کانال پروازفکرواندیشه
@flith
جامعه شناسی:
💢زندگی ما بر مبنای «اعتماد» جریان دارد یا براساس «بی‌اعتمادی»؟
🔸 فیلسوف دانمارکی، لوگستروپ (Knud Ejler Løgstrup) در کتاب «مقتضای اخلاقی» می‌نویسد: «ما معمولاً پیشاپیش حرف‌های همدیگر را باور میکنیم؛ پیشاپیش به همدیگر اعتماد میکنیم. این شاید غریب باشد، اما بخشی و جزئی از انسان بودن است. اگر ما پیشاپیش با بی‌اعتمادی باهم روبرو می‌شدیم و دیگری را پیشاپیش دزد و دروغگو به حساب می‌آوردیم که تظاهر میکند و قصدش فریب ماست، زندگی متوقف می‌شد و جهانمان از هم می‌پاشید».
🔸 ما هر روز عملاً در هر موقعیتی که درگیرش هستیم به افراد دیگر اعتماد میکنیم ـ اعتماد میکنیم که غذای مسموم به ما نمی‌دهند، راستش را به ما می‌گویند، نمی‌خواهند سرمان را کلاه بگذارند، و غیره. ممکن است از این اعتماد ما سوءاستفاده هم بشود، اما این سوءاستفاده استثناست نه قاعده.
🔸 بدون اعتماد ما هیچ کاری پیش نمی‌رود. یک روز را در خیال خودتان مجسم کنید که ناچارید همه ریسک‌ها و خطرهایی را که ممکن است سر راهتان قرار بگیرد محاسبه کنید و پیشاپیش از نتیجه همه کارها اطمینان حاصل کنید. در این صورت نخواهید توانست قدم از قدم بردارید و پایتان را حتی از خانه‌تان بیرون بگذارید.
✍🏻 لارس اسوندسن؛ «فلسفه ترس»، ترجمه خشایار دیهیمی،
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
جامعه شناسی:
💢زندگی ما بر مبنای «اعتماد» جریان دارد یا براساس «بی‌اعتمادی»؟
🔸 فیلسوف دانمارکی، لوگستروپ (Knud Ejler Løgstrup) در کتاب «مقتضای اخلاقی» می‌نویسد: «ما معمولاً پیشاپیش حرف‌های همدیگر را باور میکنیم؛ پیشاپیش به همدیگر اعتماد میکنیم. این شاید غریب باشد، اما بخشی و جزئی از انسان بودن است. اگر ما پیشاپیش با بی‌اعتمادی باهم روبرو می‌شدیم و دیگری را پیشاپیش دزد و دروغگو به حساب می‌آوردیم که تظاهر میکند و قصدش فریب ماست، زندگی متوقف می‌شد و جهانمان از هم می‌پاشید».
🔸 ما هر روز عملاً در هر موقعیتی که درگیرش هستیم به افراد دیگر اعتماد میکنیم ـ اعتماد میکنیم که غذای مسموم به ما نمی‌دهند، راستش را به ما می‌گویند، نمی‌خواهند سرمان را کلاه بگذارند، و غیره. ممکن است از این اعتماد ما سوءاستفاده هم بشود، اما این سوءاستفاده استثناست نه قاعده.
🔸 بدون اعتماد ما هیچ کاری پیش نمی‌رود. یک روز را در خیال خودتان مجسم کنید که ناچارید همه ریسک‌ها و خطرهایی را که ممکن است سر راهتان قرار بگیرد محاسبه کنید و پیشاپیش از نتیجه همه کارها اطمینان حاصل کنید. در این صورت نخواهید توانست قدم از قدم بردارید و پایتان را حتی از خانه‌تان بیرون بگذارید.
✍🏻 لارس اسوندسن؛ «فلسفه ترس»، ترجمه خشایار دیهیمی،
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
#جادوگری
#جدال_دین_و_علم_پزشکی:
ساحری در آغاز کار جرمی که بیشتر از زنان سر می زد به شمار نمی رفت. افزایش نسبت دادن آن به زنان در قرن پانزدهم آغاز شد و از آن زمان به بعد، تا اواخر قرن هفدهم تعقیب و آزار زنان خشونت آمیز و گسترش یافته تر شد. در ۱۴۸۴ یکی از پاپ ها فتوایی علیه جادوگری صادر کرد و برای مجازات دو بازپرسی تعیین کرد. این دو نفر در ۱۴۸۹ کتابی به نام "چکش زنان تبه کار" منتشر کردند که زمانی دراز مرجع معتبری شناخته می شد. براساس نظر آنان، جادوگری در طبیعت زن از مرد نیرومندتر است زیرا عواطف زنان به گناه آلودی گرایش بیشتری دارد. رایج ترین اتهام به جادوگران این بود که اینان سبب پیدایش آب و هوای نامناسب می شوند. پرسش نامه ویژه ای برای بازجویی از متهمان به جادوگری تهیه شده بود و متهمان تا زمانی که جواب دلخواه نمی دادند زیر دستگاه شکنجه نگاه داشته می شدند. براساس برخی برآوردها تنها در آلمان بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۵۵۰ بیش از صد هزار جادوگر اعدام شدند، بیشتر این اعدام ها به شیوه آتش زدن بود. گروه اندکی از افراد منطقی دل به دریا زدند و در دورانی که چنین آزارهایی در اوج خود بود موضوع پیدایش رعد و برق، باران های سیل آسا و طوفان ها را که به توطئه زنان نسبت می دادند مورد تردید قرار دادند. به چنین افرادی هرگز رحم نمی شد. به هر ترتیب، در اواخر قرن شانزدهم رییس یکی از دانشگاه ها که قاضی ارشد دادگاه مذهبی نیز بود پس از آن که تعداد بی شماری از جادوگران را محکوم کرد پیش خود فکر کرد نکند متهمان به دلیل رهایی از شکنجه با دستگاه زجرآور به گناه خود اعتراف می کنند. در نتیجه، در مورد صدور رأی محکومیت بی میلی نشان می داد. به همین دلیل به تسلیم شدن به شیطان محکوم شد و همان بلایی بر سرش آمد که بر سر دیگران آورده بود. وی نیز به مانند متهمان قبلی خود به گناهانش اقرار کرد و در ۱۵۸۹ نخست به دار آویخته شد و سپس جسدش را به آتش کشیدند. پروتستان ها نیز به اندازه کاتولیک ها به آزار و تعقیب جادوگران معتاد شده بودند. در این جریان شاه انگلستان جیمر اول از همه غیرتی تر به نظر می رسید. وی کتابی در مورد جن شناسی نوشت و در نخستین سال پادشاهیش که ادوارد کوک " وزیر دادگستری و فرانسیس بیکن " نماینده مجلس عوام بود وی قانون خشن تری را از مجلس گذرانید که تا ۱۷۶۳ اجرا می شد. در این دوران محاکمه های بسیاری صورت می گرفت و در یکی از این محاکمه ها یکی از پزشکان انگلیسی در شهادت خود گفت: «همواره باور داشته ام و هنوز هم دارم که جادوگران وجود دارند، آنان که منکر این ساحرانند تبه کارانند، نه آن که از ناباورانند بلکه از خداناشناسانند.» در واقع بی اعتقادی به ارواح و جادوگران یکی از برجسته ترین تجلی های شکاکیت در قرن هفدهم به شمار می رفت. این شکاکیت در آغاز فقط به آزاداندیشانی مصمم محدود می شد.در اسکاتلند که آزار جادوگران با خشونت بیشتری نسبت به انگلستان پی گیری می شد جیمز اول درکشف دلیل اینکه چرا در سفر دریا بیش از دانمارک با طوفان درگیر شده بود موفقیت بیشتری به دست آورد. یکی از پزشکان زیر شکنجه اعتراف کرد که علت پیدایش آن طوفان ها در دریا وجود صدها جادوگر در داخل غربالی بر روی سواحل اسکاتلند بوده است. به طوری که در کتاب تاریخ اسکاتلند نوشته شده: «جریانی مشابه همین داستان در اسکاندیناوی بر اعتبار این واقعه افزود، زیرا گفته می شد هر دو گروه دست اندر کار انجام دادن تجربه های بسیار مهمی در مورد قوانین مربوط به جهان اجنه بوده اند.» همان پزشک انگلیسی که قبلا اعتراف کرده بود بی درنگ اقرارش را پس گرفت و میزان خشونت در عملیات شکنجه بیش از پیش افزایش یافت. استخوان های پاهایش را چندیدن بار شکستند اما وی همچنان به سرسختی خود ادامه داد. جیمز اول که خود ناظر این شکنجه ها بود شخصاً به نوآوری در روش های شکنجه پرداخت: به دستور وی ناخن های زندانی را بیرون کشیدند و در جای آنها سوزن هایی را از ته فرو کردند. بنابر نوشته های اسناد آن دوران: «شیطان آن چنان عمیق در اعماق قلبش رخنه کرده بود که با قدرت تمام آنچه را که قبلاً به آن اقرار کرده بود انکار می کرد.» در پایان کار، محکوم را آتش زدند.
