لینک گروه کتابخوانی 🌺
https://t.me/joinchat/AAAAAEJy_2cSlUbtr6Y7yA

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


رابطه‌ انسانی عمر مفیدی دارد  متاسفانه داستان‌های عاشقانه با  ریاکاری و احساسات گرایی چنین باوری ایجاد کرده‌اند که عشق هرگز نمی‌میرد. نه دوست من! عشق هم می‌میرد یک باره احساس می‌کنی  دلت تنگ نمی‌شود. همیشه هم اسمش هرزگی نیست. گاهی اوقات واقعا همه چیز تمام می‌شود  تمام می‌شود جوری تمام می‌شود که انگار هرگز نبوده است.

#مجنون _لیلی
#سید_ ابراهیم_ نبوی

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

‍ #الهام _یافتگی
#علم_ خلاقیت

خلاقيت چیزی نیست که با شما متولد شود. بسیاری از ما هنگامی که آن را درک می کنیم، بدستش می آوریم. چه چیزی باعث می شود برخی افراد خلاق تر شوند؟ خانم دکتر «شرلی کارسون» استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد، معتقد است احتمالاً تغییرات ژنتیکی می تواند مغز برخی از افراد را به افکار، احساسات و رفتارهایی که فیلترهای ذهنی به طور متوسط ندارند، بیشتر باز کند. این تغییرات همچنین ممکن است دلیلی باشد که بسیاری از افراد خلاق در زمان خودشان، غیر عادی به نظر برسند و یا حتی از برخی بیماری های
روانی رنج ببرند.

با وجود این تغییرات ژنتیکی، تمرین، آموزش و قرار گرفتن در معرض ایده ها و تجارب ناآشنا، نقش اساسی در شکل گیری خلاقیت بازی می کند. حتی چیز ساده ای به عنوان زندگی در یک شهر بزرگ به ترویج خلاقیت منجر خواهد شد زیرا تماس نزدیک با انسان های دیگر از نژادها و فرهنگ های متنوع به خلق ایده های تازه می انجامد.
خانم دکتر «دیریده باررت»، استاد دانشکدۀ پزشکی دانشگاه هاروارد، در کتاب "پاسخ یابی در هنگام خواب" می نویسد؛ رویاها و بازی با تخیلات همچنین می تواند به پرورش خلاقیت منتهی شود. رویا می تواند به پرورش ایده هایی که در طول خواب بدست می آیند منجر به الهامات در بیداری شود.

خانم دكتر «آلن وایتنک سنایدر»، مدیر مرکز تحقیقاتی ذهن در دانشگاه سیدنی استرالیا، در مقاله ای با همیاری همکارانش به نام "روشن کردن خلاقیت" می نویسد؛ تحریک مغز با یک جریان الکتریکی ضعیف به نیمکرۀ سمت چپ که کمتر غالب است میتواند به افزایش تفکر خلاق منجر شود

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

شیخ ابوالحسن خرقانی شبی در نماز بود....آوازی شنید که هان! ابوالحسن،خواهی که آنچه از تو می‌دانم با خلق بگویم تا سنگسارت کنند !؟ شیخ گفت: بار الها! خواهی تا آنچه از کرم و رحمت تو می‌دانم و می‌بینم با خلق بگویم تا دیگر هیچ‌کس سجودت نکند؟ آواز آمد: نه از تو، نه از من.

#تذکرة_ الاولیا
#عطّار

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

یک توصیه بهتون میکنم:
هیچوقت حرف کسی رو که از من تعریف میکنه
باور نکنید !
ولی همیشه حرف کسی رو که از من بد میگه
بپذیرید !
چون اون تنها کسیه که منو دست کم نمیگیره ...

#نوای_ اسرار_ آمیز
#اریک_ امانوئل_ اشمیت

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


خداحافظی ‌ها ممکن است بسیار ناراحت کننده باشند، اما مطمئنا بازگشت ‌ها بدترند. حضور عینی انسان نمی ‌تواند با سایه درخشانی که در نبودش ایجاد شده برابری کند. زمان و فاصله لکه‌ها را محو می ‌کنند، بعد ناگهان عزیز سفر کرده بازمی ‌گردد و نور بی ‌رحم آفتاب هر نقطه صورت، حتی جوش ‌ها و چروک ‌ها و موهای ریز را هم به خوبی نشان می ‌دهد.

