سازمان انتقال خون: اهدای پلاسما برای کمک به زلزله زدگان در مرکز وصال تهران انجام می شود.
اهدای خون گروه O منفی در اولویت است.
وب سایت ثبت نام برای اهدای خون: nobatdehi.ibto.ir
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
اهدای خون گروه O منفی در اولویت است.
وب سایت ثبت نام برای اهدای خون: nobatdehi.ibto.ir
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
Forwarded from Deleted Account
عباس معروفی
امیرعلی علیخانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
سخن بر سر اخلاق نیست. من به کسانی برخورده ام که با وجود پایبندی بسیار به اخلاق، رفتار پسندیده نداشته اند و همه روزه درمی یابم که شرافت نیازمند قانون نیست...
در وابستگی انسان به زندگی همواره چیزی نیرومند تر از تمامی بدبختی های جهان وجود دارد. داوری جسم کاراتر از داوری جان است و جسم همواره در برابر نیستی پا پس میکشد.
ما پیش از آنکه به اندیشیدن خو کنیم به زیستن عادت می کنیم!
📒 #افسانه_سیزیف
👤 #آلبر_کامو
🔃 #علی_صدوقی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
سخن بر سر اخلاق نیست. من به کسانی برخورده ام که با وجود پایبندی بسیار به اخلاق، رفتار پسندیده نداشته اند و همه روزه درمی یابم که شرافت نیازمند قانون نیست...
در وابستگی انسان به زندگی همواره چیزی نیرومند تر از تمامی بدبختی های جهان وجود دارد. داوری جسم کاراتر از داوری جان است و جسم همواره در برابر نیستی پا پس میکشد.
ما پیش از آنکه به اندیشیدن خو کنیم به زیستن عادت می کنیم!
📒 #افسانه_سیزیف
👤 #آلبر_کامو
🔃 #علی_صدوقی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
«آدم‌بودن کلمه‌ی زیبایی‌ست، چون حد و مرزی برای زن یا مرد بودن تعیین نمی‌کند. قلب و مغز هیچ‌کدام جنسیت ندارند. رفتار هم همینطور. اگر قلب و مغز داشته باشی، هرگز به تو تحمیل نخواهم کرد که چون زن هستی یا مرد، باید فلان فکر یا فلان رفتار را داشته باشی…»
#نامه_به_کودکی_که_هرگز_زاده_نشد #اوریانا_فالاچی
در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که همه چیز رنگ جنسیت دارد. من البته در جای دیگری نزیسته‌ام و شاید آسمان همه‌جا همین رنگ باشد، اما، این‌هم از درد نمی‌کاهد. من از دیده‌های خود حرف می‌زنم. همه‌چیز در این جامعه دخترکان را تشویق می‌کند که جذابیت جنسی داشته باشند. هر چیزی را از این مسیر آسان‌تر به دست می‌آورند. فرقی نمی‌کند در کدام لایه‌ی اجتماعی و فرهنگی باشی. گاهی حتی به نظرم می‌آید در قشر تحصیل‌کرده بدتر است. کداممان تجربه نکرده‌ایم در دانشگاه توجه انتخابی استاد به دخترهای «داف» را؟ تا این‌جای کار هنوز چندان مهم نیست. در جامعه طیفی از سلیقه‌ها وجود دارد. مشکل از جایی شروع می‌شود که هرچیزی که رنگی از جنسیت نداشته باشد، نه‌تنها شایسته‌ی بی‌توجهی است، بلکه گاهی تنبیه می‌شود. فکر کردن، استقلال، کار کردن، جرأت‌مند بودن، قاطع بودن، تمایل به پیشرفت و امتیازاتی چنین انسانی؛ رنگ و بویی مردانه دارند و نمی‌دانی چرا. فقط می‌بینی که وقتی در مسیر رشد حرکت می‌کنی به «مردانه‌بودن» متهمت می‌کنند. گویی خطایی مرتکب شده‌ای که هویتت را از تو می‌گیرند. دختر نوجوان ۱۵ ساله‌ای از بیم مخالفت پدر و مادرش برای روان‌درمانی، پنهان از آنها با کمک خواهر بزرگ‌ترش، به امید رشد و آرامش مراجعه کرده بود. در جلسه تعیین اهداف از من خواست «می‌خواهم لات نباشم». پرسیدم لات‌بودن یعنی دقیقن چی؟ پاسخش مرا به فکر برد «یعنی اینکه از دوستم دفاع کنم». اگرچه هنوز لازم بود جزئیات بیش‌تری از رفتارش بدانم، اما ذهنیت او نگرانم کرد. می‌دانستم که حرف زدن جرأت‌مندانه و فکر کردن متهم به مردانگی می‌شود و حالا، این دخترک نوشکفته، در آستانه‌ی ساختن و یافتن هویتش، مورد جدیدی به فهرست اضافه می‌کرد.