برشی از کتاب: #نبرد_دین_با_علم
فصل سوم: #جن_شناسی_و_علم_پزشکی
به قلم : #برترآند_راسل
مترجمان: #علی_اصغر_مهاجر/ #دکتر_احمد_ایرانی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
#جادوگری
#جدال_دین_و_علم_پزشکی:
ساحری در آغاز کار جرمی که بیشتر از زنان سر می زد به شمار نمی رفت. افزایش نسبت دادن آن به زنان در قرن پانزدهم آغاز شد و از آن زمان به بعد، تا اواخر قرن هفدهم تعقیب و آزار زنان خشونت آمیز و گسترش یافته تر شد. در ۱۴۸۴ یکی از پاپ ها فتوایی علیه جادوگری صادر کرد و برای مجازات دو بازپرسی تعیین کرد. این دو نفر در ۱۴۸۹ کتابی به نام "چکش زنان تبه کار" منتشر کردند که زمانی دراز مرجع معتبری شناخته می شد. براساس نظر آنان، جادوگری در طبیعت زن از مرد نیرومندتر است زیرا عواطف زنان به گناه آلودی گرایش بیشتری دارد. رایج ترین اتهام به جادوگران این بود که اینان سبب پیدایش آب و هوای نامناسب می شوند. پرسش نامه ویژه ای برای بازجویی از متهمان به جادوگری تهیه شده بود و متهمان تا زمانی که جواب دلخواه نمی دادند زیر دستگاه شکنجه نگاه داشته می شدند. براساس برخی برآوردها تنها در آلمان بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۵۵۰ بیش از صد هزار جادوگر اعدام شدند، بیشتر این اعدام ها به شیوه آتش زدن بود. گروه اندکی از افراد منطقی دل به دریا زدند و در دورانی که چنین آزارهایی در اوج خود بود موضوع پیدایش رعد و برق، باران های سیل آسا و طوفان ها را که به توطئه زنان نسبت می دادند مورد تردید قرار دادند. به چنین افرادی هرگز رحم نمی شد. به هر ترتیب، در اواخر قرن شانزدهم رییس یکی از دانشگاه ها که قاضی ارشد دادگاه مذهبی نیز بود پس از آن که تعداد بی شماری از جادوگران را محکوم کرد پیش خود فکر کرد نکند متهمان به دلیل رهایی از شکنجه با دستگاه زجرآور به گناه خود اعتراف می کنند. در نتیجه، در مورد صدور رأی محکومیت بی میلی نشان می داد. به همین دلیل به تسلیم شدن به شیطان محکوم شد و همان بلایی بر سرش آمد که بر سر دیگران آورده بود. وی نیز به مانند متهمان قبلی خود به گناهانش اقرار کرد و در ۱۵۸۹ نخست به دار آویخته شد و سپس جسدش را به آتش کشیدند. پروتستان ها نیز به اندازه کاتولیک ها به آزار و تعقیب جادوگران معتاد شده بودند. در این جریان شاه انگلستان جیمر اول از همه غیرتی تر به نظر می رسید. وی کتابی در مورد جن شناسی نوشت و در نخستین سال پادشاهیش که ادوارد کوک " وزیر دادگستری و فرانسیس بیکن " نماینده مجلس عوام بود وی قانون خشن تری را از مجلس گذرانید که تا ۱۷۶۳ اجرا می شد. در این دوران محاکمه های بسیاری صورت می گرفت و در یکی از این محاکمه ها یکی از پزشکان انگلیسی در شهادت خود گفت: «همواره باور داشته ام و هنوز هم دارم که جادوگران وجود دارند، آنان که منکر این ساحرانند تبه کارانند، نه آن که از ناباورانند بلکه از خداناشناسانند.» در واقع بی اعتقادی به ارواح و جادوگران یکی از برجسته ترین تجلی های شکاکیت در قرن هفدهم به شمار می رفت. این شکاکیت در آغاز فقط به آزاداندیشانی مصمم محدود می شد.در اسکاتلند که آزار جادوگران با خشونت بیشتری نسبت به انگلستان پی گیری می شد جیمز اول درکشف دلیل اینکه چرا در سفر دریا بیش از دانمارک با طوفان درگیر شده بود موفقیت بیشتری به دست آورد. یکی از پزشکان زیر شکنجه اعتراف کرد که علت پیدایش آن طوفان ها در دریا وجود صدها جادوگر در داخل غربالی بر روی سواحل اسکاتلند بوده است. به طوری که در کتاب تاریخ اسکاتلند نوشته شده: «جریانی مشابه همین داستان در اسکاندیناوی بر اعتبار این واقعه افزود، زیرا گفته می شد هر دو گروه دست اندر کار انجام دادن تجربه های بسیار مهمی در مورد قوانین مربوط به جهان اجنه بوده اند.» همان پزشک انگلیسی که قبلا اعتراف کرده بود بی درنگ اقرارش را پس گرفت و میزان خشونت در عملیات شکنجه بیش از پیش افزایش یافت. استخوان های پاهایش را چندیدن بار شکستند اما وی همچنان به سرسختی خود ادامه داد. جیمز اول که خود ناظر این شکنجه ها بود شخصاً به نوآوری در روش های شکنجه پرداخت: به دستور وی ناخن های زندانی را بیرون کشیدند و در جای آنها سوزن هایی را از ته فرو کردند. بنابر نوشته های اسناد آن دوران: «شیطان آن چنان عمیق در اعماق قلبش رخنه کرده بود که با قدرت تمام آنچه را که قبلاً به آن اقرار کرده بود انکار می کرد.» در پایان کار، محکوم را آتش زدند.
برشی از کتاب: #نبرد_دین_با_علم
فصل سوم: #جن_شناسی_و_علم_پزشکی
به قلم : #برترآند_راسل
مترجمان: #علی_اصغر_مهاجر/ #دکتر_احمد_ایرانی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
#ازنگاهی_دیگر
« روزهای سیاهی در پیش است.
دوران پر اٍدباری که گرچه منطقا" عمری دراز نمیتواند داشت،از هم اکنون نهاد تیره‌ی خود را آشکار کرده است و استقرار سلطه‌ی خود را بر زمینه‌ای از نفی دموکراسی،نفی ملیت،و نفی دستاوردهای مدنیت و فرهنگ و هنر می‌جوید.
این چنین دورانی به‌ناگزیر پایدار نخواهد ماند،و جبر تاریخ،بدون تردید آن را زیر غلتک سنگین خویش درهم خواهد کوفت.
اما نسل ما و نسل آینده،در این کشاکش اندوهبار،زیانی متحمل خواهد شد که بی‌گمان سخت کمرشکن خواهد بود. چرا که قشریون مطلق‌زده،هر اندیشه‌ی آزادی را دشمن می‌دارند و کامگاری خود را جز به شرط امحای مطلق فکر و اندیشه غیرممکن می‌شمارند.
پس نخستین هدف نظامی که هم‌اکنون می‌کوشد پایه‌های قدرت خود را به ضرب چماق و دشنه استحکام بخشد و نخستین گام‌های خود را با به آتش کشیدن کتابخانه‌ها و هجوم علنی به هسته‌های فعال هنری و تجاوز آشکار به مراکز فرهنگی کشور برداشته،کشتار همه‌ی متفکران و آزاداندیشان جامعه است.
اکنون ما در آستانه‌ی توفانی روبنده ایستاده‌ایم. بادنماها ناله‌کنان به حرکت درآمده‌اند و غباری طاعونی از آفاق برخاسته است.
می‌توان به دخمه‌های سکوت پناه برد، زبان در کام و سر در گریبان کشید تا طوفان بی‌امان بگذرد. اما رسالت تاریخی روشنفکران،پناه امن جستن را تجویز نمی‌کند.
هر فریادی آگاه‌کننده است،پس از حنجره‌های خونین خویش فریاد خواهیم کشید و حدوث طوفان را اعلام خواهیم کرد.
سپاه کفن‌پوش روشنفکران متعهد در جنگی نابرابر به میدان آمده‌اند. بگذار لطمه‌ای که بر اینان وارد می‌آید نشانه‌ای هشداردهنده باشد از هجومی که تمامی دستاوردهای فرهنگی و مدنی خلق‌های ساکن این محدوده‌ی جغرافیایی در معرض آن قرار گرفته است.»
یادداشتی از #احمدشاملو
شماره اول هفته نامه«کتاب جمعه»به سردبیری خودش.1358-ص 3
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
#ازنگاهی_دیگر
« روزهای سیاهی در پیش است.
دوران پر اٍدباری که گرچه منطقا" عمری دراز نمیتواند داشت،از هم اکنون نهاد تیره‌ی خود را آشکار کرده است و استقرار سلطه‌ی خود را بر زمینه‌ای از نفی دموکراسی،نفی ملیت،و نفی دستاوردهای مدنیت و فرهنگ و هنر می‌جوید.
این چنین دورانی به‌ناگزیر پایدار نخواهد ماند،و جبر تاریخ،بدون تردید آن را زیر غلتک سنگین خویش درهم خواهد کوفت.
اما نسل ما و نسل آینده،در این کشاکش اندوهبار،زیانی متحمل خواهد شد که بی‌گمان سخت کمرشکن خواهد بود. چرا که قشریون مطلق‌زده،هر اندیشه‌ی آزادی را دشمن می‌دارند و کامگاری خود را جز به شرط امحای مطلق فکر و اندیشه غیرممکن می‌شمارند.
پس نخستین هدف نظامی که هم‌اکنون می‌کوشد پایه‌های قدرت خود را به ضرب چماق و دشنه استحکام بخشد و نخستین گام‌های خود را با به آتش کشیدن کتابخانه‌ها و هجوم علنی به هسته‌های فعال هنری و تجاوز آشکار به مراکز فرهنگی کشور برداشته،کشتار همه‌ی متفکران و آزاداندیشان جامعه است.
اکنون ما در آستانه‌ی توفانی روبنده ایستاده‌ایم. بادنماها ناله‌کنان به حرکت درآمده‌اند و غباری طاعونی از آفاق برخاسته است.
می‌توان به دخمه‌های سکوت پناه برد، زبان در کام و سر در گریبان کشید تا طوفان بی‌امان بگذرد. اما رسالت تاریخی روشنفکران،پناه امن جستن را تجویز نمی‌کند.
هر فریادی آگاه‌کننده است،پس از حنجره‌های خونین خویش فریاد خواهیم کشید و حدوث طوفان را اعلام خواهیم کرد.
سپاه کفن‌پوش روشنفکران متعهد در جنگی نابرابر به میدان آمده‌اند. بگذار لطمه‌ای که بر اینان وارد می‌آید نشانه‌ای هشداردهنده باشد از هجومی که تمامی دستاوردهای فرهنگی و مدنی خلق‌های ساکن این محدوده‌ی جغرافیایی در معرض آن قرار گرفته است.»
یادداشتی از #احمدشاملو
شماره اول هفته نامه«کتاب جمعه»به سردبیری خودش.1358-ص 3
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
🌺 چرا باید باورهای جمعی را نقد کرد؟
همه‌ی ما از خطر یکسان‌سازی‌ی گَله‌وار بسیار خوانده‌ایم و شنیده‌ایم. نیچه از خراشیدن قله‌ها و ساختن تپه‌های یکسان بیشتر از هرچیز دیگری به سوز، ناله سرداده است. هرچه جامعه بیشتر به سمت امر مدرن پیش می‌رود این سوهان کشیدن و قالب زدن و به قامت یکسان درآوردن بیشتر میشود. نتیجه‌اش را در تولیدات یکسانِ ادبی و هنری و سینما و ... می‌بینیم. یعنی متاسفانه درست در جایی که انسان، ادعای خلق و آفرینش را دارد، این اتفاق افتاده است. سلیقه‌ها به‌سرعت یکسان‌سازی می‌شوند. حتا میزان ترشح آدرنالین و سایر غدد درون‌ریز هم در شهربازی‌ها و... کنترل می‌شوند. هنگامی‌که درباره‌ی این امور ذهنی که قطعیتی در آن نیست، حرف می‌زنم، سعی می‌کنم از کلماتی که سرریز احساسی دارند، خودداری کنم ولی اجازه می‌خواهم تا از کلمه‌ی فاجعه برای این برنامه‌ی فردیت‌کُشی و یکسان‌سازی استفاده کنم.
چرا نویسنده و هنرمند نباید از این بترسد و هشدار دهد؟ ترسناک است؛ چون ما آموزش دیده‌ایم از هر کسی که شبیه ما نباشد، انتقام سختی بگیریم؛ چون تمام چارچوب‌ها مقرر شده است و از همان گریه‌ی اول تولد تا شیون پایان، ما را در کلیشه جای داده‌اند و اگر کسی بیرون از این قاب باشد، به یقین گمراه است و اولین کار ما فراخواندن او به قاب مقرر است و وای به روزی که او به چارچوب برنگردد و بر همگان واجب است که به هر شکلی و با هر ابزاری که می‌توانند، باید به جان فرد بیرون از قاب افتاده، بفهمانندش که آن بیرون بودن، چه‌قدر هزینه دارد.
در جایی خواندم که امروزه در یک دامداریِ صنعتی تولید گوشت، گوساله را بلافاصله بعد از تولد از مادرش جدا و در قفسی بسیار تنگ، درست به اندازه‌ی بدن‌اش، نگه می‌دارند. گوساله‌ی نر که قرار است چاهار ماه بعد کشته شود، تمام مدت عمرش را در همان قفس سر میکند. نمیتواند جُم بخورد. او هرگز هیچ سرخوشی حیوانی گاوگونه‌ای را تجربه نخواهد کرد زیرا اولین‌باری که او را از قفس درمی‌آورند و او فرصت میکند سربچرخاند تا ببیند دنیا چه بوده، درواقع به سمت مسلخ می‌رود. او باید تکان نخورد تا تارهای پروتئینی عضلات‌اش نازک بمانند و او در آینده به استیک نرم و زودپختی بدل شود. گاو ماده هم به شکلی دیگر. او هم تمام عمر پنج ساله‌ی پیش از سلاخی را یا باردار است یا در حال لقاح مصنوعی یا دارد شیر تولید میکند.