#آدمكش_كور
#مارگارت_اتوود

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


#زندگینامه: فرامرز پایور (۱۳۱۱-۱۳۸۸)

فرامرز پایور نوازنده سنتور و ردیف‌دان و نواساز و تصنیف ساز نامدار موسیقی ایران در ۲۱ بهمن سال ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد

پدرش علی پایور، هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیره‌دست دوره قاجار بود که با نواختن ویولن، سنتور و سه‌تار آشنایی داشت.

وی در سن ۱۷ سالگی، آموزش موسیقی را نزد استاد ابوالحسن صبا آغاز کرد و همچنین از محضر استادانی چون عبدالله دوامی و نورعلی خان برومند بهره برد. هنگامى که فرامرز پایور برای فراگیری سنتور به کلاس درس استاد ابوالحسن صبا در خیابان ظهیرالاسلام رفت، سه سال از درگذشت آخرین بازماندهٔ سنتورنوازان افسانه‌ای از نسل قدیم، استاد حبیب سماعی، می‌گذشت. صبا که خود در دوره نوجوانی، سنتورنوازی را نزد علی اکبرخان شاهی و با تکنیکی متفاوت با روش خاندان سماعی فراگرفته بود، پس از مدتی معاشرت با حبیب سماعی، روش سنتورنوازی او را برتر از استاد پیشین خود یافت. بنابراین با تلاش فراوان پاره‌ای از بداهه‌نوازی‌های وی را نت‌نویسی کرد. سپس تلاش کرد تا با آموزش روش صحیح سنتورنوازی به تعدادی از شاگردانش، از منسوخ شدن روش سنتورنوازی نزدیک به موازین هنری و زیباشناسی موسیقی دستگاهی ایران جلوگیری کند. فرامرز پایور، یکی از برجسته‌ترین شاگردان استاد صبا شد و تا سال ۱۳۳۶ که استاد صبا درگذشت، از آموزش‌های وی بهره برد.

پایور از سال ۱۳۳۳، فعالیت خود را در وزارت فرهنگ و هنر وقت و از سال ۱۳۳۷ تدریس سنتور را در هنرستان عالی موسیقی ملی آغاز کرد. او اولین سنتورنوازی بود که روى سنتور، نواسازى مى‌کرد و تنها در پى بداهه‌نوازی نبود. به بیان دیگر، اولین آهنگ‌سازى بود که ساز تخصصى او، سنتور بود.

او سپس هارمونی و کمپوزیسیون را در کلاس استاد بزرگ آن زمان، امانوئل ملیک اصلانیان آموخت. در سال ۱۳۴۱ براى ادامه تحصیلات کلاسیک خود که سال‌ها پیش به عشق موسیقى آن را کنار گذاشته بود، از طرف وزارت فرهنگ و هنر به انگلستانفرستاده شد. از دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات انگلیسى دانشنامه گرفت و در تمام این سال‌ها تلاش فراوانی در جهت معرفی موسیقی ایرانی و سنتور به محافل دانشگاهى انگلستان انجام داد که برنامه‌هاى دلپذیرى از آن سال‌ها در آرشیو رادیو بی‌بی‌سی وجود دارد.

در این سال‌ها، برای شناساندن موسیقی اصیل ایرانی، از طرف دانشگاه لندن و دانشگاه کمبریج از او خواسته شد تا کنفرانس‌هایی در این زمینه همراه با ساز خود ترتیب دهد. همه این کنفرانس‌ها با موفقیت انجام شد و از سوی این دانشگاه‌ها به دریافت جوایزی نائل گردید.


پایور را باید از نخستین رواج دهندگان گروه‌نوازی با ساختار سازهای ایرانی به شمار آورد و وی با دانش وسیعی که در زمینه موسیقی داشت و همچنین علاقه‌مندی و پی‌گیری فراوان توانست بسیاری از آموخته‌های خود از استادانی چون صبا و دوامی و برومند را در قالب کتاب سامان دهی کند که ردیف پایور برای سنتور و همچنین نت نویسی نزدیک به 200 تصنیف به روایت استادش عبدالله خان دوامی از جمله این کارهاست.