تا این‌جا هم هنوز مشکل، بزرگ نیست. کم نیستند پدر و مادرانی که به دختران‌شان پروبال می‌دهند تا بیاموزند می‌توانند ارزش‌هایی ورای جنسیت داشته باشند و به خود ببالند.
پارادوکس از جایی شروع می‌شود که این جامعه‌ای که پیوسته به جذابیت جنسی پاداش می‌دهد، وقتی زنی در این مسیر خوب پیش می‌رود هم او را تنبیه می‌کند. جامعه‌ای که هیچ‌گاه به مردانش یاد نمی‌دهد دست‌درازی به حریم کسی که خود، مایل به راه‌دادن تو به حریمش نیست، دزدی است. هیچ‌گاه ندیدم به پسرانمان بگوییم پراندن متلک جنسی در خیابان، دست‌درازی است. هیچ‌وقت ندیدم قبل از شروع هرحرکت جنسی، کوچک یا بزرگ، از خود بپرسند آیا این دختر مایل است؟ گویی حق مسلم خود می‌دانند که اقدام کنند. زنان در اتاق درمان اشک می‌ریزند، نه برای اینکه از تجاوز به حریمشان رنجیده‌اند، بلکه از این به خود می‌پیچند که خود، در جایگاه متهمند. «من چکار کردم که به خودش اجازه داد؟»، «می‌گویند خودت باید حریمت را حفظ کنی»، «می‌گویند لابد خودش هم ریگی به کفشش بوده» ،«لابد من جوری رفتار می‌کنم که همچین انتظاری از من دارد.»
دلم برایشان می‌سوزد. یادشان نیست که این ریگ را جامعه به کفش آنها انداخته. این را می‌داند که او مایل به ارتباط جنسی با هرکسی نیست، اما مجبور است رنگ جنسی به خود بگیرد تا دیده شود، شنیده شود، و توجهی که برای زنده ماندنش نیاز دارد دریافت کند. و نمی‌داند این پارادوکس دو سر باخت را، که هر کاری کند متهم است به شرمگینی، چه‌طور تاب بیاورد.
باید زن باشی تا بفهمی چه می‌گویم…
روانپزشک #عاطفه_کمالو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
«آدم‌بودن کلمه‌ی زیبایی‌ست، چون حد و مرزی برای زن یا مرد بودن تعیین نمی‌کند. قلب و مغز هیچ‌کدام جنسیت ندارند. رفتار هم همینطور. اگر قلب و مغز داشته باشی، هرگز به تو تحمیل نخواهم کرد که چون زن هستی یا مرد، باید فلان فکر یا فلان رفتار را داشته باشی…»
#نامه_به_کودکی_که_هرگز_زاده_نشد #اوریانا_فالاچی
در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که همه چیز رنگ جنسیت دارد. من البته در جای دیگری نزیسته‌ام و شاید آسمان همه‌جا همین رنگ باشد، اما، این‌هم از درد نمی‌کاهد. من از دیده‌های خود حرف می‌زنم. همه‌چیز در این جامعه دخترکان را تشویق می‌کند که جذابیت جنسی داشته باشند. هر چیزی را از این مسیر آسان‌تر به دست می‌آورند. فرقی نمی‌کند در کدام لایه‌ی اجتماعی و فرهنگی باشی. گاهی حتی به نظرم می‌آید در قشر تحصیل‌کرده بدتر است. کداممان تجربه نکرده‌ایم در دانشگاه توجه انتخابی استاد به دخترهای «داف» را؟ تا این‌جای کار هنوز چندان مهم نیست. در جامعه طیفی از سلیقه‌ها وجود دارد. مشکل از جایی شروع می‌شود که هرچیزی که رنگی از جنسیت نداشته باشد، نه‌تنها شایسته‌ی بی‌توجهی است، بلکه گاهی تنبیه می‌شود. فکر کردن، استقلال، کار کردن، جرأت‌مند بودن، قاطع بودن، تمایل به پیشرفت و امتیازاتی چنین انسانی؛ رنگ و بویی مردانه دارند و نمی‌دانی چرا. فقط می‌بینی که وقتی در مسیر رشد حرکت می‌کنی به «مردانه‌بودن» متهمت می‌کنند. گویی خطایی مرتکب شده‌ای که هویتت را از تو می‌گیرند. دختر نوجوان ۱۵ ساله‌ای از بیم مخالفت پدر و مادرش برای روان‌درمانی، پنهان از آنها با کمک خواهر بزرگ‌ترش، به امید رشد و آرامش مراجعه کرده بود. در جلسه تعیین اهداف از من خواست «می‌خواهم لات نباشم». پرسیدم لات‌بودن یعنی دقیقن چی؟ پاسخش مرا به فکر برد «یعنی اینکه از دوستم دفاع کنم». اگرچه هنوز لازم بود جزئیات بیش‌تری از رفتارش بدانم، اما ذهنیت او نگرانم کرد. می‌دانستم که حرف زدن جرأت‌مندانه و فکر کردن متهم به مردانگی می‌شود و حالا، این دخترک نوشکفته، در آستانه‌ی ساختن و یافتن هویتش، مورد جدیدی به فهرست اضافه می‌کرد.
تا این‌جا هم هنوز مشکل، بزرگ نیست. کم نیستند پدر و مادرانی که به دختران‌شان پروبال می‌دهند تا بیاموزند می‌توانند ارزش‌هایی ورای جنسیت داشته باشند و به خود ببالند.
پارادوکس از جایی شروع می‌شود که این جامعه‌ای که پیوسته به جذابیت جنسی پاداش می‌دهد، وقتی زنی در این مسیر خوب پیش می‌رود هم او را تنبیه می‌کند. جامعه‌ای که هیچ‌گاه به مردانش یاد نمی‌دهد دست‌درازی به حریم کسی که خود، مایل به راه‌دادن تو به حریمش نیست، دزدی است. هیچ‌گاه ندیدم به پسرانمان بگوییم پراندن متلک جنسی در خیابان، دست‌درازی است. هیچ‌وقت ندیدم قبل از شروع هرحرکت جنسی، کوچک یا بزرگ، از خود بپرسند آیا این دختر مایل است؟ گویی حق مسلم خود می‌دانند که اقدام کنند. زنان در اتاق درمان اشک می‌ریزند، نه برای اینکه از تجاوز به حریمشان رنجیده‌اند، بلکه از این به خود می‌پیچند که خود، در جایگاه متهمند. «من چکار کردم که به خودش اجازه داد؟»، «می‌گویند خودت باید حریمت را حفظ کنی»، «می‌گویند لابد خودش هم ریگی به کفشش بوده» ،«لابد من جوری رفتار می‌کنم که همچین انتظاری از من دارد.»
دلم برایشان می‌سوزد. یادشان نیست که این ریگ را جامعه به کفش آنها انداخته. این را می‌داند که او مایل به ارتباط جنسی با هرکسی نیست، اما مجبور است رنگ جنسی به خود بگیرد تا دیده شود، شنیده شود، و توجهی که برای زنده ماندنش نیاز دارد دریافت کند. و نمی‌داند این پارادوکس دو سر باخت را، که هر کاری کند متهم است به شرمگینی، چه‌طور تاب بیاورد.