وقتی این را خواندم، ناگهان ته دل‌ام تلخ شد. دیدم آنچه در تئوری خوانده بودم، چه‌گونه پنهان و آشکار دارد اعمال میشود. انگار سرنوشت محتوم همه‌مان در دل‌ام زهر شد. فهمیدم که این یک شیوه و ساختار ذهنی‌ست. این همان ساختار شومِ یکسان‌ساز است. انسان این بلا را سر هرچیز و هرکسی که سر راه‌ش قرار گرفته، آورده است و تازه برنامه‌های مفصل‌تری هم در سر دارد. ذهن ما هم بهتر است عضلانی نشود. بهتر است نرم باشد. فرم‌دهی راحت و درنتیجه آنان که اربابان جنگ و سرمایه و سیاست و مرزها و ... هستند، راحت‌تر می‌توانند از جاری شدن امرشان مطمئن شوند. حکومت بر ارتش مردگان سرسپرده و فرم‌پذیر، بسیار راحت‌تر است. مردگان راحت‌تر حمله می‌کنند و بی‌هیچ سوالی می‌درند.
برای داشتن چنین فرمانبرانی نباید ذهن عضلانی شود. نباید سفر کند و ببیند، نباید کتاب بخرد و مطالعه کند. به نظر من یکی از مهم‌ترین کارها در ادبیات و هر امر خلاقه‌ای ایستادن در برابر این فرم‌پذیری و مایع بودن و مظروف بودن و تن به ظرف دادن است. این در تمام کلیشه‌ها و یکسان‌سازی‌ها صدق میکند. کلیشه‌ی هویت جنسی هم همین‌طور. زن بودن و زن‌بودگی هر دو باید طبق تعاریف از پیش تعیین شده باشد و تا جایی حق جنبیدن دارد که از هدف نهایی استیک شدن! منحرف نشود.
"زهرا عبدی"
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
🌺 چرا باید باورهای جمعی را نقد کرد؟
همه‌ی ما از خطر یکسان‌سازی‌ی گَله‌وار بسیار خوانده‌ایم و شنیده‌ایم. نیچه از خراشیدن قله‌ها و ساختن تپه‌های یکسان بیشتر از هرچیز دیگری به سوز، ناله سرداده است. هرچه جامعه بیشتر به سمت امر مدرن پیش می‌رود این سوهان کشیدن و قالب زدن و به قامت یکسان درآوردن بیشتر میشود. نتیجه‌اش را در تولیدات یکسانِ ادبی و هنری و سینما و ... می‌بینیم. یعنی متاسفانه درست در جایی که انسان، ادعای خلق و آفرینش را دارد، این اتفاق افتاده است. سلیقه‌ها به‌سرعت یکسان‌سازی می‌شوند. حتا میزان ترشح آدرنالین و سایر غدد درون‌ریز هم در شهربازی‌ها و... کنترل می‌شوند. هنگامی‌که درباره‌ی این امور ذهنی که قطعیتی در آن نیست، حرف می‌زنم، سعی می‌کنم از کلماتی که سرریز احساسی دارند، خودداری کنم ولی اجازه می‌خواهم تا از کلمه‌ی فاجعه برای این برنامه‌ی فردیت‌کُشی و یکسان‌سازی استفاده کنم.
چرا نویسنده و هنرمند نباید از این بترسد و هشدار دهد؟ ترسناک است؛ چون ما آموزش دیده‌ایم از هر کسی که شبیه ما نباشد، انتقام سختی بگیریم؛ چون تمام چارچوب‌ها مقرر شده است و از همان گریه‌ی اول تولد تا شیون پایان، ما را در کلیشه جای داده‌اند و اگر کسی بیرون از این قاب باشد، به یقین گمراه است و اولین کار ما فراخواندن او به قاب مقرر است و وای به روزی که او به چارچوب برنگردد و بر همگان واجب است که به هر شکلی و با هر ابزاری که می‌توانند، باید به جان فرد بیرون از قاب افتاده، بفهمانندش که آن بیرون بودن، چه‌قدر هزینه دارد.
در جایی خواندم که امروزه در یک دامداریِ صنعتی تولید گوشت، گوساله را بلافاصله بعد از تولد از مادرش جدا و در قفسی بسیار تنگ، درست به اندازه‌ی بدن‌اش، نگه می‌دارند. گوساله‌ی نر که قرار است چاهار ماه بعد کشته شود، تمام مدت عمرش را در همان قفس سر میکند. نمیتواند جُم بخورد. او هرگز هیچ سرخوشی حیوانی گاوگونه‌ای را تجربه نخواهد کرد زیرا اولین‌باری که او را از قفس درمی‌آورند و او فرصت میکند سربچرخاند تا ببیند دنیا چه بوده، درواقع به سمت مسلخ می‌رود. او باید تکان نخورد تا تارهای پروتئینی عضلات‌اش نازک بمانند و او در آینده به استیک نرم و زودپختی بدل شود. گاو ماده هم به شکلی دیگر. او هم تمام عمر پنج ساله‌ی پیش از سلاخی را یا باردار است یا در حال لقاح مصنوعی یا دارد شیر تولید میکند.
وقتی این را خواندم، ناگهان ته دل‌ام تلخ شد. دیدم آنچه در تئوری خوانده بودم، چه‌گونه پنهان و آشکار دارد اعمال میشود. انگار سرنوشت محتوم همه‌مان در دل‌ام زهر شد. فهمیدم که این یک شیوه و ساختار ذهنی‌ست. این همان ساختار شومِ یکسان‌ساز است. انسان این بلا را سر هرچیز و هرکسی که سر راه‌ش قرار گرفته، آورده است و تازه برنامه‌های مفصل‌تری هم در سر دارد. ذهن ما هم بهتر است عضلانی نشود. بهتر است نرم باشد. فرم‌دهی راحت و درنتیجه آنان که اربابان جنگ و سرمایه و سیاست و مرزها و ... هستند، راحت‌تر می‌توانند از جاری شدن امرشان مطمئن شوند. حکومت بر ارتش مردگان سرسپرده و فرم‌پذیر، بسیار راحت‌تر است. مردگان راحت‌تر حمله می‌کنند و بی‌هیچ سوالی می‌درند.
برای داشتن چنین فرمانبرانی نباید ذهن عضلانی شود. نباید سفر کند و ببیند، نباید کتاب بخرد و مطالعه کند. به نظر من یکی از مهم‌ترین کارها در ادبیات و هر امر خلاقه‌ای ایستادن در برابر این فرم‌پذیری و مایع بودن و مظروف بودن و تن به ظرف دادن است. این در تمام کلیشه‌ها و یکسان‌سازی‌ها صدق میکند. کلیشه‌ی هویت جنسی هم همین‌طور. زن بودن و زن‌بودگی هر دو باید طبق تعاریف از پیش تعیین شده باشد و تا جایی حق جنبیدن دارد که از هدف نهایی استیک شدن! منحرف نشود.
"زهرا عبدی"
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
1⃣ دهه هفتاد وقتی #خشایار_اعتمادی "من بهارم تو زمین" را خواند و #شادمهر_عقیلی با «اگر روزی رسد دستم به دامانت، کنم جان را به قربانت، ولی بی لطف و احسانت چگونه…» دل از ما ربوده بود، قاسم افشار هم از راه رسید. یک جورهایی #ابی مناطق محروم بود.
این ترانه اش را تلویزیون چند میلیون بار پخش کرد: چرا باید بمیرن از تشنگی/ماهیهای کوچیک سرخ و آبی!
2⃣ هفته نامه ای از او پرسیده بود هر کس از خانه پدرش قهر می کند می رود خواننده می شود و موسیقی پاپ خراب شده. نظر شما چیه؟ جواب افشار خوب یادم مانده است:
_ وقتی یک شیر آب را بعد از مدتها باز می کنید اولش آب، زرد و جِرم گرفته است. طول می کشد تا صاف و زلال بشود.
3⃣ آن روزها ما موجودات ناسپاسی بودیم و با خوش باوری فکر می کردیم بالاخره #یه_روز_خوب_میاد و دنیا قرار نیست به مسخره بازی هایش ادامه بدهد اما ادامه داد!
4⃣ این روزها اینستاگرام برای من دانشگاه جامعه شناسی است. شاید این حرف اغراق آمیز به نظر برسد اما هر روز از این کهکشان چیزهای تازه ای یاد می گیرم. هر روز مثل آن مرد از اصحاب کهف که با سکه های سیصد سال پیش تر آمده بود شهر نان بخرد، شگفت زده می شوم و هی به خودم می گویم بالاخره این آبِ زرد رنگ و جِرم گرفته باید زلال شود و... نمی شود!
انتظار ندارم همه در اینستاگرام از هگل و نیچه بنویسند اما وقتی می بینم کسی صفحه ای ساخته و سه، چهار عکس از پای زنی گذاشته و چندصدهزارنفر آن را فالو کرده اند و صدها نفر کامنت گذاشته اند حیرت می کنم!
4⃣ آدمها البته آزاد هستند که عکس های شست پا، ابروهای کُتلتی و لب های اُردکی و دماغ خوکی یا سایر برجستگی های مجاز و غیرمجاز را دنبال کنند یا ویدئو منتشر کنند "از این به بعد همه هزینه ها برای تو میشه!..جووون!" اما وقتی سطح دغدغه تا سرحد مارک شورت بیرون زده پسرها و سیکس پک و "سلام به همه تودلیا! پروتزیا! عسیسم دندوناشو لمینت کرده" سقوط می کند،می شود پرسید: ما داریم به کجا می ریم؟
5⃣ شبی که ترامپ نگفت خلیج فارس، جمعی از مردان هموطن با تمام خاندان مونث زنده و مُرده او وصلت کردند(با ذکر جزییات محل!). به پیج چند نفر از آنها سر زدم، فوق العاده بود. هم عکس عزاداری محرم داشتند، هم فحاشی به عرب سوسمارخور که به ایران آریایی حمله کرد، هم فحش به ایرانِ "خراب شده"، هم پرچم شیر و خورشید و عکس شاه، هم هشتگ #سپاهی_هستم!
لامصب ها روحی با این درجه از کشسانی را از کجا خریده اید؟
6⃣ این آزادی اندیشه نیست، آشفتگی اندیشه است. جوگیری فصلی است. اعتقاد نداشتن به هیچ چیز و همه چیز! رقصیدن با هر بادی که می وزد. آدم بی تعلق، آدم معلق است. بی ریشه. خطرناک. یک جا لنگر بیندازیم.
⭕️⭕️
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
1⃣ دهه هفتاد وقتی #خشایار_اعتمادی "من بهارم تو زمین" را خواند و #شادمهر_عقیلی با «اگر روزی رسد دستم به دامانت، کنم جان را به قربانت، ولی بی لطف و احسانت چگونه…» دل از ما ربوده بود، قاسم افشار هم از راه رسید. یک جورهایی #ابی مناطق محروم بود.