وی در اجراهای گروهی خود با تعدادی از نخبگان موسیقی ایرانی مانند جلیل شهناز و هوشنگ ظریف (تار)، رحمت‌الله بدیعى و علی اصغر بهاری (کمانچه)، حسن ناهید ومحمد موسوی (نی)، حسین تهرانی و محمد اسماعیلی (تنبک) همکاری کرده‌است. در دههٔ ۱۳۶۰ به همراهی جلیل شهناز، علی اصغر بهاری، محمد موسوی و محمد اسماعیلی، «گروه اساتید» را تشکیل داد و سرپرستی، آهنگ‌سازی و نوازندگی سنتور را در آن به عهده گرفت. این گروه، آثار ماندگاری با محمدرضا شجریان و شهرام ناظری ارائه دادند.
 تلاش‌های پایور، پلى بود بین میراث صبا و محجوبی و آن جریانی که جوانان موسیقی‌دان و تحصیل‌کرده در دانشکده هنرهای زیبا از اوایل دهه ۱۳۵۰ به راه انداختند و موسیقى ایرانی امروز را الگو شدند. در فاصله زمانی بین این دو، حدود پانزده سال، هیچ کس جز استاد فرامرز پایور، کار جدى و پی‌گیر در زمینهٔ موسیقى اصیل انجام نمى‌داد.

پایور؛ موزیسینی که درس زندگی می‌داد

اهالی موسیقی از استاد پایور گفتند و به یادش خواندند

پایور در نظم و انضباط شخصی هم شخصیتی ویژه بود،آنهایی که با وی در این سال‌ها در داخل و خارج از ایران کنسرت داده‌اند به شفقت و دلسوزی‌اش به اعضای گروه و توجه‌اش و این که اعضاء احساس تبعیض نکنند، بارها اشاره کرده‌اند.

این انضباط ، البته به شاگردانش هم انتقال یافته‌است و برخی از شاخص ترین نوازندگان سنتور و تار در زمره شاگردان این چهره نامی به شمار میروند


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


پایور در سال‌های ابتدایی دهه هشتاد به دلیل سکته‌ مغزی از ادامه فعالیت های هنری بازماند.

این استاد مسلم موسیقی در روز 18 آذر 1388 بر اثر حمله شدید مغزی در یکی از بیمارستانهای تهران در گذشت.

فعالیت‌هاى  اجرایی در زمینه موسیقی :

بیش از هزار و پانصد اجراى گروهی و فردى روى صحنه‌هاى داخل و خارج از کشور 
آهنگ‌سازى و تنظیم قطعات فراوان موسیقی 
تدریس صدها شاگرد از چهار نسل متوالی 
نت‌نویسى قطعات فراوانی از پیشینیان 
حضور در هنرستان و هنرکده موسیقى ملى، اداره هنرهاى زیبا و واحد موسیقى رادیو تلویزیون ملى ایران 
نگارش کتب آموزشى سنتور (دومین کتاب «دستور سنتور» را در ۱۳۴۰ بعد از زنده یاد حسین صبا نوشت که تاکنون پرفروش‌ترین کتاب آموزش موسیقى در ایران بوده است.) 
نظارت بر کار گروه‌هاى دیگر و تصحیح نقاط ضعف آنها

تألیف‌ها:
دستور سنتور، ۱۳۳۵ 
سی قطعه چهارمضراب برای سنتور، ۱۳۵۱ 
هشت آهنگ اجرای سنتور، ۱۳۵۷ 
گفتگو، ۱۳۵۸ 
ردیف (چپ‌کوک) برای سنتور، ۱۳۵۹ 
دوره چپ‌کوک ردیف استاد صبا، ۱۳۵۹ 
فانوس، ۱۳۶۱ 
رِنگ شهرآشوب، ۱۳۶۳ 
ردیف ابتدایی، ۱۳۶۷ 
رهگذر (دونوازی برای سنتور و فلوت)، ۱۳۶۸ 
ردیف و تصانیف استاد دوامی، ۱۳۷۵ 
مجموعه پیش در آمد و رِنگ، ۱۳۷۷


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


#روز_ جهانی_ زبان_ مادر
#سوم_ اسفند_ ۲۱_ فوریه

▪روز بیست و یکم فوریه از طرف یونسکو بعنوان روز جهانی زبان مادری نام‌گذاری شده ‌است.