باید زن باشی تا بفهمی چه می‌گویم…
روانپزشک #عاطفه_کمالو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
Forwarded from Deleted Account
LaLaii
Mazhar Khaleghi
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
سلام زلزله
دیشب که آمدی
من ولیلا و حمید را در خواب بردی
نمی دانم دفتر مشقم را از زیر آوار پیدا می کنند یا نه
تو به خانم معلم بگو که تکلیفم را نوشته بودم
راستی بقیه آدم ها چی ، تکلیف شان را انجام داده اند ؟
دیشب حمید هم که قول داده بود کمتر شلوغی کند دیگر ساکت شد
ساکتِ ساکت ، برای همیشه
همه سنگ ها و کلوخ هایی که پدر بنام سقف بر سرمان انباشته بود ،
پیکرهای کوچک مان را در هم کوبید و ...
حمید در زیر اوار ، نگران ترس لیلا از تاریکی بود و می گفت نترس " خویشه گی خاسم " من هستم
ولی بعد از مدتی ، دیگر نه حمید بود و نه لیلا و نه من
می دانی زلزله ، ما که رفتیم
ولی روح کوچکمان دید که خیلی ها آمدند
همه آنهایی که هیچ گاه در روستایمان ندیده بودیم شان
لودر هم آورند ، با کلی کمپوت شیرین و بسته های غذا
ولی ما دیگه نبودیم ،
اگر هم بودیم که با دهان پر از خاک ... بگذریم
لودر که می دانی چیست
همان ماشینی که در شهر ها برای ساخت خانه
از آن استفاده می کنند
ودر روستاها ، برای برداشتن آوار از سر مردم
مصاحبه هم کردند که قرار است وام بدهند
و دستور داده اند خیلی خیلی خیلی سریع باشد
همان وامی که به دلیل نبودن ضامن برای پدر
برای دادن نصف آن نیز ، هرگز موافقت نکردند
کاش قبل از آمدن تو ، وام را داده بودند
تا پدر خانه بهتری برایمان بسازد
تا پدر مجبور نباشد هی با گل و سنگ سقف را بپوشاند
وای " باوگم " ، چقدر سنگین کرده بودی ، این آوار را
نمی دانم زلزله
شاید برای دادن وام پدر ، به پادرمیانی تو احتیاج داشتند
می دانی زلزله
با آمدن تو ، روستای ما را شناختند
می گویند کمک به زلزله زدگان ثواب دارد ، درست
ولی مگر کمک به روستاییان برای زندگی بهتر ، ثواب ندارد؟
راستی چرا برخی آدم ها برای بیدار شدن و لرزیدن قلب شان به ۷/۳ ریشتر لرزه احتیاج دارند ؟
می دانی زلزله به چه فکر می کنم
به روستای بعدی ، ثواب بعدی ، درمانگاه بعدی و دستورات بعدی
و به زنده های لودر و همدلی ندیده
به پدرهای روستاهای دیگر که با تنگدستی ،
آوارهای بعدی را تکه ، تکه ، تکه بر سقف خراب خود می چینند
تا روزی مریم و لیلا و حمیدشان را از زیر آن بردارند
دلم برای لیلا و حمید و مریم های روستاهای بعدی می سوزد
می دانی زلزله
ما که رفتیم
ولی خدا کند روزی بنویسند :
" ز" مثل " زندگی"
؟؟؟
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
سلام زلزله
دیشب که آمدی
من ولیلا و حمید را در خواب بردی
نمی دانم دفتر مشقم را از زیر آوار پیدا می کنند یا نه
تو به خانم معلم بگو که تکلیفم را نوشته بودم
راستی بقیه آدم ها چی ، تکلیف شان را انجام داده اند ؟
دیشب حمید هم که قول داده بود کمتر شلوغی کند دیگر ساکت شد
ساکتِ ساکت ، برای همیشه
همه سنگ ها و کلوخ هایی که پدر بنام سقف بر سرمان انباشته بود ،
پیکرهای کوچک مان را در هم کوبید و ...