این ترانه اش را تلویزیون چند میلیون بار پخش کرد: چرا باید بمیرن از تشنگی/ماهیهای کوچیک سرخ و آبی!
2⃣ هفته نامه ای از او پرسیده بود هر کس از خانه پدرش قهر می کند می رود خواننده می شود و موسیقی پاپ خراب شده. نظر شما چیه؟ جواب افشار خوب یادم مانده است:
_ وقتی یک شیر آب را بعد از مدتها باز می کنید اولش آب، زرد و جِرم گرفته است. طول می کشد تا صاف و زلال بشود.
3⃣ آن روزها ما موجودات ناسپاسی بودیم و با خوش باوری فکر می کردیم بالاخره #یه_روز_خوب_میاد و دنیا قرار نیست به مسخره بازی هایش ادامه بدهد اما ادامه داد!
4⃣ این روزها اینستاگرام برای من دانشگاه جامعه شناسی است. شاید این حرف اغراق آمیز به نظر برسد اما هر روز از این کهکشان چیزهای تازه ای یاد می گیرم. هر روز مثل آن مرد از اصحاب کهف که با سکه های سیصد سال پیش تر آمده بود شهر نان بخرد، شگفت زده می شوم و هی به خودم می گویم بالاخره این آبِ زرد رنگ و جِرم گرفته باید زلال شود و... نمی شود!
انتظار ندارم همه در اینستاگرام از هگل و نیچه بنویسند اما وقتی می بینم کسی صفحه ای ساخته و سه، چهار عکس از پای زنی گذاشته و چندصدهزارنفر آن را فالو کرده اند و صدها نفر کامنت گذاشته اند حیرت می کنم!
4⃣ آدمها البته آزاد هستند که عکس های شست پا، ابروهای کُتلتی و لب های اُردکی و دماغ خوکی یا سایر برجستگی های مجاز و غیرمجاز را دنبال کنند یا ویدئو منتشر کنند "از این به بعد همه هزینه ها برای تو میشه!..جووون!" اما وقتی سطح دغدغه تا سرحد مارک شورت بیرون زده پسرها و سیکس پک و "سلام به همه تودلیا! پروتزیا! عسیسم دندوناشو لمینت کرده" سقوط می کند،می شود پرسید: ما داریم به کجا می ریم؟
5⃣ شبی که ترامپ نگفت خلیج فارس، جمعی از مردان هموطن با تمام خاندان مونث زنده و مُرده او وصلت کردند(با ذکر جزییات محل!). به پیج چند نفر از آنها سر زدم، فوق العاده بود. هم عکس عزاداری محرم داشتند، هم فحاشی به عرب سوسمارخور که به ایران آریایی حمله کرد، هم فحش به ایرانِ "خراب شده"، هم پرچم شیر و خورشید و عکس شاه، هم هشتگ #سپاهی_هستم!
لامصب ها روحی با این درجه از کشسانی را از کجا خریده اید؟
6⃣ این آزادی اندیشه نیست، آشفتگی اندیشه است. جوگیری فصلی است. اعتقاد نداشتن به هیچ چیز و همه چیز! رقصیدن با هر بادی که می وزد. آدم بی تعلق، آدم معلق است. بی ریشه. خطرناک. یک جا لنگر بیندازیم.
⭕️⭕️
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
می گویند روزی ناصرالدین شاه به کریم شیره ای گفت نام ابلهان عمده تهران را بنویس !
کریم گفت به شرط آنکه نام هر کسی را بنویسم عصبانی نشوی و دستور قتل مرا صادر نکنی !
شاه به کریم شیره ای قول داد.
کریم در اول لیست اسم ناصرالدین شاه را نوشت ! ناصرالدین شاه عصبانی شد و خطاب به کریم گفت : اگر ابلهی و حماقت مرا ثابت نکنی میر غضب را احضار می کنم تا گردنت را بزند !
کریم گفت : مگر تو براتی پنجاه هزار تومانی به پرنس ملکم خان نداده ای که برود در پاریس آن را نقد کند و بیاورد؟!
ناصرالدین شاه گفت : بلی همین طور است. کریم گفت : من تحقیق کرده ام، پرنس همه املاک و اموال خود را در این مملکت نقد کرده و زن و فرزند و دلبستگی هم در این دیار ندارد، اگر آن وجه را به دست آورد و دیگر به مملکت برنگردد و تو نتوانی به او دست یابی چه می گویی!؟
ناصرالدین شاه گفت : « اگر او این کار را نکرده و آن پول را پس بیاورد تو چه خواهی گفت ؟»
کریم شیره ای گفت : « آن وقت نام شما را پاک می کنم و نام او را در اول لیست می نویسم !!»
کریم شیره‌ای دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه قاجار بود. محبوبیتش نزد شاه باعث شد که زمانی که وی مُرد سه روز عزای عمومی اعلام شود.
او در اصفهان زندگی می‌کرده‌است و همه او را با نام کریم پشه می‌شناختند (به خاطر نیش و کنایه هایش)
منبع : کریم شیره‌ای؛ دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه قاجار
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
می گویند روزی ناصرالدین شاه به کریم شیره ای گفت نام ابلهان عمده تهران را بنویس !
کریم گفت به شرط آنکه نام هر کسی را بنویسم عصبانی نشوی و دستور قتل مرا صادر نکنی !
شاه به کریم شیره ای قول داد.
کریم در اول لیست اسم ناصرالدین شاه را نوشت ! ناصرالدین شاه عصبانی شد و خطاب به کریم گفت : اگر ابلهی و حماقت مرا ثابت نکنی میر غضب را احضار می کنم تا گردنت را بزند !
کریم گفت : مگر تو براتی پنجاه هزار تومانی به پرنس ملکم خان نداده ای که برود در پاریس آن را نقد کند و بیاورد؟!
ناصرالدین شاه گفت : بلی همین طور است. کریم گفت : من تحقیق کرده ام، پرنس همه املاک و اموال خود را در این مملکت نقد کرده و زن و فرزند و دلبستگی هم در این دیار ندارد، اگر آن وجه را به دست آورد و دیگر به مملکت برنگردد و تو نتوانی به او دست یابی چه می گویی!؟
ناصرالدین شاه گفت : « اگر او این کار را نکرده و آن پول را پس بیاورد تو چه خواهی گفت ؟»
کریم شیره ای گفت : « آن وقت نام شما را پاک می کنم و نام او را در اول لیست می نویسم !!»
کریم شیره‌ای دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه قاجار بود. محبوبیتش نزد شاه باعث شد که زمانی که وی مُرد سه روز عزای عمومی اعلام شود.
او در اصفهان زندگی می‌کرده‌است و همه او را با نام کریم پشه می‌شناختند (به خاطر نیش و کنایه هایش)
منبع : کریم شیره‌ای؛ دلقک مشهور دربار ناصرالدین شاه قاجار
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
تفکر نقاد یا انتقادی
وقتی تمرین و ذهن ورزی نقادانه را شروع میکنیم، بسیاری اوقات و بخصوص اوایل راه و درواقع تا زمانی که آنقدر مبتدی هستیم که تصور میکنیم با یادگیری مغالطات یا مفاهیم منطقی، در مقابل هر گونه خطای فکری مصونیت پیدا کرده ایم، مهارت مان برای سنجیدن گزاره ها ما را به انتقاد کردن سوق می دهد.
تفکر نقادانه گرچه مجهز شدن به مهارت های شناختی است، اما در عمل نمی‌توان ان را منفک از جنبه های روانشناختی بکار گرفت.
تفکر نقاد ما و دیگری را بلحاظ روانشناختی به تجربه مثبت «آها» میرساند؛ درک اینکه تعهد به این سنجه ها کمک مان می کند تا آسیب کمتر و دستاوردهای بیشتری داشته باشیم.
درحالیکه دریافت انتقاد بلحاظ روانشناختی یک تجربه منفی محسوب میشود و «آه» از نهاد ما و دیگری برخواهد آمد.
در بکارگیری مهارت های تفکر نقادانه، تفاوت این دو کارکرد را لحاظ کنیم.
الهام فخرایی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
تفکر نقاد یا انتقادی
وقتی تمرین و ذهن ورزی نقادانه را شروع میکنیم، بسیاری اوقات و بخصوص اوایل راه و درواقع تا زمانی که آنقدر مبتدی هستیم که تصور میکنیم با یادگیری مغالطات یا مفاهیم منطقی، در مقابل هر گونه خطای فکری مصونیت پیدا کرده ایم، مهارت مان برای سنجیدن گزاره ها ما را به انتقاد کردن سوق می دهد.
تفکر نقادانه گرچه مجهز شدن به مهارت های شناختی است، اما در عمل نمی‌توان ان را منفک از جنبه های روانشناختی بکار گرفت.
تفکر نقاد ما و دیگری را بلحاظ روانشناختی به تجربه مثبت «آها» میرساند؛ درک اینکه تعهد به این سنجه ها کمک مان می کند تا آسیب کمتر و دستاوردهای بیشتری داشته باشیم.
درحالیکه دریافت انتقاد بلحاظ روانشناختی یک تجربه منفی محسوب میشود و «آه» از نهاد ما و دیگری برخواهد آمد.
در بکارگیری مهارت های تفکر نقادانه، تفاوت این دو کارکرد را لحاظ کنیم.
الهام فخرایی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
# نقد جلال آل احمد
# دکتر بیژن عبدالکریمی - استاد فلسفه
# قسمت اول
❓آل‌احمد خود می‌گوید کتاب «غربزدگی» به معنای مخالفت با غرب و مقاومت در برابر فناوری نیست. اما اگر محتوای این کتاب مخالفت با غرب نیست، پس چیست؟
در کتاب «غربزدگی»، مفهوم غربزدگی گاه تا سر حد فرنگیمآبی، فُکلیسم و قرتی بازی تنزل یافته است. از نظر آل‌احمد بیماری غربزدگی، یک راه حل اساسی و بنیادین دارد و آن غلبه بر هراس از ماشین و ساخت آن، یعنی در یک عبارت «نیل به قدرت تکنولوژیک» است به عبارت دیگر ما وقتی ماشین ساختیم، دیگر نیازی به سوغات آن نیست تا نیاز به مقدمات و مقارناتش باشد.
آل‌احمد، معتقد است ما در مواجهه با عالَم تکنولوژیک و مدرن تنها یک راه در پیش رو داریم و آن جان این دیو ماشین را در شیشه کردن است؛ آن را به اختیار خویش درآوردن است. باید ماشین را ساخت و داشت. اما در بندش نبایست ماند. گرفتارش نباید شد. چون ماشین وسیله است و هدف نیست. هدف، فقر را از بین بردن است و رفاه مادی و معنوی را در دسترس همة خلق گذاشتن. البته، آل‌احمد خود را در مواجه با یک تعارض یا پارادوکس احساس میکرد؛ چرا که از یک‌سو برای چیرگی بر غربزدگی نیازمند تکنولوژی و تولید ماشین هستیم، اما از سوی دیگر نیل به تکنولوژی و قدرت تولید ماشین ما را با خطر تکنولوژیزدگی و ماشینیسم مواجه میسازد. این یکی دیگر از تضادها در اندیشه ی آل احمد بود.