▪نام‌گذاری این روز در کنفرانس عمومی یونسکو در سال ۱۹۹۹ به منظور کمک به تنوع زبان و فرهنگ انجام شده ‌است.

▪مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز به دلیل اهمیت زیاد آن، سال ۲۰۰۸ را سال جهانی زبان‌ها اعلام کرد.

▪نام‌گذاری <روز جهانی زبان مادری> از زمانی آغاز گردید که در سال ۱۹۵۲ میلادی دانشجویان دانشگاه‌های مختلف شهر داکا (پایتخت امروزی کشور بنگلادش) که در آن زمان پاکستان شرقی نامیده و هنوز مستقل نشده بود جهت ملی کردن زبان بنگالی بعنوان دومین زبان پاکستان در کنار زبان اردو تظاهرات مسالمت آمیزی در این شهر به راه‌انداخته که به دنبال این حرکت دانشجویان، پلیس به آن‌ها تیراندازی کرده و عده‌ای از آن دانشجویان را بی‌گناه کشت.

▪پس از استقلال بنگلادش و جدایی از پاکستان و به درخواست این کشور، برای اولین بار سازمان یونسکو در ۱۷ نوامبر سال ۱۹۹۹ روز ۲۱ نوامبر (برابر با سوم اسفند) را روز جهانی زبان مادری نامید و از سال ۲۰۰۰ این روز در بیشتر کشورها گرامی داشته می‌شود و برنامه‌هایی در ارتباط با این روز برگزار می‌گردد.

▪هدف تعیین چنین روزی ترویج تنوع زبانی، آموزش چند زبانی و ارتقای آگاهی عمومی نسبت به سنت‌های زبانی و فرهنگی مبتنی بر تفاهم، مدارا و گفت‌ و ‌گو است.

▪مراسم گرامی‌داشت هر سال با پیام مدیرکل یونسکو آغاز می‌شود اما مقامات مسئول کشورهای عضو بطور مستقل درباره‌ی چگونگی برگزاری مراسم در کشورشان عمل می‌کنند.

▪در عین حال رسانه‌های جمعی، مدارس، دانشگاه‌ها و مؤسسات فرهنگی نیز نقشی فعال در ترویج اهداف روز جهانی زبان مادری دارند.

▪یونسکو برای برگزاری مراسم روز جهانی زبان مادری مجموعه توصیه‌هایی برای آموزگاران، دانشجویان دانشگاه‌ها و رسانه‌ها‌ دارد. یونسکو هر سال مطالبی مربوط به روز جهانی زبان مادری تهیه می‌کند و در اختیار رسانه‌ها قرار می‌دهد و اما در کنار آن، رسانه‌های بومی و ملی نیز می‌توانند مطالبی درخصوص زبان‌های محلی منطقه خود و بیان‌های فرهنگی برخاسته از این زبان‌ها تهیه و تولید کنند.

▪شرکت تمامی رسانه‌ها از جمله رادیو، تلویزیون و اینترنت در مراسم گرامی‌داشت این روز، اهمیت به سزایی دارد.

▪روز بین‌المللی زبان مادری علاوه برتأکید ضرورت شناخت و آگاهی جوامع محلی از اهمیت زبان مادری‌شان، توجه روزافزون جامعه‌ی بین‌الملل را به شالوده‌های تنوع زبانی و چند زبانی معطوف کرده است.

▪از سوی دیگر، نقش کلیدی زبان‌ها بعنوان بخشی از هویت افراد و ملل در آموزش برای همگان و اهداف توسعه‌ی هزاره آشکار شده است. دست‌اندرکاران نهادهای دولتی و جامعه‌ی مدنی بسیاری بر نقش اساسی زبان‌ها در همه‌ی اشکال زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تأکید دارند.


