعین حال در مخفی کردن نشانگان زنانگی نیز کوششی نشده باشد. بنظر میرسد این برای هر مردی جذاب و زیباست و در عین حال خانم ها بدان آگاهند. ولی چرا چنین "نگاه هیزی" از طرفی ناراحت کننده و از سویی دیگر قابل اهمیت است؟! این برای مردان نیز مصداق دارد و محل چالش است. مثلا در هر محیط اجتماعی اگر به خانم کسی خیره شوید قطعا با واکنش شوهر روبرو خواهید شد.

از طرفی در سناریویی دیگر میبینیم، در نواحی ساحلی فرهنگ های دیگر بسیاری کاملا برهنه ظاهر میشوند و بدون اهمیت قایل شدن به دیگران از افتاب ساحلی و هوای مناسب لذت میبرند. حتما همگروهیانی که در خارج از کشور هستند بدان وقوف خواهند داشت.
سوال اینجاست چرا این برهنگی یا پوشیدگی محور چالش های بسیاری برای انسان است؟
نگاه دیگران به ظاهر و بدن برهنه مان درصورتی که مطمعن باشیم کسی به ما آسیبی نمیرساند، چطور موجبات ناراحتیمان را فراهم میکند؟!

در حالتی اغراق امیز تر و "نا خوشآیند" ممکن است مطمئن باشیم کسی با نگاه به بدن ما در خلوت خود دست به خود ارضایی میزند، ولی این چرا برای ما ناراحت کننده است. برای خانم ها این حس وجود دارد و برای همسرانشان نیز چنین است. ولی ان فرد که کاری به ما ندارد چرا ما نگرانیم و ان را "نا خوش آیند" میشماریم؟
ایا مثلا کسی که در خلوت خودش کلت و سلاحی گرم دارد و ان را جلا میدهد برای ما نگران کننده و "ناخوش ایند" است؟!
چه اختلافی بین دو موضوع اخیر وجود دارد؟!

⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

کانال پروازفکرواندیشه
@flith


درودی گرم درین هوای سرد پاییزی تقدیم دوستان جان ، و خردورزان ارجمند

🗓 #تونل_زمان

👤 سالمرگ #بابک_بیات

علی‌حسین بیات زرندی مطلق معروف به #بابک_بیات
(زادهٔ ۲۳ خرداد ۱۳۲۵ در تهران - درگذشتهٔ ۵ آذر ۱۳۸۵ در تهران)،
آهنگساز، نوازنده، تنظیم کننده و آهنگساز فیلم ایرانی بود

#بابک_بیات در سال ۱۳۲۵ در شهر تهران به دنیا آمد. از سن ۱۹ سالگی در اپرای تهران و زیر نظر خانم اولین باغچه‌بان، آقای ثمین باغچه بان و نصرت‌الله زابلی با موسیقی کلاسیک و جهانی آشنا شد و در حدود پنج سال همکاری خود را با این اپرا ادامه داد.

بعد از آن با محمد اوشال آهنگساز و رهبر ارکستر جاز فولکوریک دوستی عمیقی پیدا کرد که این دوستی به ادامه هارمونی و آکومپانی مان و فراگیری دیگر اشتیاقات موسیقایی بیات منجر شد.

ایرج جنتی عطایی شاعر و ترانه سرا و نمایشنامه نویس که از دوران کودکی تا قبل از انقلاب با بابک بیات همگام با هم موسیقی ترانه را ادامه دادند، در زندگی بیات و خانواده اش بسیار مؤثر بود، که این دوستی به ساخت ترانه‌های بسیاری از جمله:
غریبه، جنگل، بن‌بست، خونه، فریاد زیر آب، علی کنکوری، تپش، خاتون، سایه، خورجین (بانوی شرقی)، فصل بد خاکستری
(روح بزرگوار)، سقف، هیچ‌کسی مثل تو نبود، طلایه دار (ای بزرگ موندنی) و بسیاری ترانه‌های دیگر منجر شد.

بابک بیات موسیقی فیلم را با فیلم غریبه که با همراهی واروژان ساخته شد، شروع کرد.
بعد از فیلم غریبه، بیات موسیقی فیلم‌های :
خوشید در مرداب، شب آفتابی
(با ترانه عروسک قصه من)، برهنه تا ظهر با سرعت، فریاد زیر آب، سریال چنگک و بسیاری موسیقی فیلم‌های دیگر را ساخت.