به دلیل وجود همین تعارض و پارادوکس است که آل‌احمد، در ادامة بحث خود از نحوة برونشد از غربزدگی، می‌گوید: «تازه وقتی هم ماشین را ساختیم، ماشین‌زده خواهیم شد! درست همچون غرب که فریادش از "تکنولوژی" و ماشین به هواست.» بنابراین علاوه بر تأکید بر ضرورت نیل به قدرت تکنولوژیک و کسب توانایی برای ساخت ماشین، آل‌احمد بازگشت به سنتها و تکیه بر اصالتهای تاریخی در عرصة فرهنگ را نیز به منزلة دومین راه حل خود برای درمان بیماری غربزدگی پیشنهاد میکند.
آل‌احمد روحانیت را «آخرین سنگر دفاع در مقابل غربزدگی» میدانست. برخی از عبارات کتاب «غربزدگی»، به خوبی نشانگر تلاش آل‌احمد برای به صحنة سیاسی کشیدن روحانیت است. این عبارات نیز کاملاً ساختار ذهن سیاسی و غیرفلسفی آل‌احمد را نشان میدهد. از آنجا که آل‌احمد سنت را به منزلة تکیه گاهی برای مقاومت سیاسی در برابر غرب سیاسی، یعنی استعمار، و حکومت میفهمید بر عناصری چون شهید و شهادت در سنت تکیه میکرد. او سنت را به منزلة منبعی برای مقاومت سیاسی در برابر غرب و حکومت میفهمید، و تلقیاش از سنت چندان روشن نبود. آل‌احمد خواهان به صحنة سیاسی کشیدن سنت و متولیان آن و برآشوباندن روحانیت علیه حکومت بود. وی اسیر «اینجا و اکنون» خویش بود و به منظور حل مسائل جامعة خود در «نقطه‌ای» از حیات اجتماعی جامعة خود، از دیدن «خط» تاریخی سرنوشت جامعه اش ناتوان ماند؛ یعنی به دلیل سیاست زدگی و فقدان نگرشی فلسفی اسیر جو و فضای محدود شرایط سیاسی و اجتماعی خود باقی ماند...وی هرگز یک لحظه نیز به این امکان نیندیشید که سنت بازاندیشی نشده چگونه ممکن است خود بزرگترین زمینه های رشد غربزدگی (سکولاریسم و نیهیلیسم) را، همانگونه که تاریخ اجتماعی و تفکر غرب هم نشان میدهد، فراهم آورد.
نقد دکتر عبدالکریمی بر جلال
پایان قسمت اول - کانال دکتر عبدالکریمی
مدیر گروه فلسفه ی دانشگاه آزاد تهران
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
# نقد جلال آل احمد
# دکتر بیژن عبدالکریمی - استاد فلسفه
# قسمت اول
❓آل‌احمد خود می‌گوید کتاب «غربزدگی» به معنای مخالفت با غرب و مقاومت در برابر فناوری نیست. اما اگر محتوای این کتاب مخالفت با غرب نیست، پس چیست؟
در کتاب «غربزدگی»، مفهوم غربزدگی گاه تا سر حد فرنگیمآبی، فُکلیسم و قرتی بازی تنزل یافته است. از نظر آل‌احمد بیماری غربزدگی، یک راه حل اساسی و بنیادین دارد و آن غلبه بر هراس از ماشین و ساخت آن، یعنی در یک عبارت «نیل به قدرت تکنولوژیک» است به عبارت دیگر ما وقتی ماشین ساختیم، دیگر نیازی به سوغات آن نیست تا نیاز به مقدمات و مقارناتش باشد.
آل‌احمد، معتقد است ما در مواجهه با عالَم تکنولوژیک و مدرن تنها یک راه در پیش رو داریم و آن جان این دیو ماشین را در شیشه کردن است؛ آن را به اختیار خویش درآوردن است. باید ماشین را ساخت و داشت. اما در بندش نبایست ماند. گرفتارش نباید شد. چون ماشین وسیله است و هدف نیست. هدف، فقر را از بین بردن است و رفاه مادی و معنوی را در دسترس همة خلق گذاشتن. البته، آل‌احمد خود را در مواجه با یک تعارض یا پارادوکس احساس میکرد؛ چرا که از یک‌سو برای چیرگی بر غربزدگی نیازمند تکنولوژی و تولید ماشین هستیم، اما از سوی دیگر نیل به تکنولوژی و قدرت تولید ماشین ما را با خطر تکنولوژیزدگی و ماشینیسم مواجه میسازد. این یکی دیگر از تضادها در اندیشه ی آل احمد بود.
به دلیل وجود همین تعارض و پارادوکس است که آل‌احمد، در ادامة بحث خود از نحوة برونشد از غربزدگی، می‌گوید: «تازه وقتی هم ماشین را ساختیم، ماشین‌زده خواهیم شد! درست همچون غرب که فریادش از "تکنولوژی" و ماشین به هواست.» بنابراین علاوه بر تأکید بر ضرورت نیل به قدرت تکنولوژیک و کسب توانایی برای ساخت ماشین، آل‌احمد بازگشت به سنتها و تکیه بر اصالتهای تاریخی در عرصة فرهنگ را نیز به منزلة دومین راه حل خود برای درمان بیماری غربزدگی پیشنهاد میکند.
آل‌احمد روحانیت را «آخرین سنگر دفاع در مقابل غربزدگی» میدانست. برخی از عبارات کتاب «غربزدگی»، به خوبی نشانگر تلاش آل‌احمد برای به صحنة سیاسی کشیدن روحانیت است. این عبارات نیز کاملاً ساختار ذهن سیاسی و غیرفلسفی آل‌احمد را نشان میدهد. از آنجا که آل‌احمد سنت را به منزلة تکیه گاهی برای مقاومت سیاسی در برابر غرب سیاسی، یعنی استعمار، و حکومت میفهمید بر عناصری چون شهید و شهادت در سنت تکیه میکرد. او سنت را به منزلة منبعی برای مقاومت سیاسی در برابر غرب و حکومت میفهمید، و تلقیاش از سنت چندان روشن نبود. آل‌احمد خواهان به صحنة سیاسی کشیدن سنت و متولیان آن و برآشوباندن روحانیت علیه حکومت بود. وی اسیر «اینجا و اکنون» خویش بود و به منظور حل مسائل جامعة خود در «نقطه‌ای» از حیات اجتماعی جامعة خود، از دیدن «خط» تاریخی سرنوشت جامعه اش ناتوان ماند؛ یعنی به دلیل سیاست زدگی و فقدان نگرشی فلسفی اسیر جو و فضای محدود شرایط سیاسی و اجتماعی خود باقی ماند...وی هرگز یک لحظه نیز به این امکان نیندیشید که سنت بازاندیشی نشده چگونه ممکن است خود بزرگترین زمینه های رشد غربزدگی (سکولاریسم و نیهیلیسم) را، همانگونه که تاریخ اجتماعی و تفکر غرب هم نشان میدهد، فراهم آورد.
نقد دکتر عبدالکریمی بر جلال
پایان قسمت اول - کانال دکتر عبدالکریمی
مدیر گروه فلسفه ی دانشگاه آزاد تهران
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
# نقد جلال آل احمد
# دکتر بیژن عبدالکریمی - استاد فلسفه
#قسمت دوم
🔴 خلاصه ی نقد:
نکته ی قابل تأمل در نقد تفکر جلال این است که جلال آل احمد براساس نظرات متفکران غربی است که غرب را نقد میکند! او از نظرات و ایده های ژان پل سارتر و یونگر که هر دو از متفکران غربی هستند کمک می‌گیرد! در این رویه اثری از دیدگاههای سنتی که جلال در کتاب غرب زدگی بر آنها پافشاری میکند در کار نیست و جلال کاملا مدرن میشود!
🔴 تناقضات مهم در اندیشه ی جلال آل احمد:
اندیشة آل‌احمد از تعارضات و تناقضات بنیادینی رنج میبرد. وی، با توجه به سابقه اش، یعنی برخورداری از گرایشات مارکسیستی و سوسیالیستی، و با توجه به داستانها و آثارش کاملاً روشن است که معتقد به جهان بینی عصر روشنگری بوده است. لذا به دلیل همین پذیرش جهانبینی عصر روشنگری و بسیاری از مؤلفه های اساسی عالَم مدرن، خود از مروجان بسیار پرحرارت این مؤلفه ها، و ناخودآگاه از بانیان و حافظان وضع موجود جهانی بوده است.
آل‌احمد نیز تحت تأثیر مارکسیسم و مارکسیستها، حتی پس از روی برگرداندن از مارکسیسم، خواهان آن بود با حفظ بسیاری از عناصر قوامبخش جهان کنونی، مثل راز زدایی از عالَم، خودبنیادی عقل، اصالت بشر، سکولاریسم، بیبنیاد شدن اخلاق، هیستوریسیسم یا تاریخیگری، ناتورالیسم، فهم ماتریالیستیک از انسان و جهان و تقلیل انسان تا سر حد یک موجود طبیعی و... صرفاً به نقادی و مقابله با جزء کوچکی از این عالَمیت، یعنی مناسبات اقتصادی و طبقاتی بپردازد، در حالی که دیگر مؤلفه های قوامبخش این وضعیت را همچنان حفظ میکند.
آل‌احمد نیز همچون مارکسیستها و همانند بسیاری از سنتگرایان، به دلیل فقدان درک فلسفی از غرب و مدرنیته هیچگونه فهم عمیقی از سوبژکتیویسم، سیانتیسم، پوزیتیویسم، تکنیک‌زدگی، نیهیلیسم و دیگر مبانی نظری تمدن جدید غرب و مدرنیته نداشت، و «شرق»ی هم که وی به منزلة هویتی تاریخی و در مقابل «غرب و غربزدگی» بر آن تأکید می‌ورزید هیچ معنای محصّلی نداشت. وی به ما نگفت این سنت و شرقی که او به منزلة منبعی برای مقاومت و مبارزه در برابر سیطره ی غرب بر آن تأکید میورزد چیست و چه میتواند باشد.
اساساً موضع فلسفی آل‌احمد نسبت به سنت، موضع متناقضی است. به تعبیری، خود او نیز نمیدانست به لحاظ نظری و فلسفی، و صرفنظر از جهت‌گیرهای سیاسی، با سنت تاریخی خودش چه نسبتی دارد. همان نخستین صفحات کتاب «خسی در میقات»، بی نسبتی و سرگشتگی آل‌احمد را نسبت به سنت آشکار میسازد. آل‌احمد، به هیچ وجه نتوانست همچون فردید سنت را به سخن گفتن وا دارد. سنتی که آل‌احمد بر آن تأکید می‌ورزید، در حد پارهای تعلّقات احساسی و عاطفی به گذشته و فرهنگ گذشتگان باقی ماند، بی آنکه بتواند به پرسش اساسی ما، یعنی به پرسش از نحوة زیستن در جهان معاصر کنونی، پاسخی اصیل و جدی ارائه دهد. البته آل‌احمد سنت را به یک ایدئولوژی تبدیل نکرد، اما شاید بتوان وی را به لحاظ نظری و اجتماعی تا حدودی از زمینه سازان حضور سنت نااندیشیده و ایدئولوژیک شده در صحنة اجتماعی برشمرد. آل‌احمد، همچون بسیاری از روشنفکران و توده های ما، در میانة ی پذیرش ارزش‌های عصر روشنگری اروپا و سنت، آواره و سرگردان بود.