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith

در کتابخانهٔ شوپنهاور کتاب‌های زیادی دربارهٔ علوم طبیعی وجود داشت. از میان آنها میتوان به درآمدی بر حشره‌شناسی اثر ویلیام کربی و ویلیام اسپنس، زنبورهای عسل اثر فرانسوا اوبر و در باب موش‌های کور، خلق و خو، عادات و شیوهٔ کشتن آنها اثر کاده دو وو اشاره کرد. شوپنهاور دربارهٔ مورچه‌ها، سوسک‌ها، زنبورها، حشرات، ملخ‌ها، موش‌های کور و پرندگان مهاجر مطالعه کرد و با شفقت و حیرت دید که چگونه تمامی این موجودات، سرسپاریِ احمقانهٔ پُرشوری نسبت به زندگی دارند. او نسبت به موش کور همدردیِ خاصی احساس می‌کرد، موجود زشت و بدقواره‌ای که در دالان‌های باریک مرطوب زندگی می‌کند، به ندرت رنگ آفتاب را به خود می‌بیند و بچه‌هایش شبیه کرم‌های ژله‌مانند هستند ولی با تمام وجودِ اینها، تمام توانش را برای بقا و تداوم نسلِ خود به کار می‌گیرد. شوپنهاور می‌نویسد:

«کل کسب و کار سراسر زندگی موش کور حفاری سرسختانه با چنگال‌های بیل‌مانند بزرگش است؛ اطراف او همواره شب است؛ چشم‌های بسیار کوچکش فقط به درد اجتناب از نور می‌خورند. با این زندگیِ سراسر مشکل به چه چیزی می‌رسد؟! مصائب و مشکلات زندگی با ثمرات و منافع آن قابل مقایسه نیست؛ زندگی کسب و کاری است که دخل و خرجش با هم جور درنمی‌آید.»

ما نسبت به موش‌های کور یک امتیاز داریم. ما هم مثل آنها مجبوریم برای بقا بجنگیم و شریک زندگی خود را شکار کنیم و فرزند داشته باشیم، ولی علاوه بر آن می‌توانیم به تئاتر، اپرا و کنسرت برویم، و شب‌ها در رخت‌خواب، رمان، فلسفه و شعر بخوانیم. شوپنهاور چنین فعالیت‌هایی را خاستگاه متعالی رهایی از نیازهای ارادهٔ معطوف به حیات می‌دانست. آنچه در آثار هنری و فلسفی می‌بینیم نسخه‌های عینی دردها و تقالاهای خودمان هستند که با زبان یا تصویر مناسبی، مجسم و تعریف می‌شوند. هنرمندان و فلاسفه نه فقط به ما نشان می‌دهند چه احساسی داشته‌ایم، بلکه تجربیات ما را تأثیرگذارتر و هوشمندانه‌تر از خودمان بیان می‌کنند؛ ایشان جنبه‌هایی از زندگی ما را به تصویر می‌کشند که خودمان قادر به تشخیص آنها هستیم، ولی هرگز نمی‌توانسته‌ایم با چنان شفافیتی آنها را درک کنیم. هنرمندان و فلاسفه وضعیت ما را به خودمان توضیح می‌دهند و به این ترتیب به ما کمک می‌کنند تا در این وضعیت احساس تنهایی و پریشانی کمتری داشته باشیم. شاید مجبور باشیم به حفاری زیرزمینی ادامه دهیم ولی از طریق کارهای خلاقانه می‌توانیم حداقل بصیرت‌هایی دربارهٔ غم و غصه‌های خود پیدا کنیم که ما را از احساس وحشت و انزوا و حتی زجر کشیدنِ ناشی از اندوه خلاص می‌کنند. فلسفه و هنر، به دو شیوهٔ متفاوت، به ما کمک می‌کنند تا، به قول شوپنهاور، درد را به معرفت تبدیل کنیم.

#آلن_دوباتن
#تسلی_بخشی_های_فلسفه


♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith

♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith


#فلسفه_غرب
علم به ما می آموزد و تصور می کنم قلبمان هم می تواند بما بیاموزد که دیگر به دنبال پشتیبان موهومی نباشیم، دیگر متحدانی در آسمان اختراع نکنیم بلکه ترجیحا به تلاش های خودمان اینجا زیر آسمان متکی باشیم تا این جهان را مکان مناسبی برای زندگی سازیم بجای آن نوع مکانی که کلیساها در تمام کشورها از آن ساخته اند.