بعد از انقلاب بابک بیات فعالیت موسیقی را در شرکت ابتکار، همراه با دوستش ابراهیم زال زاده و با کاست قاصدک، زندگی نامه
صمد بهرنگی و بصورت ترانه‌های کودکانه
خانم سیمین قدیری آغاز نمود.

پس از آن کاست خروس زری پیرهن پری را به همراه احمد شاملو و کاست‌های سکوت سرشار از ناگفته هاست و چیدن سپیده دم را با صدای احمد شاملو موسیقی ساخت.

بابک بیات موسیقی فیلم را در بعد از انقلاب با فیلم مرگ یزد گرد ساخته بهرام بیضایی ادامه داد و در سال ۱۳۶۲ موسیقی فیلم‌های نقطه ضعف و ریشه در خون را ساخت و در سالهای بعد برای فیلم‌های شاید وقتی دیگر و مسافران ساخته‌های بهرام بیضایی، سریال سلطان و شبان، کشتی آنجلیکا، عروس،
پرده آخر، طلسم، مرسدس، جهان پهلوان تختی، دستهای آلوده، اتوبوس، قرمز، دو زن، شیدا و در حدود ۹۰ فیلم سینمایی موسیقی نوشته است
یادش گرامی باد

⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


✨ دوبیتی‌های باباطاهر ( ۲۷ )

قلم بتراشم از هر استخوانم
مرکب گیرم از خون رگانم

بگیرم کاغذی از پردهٔ دل
نویسم بهر «یار» مهربانم


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

کانال پروازفکرواندیشه
@flith



‍ "به من خیره نشوید، من بدنم را دوست دارم"
فردین علیخواه

اختلال بدشکلی بدن(BDD)یا "خودزشت انگاری" وضعیتی است که فرد به شکلی وسواسی از قسمتی؛ یا تمامِ ظاهر خود ناراضی است و باعث بروز اختلال در روابط اجتماعی او می شود. قضاوت هایی که فرد درباره بدنش دارد و نیز قضاوت هایی که دیگران دربارۀ بدن او دارند از جمله موارد مورد توجه برخی جامعه شناسان است
سوالهای مطرح در این سنخ مطالعات آن است که قضاوت ما درباره بدنمان چگونه شکل می گیرد؟ چگونه برای بدن"استانداردسازی"می شود و رسانه ها در این فرایند چه نقشی دارند؟ طبق تحقیقات، "خودزشت انگاری"؛در زنان بیشتر مشاهده می شود. آنان عموما به دلیل "خوش اندام جلوه کردن"نگران وضع بدن خود هستند و به همین دلیل گرفتار رژیم های لاغری متعدد و روش های گوناگون مدیریت بدن می شوند تا مبادا چاق به نظر آیند و منزلت اجتماعی شان کاهش یابد.

چاقی اما قصه جالبی دارد. جامعه شناسان نشان داده اند که برای مثال در تاریخ کشورهای اروپایی، زمانی که دسترسی به غذا برای همه اقشار جامعه آسان نبود"چاقی"مایۀ کسب منزلت اجتماعی می شد، ولی در دوران معاصر و بادسترسی بیشتر مردم به غذا، قصه بر عکس شده است. در قرن بیستم برخی از فعالان اجتماعی نسبت به "تبعیض مبتنی بر سایز آدم ها" (لاغری و چاقی) هشدار دادند. آنان معتقد بودند که نوعی ایدئولوژی پنهان با عنوان "سایزگرایی" Sizeism در جامعه رخنه کرده است که طبق آن، به کسانی که در "سایز استاندارد" قرار نمی گیرند نگاه توهین آمیزی وجود دارد. گروهی از فعالان حقوق زنان "جنبش پذیرش اجتماعی چاق ها" را راه انداختند و به جامعه در خصوص وجود تبعیض و نگاه تمسخرآمیز علیه آدم ها هشدار دادند. بسیاری از این فعالان، رسانه های جمعی را مقصّر ردیف اول معرفی کردند. آنان با بررسی فیلم های سینمایی این سوال را مطرح کردند که چرا هالیوود هیچ وقت یک زن چاق را در نقش یک معشوقۀ رمانتیک در نظر نمی گیرد و آنان غالبا در نقش آدم های دست و پا چلفتی ظاهر می شوند؟ آیا در بطن این نوع برخوردها، تقسیم جامعه به بدن های زشت/زیبا، بهنجار و نابهنجار قرار ندارد؟ امروزه انجمن های بین المللی مختلفی در خصوص پذیرش اجتماعی سایزهای بدنی مختلف فعالیت می کنند. این انجمن ها می پرسند که چرا سایز بدن باید مایه شرمساری آدمها باشد؟