نقد دکتر عبدالکریمی بر جلال
پایان قسمت دوم - کانال دکتر عبدالکریمی
مدیر گروه فلسفه ی دانشگاه آزاد
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
# نقد جلال آل احمد
# دکتر بیژن عبدالکریمی - استاد فلسفه
#قسمت دوم
🔴 خلاصه ی نقد:
نکته ی قابل تأمل در نقد تفکر جلال این است که جلال آل احمد براساس نظرات متفکران غربی است که غرب را نقد میکند! او از نظرات و ایده های ژان پل سارتر و یونگر که هر دو از متفکران غربی هستند کمک می‌گیرد! در این رویه اثری از دیدگاههای سنتی که جلال در کتاب غرب زدگی بر آنها پافشاری میکند در کار نیست و جلال کاملا مدرن میشود!
🔴 تناقضات مهم در اندیشه ی جلال آل احمد:
اندیشة آل‌احمد از تعارضات و تناقضات بنیادینی رنج میبرد. وی، با توجه به سابقه اش، یعنی برخورداری از گرایشات مارکسیستی و سوسیالیستی، و با توجه به داستانها و آثارش کاملاً روشن است که معتقد به جهان بینی عصر روشنگری بوده است. لذا به دلیل همین پذیرش جهانبینی عصر روشنگری و بسیاری از مؤلفه های اساسی عالَم مدرن، خود از مروجان بسیار پرحرارت این مؤلفه ها، و ناخودآگاه از بانیان و حافظان وضع موجود جهانی بوده است.
آل‌احمد نیز تحت تأثیر مارکسیسم و مارکسیستها، حتی پس از روی برگرداندن از مارکسیسم، خواهان آن بود با حفظ بسیاری از عناصر قوامبخش جهان کنونی، مثل راز زدایی از عالَم، خودبنیادی عقل، اصالت بشر، سکولاریسم، بیبنیاد شدن اخلاق، هیستوریسیسم یا تاریخیگری، ناتورالیسم، فهم ماتریالیستیک از انسان و جهان و تقلیل انسان تا سر حد یک موجود طبیعی و... صرفاً به نقادی و مقابله با جزء کوچکی از این عالَمیت، یعنی مناسبات اقتصادی و طبقاتی بپردازد، در حالی که دیگر مؤلفه های قوامبخش این وضعیت را همچنان حفظ میکند.
آل‌احمد نیز همچون مارکسیستها و همانند بسیاری از سنتگرایان، به دلیل فقدان درک فلسفی از غرب و مدرنیته هیچگونه فهم عمیقی از سوبژکتیویسم، سیانتیسم، پوزیتیویسم، تکنیک‌زدگی، نیهیلیسم و دیگر مبانی نظری تمدن جدید غرب و مدرنیته نداشت، و «شرق»ی هم که وی به منزلة هویتی تاریخی و در مقابل «غرب و غربزدگی» بر آن تأکید می‌ورزید هیچ معنای محصّلی نداشت. وی به ما نگفت این سنت و شرقی که او به منزلة منبعی برای مقاومت و مبارزه در برابر سیطره ی غرب بر آن تأکید میورزد چیست و چه میتواند باشد.
اساساً موضع فلسفی آل‌احمد نسبت به سنت، موضع متناقضی است. به تعبیری، خود او نیز نمیدانست به لحاظ نظری و فلسفی، و صرفنظر از جهت‌گیرهای سیاسی، با سنت تاریخی خودش چه نسبتی دارد. همان نخستین صفحات کتاب «خسی در میقات»، بی نسبتی و سرگشتگی آل‌احمد را نسبت به سنت آشکار میسازد. آل‌احمد، به هیچ وجه نتوانست همچون فردید سنت را به سخن گفتن وا دارد. سنتی که آل‌احمد بر آن تأکید می‌ورزید، در حد پارهای تعلّقات احساسی و عاطفی به گذشته و فرهنگ گذشتگان باقی ماند، بی آنکه بتواند به پرسش اساسی ما، یعنی به پرسش از نحوة زیستن در جهان معاصر کنونی، پاسخی اصیل و جدی ارائه دهد. البته آل‌احمد سنت را به یک ایدئولوژی تبدیل نکرد، اما شاید بتوان وی را به لحاظ نظری و اجتماعی تا حدودی از زمینه سازان حضور سنت نااندیشیده و ایدئولوژیک شده در صحنة اجتماعی برشمرد. آل‌احمد، همچون بسیاری از روشنفکران و توده های ما، در میانة ی پذیرش ارزش‌های عصر روشنگری اروپا و سنت، آواره و سرگردان بود.
نقد دکتر عبدالکریمی بر جلال
پایان قسمت دوم - کانال دکتر عبدالکریمی
مدیر گروه فلسفه ی دانشگاه آزاد
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
هرچه از زندگی کمتر بهره برده باشید ، #اضطراب_مرگ بیشتر است. در تجربه کامل زندگی ، هرچه بیشتر #ناکام مانده باشید;، بیشتر از #مرگ خواهید ترسید. #نیچه این عقیده را با قوت تمام در دو نکته کوتاه بیان کرده است : « زندگی ات را به کمال برسان و به موقع بمیر.» همان طور که زوربای یونانی با گفتن این حرف تاکید کرده است:«برای مرگ چیزی جز قلعه ای ویران به جا نگذار» و #سارتر در زندگی نامه خودنوشتش آورده: «آرام آرام به آخر کارم نزدیک می شدم... یقین داشتم که آخرین تپشهای قلبم در آخرین صفحه های کارم ثبت می شود و مرگ فقط مردی مرده را درخواهد یافت.»
#نیچه می گوید این وظیفه انسان نمو یافته است که به سرنوشت خویش ، ژرف بنگرد. او می دانست که نگاه ژرف، اغلب موجب درد است، ولی باور داشت که باید خود را برای تحمل #رنج حقیقت بپروریم. خیره شدن به حقیقت آسان نیست. #نیچه نوشته است : « این کار همواره چشم انسان را می آزارد و در پایان، بیش از آنچه می خواسته، می یابد.» در نهایت، نجات بخش بزرگ همانا رنج است که به ما رخصت می دهد ژرف ترین ژرفاهای مان را بیابیم. دومین جمله ماندگار او این است که: «آن چه مرا نکشد، قوی ترم می سازد»
#اروین_یالوم
#روانکاوی_وجودی
#هنر_درمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
هرچه از زندگی کمتر بهره برده باشید ، #اضطراب_مرگ بیشتر است. در تجربه کامل زندگی ، هرچه بیشتر #ناکام مانده باشید;، بیشتر از #مرگ خواهید ترسید. #نیچه این عقیده را با قوت تمام در دو نکته کوتاه بیان کرده است : « زندگی ات را به کمال برسان و به موقع بمیر.» همان طور که زوربای یونانی با گفتن این حرف تاکید کرده است:«برای مرگ چیزی جز قلعه ای ویران به جا نگذار» و #سارتر در زندگی نامه خودنوشتش آورده: «آرام آرام به آخر کارم نزدیک می شدم... یقین داشتم که آخرین تپشهای قلبم در آخرین صفحه های کارم ثبت می شود و مرگ فقط مردی مرده را درخواهد یافت.»
#نیچه می گوید این وظیفه انسان نمو یافته است که به سرنوشت خویش ، ژرف بنگرد. او می دانست که نگاه ژرف، اغلب موجب درد است، ولی باور داشت که باید خود را برای تحمل #رنج حقیقت بپروریم. خیره شدن به حقیقت آسان نیست. #نیچه نوشته است : « این کار همواره چشم انسان را می آزارد و در پایان، بیش از آنچه می خواسته، می یابد.» در نهایت، نجات بخش بزرگ همانا رنج است که به ما رخصت می دهد ژرف ترین ژرفاهای مان را بیابیم. دومین جمله ماندگار او این است که: «آن چه مرا نکشد، قوی ترم می سازد»
#اروین_یالوم
#روانکاوی_وجودی
#هنر_درمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
💠#آفرینش یا #تکامل
⚜️نبرد دین و زمین شناسی بر سر مدت زمان خلقت زمین:
برای ذهنیت امروزی درک میزان تازگی اعتقاد به تحول و رشد تدریجی دشوار است؛ در واقع این درک کاملاً پس از دوران نیوتن صورت گرفته است. براساس اندیشه های سنتی، عالم هستی در مدت شش روز آفریده شده و از آغاز تا امروز تمامی ستارگان آسمان و همه انواع جانوران و گیاهان، جز انواعی که در جریان طوفان نوح نابود شدند، در عالم وجود داشته اند. بنابر عقیده تمامی مسیحیان، در زمان سرپیچی آدم از فرمان خدا مجموعه ای از مصیبت های وحشتناک ظاهر شد، چنین عقیده ای با موضوع تحول و دگرگونی به عنوان قانونی در جهان هستی، که از سوی بیشتر الاهیان پذیرفته شده، از زمین تا آسمان فاصله دارد. خداوند به آدم و حوا گفته بود میوه درخت معینی را نخورند، آنها سرپیچی کردند و خوردند. در نتیجه، خدا فرمان داد تا آدم و حوا و تمامی آیندگان آنها فناپذیر باشند و پس از مرگ حتی دورترین نوادگانشان نیز باید در جهنم تا ابد کیفر ببینند، البته با استثناهایی که درباره چگونگی آنها بحث و مشاجره بسیار وجود داشت. از همان لحظه گناه آدم جانوران به صید یکدیگر پرداختند، گیاهان پر تیغ و خاردار روییدند، فصل های سال پدید آمد و زمین که نفرین شده بود مواد غذایی در اختیار انسان نمی گذاشت مگر با انجام دادن کارهای پر رنج و درد گناهکاری بشر به اندازه ای بالا گرفت که جز نوح پیامبر، سه پسرش و همسران آنها بقیه در طوقان بزرگ غرق شدند. گرچه اخلاق بشر بهتر نشد اما خداوند قول داده بود که طوفان جهانی دیگری روانه نخواهد کرد و از آن به بعد خشم خود را با آتش فشانی یا زمین لرزه های گاه گاهی فرو خواهد نشانید. باید به این نکته توجه کرد که تمامی این نظریه به عنوان واقعیت های تاریخی شناخته می شد که در واقع یا از انجیل گرفته شده بود یا برداشت هایی جلوه می کرد که از روی آن به دست آمده بود. تاریخ آفرینش جهان را می توان تبارنامه هایی که در سفر پیدایش بیان شده اند استنباط کرد. بنابراین روایت ها می توان به سن سردودمان هر خاندانی در زمان تولد نخستین فرزندش پی برد. در این مورد به دلیل ایهام ها و تفاوت هایی که در متن تورات به روایت عبریان با نسخه هفتاد و دو تن (قدیمی ترین نسخه ترجمه یونانی تورات) وجود داشت کم و زیاد کردن جزیی تاریخ آفرینش جهان مجاز بود؛ اما در پایان کار در کشورهای پروتستان مذهب عموماً آغاز آفرینش را سال ۴۰۰۴ پیش از میلاد پذیرفتند. این تاریخ از سوی سر اسقف وقت تعیین شد. یکی از مدیران دانشگاه کمبریج که تاریخ خلقت عالم هستی را پذیرفته بود عقیده داشت با بررسی دقیق سفر پیدایش می توان به تاریخ دقیق تر پیدایش نیز پی برد. براساس نظریه همین شخص آفرینش انسان در ساعت ۹ بامداد روز ۲۳ اکتبر بوده است. این موضوع در هر حال یکی از پایه های دین نیست، اگر بخواهید می توانید روز خلقت آدم و حوا را ۱۶ اکتبر یا ۳۰ اکتبر هم در نظر بگیرید بدون این که کفری هم گفته باشید، تتها شرطش این است که دلایل خود را از روی سفر پیدایش به دست آورده باشید. البته روز خلقت آدم جمعه در نظر گرفته شده بود زیرا خداوند روز شنبه استراحت فرمود. از علم چنین انتظار می رفت که خود را در چنین ققسی زندانی کند و کسانی که می گفتند ۶۰۰۰ سال برای پدید آمدن آنچه در جهان هستی وجود دارد مدت بسیار کوتاهی است به حرف مفت زدن متهم شدند. گرچه دیگر دوران سوزانیدن یا زندانی کردن آنان گذشته بود، اما روحانیان به هر کاری که از دستشان ساخته بود دست می زدند تا زندگی را به کام آنان تلخ کنند و از پخش نظرهایشان جلوگیری شود.