📔چرا مسیحی نیستم
#برتراند_راسل


♍️کانال پرواز فکرواندیشه
@flith

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


اگر روزی بمیرم
تمام کتاب هایی را که دوست دارم
با خودم خواهم برد
قبرم را از عکس کسانی که دوستشان دارم پر خواهم کرد
و خوشحال از اینکه اتاق کوچکی دارم
بی آنکه از آینده وحشتی داشته باشم
دراز می کشم
سیگاری روشن می کنم
و به خاطر همه دخترانی که دوست داشتم در آغوش بگیرم
گریه خواهم کرد
اما درون هر لذت، ترسی بزرگ پنهان شده است
ترس از اینکه
صبح زود کسی شانه ات را تکان بدهد و بگوید:
_ بلند شو سابیر!
باید برویم سر کار…

#سابیر_ هاکا
#میترسم_ بعد_ از_ مرگ_ هم_ کارگر_ باشم


@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#کیمیاگر
#پائولو_کوئلیو

رمان کیمیاگر، اثر پائولو کوئلیو نویسنده مشهوربرزیلی، از رمان‌های بسیار پرفروش دههٔ پایانی قرن بیستم جهان است. این کتاب در بیش از ۱۵۰ کشور منتشر شده و به بیش از ۵۲ زبان ترجمه شده است.
این رمان دربارهٔ چوپانی اسپانیایی به نام سانتیاگو است که زادگاهش را در اندلس ترک می‌کند و به شمال آفریقا می‌رود تا گنجی مدفون را در حوالی اهرام مصر پیدا کند. در این راه، با زنی کولی، مردی که خودش را پادشاه می‌داند، و یک کیمیاگر آشنا می‌شود و عاشق فاطمه، دختر صحرا می‌شود. همهٔ این افراد، سانتیاگو را در مسیر جستجویش هدایت می‌کنند. هیچ کس نمی‌داند این گنج چیست و آیا سانتیاگو می‌تواند بر موانع راهش در صحرا غلبه کند؟ اما چیزی که در آغاز ماجراجویی کودکانی به نظر می‌رسید، سرانجام به جستجوی گنجی مبدل می‌شود که فقط در درون می‌توان آن را یافت.

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


کیمیاگر، در یک بطری را باز کرد و مایع قرمز رنگی در لیوان مهمانش ریخت.
شراب بود، یکی از بهترین ها که تا آن زمان هرگز ننوشیده بود، ولی... شراب ؟
شراب که به حکم دین ممنوع بود!
کیمیاگر گفت : بدی و شرارت، آن چیزی نیست که از راه دهان وارد جسم انسان می شود، چیزی است که از راه آن خارج می شود.

#كيمياگر
#پائولو_ کوئیلو

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#نیمه_تاریک_وجود

نیمه تاریک وجود ما در اعماق آگاهی مان دفن شده و از دید ما و سایرین پنهان است. یونگ این بخش را"سایه" می نامد که شامل همه ویژگی های شخصیتی ماست که سعی می کنیم آن را پنهان و یا نفی کنیم. پیامی که از این مخفیگاه دریافت می کنیم ساده است: ( من عیب و ایرادی دارم. من خوب نیستم. من دوست داشتنی نیستم. من شایسته نیستم، من بی ارزش هستم). بسیاری از ما مضمون این پیام ها را باور می کنیم. ما اعتقاد داریم چنان که به اعماق وجود خود نگاهی بیندازیم، با موجودی وحشتناک رو به رو خواهیم شد و در نتیجه از ترس آنکه مبادا شخص غیرقابل تحملی را در وجودمان بیابیم، از بررسی دقیق خود طفره می رویم. ما فریبکاران متبحری می شویم و خود و دیگران را می فریبیم و در این رفتار چنان خبره می شویم که واقعا فراموش می کنیم وجود اصلی مان در پس نقاب پنهان شده است. ما باور می کنیم همانی هستیم که در آینه میبینیم. حتی پس از آنکه بارها در روابط، مشاغل و رویاهایمان شکست می خوریم اما باز پیام های درونی مان را نادیده می گیریم و به خود می گوییم" اشکالی ندارد، اوضاع بهتر خواهد شد" ما بر چشمانمان، چشم بند می گذاریم و در گوش هایمان پنبه فرو می کنیم. به جای سرکوب کردن سایه هایمان، باید آن جنبه هایی را که از آن ها وحشت داریم، ببینیم، آشکار کنیم و درآغوش گیریم.
یادمان باشد برای بیرون آوردن روشنایی باید به درون تاریکی رفت. هرگاه احساس یا میلی را سرکوب کنیم، قطب مخالف آن را نیز سرکوب می کنیم. با نفی زشتی های خود از زیبایی هایمان می کاهیم. با نفی ترس خود از شجاعتمان کم میکنیم و با نفی حرص و آز خود، بخشندگیمان را کاهش می دهیم.