حمید در زیر اوار ، نگران ترس لیلا از تاریکی بود و می گفت نترس " خویشه گی خاسم " من هستم
ولی بعد از مدتی ، دیگر نه حمید بود و نه لیلا و نه من
می دانی زلزله ، ما که رفتیم
ولی روح کوچکمان دید که خیلی ها آمدند
همه آنهایی که هیچ گاه در روستایمان ندیده بودیم شان
لودر هم آورند ، با کلی کمپوت شیرین و بسته های غذا
ولی ما دیگه نبودیم ،
اگر هم بودیم که با دهان پر از خاک ... بگذریم
لودر که می دانی چیست
همان ماشینی که در شهر ها برای ساخت خانه
از آن استفاده می کنند
ودر روستاها ، برای برداشتن آوار از سر مردم
مصاحبه هم کردند که قرار است وام بدهند
و دستور داده اند خیلی خیلی خیلی سریع باشد
همان وامی که به دلیل نبودن ضامن برای پدر
برای دادن نصف آن نیز ، هرگز موافقت نکردند
کاش قبل از آمدن تو ، وام را داده بودند
تا پدر خانه بهتری برایمان بسازد
تا پدر مجبور نباشد هی با گل و سنگ سقف را بپوشاند
وای " باوگم " ، چقدر سنگین کرده بودی ، این آوار را
نمی دانم زلزله
شاید برای دادن وام پدر ، به پادرمیانی تو احتیاج داشتند
می دانی زلزله
با آمدن تو ، روستای ما را شناختند
می گویند کمک به زلزله زدگان ثواب دارد ، درست
ولی مگر کمک به روستاییان برای زندگی بهتر ، ثواب ندارد؟
راستی چرا برخی آدم ها برای بیدار شدن و لرزیدن قلب شان به ۷/۳ ریشتر لرزه احتیاج دارند ؟
می دانی زلزله به چه فکر می کنم
به روستای بعدی ، ثواب بعدی ، درمانگاه بعدی و دستورات بعدی
و به زنده های لودر و همدلی ندیده
به پدرهای روستاهای دیگر که با تنگدستی ،
آوارهای بعدی را تکه ، تکه ، تکه بر سقف خراب خود می چینند
تا روزی مریم و لیلا و حمیدشان را از زیر آن بردارند
دلم برای لیلا و حمید و مریم های روستاهای بعدی می سوزد
می دانی زلزله
ما که رفتیم
ولی خدا کند روزی بنویسند :
" ز" مثل " زندگی"
؟؟؟
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
این عکس شاید تسلی‌بخش‌ترین عکس این روزهای تلخ بود.
زنی که ازکل وسایل منزل فقط کتاب ها را بیرون می آورد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
زنی که ازکل وسایل منزل فقط کتاب ها را بیرون می آورد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
Forwarded from Deleted Account
عباس معروفی
امیرعلی علیخانی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
بیایید آلبوم کودکیمان را ورق بزنیم. عکسی از حول و حوش سه چهار سالگی یا بیشتر.
کودک توی عکس را برای لحظاتی جلوی چشمانمان تصور کنیم. لباس تنش را حال و هوای موهایش را برانداز کنیم.
بیاد می آوریم این عکس را کجا و‌کی از ما گرفته اند؟
حالا برویم جلوتر. عمیق توی چشمهای این کودک نگاه کنیم. چه حالی دارد؟ چه احساسی دارد؟
آیا این کودک عمیقا شادست و شیطنت و نشاط از چشمانش می بارد؟
اگر نه؛ چرا؟ چه چیزی این کودک را می آزارد و نمی گذارد ازته دلش مثل یک کودک سالم و طبیعی شاد باشد؟
پدر یا مادرش به این کودک گفته اند ٬٬بچه بدی شدی . دیگه دوستت ندارم. مودب باش! شیطونی نکن! گریه نکن! ترس که نداره! لوس نشو! برو باهاش دوست باش،دعوا نکنین! و ...،،
اگر میخواستید خود خودتان باشید عین یک‌کودک طبیعی وقتی اذیت میشوید اعتراض کنید،وقتی چیزی باب میلتان نیست ٬٬ نه ٬٬ بگویید چه کسی بیشتر از همه ناراحت میشد و واکنش نشان میداد؟ پدر؟ مادر؟...
حواستان هست که از همان بچگی انگار یک کلاه آهنی روی کله مان پیچ کردند. یک قطعه کاااملا اضافی . یک وصله ناجور. چیزی که خود ما نبود. ولی پدر یا مادرمان خواستند که ما باشیم تا دوستمان بدارند:«بچه عالی!!!»