برشی از کتاب: #نبرد_دین_با_علم
فصل سوم: #تکامل
به قلم : #برترآند_راسل
مترجمان: #علی_اصغر_مهاجر/ #دکتر_احمد_ایرانی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
💠#آفرینش یا #تکامل
⚜️نبرد دین و زمین شناسی بر سر مدت زمان خلقت زمین:
برای ذهنیت امروزی درک میزان تازگی اعتقاد به تحول و رشد تدریجی دشوار است؛ در واقع این درک کاملاً پس از دوران نیوتن صورت گرفته است. براساس اندیشه های سنتی، عالم هستی در مدت شش روز آفریده شده و از آغاز تا امروز تمامی ستارگان آسمان و همه انواع جانوران و گیاهان، جز انواعی که در جریان طوفان نوح نابود شدند، در عالم وجود داشته اند. بنابر عقیده تمامی مسیحیان، در زمان سرپیچی آدم از فرمان خدا مجموعه ای از مصیبت های وحشتناک ظاهر شد، چنین عقیده ای با موضوع تحول و دگرگونی به عنوان قانونی در جهان هستی، که از سوی بیشتر الاهیان پذیرفته شده، از زمین تا آسمان فاصله دارد. خداوند به آدم و حوا گفته بود میوه درخت معینی را نخورند، آنها سرپیچی کردند و خوردند. در نتیجه، خدا فرمان داد تا آدم و حوا و تمامی آیندگان آنها فناپذیر باشند و پس از مرگ حتی دورترین نوادگانشان نیز باید در جهنم تا ابد کیفر ببینند، البته با استثناهایی که درباره چگونگی آنها بحث و مشاجره بسیار وجود داشت. از همان لحظه گناه آدم جانوران به صید یکدیگر پرداختند، گیاهان پر تیغ و خاردار روییدند، فصل های سال پدید آمد و زمین که نفرین شده بود مواد غذایی در اختیار انسان نمی گذاشت مگر با انجام دادن کارهای پر رنج و درد گناهکاری بشر به اندازه ای بالا گرفت که جز نوح پیامبر، سه پسرش و همسران آنها بقیه در طوقان بزرگ غرق شدند. گرچه اخلاق بشر بهتر نشد اما خداوند قول داده بود که طوفان جهانی دیگری روانه نخواهد کرد و از آن به بعد خشم خود را با آتش فشانی یا زمین لرزه های گاه گاهی فرو خواهد نشانید. باید به این نکته توجه کرد که تمامی این نظریه به عنوان واقعیت های تاریخی شناخته می شد که در واقع یا از انجیل گرفته شده بود یا برداشت هایی جلوه می کرد که از روی آن به دست آمده بود. تاریخ آفرینش جهان را می توان تبارنامه هایی که در سفر پیدایش بیان شده اند استنباط کرد. بنابراین روایت ها می توان به سن سردودمان هر خاندانی در زمان تولد نخستین فرزندش پی برد. در این مورد به دلیل ایهام ها و تفاوت هایی که در متن تورات به روایت عبریان با نسخه هفتاد و دو تن (قدیمی ترین نسخه ترجمه یونانی تورات) وجود داشت کم و زیاد کردن جزیی تاریخ آفرینش جهان مجاز بود؛ اما در پایان کار در کشورهای پروتستان مذهب عموماً آغاز آفرینش را سال ۴۰۰۴ پیش از میلاد پذیرفتند. این تاریخ از سوی سر اسقف وقت تعیین شد. یکی از مدیران دانشگاه کمبریج که تاریخ خلقت عالم هستی را پذیرفته بود عقیده داشت با بررسی دقیق سفر پیدایش می توان به تاریخ دقیق تر پیدایش نیز پی برد. براساس نظریه همین شخص آفرینش انسان در ساعت ۹ بامداد روز ۲۳ اکتبر بوده است. این موضوع در هر حال یکی از پایه های دین نیست، اگر بخواهید می توانید روز خلقت آدم و حوا را ۱۶ اکتبر یا ۳۰ اکتبر هم در نظر بگیرید بدون این که کفری هم گفته باشید، تتها شرطش این است که دلایل خود را از روی سفر پیدایش به دست آورده باشید. البته روز خلقت آدم جمعه در نظر گرفته شده بود زیرا خداوند روز شنبه استراحت فرمود. از علم چنین انتظار می رفت که خود را در چنین ققسی زندانی کند و کسانی که می گفتند ۶۰۰۰ سال برای پدید آمدن آنچه در جهان هستی وجود دارد مدت بسیار کوتاهی است به حرف مفت زدن متهم شدند. گرچه دیگر دوران سوزانیدن یا زندانی کردن آنان گذشته بود، اما روحانیان به هر کاری که از دستشان ساخته بود دست می زدند تا زندگی را به کام آنان تلخ کنند و از پخش نظرهایشان جلوگیری شود.
برشی از کتاب: #نبرد_دین_با_علم
فصل سوم: #تکامل
به قلم : #برترآند_راسل
مترجمان: #علی_اصغر_مهاجر/ #دکتر_احمد_ایرانی
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
#ما_تربیت_نشدیم!
تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …
اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم …
در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»
از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.
آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!
به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی میکند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.
هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.
جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»
می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»
اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمیتواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان میدهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.
بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یکبار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.
عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یکبار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.
نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.
این متن رولازمه هر چند وقت یکبار بخونیم تا فراموش نکنیم اجرا و عملی کنیم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
#ما_تربیت_نشدیم!
تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …
اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم …
در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»
از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.
آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!
به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی میکند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.
هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.
جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»
می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»
اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمیتواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان میدهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.
بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یکبار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.
عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یکبار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.
نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.
این متن رولازمه هر چند وقت یکبار بخونیم تا فراموش نکنیم اجرا و عملی کنیم
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
🔹پند و اندرز دادن و نصیحت کردن اثر چندانی بر افراد ندارد و اغلب حوصله‌شان را سر میبرد. بی‌اثرتر از آن سرکوفت زدن است و گوشزد کردن اشتباه‌ها با لحنی پر از سرزنش و ملامت. به جای آن می‌توانید یک نمایش کوتاه راه بیندازید، با عروسکی که شخصیت ثابت نمایش‌های کوتاه و البته نجات‌بخش شما است.
🔹چنین شخصیت و عروسکی در حقیقت به شما در مدل‌سازی رفتارهای مثبت و تبدیل تنش به یک فرصت آموزشی سرگرم‌کننده کمک میکند و حین بروز اختلاف نظر میان شما و فرزند/شاگردتان در نقش یک میانجی ظاهر میشود.
🔹بهتر است زمانی آرام را برای ایفای نقش شخصیت خیالی انتخاب کنید تا اثربخش‌تر باشد. البته با شناختی که از کودک دارید و فکر می‌کنید با به میان آمدن عروسک ناآرامی‌اش تخفیف پیدا میکند، می‌توانید نمایش کوتاه را همان موقع که اختلاف نظری رخ داده اجرا و کمی بعدتر به روش دیگری تکرارش کنید.
🔹همچنین می‌توانید با اختصاص زمان معینی برای «نمایش عروسکی» رفتارهایی را که می‌خواهید در کودک نهادینه شود، به‌طور مرتب و مستمر در قالب رفتارها و کارهای عروسک مدل‌سازی کنید.
🔹برای این کار به عروسک با شکوهی نیاز ندارید؛ اتفاقن بهتر است عروسک را همراه با کودک بسازید، مثلن روی چوب بستنی یا قاشق یکبار مصرف نقاشی کنید و یک عروسک میانجی بسازید. آنچه اهمیت دارد بیان ارزش‌ها و رفتارهای مناسب به زبانی کودکانه و در قالب داستان از زبان عروسک است، به نحوی که کودک با عروسک هم‌ذات‌پنداری کند و دوستش داشته باشد.
⚠️ مراقب باشید شخصیت خیالی‌تان به یک دانای کل که فقط لب به اندرز می‌گشاید تبدیل نشود!
#دکتر_فریبا_بشر_دوست
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
🔹پند و اندرز دادن و نصیحت کردن اثر چندانی بر افراد ندارد و اغلب حوصله‌شان را سر میبرد. بی‌اثرتر از آن سرکوفت زدن است و گوشزد کردن اشتباه‌ها با لحنی پر از سرزنش و ملامت. به جای آن می‌توانید یک نمایش کوتاه راه بیندازید، با عروسکی که شخصیت ثابت نمایش‌های کوتاه و البته نجات‌بخش شما است.
🔹چنین شخصیت و عروسکی در حقیقت به شما در مدل‌سازی رفتارهای مثبت و تبدیل تنش به یک فرصت آموزشی سرگرم‌کننده کمک میکند و حین بروز اختلاف نظر میان شما و فرزند/شاگردتان در نقش یک میانجی ظاهر میشود.
🔹بهتر است زمانی آرام را برای ایفای نقش شخصیت خیالی انتخاب کنید تا اثربخش‌تر باشد. البته با شناختی که از کودک دارید و فکر می‌کنید با به میان آمدن عروسک ناآرامی‌اش تخفیف پیدا میکند، می‌توانید نمایش کوتاه را همان موقع که اختلاف نظری رخ داده اجرا و کمی بعدتر به روش دیگری تکرارش کنید.
🔹همچنین می‌توانید با اختصاص زمان معینی برای «نمایش عروسکی» رفتارهایی را که می‌خواهید در کودک نهادینه شود، به‌طور مرتب و مستمر در قالب رفتارها و کارهای عروسک مدل‌سازی کنید.
🔹برای این کار به عروسک با شکوهی نیاز ندارید؛ اتفاقن بهتر است عروسک را همراه با کودک بسازید، مثلن روی چوب بستنی یا قاشق یکبار مصرف نقاشی کنید و یک عروسک میانجی بسازید. آنچه اهمیت دارد بیان ارزش‌ها و رفتارهای مناسب به زبانی کودکانه و در قالب داستان از زبان عروسک است، به نحوی که کودک با عروسک هم‌ذات‌پنداری کند و دوستش داشته باشد.
⚠️ مراقب باشید شخصیت خیالی‌تان به یک دانای کل که فقط لب به اندرز می‌گشاید تبدیل نشود!
#دکتر_فریبا_بشر_دوست
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
آیا #بختیاری ها بازماندگان #هخامنشیان هستند؟
👈 ۱- هرودوت نویسنده و تاریخدان مشهور یونانی در کتاب تاریخ هخامنشیان این گونه می‌نویسد: هخامنش (جد کوروش) ریاست ایلی کوچرو از قوم پارس را بر عهده داشت که در کوه‌های بختیاری (زاگرس میانی) زندگی میکردند.