به نظر می رسد که وضعیت خودزشت انگاری در بین ما ایرانیان و بیشتر در بین زنان جامعه جدی باشد. در واقع ایدئولوژی "سایزگرایی" و دغدغۀ "اندام استاندارد" بر جامعه ما سایه انداخته است. نکتۀ قابل تأمل آن است که خود زنان نیز زنان دیگر را بر حسب همین "بدن استانداردسازی شده توسط رسانه ها" ارزیابی می کنند. زنان قبلا از "نگاه خیرۀ مردانه" رنج می بردند و هم اکنون با گسترش ایدئولوژی " سایزگرایی" باید نگران "نگاه خیرۀ زنانه" هم باشند! و باز نکته قابل تأمل آن است که در کشورهای اروپایی و با گسترش جنبش های پذیرش اجتماعی سایزهای متنوع، "دوست داشتنِ بدنِ خود" تبدیل به ارزش شده است. در خیابان های کشورهای اروپایی مشاهده زنان چاقی که با نوع لباس هایشان هیچ اصراری بر پنهان کردن چاقی خود ندارند امری عادی است. آنان نگران قضاوت دیگران درباره خودشان نیستند و بدن خود را دوست دارند. گویا این وضعیت هنوز در کشور ما حل نشده است. بسیاری تلاش می کنند تا به هر شکلی به الگوی "بدن استاندارد" برسند. مسأله اینان کمتر سلامتی، بلکه بیشتر کسب پرستیژ اجتماعی و "سرآمدی" است. نتیجه محتوم چنین فرایندی؛ یکسانی و تشابه همه چهره هاا و رنگ باختن تنوعات اجتماعی خواهد بود.

جامعه شناسی به نام « دیوید رایزمن » فرهنگ ها را به سه دسته تقسیم می کند. نخست « فرهنگ های سنت-راهبر» که در آن هنجارهای سال های بسیار دور به آدم ها می گویند چه کنند. دوم فرهنگ های دیگر-راهبر که در آن "دیگران" به ویژه رسانه های جمعی به آدم ها می گویند که چه رفتاری داشته باشند. سوم فرهنگ های درون-راهبر که در آن آدم ها با توجه به تجارب، موقعیت و شرایط شخصی شان و با تکیه بر تعقل و تشخیص خودشان، راهی را که مناسب شان است برمی گزینند. رایزمن معتقد است که در دنیای جدید، رسانه های جمعی مدام تلاش می کنند انسان دیگر-راهبر بسازند. این رسانه ها مدام برای ما "استانداردسازی" می کنند که یکی از آنها هم "بدن استاندارد" است.

قطعا ما وقتی اندامی سالم و متناسب(از نظر خودمان) داریم خوشحالیم و این احتمالا به ما اعتماد بنفس بالایی می دهد. پرسش آن است که آیا ما بر اساس تصویری که از " بدن استاندارد" داریم درباره دیگران قضاوت نمی کنیم؟ ما چقدر در روابط اجتماعی مان بدن ها را به جنوب یا شمال شهری، تهرانی یا شهرستانی، باکلاس و بی کلاس تقسیم می کنیم و رفتارمان را طبق همین تقسیم بندی تنظیم می کنیم؟

کانال پروازفکرواندیشه
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


من شیوه کارتان را خوب فهمیده‌ام.
شما مردم را گرسنه نگاه داشته‌اید و آن ها را از هم جدا کرده‌اید تا عصیان و شورش‌شان را از بین ببرید، شما آنها را ضعیف و درمانده می‌کنید و سبعانه، نیروی آنها را می‌بلعید و اوقات‌شان را مشغول می‌کنید تا از وحشت نه جوشش بکنند و نه مجالی برای جوشش داشته باشند! آنها در یک جای ایستاده‌اند و درجا می‌زنند، راضی باشید!
علیرغم جمعیتی که دارند تنها هستند.
من هم تنها هستم.
همه ما تنها هستیم
زیرا دیگران ترسو و ذلیل هستند
ولی با وجود تنهایی و اسارت، با وجود آن که مانند آن ها خوار و پست شده‌ام، به شما اعلام می‌کنم که شما هیچ نیستید
و این که این قدرتی که تا چشم کار می‌کند، گسترش دارد و تا اعماق آسمان را به سیاهی و تاریکی کشانده است چیزی نیست مگر سایه کوچکی که به روی قطعه خاکی سنگینی می‌کند و براثر بادی خشمگین نابود می‌شود .

