پرواز فکر و اندیشه

کانال پرواز فکرواندیشه flith@

#ابراهیم_عالی_پور
#داستان

آدم کارگر و پادو که باشد زیاد پول دست اش می آید و میرود ، پادو جماعت می داند پول مثل چرک کف دست می ماند ، پس شک نمیکنید پول دست اش باشد چند سوته آب شان می کند ، مثلا از صاحب کار و یا ارباب میگیرد و در بانک به حسابی خالی میکند ، اصلا پادو جماعت بیشتر از ارباب هایشان پول می بینند ، پول جابه جا میکنند ، اصلا بیشتر از ارباب هایشان در طول روز پول توی جیب ، زیر کمربند و توی پیراهن دارند ، درست مثل پادو های بانک ، کارگران بانک.
نیاز بود این ها را که توضیح دهم تا شما را به شک نیاندازم که هر روز در بانک بودنم دلیلی بر پادو بودنم هست نه پولدار بودنم .
آن روز ها بانک تازه سیستم شماره گیری راه انداخته بود ، تا توانستم با آن کنار بیایم خیلی گذشته ، به من بر میخورد که یک مشتری ثابت که حساب لبا لب است با کسی که میخواهد یک قبض پرداخت کند توی یک صف بایستد ؟ چند بار با کارمند ها دست به یقه شده بودم و تهدیدشان کرده بودم حساب را می بندم ، اما وقتی این را میگفتم پوزخند میزدند ، حالا می فهمم آن روز ها به صاحب کارام زنگ میزدند و با او خش و بش میکردند و می دانیتند هیچ توانایی در من برای بستن حسابی نبود .
بالاخره بعد از کلی درگیری ها توانستم با خودم کنار بیایم که به سمت دستگاه شماره بروم ، بار اول بد جور حرصم میداد وقتی به شماره ی بالای پیشخوان نگاه می کردم و به شماره ی دست خودم با صورتی بهم کشیده به شخصی فحش میدادم که نمیدانستم چه کسی ست یا چه چیزی ست؟
حدود شش یا هفت شماره را پشت سر هم گرفتم و با خباثتی که فقط مخاطب نوجوان می تواند آن را درک کند به سمت صندلی رفتم ، چند نفری جلویم رد شده بودند ، و هر بار مثل احمق ها با خواندن شماره توسط پیشخوان با اینکه می دانستم خیلی ها جلوتر از من نشسته اند ، باز به نوبت خودم نگاه می کردم و توجه می کردم که آیا با شماره ی خوانده شده یکی هست یا نه ؟
در همین گیر و دار بودم که درب باز شد ، انگار چیزی درون کله ام نگاهم را چند ثانیه ای خیره نگاه می داشت ، انگار میدانستم قرار است وارد شود ، خودش بود ، با مادرش ، وارد شدند ، تا دیدمشان قلبم تپش عجیبی گرفت ، آن را توی دهانم حس میکردم ، تمام حرکت هایشان را ریز به ریز ، زیر نظر داشتم ، انگار جهان اطراف محو شده بود ، بعد متوجه شدم چند نفر به من خیره شده اند ، از بس تابلو نگاه شان می کردم .
شماره گرفتند ، وقتی نوبت خودشان را با شماره ی پیشخوان چک کردند مثل کسی که از سر امید به چیزی پوچ بر میخورد ، خمیده و ناامیدبر میگردد ، به هم خیره شدند و به سمت درب خروجی حرکت کردند.
دست خودم نبود ، انگار چیزی از درون مرا سر پا نگه داشت و به سمت آن ها حرکت داد ، حتی یادم نیست سلام کرده بودم یا نه ؟ اما دیدم دخترِ ساعت سبز اسپرتی به دست داشت و چشم های زاغش با رنگ مو و لباس هایش سِت بودند ،شماره را به سمت اش کشیدم و گفتم که فقط یک نفر جلوی شما جلو هست ، کارتان راه بیافتد من می روم و بر میگردم. یادم نبود چه گفتند یا نمی دانم اصلا چیزی گفتند یا نه ؟ از درب بانک بیرون زدم ، واقعا حس و حال یک قهرمان را داشتم که انگار پری کوچکی را از دهان یک پوچی بیرون کشیدم ، مثل حس و حال سواری که برای شاهزاده اش میجنگد ، اما این سوار یک سی جی 125 سیاه داشت که با فیش نوبت بانک برای نجات شاهزاده رفته بود.
بعد از آن روز هر بار سعی میکردم بهترین لباس هایم را بپوشم و یک ساعت اسپرت سبزی خریدم و هر روز حدود شش یا هفت نوبت میگرفتم که شاید دوباره آنها ببینم و باز نوبتم را به آنها بدهم ، اما چند سال است که هربار در صف بانک چند شماره میگیرم و بدون هیچ امیدی به یک چیز پوچ بر می خورم و بر میگردم ، اما هنوز این کار را میکنم ، من اطمینان دارم یک روز دوباره به آن بانک برگردد ، حالا یا برای حساب ازدواج یا حساب پس انداز بچه اش.

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

158 views17:35