کلاه ٬٬ عالی باش!!!٬٬
می بینید که این کلاه مثل یک ژنراتور همیشه روشن مدام در حال تولید اضطراب است؟ اضطراب اینکه نکند من به اندازه مطلوب خوب نیستم؟ طبیعیست که آدمی با این کلاهِ همیشه روشنش؛ نمی‌تواند از لحظاتش از روابطش و حتی از موفق شدنهایش عمییقا کیفور شود و لذت ببرد.
و طبعا چنین آدمی مدام میخواهد کارهایی بکند که خوب باشد . عالی باشد.
حالا فکر میکنید پدر یا مادر این کودک کلاه آهنی، این کلاه را از کجا آوردند و ناخواسته بر سر این کودک قرار داده اند؟؟؟
چقدر از کودکی پدر یا مادرمان میدانیم؟ عکسی از بچگیشان دیده ایم. اگر نه بیاید آن کودک را تصور کنیم. همینجا ظاهرش کنیم. مقابل چشمانمان. برویم جلوتر و توی چشمهای این کودک نگاه کنیم. او هم آزرده ست. از کلاه آهنی روی سرش خسته است؟
او هم پدر و مادری داشته که می خواسته اند بچه ای عالی داشته باشند؟
می بینید، چقدر این دو کودک شبیه همند! کودکی خودمان. کودکی والدینمان. رنجی یکسان .آدمهای کلاه آهنی!!!
این کلاه شبیه یک میراث خانوادگی است و انگار نسل به نسل آمده تا بما رسیده. و هیچ بعید نیست که ما هم این ارث ناخواسته را به فرزنداندانمان بدهیم.
تصمیم با ماست. اینکه تا کی این کلاه آهنی ٬٬ عالی باش!٬٬ صاحب تمام احساسات و درونیات و انتخابهای ما باشد و ما همچون کودکی درمانده و‌مستاصل، برده و اسیرش باشیم؟؟؟
تا کی می خواهیم برای خوشایند دیگران ٬٬ عالی ٬٬ باشیم و مدام مضطرب.
وقتی انتخاب بین آزادی و اسارت است چرا انسانی آزاد نباشیم؟؟؟
سوده امیرخانی
درمانگر روانپویشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
بیایید آلبوم کودکیمان را ورق بزنیم. عکسی از حول و حوش سه چهار سالگی یا بیشتر.
کودک توی عکس را برای لحظاتی جلوی چشمانمان تصور کنیم. لباس تنش را حال و هوای موهایش را برانداز کنیم.
بیاد می آوریم این عکس را کجا و‌کی از ما گرفته اند؟
حالا برویم جلوتر. عمیق توی چشمهای این کودک نگاه کنیم. چه حالی دارد؟ چه احساسی دارد؟
آیا این کودک عمیقا شادست و شیطنت و نشاط از چشمانش می بارد؟
اگر نه؛ چرا؟ چه چیزی این کودک را می آزارد و نمی گذارد ازته دلش مثل یک کودک سالم و طبیعی شاد باشد؟
پدر یا مادرش به این کودک گفته اند ٬٬بچه بدی شدی . دیگه دوستت ندارم. مودب باش! شیطونی نکن! گریه نکن! ترس که نداره! لوس نشو! برو باهاش دوست باش،دعوا نکنین! و ...،،
اگر میخواستید خود خودتان باشید عین یک‌کودک طبیعی وقتی اذیت میشوید اعتراض کنید،وقتی چیزی باب میلتان نیست ٬٬ نه ٬٬ بگویید چه کسی بیشتر از همه ناراحت میشد و واکنش نشان میداد؟ پدر؟ مادر؟...
حواستان هست که از همان بچگی انگار یک کلاه آهنی روی کله مان پیچ کردند. یک قطعه کاااملا اضافی . یک وصله ناجور. چیزی که خود ما نبود. ولی پدر یا مادرمان خواستند که ما باشیم تا دوستمان بدارند:«بچه عالی!!!»
کلاه ٬٬ عالی باش!!!٬٬
می بینید که این کلاه مثل یک ژنراتور همیشه روشن مدام در حال تولید اضطراب است؟ اضطراب اینکه نکند من به اندازه مطلوب خوب نیستم؟ طبیعیست که آدمی با این کلاهِ همیشه روشنش؛ نمی‌تواند از لحظاتش از روابطش و حتی از موفق شدنهایش عمییقا کیفور شود و لذت ببرد.