#آلبر_کامو


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


زن: از کی فهمیدی دوستم داری؟ اصلا تا کی عاشقم می مونی؟

مرد: میگن هیچ کس اولین قطره ی بارون رو ندیده، آخرین قطره ی بارون رو هم!
از بارون؛ اول و آخرش رو هیچ کسی به یاد نداره و ندیده، همه فقط خود بارون رو به یاد میارن.

این که از کی و کجا عاشقت شدم رو نمی دونم. تا کجا رو نمی دونم؛ من از تو؛
فقط "تو" رو می دونم!

📒 #مکالمه_غیر_حضوری
👤 #علیرضا_اسفندیاری


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#رقص_سماع

تنبور نوازی زیبا با آواز
#استاد_بیژن_کامکار

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#کتاب_صوتی🎧
📒 #سمفونی_مردگان
✍🏻 #عباس_معروفی
🎙 #امیرعلی_علیخانی
#قسمت ۲۹

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


✨ دوبیتی‌های باباطاهر ( ۲۸ )

به خنجر گر بر آرند دیدگانم
درآتش گربسوزند استخوانم

اگر بر ناخنانم نی بکوبند
نگیرم دل ز «یار» مهربانم


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

روش برخورد با مردم در ۱۰ کلمه از عطار :

‏دور دور مرو که مهجور گردی و نزدیکِ نزدیک میا که رنجور گردی!

👤 #عطار
📙 #تذکره_الاولیاء

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#هجوم_خاطره
#همایون_شجریان
#ترانه_سرا_زنده_یاد_افشین_یداللهی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


🔮 #فمينيست‌ها معتقدند علت اينکه جامعه‌شناسي به رغم بي‌طرفي، جانب مردان را مي‌گيرد اين است که اين علم، تجربيات و مسائل زنان را ذهني و شخصي مي‌داند و در نتيجه زنان را از دريچه چشم مردان تصور مي‌کند.

📝 از نگاه فمينيست‌ها، #جامعه_‌شناسي در بهترين حالت، کور جنس است و تشخيص نمي‌دهد که موقعيت زنان در ساختار اجتماعي و تجربيات ناشي از آن با مردان يکسان نيست؛و در بدترين حالت، جنس‌پرست است و تجربيات زندگي زنان را عملاً تحريف مي‌کند يا ناديده مي‌انگارند.

🔮 اولين ادعاي فمينست‌ها اين است که به تجربه #زنان در تفسير واقعيت‌هاي اجتماعي توجه نشده است؛ زيرا از آنجا که مردان عهده‌دار تفسير واقعيت‌هاي اجتماعي هستند، نحوه تفسير واقعيت‌ها در نهايت به نفع مردان و نظام مرد‌سالاري تمام مي‌شود.

📝 از سوي ديگر، زنان در تحقيقات جامعه‌شناسي، کمتر موضوع پژوهش‌ها بوده اند و به فعاليت‌هاي مختص آنان مثل کار خانگي توجه کمي شده است.

🖌پاملا آبوت و کلر والاس که تجربه ی تدریس چندین ساله ی مقدمات جامعه شناسی را در دانشگاه های انگلستان دارند، معتقد به بازسازی جامعه شناسی و ایجاد جامعه شناسی دیگری از چشم اندازهای زنانه هستند، تا بتوان علاوه بر نگاه به جهان از دیدگاه مردانه، به آن از دید زنانه نیز نگریست.

🖌این دو جامعه شناس معتقدند ادعای بی طرف بودن علم جامعه شناسی در میان دو جنس، حرفی بیهوده است و جامعه شناسی نیز هم چون همه ی علومِ دیگر، نگاهی جانبدارانه و مردانه دارد.