#دبی_فورد

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

بزرگترین صفتِ مشخص دوره ی سیاه همین است که کارهای بزرگ بدست ناقابل ترین و پست ترین افراد داده می شد.

#پنجاه _و _سه_ نفر
#بزرگ_ علوي

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#کتاب_صوتی
#دنیای_سوفی
#یوستین_گودر
#فلسفه
#قسمت_چهارم


@flith کانال پرواز فکر و اندیشه

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


سقراط بر این باور است که در ان پگاه سبز و وهم الود که حضرت دوست انسان را افرید ، روح اورا همچون سیبی از وسط به دونیم کرد و به این دنیا فرستاد و به همین دلیل است که انسان ها در این دنیا پیوسته به دنبال نیمه ی گمشده شان می گردند .

#لطفا گوسفند نباشید

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️


آيا زندگي غلط آدم را بدجنس بار نمي آورد؟
به ياد آوردم كه روزي در يورويدو، پسري مرا روي بوته خاري در كنار بركه انداخت. وقتي با زحمت از جا بلند شدم چنان خشمگين بودم كه مي توانستم درخت را گاز بگيرم. اگر تحمل درد در دو سه دقيقه مي تواند تا اين اندازه خشم انسان را برانگيزد، تحمل سال ها از آن چه خواهد كرد؟ سنگ هم زير باران ساييده مي شود.