و طبعا چنین آدمی مدام میخواهد کارهایی بکند که خوب باشد . عالی باشد.
حالا فکر میکنید پدر یا مادر این کودک کلاه آهنی، این کلاه را از کجا آوردند و ناخواسته بر سر این کودک قرار داده اند؟؟؟
چقدر از کودکی پدر یا مادرمان میدانیم؟ عکسی از بچگیشان دیده ایم. اگر نه بیاید آن کودک را تصور کنیم. همینجا ظاهرش کنیم. مقابل چشمانمان. برویم جلوتر و توی چشمهای این کودک نگاه کنیم. او هم آزرده ست. از کلاه آهنی روی سرش خسته است؟
او هم پدر و مادری داشته که می خواسته اند بچه ای عالی داشته باشند؟
می بینید، چقدر این دو کودک شبیه همند! کودکی خودمان. کودکی والدینمان. رنجی یکسان .آدمهای کلاه آهنی!!!
این کلاه شبیه یک میراث خانوادگی است و انگار نسل به نسل آمده تا بما رسیده. و هیچ بعید نیست که ما هم این ارث ناخواسته را به فرزنداندانمان بدهیم.
تصمیم با ماست. اینکه تا کی این کلاه آهنی ٬٬ عالی باش!٬٬ صاحب تمام احساسات و درونیات و انتخابهای ما باشد و ما همچون کودکی درمانده و‌مستاصل، برده و اسیرش باشیم؟؟؟
تا کی می خواهیم برای خوشایند دیگران ٬٬ عالی ٬٬ باشیم و مدام مضطرب.
وقتی انتخاب بین آزادی و اسارت است چرا انسانی آزاد نباشیم؟؟؟
سوده امیرخانی
درمانگر روانپویشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
من نُهصد سال است که در بهشت هستم. نمیدانم، با نُهصد یا نُه هزار حوری همدم بودم. همینطور نُهصد یا نُه هزار بار عسل و انار و انگور خورده‌ام. البته به شراب های بی خاصیتش لب نزده‌ام. خب که چه؟
اگر کسی نخواهد عیاشی و الواطی کند و یا عسل و انار و انگور بخورد، چه باید بکند؟ چه امتیازی غیر از این مائده‌هایی که گفتم، برای ما منظور شده است؟ آیا اینهاست آن نعمتهایی که بشر باید به آن دلخوش باشد؟!
#خیام_و_آن_دروغ_دلاویز
#هوشنگ_معین_زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
من نُهصد سال است که در بهشت هستم. نمیدانم، با نُهصد یا نُه هزار حوری همدم بودم. همینطور نُهصد یا نُه هزار بار عسل و انار و انگور خورده‌ام. البته به شراب های بی خاصیتش لب نزده‌ام. خب که چه؟
اگر کسی نخواهد عیاشی و الواطی کند و یا عسل و انار و انگور بخورد، چه باید بکند؟ چه امتیازی غیر از این مائده‌هایی که گفتم، برای ما منظور شده است؟ آیا اینهاست آن نعمتهایی که بشر باید به آن دلخوش باشد؟!
#خیام_و_آن_دروغ_دلاویز
#هوشنگ_معین_زاده
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#رقص
#ایرانی_اصیل
#بیداد
#پرویز_مشکاتیان: آهنگساز
#هلیا_بنده: طراح رقص و رقصنده
رقص بسیار زیبای #هلیا_بنده روی آهنگ بیداد اثر ماندگار #پرویز_مشکاتیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
#ایرانی_اصیل
#بیداد
#پرویز_مشکاتیان: آهنگساز
#هلیا_بنده: طراح رقص و رقصنده
رقص بسیار زیبای #هلیا_بنده روی آهنگ بیداد اثر ماندگار #پرویز_مشکاتیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
🔺پست اینستاگرامی مجله #اکونومیست از دختر بچه‌ای که خواهر کوچکش را در #سرپل‌ذهاب پس از فوت مادرش در #زلزله به آغوش گرفته است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️