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

۷ آذر ماه سالروز درگذشت #حمید_مصدق یاد باد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#حمید_مصدق

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

کانال پروازفکرواندیشه
@flith


یازده سال است که با دو نفر جوان آمریکایی همکارم. گذشت این همه زمان، ما را به هم نزدیک کرده. شن و ماسه را هم یازده سال بگذارید توی آب، حل می‌شوند. چه برسد به من که کلا آدم گیاه‌طور و منعطفی هستم و با تمساح هم می‌توانم رفاقت کنم. نه آن‌ها ماجرای تسخیر سفارت‌شان را به رویم می‌آورند و نه من ماجرای ایرباس را. هر روز ساعت دو و بیست دقیقه‌ی عصر با هم می‌رویم توی آبدارخانه و چای می‌خوریم. در واقع با چای‌خوردن آشتی‌شان دادم. بهشان دستور پخت هویج پلو و ته‌چین مرغ را دادم. یکی‌شان هر ماه یک بار هویچ‌پلو بار می‌گذارد. با این‌که هویج‌پلو‌یش سبز است و گوشتش مزه‌ی پنیر گندیده می‌دهد، اما خودش به آن افتخار می‌کند. عید نوروز را درک می‌کنند. مطمئن شده‌اند که شتر وسیله‌ی حمل و نقل عمومی در ایران نیست. با درخت آشنایی داریم. مردم کفش کتانی می‌پوشند و برف و دریا و رودخانه و جنگل هم داریم.
یازده سال است که با دو نفر آمریکایی همکارم. دوست دارند زبان فارسی را یاد بگیرند. چند سال است که یک فایل کامپیوتری درست کرده‌اند و هر کلمه‌ی فارسی جدیدی که یاد می‌گیرند را به همراه معنی‌اش آن‌جا می‌نویسند. از کلمات ضروری شروع کرده‌اند. مثلا سلام، حالت چطوره. جاکش. دیوث و تمام کلماتی که به جفت‌گیری مربوط می‌شود. توان یادگیری‌شان هم بالاست. امروز بهشان گفتم که آقای حداد تصمیم گرفته که به جای کلمه‌ی سکس از کامش استفاده کند. خورد توی ذوق‌شان. باید تمام فایل را بروزرسانی کنند. از صبح هم صدایم می‌کنند کامران. ناراحت نمی‌شوم. رفیقیم.

یازده سال است که مهاجرت کرده‌ام. مهاجرت مثل به دنیا آوردن بچه است. بچه‌ای که به جای زایشگاه در فرودگاه به دنیا می‌آید. با درد و امید. آمده‌ام بین آدم‌هایی که فرهنگ و زبان و شکل و قیافه‌شان متفاوت است. آدم‌هایی که نمی‌دانند هویج‌پلو و ته‌چین چیست. سرپا می‌شاشند. روز اول بهار هیچ معنی خاصی برای‌شان ندارد. با خوردن بوقلمون شکرگزاری می‌کنند. وسط زمستان جشن می‌گیرند و درخت‌های کاج را تزئین می‌کنند. فوتبال‌شان را با دست بازی می‌کنند و با کفش توی خانه راه می‌روند.

یازده سال است که با دو نفر آمریکایی همکارم. اختلافات‌مان تا آسمان می‌رود. اما مشغول یاد گرفتن همدیگر هستیم. آن‌ها هویج‌پلو می‌خورند. من بوقلمون. آن‌ها چای‌خور قهاری شده‌اند و ساعت دو و بیست دقیقه می‌آیند سر میزم و می‌گویند کامرانِ جاکش، لتس هَو سام تی. من هم به انگلیسی جواب کلفتی می‌دهم و می‌رویم برای چای. روزی که یک آدم روانی، پنجاه نفر را توی وگاس کشت، برای‌شان متاسف و غمگین شدم. روزی هم که کرمانشاه زلزله آمد، آن‌ها برای‌مان متاسف شدند و نفری بیست دلار دادند برای کمک.

من یازده سال است که مهاجرم. یاد گرفته‌ام که آدم‌ها تا روزی که مغزشان شسته نشود، همه مهربان و یک شکل هستند. تا روزی که سیاست‌مداران افسار آدم را نگرفته باشند، همه خوبند. مثل هم می‌خندند. مثل هم گریه می‌کنند. مثل هم عاشق می‌شوند و مثل هم کنار دریاچه، سرشان را روی شانه‌ی هم می‌گذارند. همه‌ی این‌ها تا روزیست که مغزشان را نشورند. سیاست منفور‌ترین عادت انسان است.