👈 ۲- #کوروش_بزرگ در #منشور خود می‌نویسد: (من کوروش شاه #آنشان. شاه چهارگوشه جهان..) کوروش در این متن ابتدا به آنشان اشاره میکند. جایی خود متولد آنجاست و در واقع امپراطوری بزرگ هخامنشیان از این منطقه شکل گرفت و گسترش یافت. ناگفته نماند که آنشان (آنزان) همین #ایذه کنونی است که یک منطقه کاملاً بختیاری‌نشین می‌باشد.
👈 ۳- لباسی که شاهان و سربازان هخامنشی بر تن میکردند؛ اگر دقت کنیم شباهت زیادی به لباس مردان بختیاری (چوقا) دارد. نام #چوقا نیز برگرفته از #چغازنبیل معبد #زرتشتیان و هخامنشیان می باشد.
👈 ۴- #شیرسنگی (بردشیر) که بختیاری‌ها بر سر مزار بزرگان خود قرار می‌دهند یکی از نمادهای سرستون‌های تخت جمشید می‌باشد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
آیا #بختیاری ها بازماندگان #هخامنشیان هستند؟
👈 ۱- هرودوت نویسنده و تاریخدان مشهور یونانی در کتاب تاریخ هخامنشیان این گونه می‌نویسد: هخامنش (جد کوروش) ریاست ایلی کوچرو از قوم پارس را بر عهده داشت که در کوه‌های بختیاری (زاگرس میانی) زندگی میکردند.
👈 ۲- #کوروش_بزرگ در #منشور خود می‌نویسد: (من کوروش شاه #آنشان. شاه چهارگوشه جهان..) کوروش در این متن ابتدا به آنشان اشاره میکند. جایی خود متولد آنجاست و در واقع امپراطوری بزرگ هخامنشیان از این منطقه شکل گرفت و گسترش یافت. ناگفته نماند که آنشان (آنزان) همین #ایذه کنونی است که یک منطقه کاملاً بختیاری‌نشین می‌باشد.
👈 ۳- لباسی که شاهان و سربازان هخامنشی بر تن میکردند؛ اگر دقت کنیم شباهت زیادی به لباس مردان بختیاری (چوقا) دارد. نام #چوقا نیز برگرفته از #چغازنبیل معبد #زرتشتیان و هخامنشیان می باشد.
👈 ۴- #شیرسنگی (بردشیر) که بختیاری‌ها بر سر مزار بزرگان خود قرار می‌دهند یکی از نمادهای سرستون‌های تخت جمشید می‌باشد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
هیچ رویدادی همان گونه نیست که دیده می شود.
اتاق تک نفره‌ای را تصور کن که دری آهنی دارد! در بسته است و کلید آن داخل قفسه‌ای در طرف مقابل قرار داده شده است.
اگر زلزله بیاید به طرف در می‌روی یا به طرف قفسه؟ یعنی در اصل به طرف کلید...
چون بدون کلید آن در مثل دیوار است. حالا فرض کن در این اتاق دوربینی نصب شده و همه‌ی اتفاقات را ضبط میکند. کسانی که بعدا در این فیلم دویدن تو را در جهت مخالف در مشاهده کنند خواهند گفت: این آدم چکار می کند؟
در کجاست؟
او کدام طرف می دود؟
حال آنکه تو کار درست را انجام دادی به طرف در ندویدی اما برای باز کردن آن در جهت درست یعنی به طرف کلید دویدی
چنین است اگر چه به نظر می رسد در جهت مخالف می‌روی، ممکن است در مسیر درست باشی، همان گونه که گاهی به ظاهر در جهت درست حرکت می‌کنی ولی ممکن است در مسیر نادرست باشی.
من عاقل ترین انسان دنیا هستم
#اردال_دمیر_قیران
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
هیچ رویدادی همان گونه نیست که دیده می شود.
اتاق تک نفره‌ای را تصور کن که دری آهنی دارد! در بسته است و کلید آن داخل قفسه‌ای در طرف مقابل قرار داده شده است.
اگر زلزله بیاید به طرف در می‌روی یا به طرف قفسه؟ یعنی در اصل به طرف کلید...
چون بدون کلید آن در مثل دیوار است. حالا فرض کن در این اتاق دوربینی نصب شده و همه‌ی اتفاقات را ضبط میکند. کسانی که بعدا در این فیلم دویدن تو را در جهت مخالف در مشاهده کنند خواهند گفت: این آدم چکار می کند؟
در کجاست؟
او کدام طرف می دود؟
حال آنکه تو کار درست را انجام دادی به طرف در ندویدی اما برای باز کردن آن در جهت درست یعنی به طرف کلید دویدی
چنین است اگر چه به نظر می رسد در جهت مخالف می‌روی، ممکن است در مسیر درست باشی، همان گونه که گاهی به ظاهر در جهت درست حرکت می‌کنی ولی ممکن است در مسیر نادرست باشی.
من عاقل ترین انسان دنیا هستم
#اردال_دمیر_قیران
@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
آزادی و سیاست 👈🏿 اثر: عبدالرحیم طالبوف - به کوشش: ایرج افشار
📙«میرزا عبدالرحیم طالبوف تبریزی از روشنفکران پیش از مشروطیت است. وی با نگارش کتاب‌هایی مانند "مسالک المحسنین" و "کتاب احمد" و ... بر بسیاری از مشروطه خواهان تأثیر گذاشت. به همان اندازه که تجدد خواهان، از آثار و دیدگاههای او جانبداری میکردند، برخی از عالمان روحانی، با وی سرگران بودند و این به سبب مطالبی بود که او در آثارش آورده بود، و ایشان در نگاه‌شان، با اصول دیانت اسلام همخوانی نداشت
از کتاب احمد:
«اکثر متمولین این مغربیان متمدن نمای خوش ظاهر، مثل موش صحرائی دور عالم را می‌گردند که هرجا انبار جدیدی پر از حبوبات ثروت پیداکنند، همراهان خود را دعوت نمایند و به هر حیله روباهی که ممکن باشد، رخنه بر آن انبار آکنده بیندازند...
هر ملتی که رجال متنفذ او زودباور و لین‌العریکه و بی علم و بی تجربه و طلا دوست باشند، با سرپنجه صید افکن شاهین اقتدار استرلینغ و روبل و دلار و فرانک، زود تر از دیگران شکار شوند.»
نگاه طالبوف با اصول دیانت اسلام ناهمخوانی داشت. در همان زمان شهرت یافته بود که بابی‌ها در ترویج آثار طالبوف کوشش دارند به همین دلیل کتاب احمد و مسالک المحسنین منسوب به بابیه شده و از طرف علما قرائت آنها ممنوع شده بود.»📙
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
آزادی و سیاست 👈🏿 اثر: عبدالرحیم طالبوف - به کوشش: ایرج افشار
📙«میرزا عبدالرحیم طالبوف تبریزی از روشنفکران پیش از مشروطیت است. وی با نگارش کتاب‌هایی مانند "مسالک المحسنین" و "کتاب احمد" و ... بر بسیاری از مشروطه خواهان تأثیر گذاشت. به همان اندازه که تجدد خواهان، از آثار و دیدگاههای او جانبداری میکردند، برخی از عالمان روحانی، با وی سرگران بودند و این به سبب مطالبی بود که او در آثارش آورده بود، و ایشان در نگاه‌شان، با اصول دیانت اسلام همخوانی نداشت
از کتاب احمد:
«اکثر متمولین این مغربیان متمدن نمای خوش ظاهر، مثل موش صحرائی دور عالم را می‌گردند که هرجا انبار جدیدی پر از حبوبات ثروت پیداکنند، همراهان خود را دعوت نمایند و به هر حیله روباهی که ممکن باشد، رخنه بر آن انبار آکنده بیندازند...
هر ملتی که رجال متنفذ او زودباور و لین‌العریکه و بی علم و بی تجربه و طلا دوست باشند، با سرپنجه صید افکن شاهین اقتدار استرلینغ و روبل و دلار و فرانک، زود تر از دیگران شکار شوند.»
نگاه طالبوف با اصول دیانت اسلام ناهمخوانی داشت. در همان زمان شهرت یافته بود که بابی‌ها در ترویج آثار طالبوف کوشش دارند به همین دلیل کتاب احمد و مسالک المحسنین منسوب به بابیه شده و از طرف علما قرائت آنها ممنوع شده بود.»📙
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
💥 ای کاش کسی پیدا می شدو ملت مارا از رسوم نکوهیده اسلامی آزادمی کرداما نه به رسم نبوت و امامت که خلاف مشرب من است، بلکه به رسم حکمت وفلسفه .
🍃 میرزافتحعلی آخوندزاده
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
🍃 میرزافتحعلی آخوندزاده
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
کانال پروازفکرواندیشه
@flith
"دِمار از روزگار کسی در آوردن"
در اصل یعنی چه؟
بسیاری از فارسی زبانان هنگامی که مرادشان تهدید کسی باشد یا هرگاه که بخواهند گزارش سختی کشیدن یا هلاک شدن کسی را بدهند، با بهره گرفتن از اصطلاح «دِمار فلاني را درآوردند» شدت سختي وارده را به شنونده القا مي‌نمايند.
نخست باید دانست که واژه ی عربی « دَمار» که به معنی « تباهی و هلاکت» است ارتباطی با این اصطلاح نداشته و دمار گفته شده در این عبارت کاملاً چیز دیگری است.
دِمار در فرهنگ دهخدا كلمه‌اي تركي به معني رگ و ريشه و چوب ميان برگها معني شده است. در فرهنگ لغت انوری « زردپی و رگ و ریشه ی گوشت» معنی شده است و به آن بافت‌های عصبی پی گفته می شود که مانند پوسته‌ای سفید رنگ روی راسته‌ی گاو و گوسفند دیده می‌شوند و یکی از کارهایی که کباب‌پزها از جمله برای آماده کردن گوشت کباب برگ باید انجام دهند آن است که «دمار آن را در بیاورند».
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith
@flith
"دِمار از روزگار کسی در آوردن"
در اصل یعنی چه؟
بسیاری از فارسی زبانان هنگامی که مرادشان تهدید کسی باشد یا هرگاه که بخواهند گزارش سختی کشیدن یا هلاک شدن کسی را بدهند، با بهره گرفتن از اصطلاح «دِمار فلاني را درآوردند» شدت سختي وارده را به شنونده القا مي‌نمايند.
نخست باید دانست که واژه ی عربی « دَمار» که به معنی « تباهی و هلاکت» است ارتباطی با این اصطلاح نداشته و دمار گفته شده در این عبارت کاملاً چیز دیگری است.
دِمار در فرهنگ دهخدا كلمه‌اي تركي به معني رگ و ريشه و چوب ميان برگها معني شده است. در فرهنگ لغت انوری « زردپی و رگ و ریشه ی گوشت» معنی شده است و به آن بافت‌های عصبی پی گفته می شود که مانند پوسته‌ای سفید رنگ روی راسته‌ی گاو و گوسفند دیده می‌شوند و یکی از کارهایی که کباب‌پزها از جمله برای آماده کردن گوشت کباب برگ باید انجام دهند آن است که «دمار آن را در بیاورند».
⚜کانال پروازفکرواندیشه
@flith