#خاطرات_ يك _گيشا
#آرتور_ گلدن

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️

#اتفاقات_ جالب _نویسندگان _مشهور
➖➖➖➖➖

تولستوی و آنا كارنینا
نویسندگان بزرگ در جهان ادبیات داستانی گاهی آن قدر با فضا و شخصیت‌های آثار خود عجین شده‌اند كه باعث اتفاقات جالب شده است، نوشتن در ذات خود دارای رمز و رازهایی است كه گاهی ممكن است نویسنده را به مسیر‌های غیر قابل پیش بینی بكشاند یعنی روایت داستانی آن قدر به صورت خودجوش پیش می‌رود كه شخصیت‌ها خود برای خود سرنوشت لازم را انتخاب می‌كنند.
معروف است كه لئو تولستوی در جلسه‌ای كه برای نقد و بررسی رمان «آنا كارنینا» حضور داشت كه ناگهان یك زن گریه كنان به او نزدیك شد و گفت: «شما نویسنده‌ها آدم‌های بی‌رحم و سنگدلی هستید چون یك شخصیت را می‌پرورانید تا خواننده با او حس همذات پنداری پیدا كند اما ناگهان او را به زیر چرخ‌های قطار پرتاب می‌كنید، همام بلایی كه بر سر آناكارنینا آوردید، آخر چرا؟»
لئو تولستوی لحظاتی به فكر فرو می‌رود و بلافاصله می‌گوید: «باور كنید من همه تلاشم را برای نجات ایشان به كار گرفتم،حتی بارها با او حرف زدم اما او بر خلاف میل من رفتار كرد و خودش را نابود كرد، من هرگز چنین سرنوشتی را برای آنا انتخاب نكرده بودم».
➖➖➖➖➖➖➖➖
مسمومیت فلوبر
گوستاو فلوبر یكی از نویسندگان بزرگ جهان نویسنده‌ای است كه از او به عنوان یك نویسنده طرفدار حقوق زنان یاد می‌كنند.
فلوبر در شاهكار خود یعنی «مادام بواری» سویه‌های دیگری از روان‌شناسی زن‌ها را به نمایش گذاشته است، كسانی كه این اثر را خوانده‌اند قطعا صحنه مشهور زهر خوردن شخصیت اول كار یعنی «اما» را به یاد دارند.
جالب است بدانیم كه گوستاو فلوبر درست بعد از نوشتن این بخش از كار به شدت دچار سرگیجه و تهوع می‌شود به‌گونه‌ای كه سر از تخت بیمارستان در می‌آورد و پزشك معالج او پس از چند آزمایش اعلام می‌كند كه او مسموم شده است.
پیوند شخصیت‌های داستانی و زندگی لحظه به لحظه آن‌ها با نویسندگان گاهی تا جایی پیش می‌رود كه تفكیك آن‌ها كار بسیار دشواری به حساب می‌آید.
➖➖➖➖➖➖➖➖
دریازدگی همینگوی
یكی دیگر از ماجراهای خواندنی مربوط به ارنست همینگوی نویسنده معروف آمریكایی است، همینگوی رمانی به نام «پیرمرد و دریا» دارد كه به زعم منتقدان ادبیات داستانی یكی از شاهكارهای اوست. نكته اول درباره این رمان بازنویسی چهل باره آن است كه می‌تواند به خودی خود برای نویسندگان جوان سرمشق باشد، حساسیت همینگوی آن هم در اوج شهرت تا جایی است كه سال‌ها وقت‌اش را صرف نوشتن این كار می‌كند.
نكته خواندنی درباره این كار آن است كه همینگوی در طول نوشتن پیرمرد و دریا بارها سر از بیمارستان در می‌آورد و پزشكان معالج مشكل خستگی زیاد و دریازدگی را در مورد او تشخیص می‌دهند در حالی كه نویسنده در زمان نوشتن این كار كیلومتر‌ها از دریا فاصله داشته است.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بورخس و شخصیت‌هایش
معروف است كه «لوئیس بورخس» نویسنده بزرگ آرژانتینی همیشه با شخصیت‌های داستانی‌اش زندگی می‌كرد و حتی در محافل دوستانه هم گویی در جای دیگری بود. بورخس آن قدر در ساخت فضاهای داستانی‌اش حساسیت به خرج می‌داده كه ماجراهای مربوط به شخصیت‌ها را شخصا تجربه می‌كرده است یعنی این كه اگر بنا بوده یك شخصیت به مدت چند شبانه روز در تاریكی زندگی كند نویسنده این كار را پیش از او تجربه می‌كرده تا كارش واقعی‌تر به نظر آید.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
«گابریل گارسیا ماركز» نویسنده شهیر كلمبیایی و برنده جایزه ادبی نوبل خاطره جالبی از بورخس دارد؛ او می‌گوید: «زمانی كه در پاریس زندگی می‌كردم همیشه آرزو داشتم بورخس را ببینم چون او هم در آن زمان مقیم پاریس بود. روزی داشتم قدم می‌زدم كه بورخس رادر آن سوی خیابان دیدم و با اشتیاق خودم را به او رساندم و پرسیدم: «ببخشید شما جناب بورخس هستید؟» بورخس با همان آرامش همیشگی‌اش گفت: «بعضی وقت ها!»
ماركز این چنین نتیجه می‌گیرد كه بورخس راست می‌گفت چون ذهنیت او هیچ گاه به شكل صددرصد متعلق به خودش نبود و هر لحظه در پوست یك شخصیت داستانی فرو می‌رفت.
➖➖
بالزاك و بابا گوریو
بالزاك نویسنده معروف فرانسوی از آن جمله نویسندگانی است كه هموطنانش هنوز هم آثار او را در حجم بسیار بالایی مطالعه می‌كنند، این نویسنده در یكی از شاهكارهایش یعنی «بابا گوریو» شخصیتی را خلق می‌كند كه به گونه‌ای نماینده قشر مرفه فرانسه در آن دوران است.
این مرد كه تمام زندگی‌اش را متعلق به دو دخترش می‌داند و عاشقانه آن‌ها را دوست دارد تصمیم می‌گیرد كه تا ریال آخر را به دو دخترش تقدیم كند اما فرزندان قدرنشناس او حتی در زمان مرگ هم به سراغش نمی‌آیند.
نكته خواندنی در این میان در گیری‌های كلامی و شبانه بالزاك با دو شخصیت دختر داستان است؛ می‌گویند بالزاك گاهی با صدای بلند آن دو دختر را به اسم صدا می‌زد و حتی التماس می‌كرد كه در لحظات آخر سری به پدر پیرشان بزنند، بخشی دیگر ازاین ماجرای خواندنی زمانی است كه باباگوریو می‌میرد

و بالزاك چند روز برایش گریه می‌كند.

@flith کانال پروازفکرواندیشه❄️