#هدی_رستمی

⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

کانال پروازفکرواندیشه
@flith


کینه‌ها و دشمنیهای «نژادی»، ریشه‌هایی در منشأ قومی دارد، امّا به احتمالِ بیشتر، زادهٔ تفاوت‌های فرهنگِ اکتسابی – در زبان، پوشاک، عادت، اخلاقیّات، یا دین – است. این گونه کینه‌ها درمانی جز  آموزش و پرورش بیشتر ندارند. آگاهی از تاریخ به ما خواهد آموخت که تمدّن، حاصلِ همکاری است که تقریباً همهٔ انسان‌ها در آن سهم داشته‌اند؛ تمدّن میراثِ مشترک ماست و همه مدیون آن هستیم. انسانِ متمدّن، در رفتار با هر زن و مردِ دیگر – هر قدر هم حقیر باشد، نشان می‌دهد که وی نمایندهٔ یکی از آن گروه‌های سازنده وصاحب سهم است.

📕 درس_های_تاریخ
👤 ویل_دورانت

⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

کانال پروازفکرواندیشه
@flith

🌺 مادرم به پرستارهايی که در بيمارستان‌ های مختلف از پدرم مراقبت کرده بودند حسادت می‌کرد.
دلش می‌خواست پدرم سلامتی‌اش را فقط مديون او بداند، می‌خواست پدرم به وفاداری خستگی ناپذير او اهميت دهد.
ديکتاتوری، روی ديگرِ فداکاری است...


📖 آدمکش کور
#مارگارت اتوود


⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


✨ دوبیتی‌های باباطاهر ( ۲۹ )

دلم دور است و احوالش ندونم
کسی خواهدکه پیغامش رسونم

خداوندا ز «مرگم» مهلتی ده
که دیداری به دیدارش رسونم


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


🌿🌿پسرم از آینه ماشین به اتوموبیل پشت سرمان نگاهی می اندازد و می گوید: "این ها را نمی فهمم، نمی فهمم چرا بوق می زند وقتی می بیند جلوم بسته است، خوب بوق می زند که من کجا بروم؟!"
می گویم: "فکر نمی کند، او فقط بی قرار است، مضطرب است، عصبانی است، بدون این که فکر کند عمل می کند،
به شکلی کاملاً غریزی!"

می گوید: "غریزی؟ پس انتخاب کجاست؟! تمدّن کجاست؟!"
می گویم: "فرهنگ و تمدن محصول امنیّت است.

زمانی که احساس ناامنی وجود داشته باشد مغز فرهنگی ما به نفع مغز غریزی مان میدان را خالی می کند و دیگر انتخاب معنی ندارد، ما مثل سایر حیوانات کاملاً غریزی عمل می کنیم، سامانهٔ گریز-ستیز مغز عنان اختیار را به دست می گیرد و ما آکنده از معجون خشم و ترس می شویم، بی قرار، عجول، عصبانی؛ بوق می زنیم. سبقت می گیریم، دندان ها را به هم فشار می دهیم و به دیگران هم چون دشمن خونخوار نگاه می کنیم."

می گوید: "ولی الآن که دلیلی برای ترس وجود ندارد!"

می گویم : "وقتی به طور مزمن وطولانی در
شرایط بی ثباتی اقتصادی وآماده باش امنیتی به سرببریم ترشح نوراپینفرین در مغز و اپینفرین در خون مان بالا می رود و آرام آرام به نقطه ای می رسیم که گویا سقف جهان در حال فرو ریختن است و هواپیمای زندگی در حال سقوط!

سیاستمدارانی که بر طبل جنگ می کوبند، زراندوزانی که با تجارت اسلحه فربه می شوند و رسانه هایی که تنور جنگ را داغ می کنند ترس و نا امنی را به رگ ها و رشته های عصبی ما تزریق می کنند و ما، بی آن که بدانیم فرهنگ، فلسفه و هنر را از دست می دهیم و با مغزی در حدّ خروس جنگی ها به زندگی نگاه می کنیم!"

دکتر محمدرضا سرگلزایی، روانپزشک
http://t.me/joinchat/AAAAADwq4Of0OWipM0bX-Q


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#یک_قناری_یک_کلاغ
با صدای #هنگامه_قاضیانی

👈 برای اولین بار پس از انقلاب این موزیک ویدئو با صدای یک بازیگر خانم، توانسته مجوز وزارت ارشاد را بگیرد!

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️